slider slider slider
நம் வாழ்வு
நம் வாழ்வு இதழின் பொன்விழா ஆண்டு கொண்டாட்டம்
நம் வாழ்வு
நம் வாழ்வு - நல்லவர்களின் நாடித்துடிப்பு
நம் வாழ்வு
நல்லவர்களின் நாடித்துடிப்பு
அண்மைச் செய்திகள்
ஆனால்... சுவர்களுக்குப் பின்னே புதைந்துபோன உழைப்பு! (வாழ்வின் மறுபக்கம் – 6)
சிறப்புக்கட்டுரை
ஆனால்... சுவர்களுக்குப் பின்னே புதைந்துபோன உழைப்பு! (வாழ்வின் மறுபக்கம் – 6)

அதிகாலையில் பெரும்பாலான வீடுகளில் இன்னும் விளக்குகள் அணைந்திருக்கின்றன. கதவுகளுக்குப் பின்னால் உறக்கம் நீடிக்கிறது. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் நாள் மட்டும் ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டது. அவர் தன் குழந்தைகளுக்கும் கணவருக்கும் தேவையான உணவைத் தயார் செய்கிறார்; பின்னர் மற்றொரு வீட்டின் கதவைத் திறக்கிறார். அங்கே அவருக்காகக் காத்திருப்பவை பாத்திரங்கள், துணிகள், துடைப்பம், தரை, சமையலறை. அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் அவருடைய உழைப்பு முழு நாளும் தெரிகிறது.

ஒரு வீட்டின் விடியல், அடுக்களையில் இருந்து எழும்பும் பாத்திரங்களின் ஓசையோடுதான் தொடங்குகிறது. ஆனால், அந்த ஓசையை எழுப்பும் கரங்கள் யாருடையவை? தன் சொந்த வீட்டின் அடுப்பு எரிய வேண்டும் என்பதற்காக, அடுத்தவர் வீட்டு அழுக்குகளையும் சுமைதாங்கிபோலத் தாங்கும் பெண்களின் கதையை நாம் எப்போதாவது உற்றுநோக்கியிருக்கிறோமா?

சுவர்களுக்கு வண்ணம் பூசும் மனிதர் தங்களின் வசிப்பிடத்தை வண்ணமயமாக வைப்பதில்லை; தலையைப் பிளக்கும் வெயிலில் இளநீர் விற்கும் பெரியவர் தன் தாகத்திற்கு ஒரு சொட்டு இளநீரைக் குடிப்பதில்லை; தெருவோரத்தில் நின்று பிறரின் காலணிகளைத் தைக்கும் தாத்தா, தன் கால்களுக்கு ஒரு நல்ல செருப்பை அணிந்துகொள்வதில்லை. அதேபோல், பிறர் வீடுகளை மிளிரவைக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கை, எப்போதும் நிழல் உலகத்திலேயே கழிந்துபோகிறது.

சமூகத்தின் கண்களுக்கு இவர்கள் வெறும் ‘வேலைக்காரி’ என்ற இழிவான சொல்லாலோ அல்லது ‘வேலைக்காரிகள்’ என்ற ஒற்றை வரையறைக்குள்ளோ சுருக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். ஆனால், இந்த அடைமொழிகளுக்குப் பின்னால், ஒரு பெருங் கடலெனக் கொந்தளிக்கும் கண்ணீரும் தியாகமும், சொல்ல முடியாத அவமானங்களும் மறைந்து கிடக்கின்றன. ‘வீட்டுப் பணியாளர்கள்’, ‘அகப்பணியாளர்கள்’ அல்லது ‘இல்லப் பராமரிப்பாளர்கள்’ என்ற மரியாதைக்குரிய மாற்றுப் பெயர்களால் இவர்களை அழைக்கும் பக்குவம் இன்னும் நம் சமூகத்திற்கு முழுமையாக வரவில்லையே!

விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கே தன் பிள்ளைகளுக்குக் கஞ்சியோ பழையதோ ஊற்றிவிட்டு, அரக்கப்பரக்க ஓடும் இவர்களின் கால்களில் அவசரம் மட்டுமே இருப்பதில்லை; தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவேண்டிய பெரும் பொறுப்பும் உந்தித்தள்ளுகிறது. இவர்கள் பிறர் வீடுகளின் கதவுகளைத் தட்டும்போது, உண்மையில் வாழ்வாதாரத்திற்கான நம்பிக்கையின் கதவுகளையே தட்டுகிறார்கள்.

‘நாலு வீட்ல வேலை செய்கிறாங்க; நல்ல சம்பளம் கிடைக்குதே!’ என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால், மற்றொரு கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டும்.  ஆனால், இவர்கள் மிக வசதியானவர்களாக, பொருளாதார நிறைவு உள்ளவராக இருந்தால் அடுத்தவர் வீட்டு எச்சில் பாத்திரங்களைக் கழுவவும், அழுக்குத் துணிகளைத் துவைக்கவும் ஏன் வரப்போகிறார்கள்? இவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால், ஏன் வேலை செய்கிறார்கள்? என்பதைப் பார்க்கிறோமா? வறுமையும் குடும்பச்சூழலும், வேறு வழியற்ற நிர்ப்பந்தமுமே இவர்களை இந்த வேலைக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதைச் சமூகம் உணர மறுக்கிறது.

‘உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியம்’ என்பது நவீனப் பொருளாதாரத்தின் கோட்பாடு. ஆனால், வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு இந்த உலகளாவிய கோட்பாடு முற்றிலும் மறுக்கப்படுகிறது. நாளின் பெரும் பகுதியை அடுத்தவர் வீட்டில் கூட்டி, பெருக்கி, பாத்திரம் கழுவி, துணி துவைத்து, சமைத்துக் கழிக்கும் ஒரு பெண் பெறுகின்ற மாத ஊதியம் அவர்களின் அடிப்படை மருத்துவச் செலவிற்குக் கூடப் போதாதது என்பதுதான் உண்மை. தன் உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் வலிக்கும் வரை உழைத்துவிட்டு, மாலை நேரத்தில் சோர்வோடு திரும்பும் அந்தப் பெண்ணுக்கு, தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்குச் செலவழிக்க எஞ்சியிருப்பது மன அழுத்தமும், தீராத உடல் நோய்களும் மட்டுமே.

‘நாங்கள் உழுவோம்; நாங்கள் விதைப்போம்;

பசி மட்டும் எங்களுக்கா?

நாங்கள் கட்டுவோம்; நாங்கள் செப்பனிடுவோம்;

இருள் மட்டும் எங்களுக்கா?’

- அடுத்தவர் வீடுகளை மிளிர வைக்கும் இல்லப் பணியாளர்களின் சொந்த வாழ்க்கை இருளிலேயே கழிவதை கவிஞர் இன்குலாப் தனது கவிதை வரிகளில் உணர்ச்சிப்பெருக்குடன் பதிவு செய்கிறார்.

சுயமரியாதை என்பது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உரித்தானது. ஆனால், வீட்டுப் பணியாளர்களின் உழைப்பும் நேர்மையும் காலங்காலமாகச் சந்தேகிக்கப்படுவதும், ஒரு பொருள் காணாமல் போனால் முதல் குற்றவாளியாகப் பார்க்கப்படுவதும் அவர்களின் சுயமரியாதையைச் சிதைக்கின்றன. எத்தனை ஆண்டுகள் உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் உழைத்திருந்தாலும், ஒரே ஒரு கணத்தில் அவர்கள் அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள். மனிதர்களாகக்கூட மதிக்கப்படாமல், இழிவையும் அவமானத்தையும் தாங்கி அவர்கள் சிந்தும் கண்ணீருக்கு விலை கிடையாது. தன் நேர்மையும் கற்பும் சந்தேகிக்கப்படும் போது, அவர்கள் விழுங்கும் கண்ணீர்த்துளிகளை எந்த அளவையாலும் அளக்க முடியுமோ?

அண்மையில் ஒரு வசதியான வீட்டில் வேலை பார்க்கும் ஓர் அம்மாவிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் கூறிய ஒரு வார்த்தை கண் கலங்கச் செய்தது: “நான் வேலை செய்யுற வீடுகள்ல பிரியாணியோ, நல்ல சாப்பாடோ கொடுத்தாகூட அங்கே வச்சு சாப்பிடவே மாட்டேன்; ஏன்னா, நான் இங்கே உட்கார்ந்து பிரியாணி சாப்பிடும்போது, என் பிள்ளைக வீட்ல பழைய சோறு சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருப்பாங்க. என் பிள்ளைக பட்டினியா இருக்கும் போது, என்னால மட்டும் எப்படி இங்கே வயிறாரச் சாப்பிட முடியும்?” என்றார். இதுவே தாய்மையின் மகத்தான வெளிப்பாடு! ஆழமான வலிகள்!

அடுத்தவர் வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு அன்போடு பாலூட்டி, உணவூட்டி, அவர்களைத் தாலாட்டி வளர்க்கும் வீட்டுப் பணிப்பெண்கள், தன் சொந்தப் பிள்ளைகள் பசியோடு தூங்குவதைக் கண்டு இரவில் கலங்குவது எத்தனை பெரிய கொடுமை? வளர்ப்பு நாய்க்கு அன்போடு அளிக்கப்படும் எஞ்சிய பிரியாணி உணவைக்கூட, தன் வீட்டிலிருக்கும் பசிதாங்கும் பிள்ளைகளுக்குக் கொண்டுபோக முடியாத கொடுமையான தண்டனையை என்னவென்று சொல்வது? தாயுள்ளம் என்பது எல்லாருக்கும் ஒன்றுதான்; ஆனால், வறுமை அந்தத் தாயுள்ளத்திற்கு எல்லைகளையும் தடைகளையும் விதித்துவிடுகிறது.

அதேவேளையில், நாணயத்தில் மற்றொரு பக்கம் இருப்பதுபோல, சில வீடுகளில் வீட்டு வேலை செய்பவர்களைத் தன் சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினராகவே கருதி, மிகுந்த மரியாதையுடனும் அன்போடும் நடத்தும் மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘அம்மா வாங்க, உட்காருங்க’ என்று அன்போடு உபசரித்து, அவர்களின் குடும்பத் துயரங்களில் தோள் கொடுக்கும் அந்தச் சில நல் உள்ளங்களால்தான் இந்தச் சமூகத்தில் இன்னும் மனித நேயம் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

நாம் அணியும் சுத்தமான ஆடைகளுக்குப் பின்னாலும், நாம் வாழும் தூய்மையான வீடுகளுக்குப் பின்னாலும் மறைந்திருக்கும் இந்த முகமற்ற மனிதர்களின் கண்ணீர்த்துளிகளை நாம் அங்கீகரிக்கவேண்டும். அவர்கள் கோருவது பிச்சையையோ, பரிதாபத்தையோ அல்ல; தங்கள் உழைப்பிற்கான நியாயமான மரியாதையையும், மனிதத்தன்மையோடு கூடிய அணுகுமுறையையும் மட்டுமே.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப்பெரிய பாடம் ஒன்றுதான்: மனிதரை அவர்களின் தொழிலால் மதிப்பிடாதீர்கள்; அவர்களின் உழைப்பால் மதியுங்கள். பிறர் உழைப்பைச் சுரண்டுவதும், அவர்களை இழிவாகப் பார்ப்பதும் நாகரிகச் சமூகத்தின் அடையாளம் அல்ல; வீட்டுப் பணியாளர் நம்மைவிடக் குறைந்தவர் அல்லர்; அவர் வேறு ஒரு பொருளாதார நிலையில் வாழும் மனிதர். தொழில் ஒருவரின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதில்லை. ஒரு மனிதர் செய்யும் வேலை சிறியதாக இருக்கலாம்; அந்த மனிதர் ஒருபோதும் சிறியவர் அல்லர்; இதை குழந்தைகளுக்கும் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும். வீட்டுப் பணியை ‘பெண்களின் வேலை’ என்று கூறாமல், ‘வீட்டின் பொறுப்பு’ என்று கூறவேண்டும். அப்போதுதான் அடுத்த தலைமுறை, பணியையும் மனிதரையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும்.

வீட்டுப் பணியாளர்களுக்குச் சம்பளம் தருவதோடு நம் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. அவர்களை மரியாதையுடன் நடத்துவது, அவர்களின் உடல்நிலை, சோர்வு மற்றும் தனியுரிமையைக் கவனத்தில் கொள்வதுடன், அவர்களின் குழந்தைகளையும் அன்போடு அணுகுவதே உண்மையான மனித நேயமாகும். நாம் வாழும் வீடு தூய்மையாக இருப்பது போலவே, நம் மனமும் கருணையால் தூய்மையாக இருக்கவேண்டும். உழைப்பையும் நேர்மையையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட இந்த எளிய மனிதர்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்குரிய சம உரிமையையும் தகுந்த மரியாதையையும் நாம் வழங்கும் நாளில்தான் நமது பண்பாடும் நாகரிகமும் முழுமை பெறுகின்றன.

எங்கே... என் குழந்தைப் பருவம்?
சிறப்புக்கட்டுரை
எங்கே... என் குழந்தைப் பருவம்?

‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’- பேச்சுப் போட்டிக்கான தலைப்பு இது. தலைப்பை வாசித்தவுடனே மனத்தில் ‘சில்’லென்று ஒரு சுகமான உணர்வு. மனம் இலயித்துப் போனது. ‘ஆகா! என்ன ஓர் அருமையான பாடல் வரி! இந்தப் பாடல் வரிக்கே இத்தனை மகிழ்ச்சியா? மாலை நேர விளையாட்டு அளவில்லா மகிழ்ச்சி தருமா?’ உடனே வடிந்தது மகிழ்ச்சி. காலைக்கும் மாலைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத உலகில்தான் குழந்தைகளாகிய நாங்கள் வாழ்கிறோம்.

விடியற்காலை ஐந்து மணியின் இருட்டான நேரத்தில் கண்விழித்து, கணக்குச் சிறப்பு வகுப்பிற்குப் போகவேண்டும். ஆறரை ஆகிவிட்டதா... எடுடா ஓட்டம்... இயற்பியல் வகுப்பிற்கு. ஏழு முப்பதிற்கு வீட்டிற்கு வருவதுதான் தெரியும்; எட்டு முப்பதிற்குப் பள்ளிக்கூட வாசலில் நிற்கவேண்டும். மாலை 5.30-க்கு வீடு திரும்புகையில் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள்.

‘போட்டியான உலகமடா! மகனே, மகளே... ஓடு ஓடு’ என்று துரத்தும் பெற்றோர். மாலை நேரம் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள் முடிந்து வீடு திரும்புகையில், காலையில் தூக்கக் கலக்கத்தில் பார்த்த வீட்டு உறுப்பினர்கள் மங்கலாகத் தெரிவர். அதே தூக்கக் கலக்கத்தோடு படுக்கையில் வீழ்ந்தால் மறுநாள் காலை 4.30-க்குக் கண் திறக்கும். இதுதான் இன்றைய குழந்தைகளின் பரிதாப நிலை.

குழந்தைப் பருவ விளையாட்டுகளைத் தொலைத்து, மகிழ்ச்சியைப் புதைத்து, எங்களின் ஆளுமைப் பண்புகளை மறந்து, கட்டாயத்தின் பேரில் எங்களது ஆசைகளைத் துறந்த இளம் பருவத் துறவிகள்தாம் நாங்கள்.

இன்று மட்டும் பாரதி தாத்தா இருந்திருந்தால் ‘நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலை கெட்ட மாந்தரை நினைத்து விட்டால்’ என்று மீண்டும் தலையிலடித்துப் பாடியிருப்பார். பேச்சுப் போட்டிக்கான கருத்தைச் சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.

‘ஓடி விளையாடு பாப்பா - நீ

ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா

கூடி விளையாடு பாப்பா - ஒரு

குழந்தையை வையாதே பாப்பா!’

என்ற பாடல் வரிகளைப் பாடிப் பார்த்தேன். எதற்காக பாரதி தாத்தா இப்படிப் பாடினார்?

ஓடி விளையாடு - உன் உடல் ஆரோக்கியம் பெருகும். கூடி விளையாடு - நீ கற்றுக்கொள்ளும் செய்திகள் ஏராளம் ஏராளம்.  குழந்தையை வையாதே - விட்டுக்கொடு, வளைந்து கொடு என்று தனிப்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையின் உடல் ஆரோக்கியமும், ஆளுமைப் பண்புகளும் விளையாட்டுகளில் உள்ளன என்பதை பாரதி தாத்தா நான்கு வரிகளில் கூறிவிட்டார். ஆனால், இன்றைய பெரியோர் இதை மறந்தும் மறுத்தும் போனார்கள்.

குழந்தைப் பருவக் கனவுகளை, மகிழ்ச்சியை எவ்வளவோ தொலைத்துவிட்டோமே என்று நினைக்கையில் கண்ணீர் பெருகியது. என் கண்ணீரை நான் துடைக்கும் முன், ஒரு கை வந்து கண்ணீரைத் துடைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தால் பாரதி தாத்தா. ‘தாத்தா’ என்று ஆரத் தழுவினேன். ‘வா என்னோடு’ என்று என்னைக் கூட்டிச்சென்றார். குதூகலமாய்ப் பிள்ளைகள் விளையாடும் ஒரு மைதானத்திற்குக் கூட்டிச்சென்றார். “போ, மாலை முழுவதும் விளையாடு; போய் விளையாடு” என்றார் மீசையை முறுக்கியபடி.

நொண்டி விளையாடும் இடத்திற்குச் சென்றேன். ஒரு காலில் நின்றுகொண்டு நொண்டி, நொண்டி பிறரைத் தொட்டு வெளியேற்ற வேண்டும். உடல் வியர்க்க விளையாடித் திரும்பும் போது ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’ என்ற குரல்கள் என்னைக் கவர்ந்தன. பாரதி தாத்தாவைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். “ம்... போய் விளையாடு” என்று தலையாட்டினார். பூக்களின் பெயர் கூறி, கேள்விகள் கேட்டு பலப்பரீட்சை விளையாட்டாய் விளையாடித்  திரும்புகையில் கண்ணாமூச்சி, ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி, பாண்டி, தாயம், பல்லாங்குழி என விளையாடிக் களைத்துப்போய் பாரதி தாத்தா கரங்களைப் பிடித்தபோது, “ஆசை தீர விளையாடினாயா?” என்று கேட்டார். மூச்சு வாங்க “ஆமாம் தாத்தா” என்று மகிழ்ச்சியாய்க் கூறினேன்.

“ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் நீ என்ன கற்றுக்கொண்டாய் சொல்?” என்று கேட்டார்.

“நொண்டி விளையாட்டில் ஒரு காலை இழந்த மனிதர்களை நினைத்தேன்; ஆனாலும், இழந்ததை நினைக்காது, இருப்பதில் சாதிக்கலாமே என்ற மனவலிமை வந்தது. ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’ குழு ஒற்றுமையையும் நம் உடல் உறுதியையும் உணர்த்தியது.‘கண்ணாமூச்சி’குறிக்கோளை அடையும் விவேகத்தையும், ‘ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி’ விளையாட்டுச் சுறுசுறுப்பையும், ஆடு புலி ஆட்டம் என்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் பயிற்சியையும், பல்லாங்குழி, ‘ஒத்தையா? இரட்டையா?’ விளையாட்டுகள் மனத்தால் கணக்கிடும் அறிவுக் கூர்மையையும் வளர்க்கின்றன” என்றேன்.

“இப்படி வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்துப் பண்புகளையும் கற்றுத் தருவதால்தான் மாலை முழுவதும் விளையாட்டைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு பாப்பா என்று பாடினேன்” என்றார் பாரதி தாத்தா. இறுதியில் “நீ தற்போது கற்கும் கல்வி இதையெல்லாம் கற்றுத் தருகின்றதா?” என்று கேட்டார்.

“தாத்தா, இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் எங்கள் சமுதாயப் பெரியவர்களிடம் அல்லவா கேட்க வேண்டும்?” என்றேன். அவரும் சிரித்துக்கொண்டே என்னைத் தட்டிக்கொடுத்தபடி விடைபெற்றார்.

பாரதி தாத்தா சென்ற பிறகு சிந்தித்தேன். இன்றைய கல்வித் திட்டத்தில் விளையாட்டிற்கான நேர ஒதுக்கீடு மிகக் குறைவே. விளையாட்டின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள் ஏராளம். ஆனால், இன்று அதற்கான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை. அதனால்தான் இன்றைய குழந்தைகள் மின்னணு விளையாட்டுகளில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இதனால் உடல் ஆரோக்கியம் மட்டும் கெடுவதில்லை; சிந்தனையைச் சிதைக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். குழந்தைகளுக்கே உரிய குழந்தைத்தனத்தை, குழந்தைப் பருவத்திற்குரிய விளையாட்டுகளை, மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்ததால்தான் இன்றைய குற்றவியல் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் பல குழந்தைகள் கைதிகளாய் உருவாகும் பரிதாப நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

ஆம், இன்று மாலை நேர விளையாட்டுகள் சாலைகளிலும் இல்லை, பள்ளிகளிலும் இல்லை. இன்றைய கல்விக்கு ஒரே ஓர் இலக்கு மட்டுமே -  அது மதிப்பெண்! கடிவாளமிட்ட பந்தயக் குதிரைகளாகக் குழந்தைகளைக் கல்வித்திட்டம் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

மன இறுக்கத்தைக் களைந்து, உடல்-உள்ள ஆரோக்கியத்தைத் தந்து, சகோதரத்துவத்தையும் மனவுறுதியையும் அறிவையும் வளர்க்கும் மாலை நேர விளையாட்டைக் குழந்தைகளின் நல் வாழ்விற்காக, சமுதாய மேன்மைக்காகக் கல்வித் துறையும் பெரியவர்களும் பொறுப்பேற்று ‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’ என்ற பாரதி தாத்தாவின் வரிகளுக்கு மதிப்பளிப்பதே குழந்தைகள் நலனில் நாம் செலுத்தும் உண்மையான அக்கறை.

குழந்தைகளைக் குழந்தைகளாய் பார்ப்போம். அப்பருவத்திற்கே உரிய தன்மைக்கு மதிப்பளிப்போம்; நாளைய நாட்டின் நல்ல தலைவர்களாய் குழந்தைகள்  வலம்வர,  இன்று அதற்கான மதிப்பீடுகளை விளையாட்டின் வழி கற்றுக்கொடுக்க  உறுதி கொள்வோம்.

சிறார் புகட்டும் பெரிய பாடம் (நவம்பர் 20 - உலகக் குழந்தைகள் தினம்)
சிறப்புக்கட்டுரை
சிறார் புகட்டும் பெரிய பாடம் (நவம்பர் 20 - உலகக் குழந்தைகள் தினம்)

குழந்தைகள் இறைவனால் கொடுக்கப்பட்ட பெருமைக்குரிய கொடை! வெள்ளை மனமும், பிள்ளை குணமும் கொண்ட குழந்தைகளை அன்பு செலுத்தாதவர் உண்டோ? தாயின் கருவில் உருவாகிப் பிறக்கும் அனைத்துக் குழந்தைகளும் நல்ல குழந்தைகள்தாம். பெற்றோரின் வாழ்வு நெறிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே அவர்கள் வாழக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

• அன்பாக, நல்ல வார்த்தைகளைப் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தல்;

• பிறரை மதித்து, பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தால் வெற்றி நிச்சயம் என்று அறிவுறுத்தல்;

• தனிமைச் சூழலைத் தவிர்க்க பயத்தை நீக்கி, துணிவை மேற்கொள்ளல்;

• போட்டி, பொறாமை குணங்களைத் தவிர்த்து, விட்டுக்கொடுத்து வாழ்தல்;

• வாழ்வில் உற்சாகத்துடனும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருப்பதோடு, தன்னைப் படைத்த இறைவனுக்கு நன்றி கூறுதல்...

மேற்கண்ட குணங்களைக் குழந்தைகளுக்குப் பெற்றோர் அளிப்பதோடு, குழந்தைகளின் ஆர்வத்தையும் அனுபவத்தையும் ஆசைகளையும் அணுகுமுறைகளையும் மனநிலையையும் அறிந்து, அவர்களது கனவுகளை நனவாக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். குழந்தைகளின் மனத்தில் விதைக்கும் விதைதான் வளர்ந்தபின் சிறந்த பயனைத் தரும். ஐ.நா.வின் ‘யுனிசெஃப்’ எனும் குழந்தைகள் நல அமைப்பு, நவம்பர் 20 ‘உலகக் குழந்தைகள் தினம்’ என அறிவித்துள்ளது. இந்தியாவின் மறைந்த முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு குழந்தைகளின் மீது காட்டிய அன்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாக அவரது பிறந்த தினமான நவம்பர் 14-இல் இந்தியாவில் குழந்தைகள் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது.

சாதி, பொருளாதாரம் அடிப்படையில் தாழ்நிலையில் உள்ளவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், ஓரம்கட்டப்பட்டவர்கள் ஒரு விதத்தில் சிறியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

‘சிறியோரை மேம்படச் செய்தால் பின்பு தெய்வம் எல்லாரையும் வாழ்த்தும்’ என்கிறார் மகாகவி பாரதியார்.

‘என்ன சாதிக்குப் பிறந்தோம் என்பது மூடத்தனம்;

என்ன சாதிக்கப் போகிறோம் என்பதே மூலதனம்.

“நான் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டேனோ அதையும், நான் எதற்காக உயிர் வாழ்கிறேனோ அதையும் செய்யத் தொடங்காமலிருக்க என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்றார் மார்க்ஸ் அவுரேலியஸ்.

சில குழந்தைகள் பெற்றோரால் புறக்கணிக்கப்பட்டு குப்பைத் தொட்டிகளிலும் முட்செடிகளுக்கிடையிலும் எறியப்பட்டு அநாதைகளாக ஆக்கப்படுகின்றனர். அநாதை இல்லங்களில் சேர்க்கப்பட்டு நல்லவிதமாக வளர்க்கப்படும் குழந்தைகளும் உண்டு; தெருவோரங்களில் தானாக வளரும் குழந்தைகளும் உண்டு. இவர்கள் வளரும்போது பிறப்பின் பெருமையை அறிந்து, நல்லவர்களாக வாழ்பவர்கள் சிலர்; பிறப்பின் பெருமையை அறியாமல் தீயவர்களாக வாழ்பவர் சிலர்.

உரோமாபுரி ஓவியர் ஒருவர் கள்ளங்கபடமற்ற முகத்தையுடைய ஒரு சிறுவனைக் கண்டறிந்து, அவனைப் படம் வரைந்து அதை விற்றுச் செல்வரானார். அப்படத்திற்கு எதிரான அயோக்கியனான ஒருவன் படத்தை வரைய எண்ணி, சிறைச்சாலைக்குச் சென்று தேடும்போது ஒருவன் முகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்த பின், அவனிடம் முன்பு வரைந்த சிறுவன் படத்தைக் காட்டியபோது அவன், “இது நான்தான்; நான் அயோக்கியனாக மாறுவதற்கு தீய நண்பர்களின் சகவாசமே காரணம்” என்றான்.

பிறக்கும்போது எல்லாம் நன்மையாக இருக்க, அவன் தோற்றமும் தெய்வீகத் தோற்றமாகிறது. வளர வளர எண்ணங்கள் மாற்றம் பெற்று, அதற்கேற்ப வாழ்வும் தோற்றமும் பெற்றுக்கொள்கிறான்.

ஆல்ஃபிரட் நோபல் ஒரு வேதியர், பொறியாளர், நோபல் பரிசினை உருவாக்கிய சுவீடன் நாட்டு அறிவியலாளர். 1867-இல் டைனமைட் வெடிமருந்தைக் கண்டுபிடித்தார். 1888-ஆம் ஆண்டில் இவரது சகோதரரின் மரணத்தை “மரணத்தின் வியாபாரி இறந்துவிட்டார்” என செய்தி ஊடகம் வெளியிட்டது. ‘போப்பர்சு’ என்ற பெரிய ஆயுத உற்பத்தி நிறுவனத்திற்கு உரிமையாளரான ஆல்ஃபிரட் இதனால் மனம் வேதனையுற்று, மக்கள் மனத்தில் நல்ல இடம்பெற தன் சொத்துகளை விற்று உலகின் மிக உயரிய விருதுகளுள் ஒன்றான நோபல் பரிசை உருவாக்கினார். இன்றும் அப்பரிசுகள் வழங்கப்பட்டு உலக அமைதியையும் நல்லிணக்கத்தையும் விரும்புபவராக அவர் அறியப்படுகிறார். நல்ல நெறி கண்டு பிள்ளை வளர்ந்திடில் நாடும் நலம் பெறலாம்.

அதிகாரம் மிக்க பணம் படைத்தவர்களால் குழந்தைத் தொழிலாளிகள் உருவாகித் துன்பப்படுகின்றனர். மேலும், சுதந்திர இந்தியாவில் அநீதியினால் பெண் குழந்தைகள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகி உயிரிழக்கின்றனர். மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகள் மனத்திடத்துடன் முயன்றால் முன்னேறலாம்.

பீத்தோவன் - கேட்கும் திறன் அற்றவர்; இசை மேதை.

மில்டன் - பார்வையிழந்தவர். ‘இழந்த சொர்க்கம்’ (LAST PARADISE) எனும் காவியத்தை எழுதியவர்.

இராபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவன்சன் – படைப்பாளர் (TREASURE ISLAND). நோயாளியாயிருந்த போது வெளியிட்டவர்.

மற்றவர்களின் உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் மதித்து நடந்தால் உயர்வுகள் தானே வரும். திருவிவிலியத்தில் இயேசுவின் உள்ளத்தில் குழந்தைகளுக்குத் தனி இடம் உண்டு எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இறையாட்சி குழந்தைத்தன்மையுடையவருக்கே உரியதாகும். இயேசு “சிறு பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்; ஏனெனில், இறையாட்சி இத்தகையோருக்கே உரியது” என்றார் (மாற்கு 10:14).

குழந்தைகளிடம் ஆச்சரிய உணர்வும், பிறரை நம்பும் தன்மையும், எளிதில் மன்னிக்கும் குணமும் பணிவும் உண்டு. குழந்தைகளிடம் சுயநலம், சுய பெருமை கிடையாது. விண்ணரசை ஏற்றுக்கொள்வதற்கேற்ப மனநிலை குழந்தைகளிடம் உள்ளது. இயேசு நத்தனியேலைக் கண்டு, “இவர் உண்மையான இஸ்ரயேலர், கபடற்றவர்” என்கிறார். அவரும் இயேசுவைப் பார்த்து, “ரபீ, நீர் இறைமகன்; நீரே இஸ்ரயேல் மக்களின் அரசர்” என்று கண்டு கொள்கிறார் (யோவா 1:47,49). 

எனவே, நாமும் குழந்தையின் மனம் உடையவர்களாக, கபடற்றவர்களாக வாழும்போது இறைவனை ‘அப்பா! தந்தாய்!’ என்று கூப்பிடும் குழந்தை போல இறையாட்சியில் இடம் பெறுவோம் என்பதே சிறியவர் நமக்குப் புகட்டும் பெரிய பாடம்.