slider slider slider
நம் வாழ்வு
நம் வாழ்வு இதழின் பொன்விழா ஆண்டு கொண்டாட்டம்
நம் வாழ்வு
நம் வாழ்வு - நல்லவர்களின் நாடித்துடிப்பு
நம் வாழ்வு
நல்லவர்களின் நாடித்துடிப்பு
அண்மைச் செய்திகள்
பரிவாரங்களின் புது முழக்கம்
சிறப்புக்கட்டுரை
பரிவாரங்களின் புது முழக்கம்

திரைப்படம் ஒன்றில் நகைச்சுவை நடிகர் கவுண்டமணி அவர்களின் நகைச்சுவை கலந்த உரையாடல் ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது. தனது உரையாடலில் கூறுவார்: “பொய் சொல்லலாம்; ஆனால், ஏக்கர் கணக்கிலெல்லாம் சொல்லக்கூடாது.” இந்த வசனம் இன்றைய ஒன்றிய அரசின் சொற்களுக்கும் செயல்களுக்கும் மிகப் பொருத்தமாக உள்ளன.

அறம் இழிந்த அரசியலுக்குச் சொந்தக்காரர்களான இவர்கள், தம் பேச்சினில் இந்தியப் பண்பினைக் காக்கப் புறப்பட்ட புனிதர் போல் பேசுகின்றனர். தாம் வகிக்கும் பதவிக்கு எந்தவித மதிப்பும் தராத வகையில் இவர்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகள் அமைகின்றன. மோடி ஆட்சியேற்றவுடனேயே இவரின் சொல், செயலுக்கான முரண்பாட்டைக் கண்டு கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சசி தரூர் அவர்கள், பிரதமர் மோடியை “Paradoxical Prime Minister” என்று வர்ணித்தார்; இப்பெயரில் ஒரு நூலும் எழுதினார். இன்றும் இவர்கள்தம் நாடகம் முற்றுப்பெறாமல், நாடகத்தின் அனைத்துக் கூறுகளும் நிறம் மாறாமல் அரங்கேறி வருவதை நாடறியும்.

டெல்லியில் ‘இந்தியா’ கூட்டணியின் தலைவர்களும், புதிதாகத் திரண்டெழுந்துள்ள ‘காக்ரோச் சனதா’வின் கிளைக் கூட்டமும் முன்னெடுத்துள்ள முழக்கம் என்ன? இம்முழக்கத்துள்ளான உள்ளுறை என்ன? ‘சனநாயகத்தைக் காப்போம்! அரசமைப்புச் சட்டத்தைக் காப்போம்!’

இவ்விருவகை முழக்கங்களும் வெவ்வேறானவை அல்ல; சனநாயகம் கேலி செய்யப் பெறுகையில், சனநாயகத்தைக் காக்கப் பெறவேண்டிய அரசமைப்புச் சட்டம் திட்டமிட்டு சிதைக்கப்படுகையில், சட்டத்தின் ஆட்சியை நிலைநிறுத்த வேண்டிய நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தம் இருப்பை இழந்து போகையில், இந்தியப் பெருநாடு சந்திக்கவிருக்கும் பேரிடரை முன்னுணர்ந்த சனநாயகச் சக்திகள் இன்று திரண்டெழுந்துள்ளன.

இப்போராட்டக் குழுவினர் அரசின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் எவ்விதத் தார்மிகக் கோரிக்கைகளுக்கும் விளக்கம் (accountable) தரவேண்டிய மோடி, அமித்ஷா பரிவாரங்கள், நியாயமான எந்தப் பதிலும் தராமல், ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினைகளையும் திசை திருப்பும் வகையில், பொருத்தமற்றப் பதில்களைத் தந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

அறிவார்ந்த நிலையில் கேள்வி எழுப்புவோரை இவர்கள் ஆட்சிக்கு வரும் முன் ‘நக்சல்’ என்று அழைத்தனர்; ‘தீவிரவாதிகள்’ என்று முத்திரை குத்தினர். ஆட்சிக்கு வந்தபின் கேள்வி எழுப்பி வருவோரை ‘நகர்புற நக்சல்’ (Urban Naxal) என்றனர். அறிவுக்குப் புறம்பான மக்களை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி வருவோரைத் தட்டியெழுப்பும் அறிவுடையோரை இன்று ‘திமாகி நக்சல்’ (அறிவுசார் நக்சல்) என்று கேலி செய்கின்றனர். சனநாயகத்தின் மையப் புள்ளியாம் தேர்தலை, அந்தத் தேர்தல் தரும் வாக்குரிமையைத் திருடியவரை, திருடப்பெற்ற முறையை முன்வைத்துப் போராடுவோரை ‘இந்திய வளர்ச்சியைத் தடுப்பவர்’ (Obstructionist) என்று முத்திரை குத்தி பிரச்சினையைத் திசை திருப்புகிறார்கள்.

இன்று டெல்லியில் நடத்தப்பெறும் போராட்டம் முழுக்க முழுக்க சனநாயகத்தைக் காக்கவும், அரசமைப்புச் சட்டத்தைப் பேணவுமே என்றிருக்க, இக்கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இடைவிடாது போராடுவோரை, நாட்டின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் சக்திகளாகச் சித்தரிப்பது எவ்வளவு கேவலம்!

“இந்தியா விடுதலை பெற்ற பின்பு, 1950,  நவம்பர் 26-ஆம் நாள் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அடையாளப்பூர்வமாக இரண்டு சமூக உடன்படிக்கைகள் கையெழுத்தாயின. இவை இனி வரும் காலங்களில் அதிகாரத்தைக் கைக்கொள்ளும் அரசு பற்றியவை. அரசுகள் எவையாயினும் இவ்வாட்சி முறை ஏற்கெனவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அரசமைப்புச் சட்டத்திற்கு ஏற்ப மட்டுமே செயல்படவேண்டும்; அதிகாரத்திலிருப்போர் தாம் அனுபவிக்கும் அதிகாரங்களைத் தாம் விரும்பியபடியெல்லாம் அனுபவிக்க அரசமைப்புப் பல தடைகளை விதித்தது. குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை விரிவாகத் தந்திருந்த அரசமைப்புச் சட்டங்கள் குடிமக்களின் காவலரணாக அமைந்தன. நிறுவப்பட்ட நிறுவனங்கள் அரசுகளின் கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுக்கும் தடுப்பணைகளாக அமைந்தன.

இரண்டாவது உடன்படிக்கை, இந்திய அரசமைப்பு மூலம் உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகம். இச்சமூகம் ஏற்கெனவே சில மதிப்பீடுகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள், சட்டமன்றங்கள், சட்டத்தின் ஆட்சி, நீதித்துறை, குடிமைச் சமூகம் இவைகளுக்கெல்லாம் மேலாக அடிப்படை உரிமைகள் உள்ளடக்கிய அரசியல் பழக்க வழக்கங்களைச் சமமாக அனுபவித்தல் - இந்த அடிப்படை மதிப்பீடுகளை மறுப்பது சனநாயகத்தையே மறுப்பதாகும்.”

-   Neera Chandloke, ‘The violence in our bones’ – P. 69,70.

‘சனநாயகம் உள்ளடக்கிய அனைத்துப் பொதுவான அறங்களையும் காப்போம்’ என உறுதியேற்றுவிட்டு, அம்மதிப்பீட்டை மீறுவது மிகப் பெரிய சனநாயக உரிமை மீறலாகும். இம்மீறலை மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லவேண்டிய கடப்பாட்டை ஏற்று நடத்திவரும் கட்சிகளை, இளைஞர் கூட்டத்தை, அறிவுசீவிகளை இன்றைய ஆளும் கட்சி எப்படிப் பார்க்கிறது?

அண்மையில் பாரதிய சனதா கட்சி ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவிலான நீண்ட பயணம் ஒன்றை முன்னெடுத்தது. இப்பயணத்தில் முன்னெடுக்கப்பட்ட முழக்கம்தான் இங்கு கவனிக்கத்தக்கது:

“சனநாயகத்தைக் காப்போம்!

(Save Democracy);

அராஜகத்தை அகற்றுவோம்

(Remove Anarchy)”

எம்மாதிரியான கோரிக்கைகளை முன்வைத்து, டெல்லியில் போராட்டங்கள் நடத்தப்படுகிறதோ, அதே முழக்கங்களை ‘சனநாயகத்தைப் பாதுகாக்கவும், அராஜகத்தை அகற்றவும்’ என்று கோரிக்கை வைப்பவர்கள் யார் என்று பாருங்கள்!

சனநாயகத்தில் கிஞ்சித்தும் நம்பிக்கையற்ற ஒரு கட்சி, சனநாயகப் பண்பே இல்லாத ஒரு கட்சி, சனநாயகம் தரும் தேர்தல் வழி கட்டமைக்கப்பட்ட ஆட்சியை ஓர் அராஜக ஆட்சியாக ஓர் எதேச்சதிகார ஆட்சியாக மாற்றி வரும் கட்சி, சனநாயகத்தைக் காக்கப் போராடப் போகின்றதாம்! என்ன வேடிக்கை!

“பாரதிய சனதா தொண்டர்களும், தேசிய சனநாயக முன்னணியின் தொண்டர்களும் உறுதியாக ஊடுருவல்காரர்களை விரட்டியடிப்பதை உறுதி செய்வார்கள்; இந்நாட்டின் குடிமக்களின் உரிமையைப் பறிக்கும் ஊடுருவலாளர்களை அனுமதியோம்” (‘தி இந்து’ - நவம்பர், 2026).

பாரதிய சனதாவின் கொடிகளைக் கையில் ஏந்தி ஊர்வலமாகச் சென்ற அக்கட்சியினர் ‘பொய்யரசியலை நிறுத்துவோம்’ (Politics of lies), ‘சனநாயகத்தைச் சிதைக்கும் ஊடுருவலாளரை ஒழித்து சனநாயகத்தைக் காப்போம்!’, ‘மோடி எங்கும் காணாமல் போய்விடார்” இவையெல்லாம் இவர்களின் முழக்கங்கள்.

சனநாயகம் சமூகத்தின் எத்தரப்பினரையும் ஒதுக்காது; சனநாயகம் அனைவரையும் உள்ளடக்கும். ஒதுக்கலை அரசியல் கொள்கையாகக் கொண்ட சங்கப் பரிவாரங்கள், ஒதுக்கலைச் சனநாயகப் பண்பாகக் கொள்கிறது. சனநாயகக் காப்பைக் கொள்கையாகக் கொண்ட எவரும் குடிமக்களை மத அடிப்படையில் ஒடுக்குபவர்களை ஏற்கமாட்டார்கள். சங்கப் பரிவாரங்களின் ஒடுக்கும் கொள்கை பாசிச வடிவை ஒத்தது. ஜெர்மனியின் நாசிசத்திற்கும், அந்த நாசிசம் யூதர்களை முன்வைத்து நடத்திய அரசியல் அராஜகத்திற்கும், இன்று இந்தியாவில் ‘சனநாயகக் காப்பு’ என்ற பெயரில் இசுலாமியரை ஊடுருவலாளராகத் திட்டமிட்டுச் சித்தரித்து ஒடுக்கும் ஒன்றிய ஆட்சியாளர்களின் செயல்பாட்டிற்கும் பெரிய வேறுபாடு இல்லை. இது அராஜகமானது; அயோக்கியத்தனமானது; அசிங்கமானதும்கூட!

எவரையும் பாகுபடுத்தாத சனநாயகத்தைப் பாகுபடுத்தலே ‘சனநாயகம்’ என்று பா.ச.க. வலிந்து கூறுவது அரசியல் அநாகரிகம். இசுலாமியர் என்று பெயர் சொல்லாமலே அவர்களை ‘ஊடுருவலாளர்’ என்று அழைத்து, வெறுப்பை வளர்த்து, அரசியல் நடத்திவந்த பரிவாரங்கள், SIR மூலம் மிக நேர்த்தியாக அவர்களை ஒதுக்கிவிட்டனர்; வாக்குத் திருட்டின் மூலம் களவாடப்பட்ட இசுலாமியர் இருப்பு, இவர்களின் புதிய சனநாயக விளக்கத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் எப்போதுமே கண்டிராத ஒரு பெரிய சனநாயகப் படுகொலை இது.

SIR என்ற பெயரில் நடத்தப்பட்ட இந்தச் சீர்திருத்த நடவடிக்கை 13 கோடி பேரைக் காவு கொண்டுள்ளது. அகற்றப்பட்ட அல்லது நீக்கப்பட்ட இவர்கள் இந்தியக் குடிமக்கள். ஏனெனில், பன்மைச் சமூகத்தின் குடிமக்கள் ஒற்றை அடையாளம் கொண்டோராகவே இருக்க முடியாதாம். பன்முக அடையாளத்துள் ஒரு சமயம் சார்ந்த அடையாளத்தை ஏற்றோர் என்பதாலேயே இவர்கள் ஒதுக்கப்பட்டதோடு, அப்படி ஒதுக்கப்பட்டோர் ‘ஊடுருவலாளர்’ என்றும் இகழ்ச்சியாகக் கட்டம் கட்டப்பட்டுள்ளனர்.

“இந்நாட்டின் 140 கோடி மக்கள்மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை; நீங்கள் யாரை நம்புகின்றீர்கள்? நீங்கள் மூன்று கோடி ஊடுருவலாளரை நம்புகின்றீர்கள். உங்களுடைய உண்மையான நம்பிக்கைதான் என்ன?” - இவ்வாறு மொழிந்தவர் பாரதிய சனதா கட்சியின் தேசியத் தலைவர்களுள் ஒருவரான நிதின் நபின். இவர் மேற்கண்ட நடைபயணத்தின்போது வாக்குத் திருட்டை மக்களிடம் வேகமாகக் கொண்டு செலுத்தலில் வெற்றி பெற்ற இராகுலை நோக்கி எழுப்பிய கேள்வி; அல்ல... அல்ல.... அவதூறு!

நாடு முழுவதும் அதிர்வலைகளை உருவாக்கியிருக்கும் வாக்குத் திருட்டு, இத்திருட்டு மூலம் களவாடப்பட்டிருப்பது வெறும் வாக்குகள் மட்டுமல்ல, சனநாயகமே களவாடப்பட்டுவிட்டது. இப்படிக் களவாடியோர் தேசத்துரோகிகள்; அந்தக் களவை நியாயப்படுத்தியோர் துரோகிகள். இத்துரோகத்தை நிகழ்த்தி வருவோரைத் துரத்தி, சனநாயகத்தைக் காக்கவேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.  அப்பணியைச் சனநாயகத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் செய்யட்டும். ஆதிக்கவாதிகள் அப்போது அடிபணிவது நிச்சயம்.

ஆனால்... சுவர்களுக்குப் பின்னே புதைந்துபோன உழைப்பு! (வாழ்வின் மறுபக்கம் – 6)
சிறப்புக்கட்டுரை
ஆனால்... சுவர்களுக்குப் பின்னே புதைந்துபோன உழைப்பு! (வாழ்வின் மறுபக்கம் – 6)

அதிகாலையில் பெரும்பாலான வீடுகளில் இன்னும் விளக்குகள் அணைந்திருக்கின்றன. கதவுகளுக்குப் பின்னால் உறக்கம் நீடிக்கிறது. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் நாள் மட்டும் ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டது. அவர் தன் குழந்தைகளுக்கும் கணவருக்கும் தேவையான உணவைத் தயார் செய்கிறார்; பின்னர் மற்றொரு வீட்டின் கதவைத் திறக்கிறார். அங்கே அவருக்காகக் காத்திருப்பவை பாத்திரங்கள், துணிகள், துடைப்பம், தரை, சமையலறை. அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் அவருடைய உழைப்பு முழு நாளும் தெரிகிறது.

ஒரு வீட்டின் விடியல், அடுக்களையில் இருந்து எழும்பும் பாத்திரங்களின் ஓசையோடுதான் தொடங்குகிறது. ஆனால், அந்த ஓசையை எழுப்பும் கரங்கள் யாருடையவை? தன் சொந்த வீட்டின் அடுப்பு எரிய வேண்டும் என்பதற்காக, அடுத்தவர் வீட்டு அழுக்குகளையும் சுமைதாங்கிபோலத் தாங்கும் பெண்களின் கதையை நாம் எப்போதாவது உற்றுநோக்கியிருக்கிறோமா?

சுவர்களுக்கு வண்ணம் பூசும் மனிதர் தங்களின் வசிப்பிடத்தை வண்ணமயமாக வைப்பதில்லை; தலையைப் பிளக்கும் வெயிலில் இளநீர் விற்கும் பெரியவர் தன் தாகத்திற்கு ஒரு சொட்டு இளநீரைக் குடிப்பதில்லை; தெருவோரத்தில் நின்று பிறரின் காலணிகளைத் தைக்கும் தாத்தா, தன் கால்களுக்கு ஒரு நல்ல செருப்பை அணிந்துகொள்வதில்லை. அதேபோல், பிறர் வீடுகளை மிளிரவைக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கை, எப்போதும் நிழல் உலகத்திலேயே கழிந்துபோகிறது.

சமூகத்தின் கண்களுக்கு இவர்கள் வெறும் ‘வேலைக்காரி’ என்ற இழிவான சொல்லாலோ அல்லது ‘வேலைக்காரிகள்’ என்ற ஒற்றை வரையறைக்குள்ளோ சுருக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். ஆனால், இந்த அடைமொழிகளுக்குப் பின்னால், ஒரு பெருங் கடலெனக் கொந்தளிக்கும் கண்ணீரும் தியாகமும், சொல்ல முடியாத அவமானங்களும் மறைந்து கிடக்கின்றன. ‘வீட்டுப் பணியாளர்கள்’, ‘அகப்பணியாளர்கள்’ அல்லது ‘இல்லப் பராமரிப்பாளர்கள்’ என்ற மரியாதைக்குரிய மாற்றுப் பெயர்களால் இவர்களை அழைக்கும் பக்குவம் இன்னும் நம் சமூகத்திற்கு முழுமையாக வரவில்லையே!

விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கே தன் பிள்ளைகளுக்குக் கஞ்சியோ பழையதோ ஊற்றிவிட்டு, அரக்கப்பரக்க ஓடும் இவர்களின் கால்களில் அவசரம் மட்டுமே இருப்பதில்லை; தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவேண்டிய பெரும் பொறுப்பும் உந்தித்தள்ளுகிறது. இவர்கள் பிறர் வீடுகளின் கதவுகளைத் தட்டும்போது, உண்மையில் வாழ்வாதாரத்திற்கான நம்பிக்கையின் கதவுகளையே தட்டுகிறார்கள்.

‘நாலு வீட்ல வேலை செய்கிறாங்க; நல்ல சம்பளம் கிடைக்குதே!’ என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால், மற்றொரு கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டும்.  ஆனால், இவர்கள் மிக வசதியானவர்களாக, பொருளாதார நிறைவு உள்ளவராக இருந்தால் அடுத்தவர் வீட்டு எச்சில் பாத்திரங்களைக் கழுவவும், அழுக்குத் துணிகளைத் துவைக்கவும் ஏன் வரப்போகிறார்கள்? இவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால், ஏன் வேலை செய்கிறார்கள்? என்பதைப் பார்க்கிறோமா? வறுமையும் குடும்பச்சூழலும், வேறு வழியற்ற நிர்ப்பந்தமுமே இவர்களை இந்த வேலைக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதைச் சமூகம் உணர மறுக்கிறது.

‘உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியம்’ என்பது நவீனப் பொருளாதாரத்தின் கோட்பாடு. ஆனால், வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு இந்த உலகளாவிய கோட்பாடு முற்றிலும் மறுக்கப்படுகிறது. நாளின் பெரும் பகுதியை அடுத்தவர் வீட்டில் கூட்டி, பெருக்கி, பாத்திரம் கழுவி, துணி துவைத்து, சமைத்துக் கழிக்கும் ஒரு பெண் பெறுகின்ற மாத ஊதியம் அவர்களின் அடிப்படை மருத்துவச் செலவிற்குக் கூடப் போதாதது என்பதுதான் உண்மை. தன் உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் வலிக்கும் வரை உழைத்துவிட்டு, மாலை நேரத்தில் சோர்வோடு திரும்பும் அந்தப் பெண்ணுக்கு, தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்குச் செலவழிக்க எஞ்சியிருப்பது மன அழுத்தமும், தீராத உடல் நோய்களும் மட்டுமே.

‘நாங்கள் உழுவோம்; நாங்கள் விதைப்போம்;

பசி மட்டும் எங்களுக்கா?

நாங்கள் கட்டுவோம்; நாங்கள் செப்பனிடுவோம்;

இருள் மட்டும் எங்களுக்கா?’

- அடுத்தவர் வீடுகளை மிளிர வைக்கும் இல்லப் பணியாளர்களின் சொந்த வாழ்க்கை இருளிலேயே கழிவதை கவிஞர் இன்குலாப் தனது கவிதை வரிகளில் உணர்ச்சிப்பெருக்குடன் பதிவு செய்கிறார்.

சுயமரியாதை என்பது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உரித்தானது. ஆனால், வீட்டுப் பணியாளர்களின் உழைப்பும் நேர்மையும் காலங்காலமாகச் சந்தேகிக்கப்படுவதும், ஒரு பொருள் காணாமல் போனால் முதல் குற்றவாளியாகப் பார்க்கப்படுவதும் அவர்களின் சுயமரியாதையைச் சிதைக்கின்றன. எத்தனை ஆண்டுகள் உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் உழைத்திருந்தாலும், ஒரே ஒரு கணத்தில் அவர்கள் அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள். மனிதர்களாகக்கூட மதிக்கப்படாமல், இழிவையும் அவமானத்தையும் தாங்கி அவர்கள் சிந்தும் கண்ணீருக்கு விலை கிடையாது. தன் நேர்மையும் கற்பும் சந்தேகிக்கப்படும் போது, அவர்கள் விழுங்கும் கண்ணீர்த்துளிகளை எந்த அளவையாலும் அளக்க முடியுமோ?

அண்மையில் ஒரு வசதியான வீட்டில் வேலை பார்க்கும் ஓர் அம்மாவிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் கூறிய ஒரு வார்த்தை கண் கலங்கச் செய்தது: “நான் வேலை செய்யுற வீடுகள்ல பிரியாணியோ, நல்ல சாப்பாடோ கொடுத்தாகூட அங்கே வச்சு சாப்பிடவே மாட்டேன்; ஏன்னா, நான் இங்கே உட்கார்ந்து பிரியாணி சாப்பிடும்போது, என் பிள்ளைக வீட்ல பழைய சோறு சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருப்பாங்க. என் பிள்ளைக பட்டினியா இருக்கும் போது, என்னால மட்டும் எப்படி இங்கே வயிறாரச் சாப்பிட முடியும்?” என்றார். இதுவே தாய்மையின் மகத்தான வெளிப்பாடு! ஆழமான வலிகள்!

அடுத்தவர் வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு அன்போடு பாலூட்டி, உணவூட்டி, அவர்களைத் தாலாட்டி வளர்க்கும் வீட்டுப் பணிப்பெண்கள், தன் சொந்தப் பிள்ளைகள் பசியோடு தூங்குவதைக் கண்டு இரவில் கலங்குவது எத்தனை பெரிய கொடுமை? வளர்ப்பு நாய்க்கு அன்போடு அளிக்கப்படும் எஞ்சிய பிரியாணி உணவைக்கூட, தன் வீட்டிலிருக்கும் பசிதாங்கும் பிள்ளைகளுக்குக் கொண்டுபோக முடியாத கொடுமையான தண்டனையை என்னவென்று சொல்வது? தாயுள்ளம் என்பது எல்லாருக்கும் ஒன்றுதான்; ஆனால், வறுமை அந்தத் தாயுள்ளத்திற்கு எல்லைகளையும் தடைகளையும் விதித்துவிடுகிறது.

அதேவேளையில், நாணயத்தில் மற்றொரு பக்கம் இருப்பதுபோல, சில வீடுகளில் வீட்டு வேலை செய்பவர்களைத் தன் சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினராகவே கருதி, மிகுந்த மரியாதையுடனும் அன்போடும் நடத்தும் மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘அம்மா வாங்க, உட்காருங்க’ என்று அன்போடு உபசரித்து, அவர்களின் குடும்பத் துயரங்களில் தோள் கொடுக்கும் அந்தச் சில நல் உள்ளங்களால்தான் இந்தச் சமூகத்தில் இன்னும் மனித நேயம் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

நாம் அணியும் சுத்தமான ஆடைகளுக்குப் பின்னாலும், நாம் வாழும் தூய்மையான வீடுகளுக்குப் பின்னாலும் மறைந்திருக்கும் இந்த முகமற்ற மனிதர்களின் கண்ணீர்த்துளிகளை நாம் அங்கீகரிக்கவேண்டும். அவர்கள் கோருவது பிச்சையையோ, பரிதாபத்தையோ அல்ல; தங்கள் உழைப்பிற்கான நியாயமான மரியாதையையும், மனிதத்தன்மையோடு கூடிய அணுகுமுறையையும் மட்டுமே.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப்பெரிய பாடம் ஒன்றுதான்: மனிதரை அவர்களின் தொழிலால் மதிப்பிடாதீர்கள்; அவர்களின் உழைப்பால் மதியுங்கள். பிறர் உழைப்பைச் சுரண்டுவதும், அவர்களை இழிவாகப் பார்ப்பதும் நாகரிகச் சமூகத்தின் அடையாளம் அல்ல; வீட்டுப் பணியாளர் நம்மைவிடக் குறைந்தவர் அல்லர்; அவர் வேறு ஒரு பொருளாதார நிலையில் வாழும் மனிதர். தொழில் ஒருவரின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதில்லை. ஒரு மனிதர் செய்யும் வேலை சிறியதாக இருக்கலாம்; அந்த மனிதர் ஒருபோதும் சிறியவர் அல்லர்; இதை குழந்தைகளுக்கும் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும். வீட்டுப் பணியை ‘பெண்களின் வேலை’ என்று கூறாமல், ‘வீட்டின் பொறுப்பு’ என்று கூறவேண்டும். அப்போதுதான் அடுத்த தலைமுறை, பணியையும் மனிதரையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும்.

வீட்டுப் பணியாளர்களுக்குச் சம்பளம் தருவதோடு நம் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. அவர்களை மரியாதையுடன் நடத்துவது, அவர்களின் உடல்நிலை, சோர்வு மற்றும் தனியுரிமையைக் கவனத்தில் கொள்வதுடன், அவர்களின் குழந்தைகளையும் அன்போடு அணுகுவதே உண்மையான மனித நேயமாகும். நாம் வாழும் வீடு தூய்மையாக இருப்பது போலவே, நம் மனமும் கருணையால் தூய்மையாக இருக்கவேண்டும். உழைப்பையும் நேர்மையையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட இந்த எளிய மனிதர்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்குரிய சம உரிமையையும் தகுந்த மரியாதையையும் நாம் வழங்கும் நாளில்தான் நமது பண்பாடும் நாகரிகமும் முழுமை பெறுகின்றன.

எங்கே... என் குழந்தைப் பருவம்?
சிறப்புக்கட்டுரை
எங்கே... என் குழந்தைப் பருவம்?

‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’- பேச்சுப் போட்டிக்கான தலைப்பு இது. தலைப்பை வாசித்தவுடனே மனத்தில் ‘சில்’லென்று ஒரு சுகமான உணர்வு. மனம் இலயித்துப் போனது. ‘ஆகா! என்ன ஓர் அருமையான பாடல் வரி! இந்தப் பாடல் வரிக்கே இத்தனை மகிழ்ச்சியா? மாலை நேர விளையாட்டு அளவில்லா மகிழ்ச்சி தருமா?’ உடனே வடிந்தது மகிழ்ச்சி. காலைக்கும் மாலைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத உலகில்தான் குழந்தைகளாகிய நாங்கள் வாழ்கிறோம்.

விடியற்காலை ஐந்து மணியின் இருட்டான நேரத்தில் கண்விழித்து, கணக்குச் சிறப்பு வகுப்பிற்குப் போகவேண்டும். ஆறரை ஆகிவிட்டதா... எடுடா ஓட்டம்... இயற்பியல் வகுப்பிற்கு. ஏழு முப்பதிற்கு வீட்டிற்கு வருவதுதான் தெரியும்; எட்டு முப்பதிற்குப் பள்ளிக்கூட வாசலில் நிற்கவேண்டும். மாலை 5.30-க்கு வீடு திரும்புகையில் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள்.

‘போட்டியான உலகமடா! மகனே, மகளே... ஓடு ஓடு’ என்று துரத்தும் பெற்றோர். மாலை நேரம் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள் முடிந்து வீடு திரும்புகையில், காலையில் தூக்கக் கலக்கத்தில் பார்த்த வீட்டு உறுப்பினர்கள் மங்கலாகத் தெரிவர். அதே தூக்கக் கலக்கத்தோடு படுக்கையில் வீழ்ந்தால் மறுநாள் காலை 4.30-க்குக் கண் திறக்கும். இதுதான் இன்றைய குழந்தைகளின் பரிதாப நிலை.

குழந்தைப் பருவ விளையாட்டுகளைத் தொலைத்து, மகிழ்ச்சியைப் புதைத்து, எங்களின் ஆளுமைப் பண்புகளை மறந்து, கட்டாயத்தின் பேரில் எங்களது ஆசைகளைத் துறந்த இளம் பருவத் துறவிகள்தாம் நாங்கள்.

இன்று மட்டும் பாரதி தாத்தா இருந்திருந்தால் ‘நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலை கெட்ட மாந்தரை நினைத்து விட்டால்’ என்று மீண்டும் தலையிலடித்துப் பாடியிருப்பார். பேச்சுப் போட்டிக்கான கருத்தைச் சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

‘ஓடி விளையாடு பாப்பா - நீ

ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா

கூடி விளையாடு பாப்பா - ஒரு

குழந்தையை வையாதே பாப்பா!’

என்ற பாடல் வரிகளைப் பாடிப் பார்த்தேன். எதற்காக பாரதி தாத்தா இப்படிப் பாடினார்?

ஓடி விளையாடு - உன் உடல் ஆரோக்கியம் பெருகும். கூடி விளையாடு - நீ கற்றுக்கொள்ளும் செய்திகள் ஏராளம் ஏராளம்.  குழந்தையை வையாதே - விட்டுக்கொடு, வளைந்து கொடு என்று தனிப்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையின் உடல் ஆரோக்கியமும், ஆளுமைப் பண்புகளும் விளையாட்டுகளில் உள்ளன என்பதை பாரதி தாத்தா நான்கு வரிகளில் கூறிவிட்டார். ஆனால், இன்றைய பெரியோர் இதை மறந்தும் மறுத்தும் போனார்கள்.

குழந்தைப் பருவக் கனவுகளை, மகிழ்ச்சியை எவ்வளவோ தொலைத்துவிட்டோமே என்று நினைக்கையில் கண்ணீர் பெருகியது. என் கண்ணீரை நான் துடைக்கும் முன், ஒரு கை வந்து கண்ணீரைத் துடைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தால் பாரதி தாத்தா. ‘தாத்தா’ என்று ஆரத் தழுவினேன். ‘வா என்னோடு’ என்று என்னைக் கூட்டிச்சென்றார். குதூகலமாய்ப் பிள்ளைகள் விளையாடும் ஒரு மைதானத்திற்குக் கூட்டிச்சென்றார். “போ, மாலை முழுவதும் விளையாடு; போய் விளையாடு” என்றார் மீசையை முறுக்கியபடி.

நொண்டி விளையாடும் இடத்திற்குச் சென்றேன். ஒரு காலில் நின்றுகொண்டு நொண்டி, நொண்டி பிறரைத் தொட்டு வெளியேற்ற வேண்டும். உடல் வியர்க்க விளையாடித் திரும்பும் போது ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’ என்ற குரல்கள் என்னைக் கவர்ந்தன. பாரதி தாத்தாவைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். “ம்... போய் விளையாடு” என்று தலையாட்டினார். பூக்களின் பெயர் கூறி, கேள்விகள் கேட்டு பலப்பரீட்சை விளையாட்டாய் விளையாடித்  திரும்புகையில் கண்ணாமூச்சி, ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி, பாண்டி, தாயம், பல்லாங்குழி என விளையாடிக் களைத்துப்போய் பாரதி தாத்தா கரங்களைப் பிடித்தபோது, “ஆசை தீர விளையாடினாயா?” என்று கேட்டார். மூச்சு வாங்க “ஆமாம் தாத்தா” என்று மகிழ்ச்சியாய்க் கூறினேன்.

“ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் நீ என்ன கற்றுக்கொண்டாய் சொல்?” என்று கேட்டார்.

“நொண்டி விளையாட்டில் ஒரு காலை இழந்த மனிதர்களை நினைத்தேன்; ஆனாலும், இழந்ததை நினைக்காது, இருப்பதில் சாதிக்கலாமே என்ற மனவலிமை வந்தது. ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’ குழு ஒற்றுமையையும் நம் உடல் உறுதியையும் உணர்த்தியது.‘கண்ணாமூச்சி’குறிக்கோளை அடையும் விவேகத்தையும், ‘ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி’ விளையாட்டுச் சுறுசுறுப்பையும், ஆடு புலி ஆட்டம் என்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் பயிற்சியையும், பல்லாங்குழி, ‘ஒத்தையா? இரட்டையா?’ விளையாட்டுகள் மனத்தால் கணக்கிடும் அறிவுக் கூர்மையையும் வளர்க்கின்றன” என்றேன்.

“இப்படி வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்துப் பண்புகளையும் கற்றுத் தருவதால்தான் மாலை முழுவதும் விளையாட்டைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு பாப்பா என்று பாடினேன்” என்றார் பாரதி தாத்தா. இறுதியில் “நீ தற்போது கற்கும் கல்வி இதையெல்லாம் கற்றுத் தருகின்றதா?” என்று கேட்டார்.

“தாத்தா, இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் எங்கள் சமுதாயப் பெரியவர்களிடம் அல்லவா கேட்க வேண்டும்?” என்றேன். அவரும் சிரித்துக்கொண்டே என்னைத் தட்டிக்கொடுத்தபடி விடைபெற்றார்.

பாரதி தாத்தா சென்ற பிறகு சிந்தித்தேன். இன்றைய கல்வித் திட்டத்தில் விளையாட்டிற்கான நேர ஒதுக்கீடு மிகக் குறைவே. விளையாட்டின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள் ஏராளம். ஆனால், இன்று அதற்கான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை. அதனால்தான் இன்றைய குழந்தைகள் மின்னணு விளையாட்டுகளில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இதனால் உடல் ஆரோக்கியம் மட்டும் கெடுவதில்லை; சிந்தனையைச் சிதைக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். குழந்தைகளுக்கே உரிய குழந்தைத்தனத்தை, குழந்தைப் பருவத்திற்குரிய விளையாட்டுகளை, மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்ததால்தான் இன்றைய குற்றவியல் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் பல குழந்தைகள் கைதிகளாய் உருவாகும் பரிதாப நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

ஆம், இன்று மாலை நேர விளையாட்டுகள் சாலைகளிலும் இல்லை, பள்ளிகளிலும் இல்லை. இன்றைய கல்விக்கு ஒரே ஓர் இலக்கு மட்டுமே -  அது மதிப்பெண்! கடிவாளமிட்ட பந்தயக் குதிரைகளாகக் குழந்தைகளைக் கல்வித்திட்டம் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

மன இறுக்கத்தைக் களைந்து, உடல்-உள்ள ஆரோக்கியத்தைத் தந்து, சகோதரத்துவத்தையும் மனவுறுதியையும் அறிவையும் வளர்க்கும் மாலை நேர விளையாட்டைக் குழந்தைகளின் நல் வாழ்விற்காக, சமுதாய மேன்மைக்காகக் கல்வித் துறையும் பெரியவர்களும் பொறுப்பேற்று ‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’ என்ற பாரதி தாத்தாவின் வரிகளுக்கு மதிப்பளிப்பதே குழந்தைகள் நலனில் நாம் செலுத்தும் உண்மையான அக்கறை.

குழந்தைகளைக் குழந்தைகளாய் பார்ப்போம். அப்பருவத்திற்கே உரிய தன்மைக்கு மதிப்பளிப்போம்; நாளைய நாட்டின் நல்ல தலைவர்களாய் குழந்தைகள்  வலம்வர,  இன்று அதற்கான மதிப்பீடுகளை விளையாட்டின் வழி கற்றுக்கொடுக்க  உறுதி கொள்வோம்.