news
ஆன்மிகம்
தோமா கால் பதித்த தேசம் = 10

கி.பி. 20 முதல் 50 வரை இந்தோ - பார்த்தியாவை அரசாட்சி செய்த அரசனான கொண்டோபரஸ் குறித்தோ, அவனது மரபுவழிப் பட்டியல் பற்றியோ எந்தச் செய்தியும் இந்திய வரலாற்று நூல்களில் காணப்படவில்லை. ‘தோமாவின் பணிகள்’ என்ற நூலில் மட்டுமே அம்மன்னனைப் பற்றிய செய்திகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. எனவே, இச்செய்திகள் கற்பனையானவையே என்று வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஏற்கவில்லை. எனினும், கி.பி. 1930-ஆம் ஆண்டுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாய்வுகள் சிந்துவெளி நாகரிகத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்ததுடன், ‘தோமாவின் பணிகள்’ நூல் குறிப்பிட்ட செய்திகளையும் உண்மையாக்கின. முந்தைய கண்டுபிடிப்புகளும் உறுதி செய்யப்பட்டன.

இந்த அகழ்வாய்வின்போது சர். ஜான் மார்ஷல் என்ற வரலாற்று ஆய்வாளர் கி.பி. 50-இல் வெளியிடப்பட்ட கொண்டோபரசின் நாணயங்கள் பலவற்றைக் கண்டுபிடித்தார். இதன் பிறகு கொண்டோபரஸ் மன்னனுடைய ஆட்சி உறுதிப்பட்டது. இந்த நாணயங்களின் புகைப்படங்களும் வெளியிடப்பட்டன இதன் அடிப்படையில் கொண்டோபரஸ் மன்னனுடன் இணைத்துப் பேசப்பட்ட தோமா பற்றிய செய்திகள் உண்மைச் செய்திகளே என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன.

கி.பி. 40-ஆம் ஆண்டில் தோமா, பாரசீகம் மற்றும் வட இந்தியப் பகுதிகளுக்கு வந்தது பற்றிய செவிவழிச் செய்திகள் பல நம்புவதற்குரியதாகவும், சில கதைகளாகவும் உள்ளன. சிரியா நாட்டு ஆவணங்களின் அடிப்படையில் ஹப்பான் என்ற வணிகன், தோமாவை இந்தியாவிற்கு அழைத்து வந்தான் என்பதை அறிய முடிகிறது. தோமாவின் வருகைக்கு நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதாவது கி.பி. 44-இல் கிரேக்க தத்துவஞானி அப்பலோனியஸ், தட்சசீலத்தில் கொண்டோபரஸ் அரசவைக்கு வருகை தந்தது குறித்தும், தலைநகர் தட்சசீலம் கிரேக்க நகர அமைப்பில் இருந்ததாகவும், அரசன் கிரேக்க மொழியைச் சரளமாகப் பேசியதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

தோமா காலத்தில் உரோம், பாலஸ்தீனம், அரேபியா, இந்தியா குறிப்பாக, தமிழ்நாடு இவற்றிற்கிடையே தடையற்ற வணிகமும், போக்குவரத்தும் நடைபெற்றன என்பதைப் பற்பல நாடுகளில் கிடைக்கப்பெற்ற பன்னாட்டு நாணயங்களைக் கொண்டு அறிய வந்தது. தோமா காலத்து உரோம் நகரத்துக் காசுகள் கொண்டோபரஸ் ஆட்சிக் காலத்தில் தமிழ்நாட்டிலும் கிடைத்துள்ளன.

கி.மு. 30 முதல் கி.பி. 70 வரையிலும் அதாவது 100 ஆண்டுகால அளவிலான பொன், வெள்ளி நாணயங்கள் கேரளத்தில் கிடைத்துள்ளன. கி.பி. 1857-ஆம் ஆண்டில் கோட்டயம் பகுதியில் உரோம் நாட்டை அரசாண்ட அகுஸ்துஸ் சீசர், திபேரியஸ், கிளாடியஸ், நீரோ போன்ற மன்னர்களின் நாணயங்கள் இந்தியப் பகுதிகளிலும் புழக்கத்தில் இருந்தன என்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. தோமாவும் இந்த நாணயங்களைப் பயன்படுத்தியிருக்கவேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

வட இந்தியப் பகுதிகளில் தோமா போதித்த காலத்தில் அங்கே பிராமண சமயம், சமண, புத்த சமயங்கள் வேரூன்றி இருந்ததாக வரலாற்றறிஞர் ம.சோ. விக்டர் குறிப்பிடுகிறார். பார்த்தியா நாட்டின் அரசன் கொண்டோபரஸ் பாரசீக நாட்டு வழிமரபினன் என்பதால் நெருப்பை வழிபடும் பார்சி சமயத்தைக் கடைப்பிடித்தான். தோமாவால் அவன் மனம்மாறி கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியதைத் தொடர்ந்து பிற சமயச் சார்புள்ள மக்களும் கிறித்தவத்திற்கு மாறினர். இன்றும்கூட இந்தியா, பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் பகுதிகளில் வாழும் சில மலைவாழ் பழங்குடியின மக்கள் தங்களை இஸ்ரேல் நாட்டுடன் இணைத்துப் பேசி வருவதாகவும், இவர்களின் முன்னோர் தோமாவால் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

மேலும், அவர் குறிப்பிடுவதாவது: பிற்காலத்தில் கேரள நாட்டில் தோமாவின் வட இந்திய மறைபரப்புப் பணிகள் செவிவழிச் செய்திகளாக அறியப்பட்டன என்றும், இதை தோமாவே அம்மக்களுக்கு அறிவித்திருக்கக்கூடும் என்றும் கூறப்படுகிறது. தோமாவின் வடபுலத்துச் செயல்பாடுகள் பற்றி பின்னர் அறிந்த இயேசு சபைக் குருக்கள் சிலர் ஒரு குழுவாக டெல்லியில் மொகலாயப் பேரரசரைச் சந்திக்கச் சென்றபோது, அவரின் அனுமதி பெற்று இந்துகுஷ் மலைப்பகுதிகளில் தோமாவினால் மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட கிறித்தவர்களைத் தேடிச் சென்றனர்.

இடைக்காலம் (கி.பி. 1000) வரையிலும் கிறித்தவர்களாயிகுந்த அம்மக்கள் பல்வேறு சூழல்களாலும், வழிகாட்டிட சமயக் குருமார்கள் இல்லாமையாலும் தாங்கள் தழுவிய கிறித்தவ மதத்தைக் கைவிட்டது தெரிய வந்தது. ஆனால், இன்றும் சில கிறித்தவக் குழுக்கள் ஆப்கானிஸ்தானிலும் பாகிஸ்தானிலும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்தம் முன்னோர் எந்த நாட்டிலிருந்தும் குடியேறவில்லை என்றும், காலங் காலமாக அந்த மண்ணின் மக்களே என்றும் கூறி வருகின்றனர். வட பகுதிகளில் சென்று தேடிய இயேசு சபையினர் கிறித்தவர்கள் எவரையும் அங்கே காணவில்லை என்று தங்கள் சபையின் குறிப்புகளில் பதிவு செய்துள்ளனர் என்று ம.சோ. விக்டர் விளக்கியுள்ளார்.

இவ்வாறு தோமாவின் முதல் இந்தியப் பயணத்தின் தாக்கம் காலப்போக்கில் அருகிப் போனது. தொடர் அந்நியப் படையெடுப்புகள், அதனால் மக்களின் இடம்பெயர்தல், பிற சமயங்களின் ஆதிக்கப்போக்கு, அவை ஏற்படுத்திய சமய நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ள முடியாமை, இவற்றிற்கெல்லாம் தாக்குப்பிடித்து வழிநடத்த வேண்டிய சரியான வழிகாட்டிகள் நிலைக்காமல் போனது போன்ற காரணங்களால் தோமா விதைத்த விதையின் விளைச்சல் அப்போது மிகுதியாகப் பலன் தரவில்லை.

ஒரு யூதராக அரமாயிக் மொழி மட்டுமே அறிந்திருந்த தோமாவுக்கு மொழியறியாத நாடுகளில் அவரின் பணி என்பது இன்னல் நிறைந்த பணியாகவே இருந்தது. பார்த்தியா நாட்டில் பார்சி மொழியைக் கற்ற தோமா, அறவே அம்மக்களிடம் அவர்கள் மொழியிலேயே பேசினார். இயேசுவின் கொள்கைகளை எங்குப் போதிக்கச் சென்றாலும் அப்பகுதி மொழியை விரைவில் கற்றுக்கொள்ளும் திறமை கொண்டிருந்தார். பிந்தைய நூற்றாண்டுகளில் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்து இயேசுவின் நற்செய்தியைப் போதித்த ஐரோப்பியப் பெருமக்களான இராபர்ட் டி நொபிலி, வீரமாமுனிவர், ஜி.யூ. போப், கால்டுவெல் போன்றோருக்கு முன்னோடியாக விளங்கியவர் தோமா என்றால் அது மிகையாகாது.

இயேசுவிற்காக எல்லா இடர்களையும் தாங்கிக் கொள்ளக்கூடிய உண்மைச் சீடராகவே தோமா விளங்கினார். மொழி, உணவுமுறை, உடையணிதல் போன்ற மாறுபட்டக் கலாச்சாரச் சூழல்களில் இயேசுவின் சீடர் என்ற தனித்தன்மையை இழக்காதவராகவே நடந்தார். துணிவையும் நம்பிக்கையையும் வியப்பூட்டும் விதத்தில் கொண்டிருத்தார். மறையுரையாற்றுவதில் வல்லவரான அவர், தனது கருத்துகளை மக்கள்முன் அமைதியாகவும் ஆணித்தரமாகவும் எடுத்துரைத்தார். கடிதங்கள் எழுதுவதிலும் திறன் மிக்கவராக விளங்கினார்.

‘இவரா இயேசுவின் உயிர்ப்பைச் சந்தேகப்பட்டார்?’ என்று வியக்கும் அளவிற்கு தோமா என்றால் ‘சந்தேகம்’ என்ற சொல்லைத் தன் நம்பிக்கையால் மாற்றிக்காட்டினார். கள்ளங்கபடமற்ற, ஒளிவு மறைவு இலலாத, துணிவு மிக்க கேள்வியால், காணாமல் நம்பிக்கை கொள்ளக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

தோமாவைப் போலவே மற்றத் திருத்தூதர்களும் உயிர்த்த இயேசுவின் நற்செய்தியை அறிவிப்பதில் உள்ள இடர்களைத் துணிவோடு எதிர்கொண்டு பற்பல நாடுகளில் தங்கள் மறைபரப்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர். திருத்தூதர்களின் போதனையைக் கேட்டு வியப்படைந்த மக்கள் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு இயேசுவில் இணைந்தனர். பலர் அவர்களை மனநலம் இல்லாதர்கள் என்றும், இனிய மதுவைக் குடித்துவிட்டு (தி ப  2:13) உளறுகிறார்கள் என்றும் கேலியும் கிண்டலும் செய்தனர்.

இயேசுவைப் பின்பற்றக்கூடிய மாற்றங்கள் எந்த அளவிற்கு உருவானதோ, அதைக் காட்டிலும் அதிகமாக எதிர்ப்புகளும் பெருகின. மொத்தத்தில், புதிய கிறித்தவச் சமுதாயம் படைப்பது குழப்பமும் கொந்தளிப்பும் எதிர்ப்புகளும் புதுமைகளும் மறு பிறப்புகளாகவுமே அமைந்தன.

(தொடரும்)

news
ஆன்மிகம்
10-ஆவது உலக ஏழைகள் தினத்திற்கான திருத்தந்தையின் இரட்டை அழைப்பு

சென்ற இதழ் தொடர்ச்சி

பத்தாவது உலக ஏழைகள் தினத்திற்கான அழைப்பு வெறுமனே இறையியல் சிந்தனையாக இதனைக் கடைப்பிடித்துக் கடந்து போவதற்காக அல்ல; மாறாக, இது ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் மனமாற்றத்திற்காக விடுக்கப்பட்டிருக்கிற அழைப்பு. கிறித்தவர்கள் தங்களுக்காக மட்டுமே கடவுளிடம் அடைக்கலம் தேடுபவர்களாக இல்லாமல், ஏழைகளுக்கு அடைக்கலமாகவும் அவர்கள் மாறவேண்டும் என்று திருத்தந்தை லியோ வலியுறுத்துகிறார்.  திருத்தந்தை கிறித்தவ அழைப்பாக முன்னிறுத்துகிற இவ்விரு தூண்களும், கிறித்தவ வாழ்க்கை என்பது பெறுவதும்-கொடுப்பதும் இணைந்த ஒரு பயணம் என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. இவ்விரு தூண்களும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை:

1. நமது அடைக்கலத்தைக் கண்டடைவது: இது தனிப்பட்ட நம்பிக்கை மற்றும் நம்பிக்கையின் அமைதியான ஆழத்தில் தொடங்குகிறது. இங்கு இறைவனின் மாறாத இரக்கத்திலும் பாதுகாப்பிலும் நம்பிக்கை கொண்டு, நமது சுமைகளை ஒப்படைத்து அவரிடம் தஞ்சம் அடைகிறோம்.

2. நாமே அடைக்கலமாக மாறுவது: இறை நம்பிக்கை என்பது நமது உள்ளத்திற்குள் அல்லது பூட்டப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னால் மட்டும் ஒளிந்திருக்கக்கூடாது; நாம் இறைவனிடமிருந்து பெற்ற அருள் நம்மை மற்றவர்களை நோக்கி உந்தித் தள்ளவேண்டும். அமைதியான இறை நம்பிக்கை செயல்மிக்க நீதியாக, துணிச்சலான அன்பாக ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பாக உருமாற்றம் அடைய வேண்டும்.

நவீனச் சமூகமானது தங்களைச் சுற்றி தாங்களே எழுப்பிக்கொண்ட சுவர்களுக்கு நடுவில் பத்திரமாக அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறபோது, கதவுகளுக்கு வெளியே ஏக்கத்தோடு நின்றுகொண்டிருக்கிற மக்களை உலகக் கிறித்தவச் சமூகம் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கமுடியாது. பணக்காரரும் - இலாசருவும் பற்றிய நற்செய்தி உவமையைக் குறித்த புனித அகுஸ்தினாரின் பாரம்பரிய விளக்கத்தை நினைவுகூர்ந்து, ஒவ்வோர் இறைநம்பிக்கையாளரும் தமது தனிப்பட்ட முன்னுரிமைகள், செலவுகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கை முறையை ஆராய திருத்தந்தை அழைப்பு விடுக்கிறார்.

ஏழைகளாக ஏழைகளுடன் நடப்போம்

திருத்தந்தை லியோ தனது திருத்தூது அறிவுரை மடலான ‘Dilexi te’-வை மேற்கோள்காட்டி, ‘ஏழைகளுக்கு எப்போதும் கடவுள் முன்னுரிமை அளிக்கிறார்’ என்ற கத்தோலிக்கத் திரு அவையின் அடிப்படையான சமூகப் போதனையை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறார். எனவே, திரு அவை உண்மையாகவே இயேசுவின் மலைப்பொழிவில் குறிப்பிடப்படும் ‘பேறுபெற்றோரின் திரு அவையாக’ இருக்கவேண்டும். சிறியவர்கள், பலவீனமானவர்கள் மற்றும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இடம் கொடுக்கிற ‘ஏழைகளுடன் ஏழைகளாக நடக்கிற’ திரு அவையாக அது இருக்கவேண்டும். செயலற்ற அனுதாபத்திலிருந்து உண்மையான கிறித்தவ அன்பிற்கு நாம் நகரவேண்டும். இதற்காகத் திருத்தந்தை லியோ தனிப்பட்ட விதத்திலும் சமூகமாகவும்  சிந்திக்க வேண்டிய 6 கேள்விகளை முன்வைக்கிறார்:

1. ஏழைகளுக்கு அடைக்கலமாக, கடவுளின் அடையாளமாக நாம் இருக்கிறோமா?

2. நம்முடைய சொந்த வறுமையை நாம் உணர்கிறோமா? அநியாயமாகப் பெறப்படும் செல்வத்தை விட, அந்த வறுமையை நாம் விரும்புகிறோமா?

3. ஏழைகள் வாழும் இடங்களுக்குச் சென்று, அவர்கள் அனுபவிக்கும் புறக்கணிப்பில் நாமும் பங்கு கொள்கிறோமா?

4. அவர்களின் விண்ணப்பங்களுக்குச் செவிகொடுத்து, அவர்களது நம்பிக்கையில் பங்கு கொள்கிறோமா?

5. அவர்களின் பெயர்களை அன்போடும் இரக்கத்தோடும் நாம் உச்சரிக்கிறோமா?

6. நமது அன்புச் சேவை அவர்களுக்குள் நீதி மற்றும் மனித மாண்பிற்கான விருப்பத்தை எழுப்பி, அதைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துகிறதா?

இந்தக் கேள்விகளின் மூலம், வெறுமனே தொலைவில் இருந்துகொண்டு ஏழைகளைப் பற்றிப் பேசுவதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய இடத்தில் நம்மை வைத்துப்பார்த்து, அவர்களது குரலை நேரடியாகக் கேட்பதில் கிடைக்கும் ஆழமான மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்க திருத்தந்தை இறைநம்பிக்கையாளர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார்.

உலக ஏழைகளின் வாரம்: பிரான்சிஸ்கன் நூற் றாண்டுக்கான ஒரு முன்னெடுப்பு

நவம்பர் 9 முதல் 15 வரை ‘உலக ஏழைகள் வாரத்தை’ பிரான்சிஸ்கன் குடும்பம் உலகளாவிய அளவில் ஏற்பாடு செய்கிறது. 2026-ஆம் ஆண்டு புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாருடைய இறப்பின் 800-ஆம் ஆண்டு நினைவு (1226 - 2026) என்பதால், இந்த முயற்சி வரலாற்றிலும் ஆன்மிகத்திலும் சிறப்பான முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. சேவை, இறைவேண்டல் மற்றும் செவிமடுத்தல் ஆகியவற்றைக் கொண்ட இந்த வாரம், திருத்தந்தையின் செய்தியை நடைமுறைப்படுத்த விரும்பும் சமூகங்களுக்கு ஒரு பயனுள்ள வழிகாட்டியாக அமைகிறது.

1. ஏழைகள் வாழும் இடங்களை நோக்கி: உண்மையான அன்பு நம்மைச் செயல்படவும், நேரடியாக மக்களைச் சந்திக்கவும் அழைக்கிறது. வெளிப்படையாகத் தெரியும் வறுமையையும், மறைந்திருக்கும் வறுமையையும் எதிர்கொள்வதே இதன் நோக்கம். இதற்காக நமது நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட நமது வசதியான சூழல்களின் பாதுகாப்பை விட்டு வெளியே வர வேண்டும். தற்காலிகமான, ஒரே இடத்தில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சிகளை மட்டும் நடத்துவதற்குப் பதிலாக, ஏழைகள் வாழும் இடங்களுக்கே நாம் நேரடியாகச் செல்லவேண்டும்.

2. செவிமடுத்தல் - ஏழைகள் பேசட்டும்: இந்த வாரத்தின் முக்கிய அணுகுமுறை உயிரோட்டமுள்ள  செவிமடுத்தல் ஆகும். ஏழைகளைப் பற்றிக் கல்வியாளர்களோ அல்லது நல்லெண்ணம் கொண்ட உதவியாளர்களோ மட்டும் பேசுவதற்குப் பதிலாக ஏழைகளுக்கே அந்த வாய்ப்பு முதன்மையாகத் தரப்படவேண்டும். அவர்கள் தங்களுடைய வாழ்வைத் தாங்களே கூறவும், தங்களுடைய கனவுகளைப் பகிரவும், தாங்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களை விளக்கவும் வாய்ப்பு வழங்கப்படவேண்டும். இந்த ஆழமான செவிமடுத்தலின் மூலம் பெறப்படும் கருத்துகள் மற்றும் அனுபவங்கள் தொகுக்கப்படவேண்டும். இந்தப் பணியின் முடிவில் தங்களது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களால் அவர்கள் பகிர்ந்த இந்த உறுதியான சாட்சியங்களை, அந்த வட்டார அரசு அமைப்புகளுக்கும் திரு அவைத் தலைமைக்கும் வழங்கவேண்டும்.

3. கல்விசார் நிகழ்வுகள்: நிலையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்காகக் கோபத்தையும், அநீதியின் மீதான அதிருப்தியையும் பயனுள்ள நம்பிக்கையாக மாற்றுகிற விதமாக, கல்விசார் நிகழ்ச்சிகளும் கருத்தமர்வுகளும் நடத்தப்படும். இன்றைய வறுமைக்கான சமூக, பொருளாதார, அரசியல் காரணங்களும் ஆராயப்படும். இத்தகைய கல்விக் கருத்தரங்குகள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதன் வழியாக, இளம் தலைமுறையினருக்கு வரலாற்றுப் பார்வையையும், சமூக விழிப்புணர்வையும் வழங்க ஏற்பாட்டாளர்கள் முயற்சி செய்வார்கள்.

4. இறைவேண்டல்: இறைவேண்டலில்லாத செயல் வெறும் சமூகப் பணியாக மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது. எனவே, பணிக்குழுக்கள் தினமும் ஒன்று கூடுவதற்காக நிரந்தரமான இறைவேண்டலுக்கான இடங்கள் ஏற்படுத்தப்படும். செபமும், மக்களிடையே நேரடியாகச் செய்யப்படும் பணியும் இணைந்திருக்கும்போதுதான் நாம் செய்கிற உதவிப் பணிகள் அனைத்தும் நற்செய்தியில் வேரூன்றியதாக இருக்கும்.

5. இணைந்த செயல்பாடு: அனைவரையும் உள்ளடக்கும் பிரான்சிஸ்கன் ஆன்மிகத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் துறவியர், அருள்சகோதரிகள், பொது நிலையினர், கத்தோலிக்கர்கள், பிற கிறித்தவ மற்றும் பிற சமயங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், சமயச் சார்பற்ற சமூக அமைப்புகள் ஆகியோர் இணைந்து செயல்பட அழைக்கப்படுகிறார்கள். தனித்துச் செயல்படாமல், பொது நலனுக்காக அர்ப்பணிக்கிற பரந்துபட்ட மனித ஒற்றுமையை இந்த வாரம் ஊக்குவிக்கிறது.

6. இறைவாக்கினரின் அடையாளம்: வாரம் முழுவதும் நடத்தப்பட்ட செவிமடுத்தல் அனுபவங்களிலிருந்து, ஒவ்வொரு  சமூகத்தின் தேவைக்கேற்ப இந்தப் பணிகள் உருவாக்கப்படவேண்டும். இது வெறும் ஒரு செயல் திட்டம் அல்ல; மாறாக, வாரம் முழுவதும் நாம் கேட்ட மக்களின் குரல்களுக்கும் இதயங்களுக்கும் நேரடியாக வழங்கப்படும் பதில். அந்தந்தப் பகுதி மக்களின் உண்மையான தேவைகளிலிருந்து உருவாகும் இந்தப் பணிகள், திரு அவைக்கும் நமது அயலாருக்கும் வழங்கப்படும் ஓர் உயிரோட்டமுள்ள வாக்குறுதியாக இருக்கும்.

பேறுபெற்றோரைக் கண்டறிதல்

பொருளாதார அமைப்புகள் மனித மாண்பைவிட செயல்திறனுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் காலத்தில், டிஜிட்டல் வலைப்பின்னல்கள் பரிவைவிட பிரிவினையை அதிகமாக வளர்க்கும் இக்காலத்தில், 10-ஆவது ஆண்டு உலக ஏழைகள் தினம் ஒரு மாறாத உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஒரு நாகரிகம் உண்மையில் எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை அதன் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களை அது எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதன் வைத்தே அளக்க முடியும்.

மறக்கப்பட்டவர்களின் முகங்களில் கிறிஸ்துவைக் காண நாம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். செயலற்ற அனுதாபத்தைச் செயல்மிக்க உடனிருப்பாக மாற்றுவோம். ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்களின் மாண்பு, குரல் மற்றும் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்போம். ஒவ்வொரு மனிதரும் யாரும் மறுக்கமுடியாத மாண்பைக் கொண்ட கடவுளின் குழந்தை என்பதை நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து உறுதிப்படுத்துவோம்.

news
ஆன்மிகம்
10-ஆவது உலக ஏழைகள் தினத்திற்கான திருத்தந்தையின் இரட்டை அழைப்பு

அனைவரையும் இணைக்கும் தொலைத் தொடர்புச் சாதனங்களின் பெருக்கம், அசுர வேகத்தில் நடக்கும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு டிஜிட்டல் மற்றும் பொருளாதார அதிகாரம்மீது குவிக்கப்படுகிற கவனம் இவைதான் இன்றைய உலகச் சூழலாக உள்ளது. இத்தகைய சூழலில், மனிதகுலம் ஒரு பெரிய முரண்பாட்டை எதிர்கொள்வதைக் காணமுடிகிறது. ஒருபுறம், ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் ஒன்றிணைக்க இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு நம்மிடம் பல்வேறு கருவிகள் பெருகி வருகின்றன; மற்றொருபுறம், மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் திட்டமிட்டு உலகின் பார்வையிலிருந்து மறைக்கப்படுகின்றனர்.

இந்த வளர்ந்து வரும் ‘அலட்சியக் கலாச்சாரத்தை’ எதிர்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், 2017-ஆம் ஆண்டு உலக ஏழைகள் தினத்தை ஏற்படுத்தினார். இரக்கத்தின் சிறப்பு யூபிலி ஆண்டைத் தொடர்ந்து, உலகெங்கிலும் உள்ள கிறித்தவச் சமூகங்கள், தேவையிலிருப்பவர்களுக்குக் கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படுத்தும் உயிர்த்துடிப்புள்ள சாட்சிகளாக மாறவேண்டும் என்கிற நோக்கில் இது தொடங்கப்பட்டது. 2026, நவம்பர் 15-ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக் கிழமை (கிறிஸ்து அரசரின் பெருவிழாவிற்கு முந்தைய ஞாயிற்றுக்கிழமை) திரு அவை 10-ஆவது உலக ஏழைகள் தினத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிற வேளையில், திருத்தந்தை லியோ, அழுத்தமான மற்றும் உள்ளத்தை உலுக்கக்கூடிய ஒரு சவாலானதுமான செய்தியை வழங்கியுள்ளார்.

திருவிவிலியம், பாரம்பரிய இறையியல் மற்றும் நவீனச் சமூகச் சிந்தனைகள் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, உலகெங்கும் பரவலாக நிலவும் சமூக அநீதியை எதிர்த்து நிற்கவும், இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் திட்டமிட்டு, ஏழைகளை ஓரங்கட்டும் நவீன முறைகளை அகற்றி, துன்பப்படுகிறவர்களுக்கு உண்மையான அடைக்கலமாக மாறவும் உலகிற்குத் திருத்தந்தை அழைப்பு விடுக்கிறார்.

காலங்களைக் கடந்த ஓர் அழுகுரல்: திருப்பாடல் 14-இன் பின்னணி

10-ஆம் ஆண்டு உலக ஏழைகள் தினத்திற்கான தனது செய்தியைத் திருத்தந்தை லியோ அவர்கள் கடந்த 2026, ஜூன் 13-ஆம் தேதி அதிகாரப்பூர்வமாக வெளியிட்டார். இது ஏழைகளின் நலனில் சிறப்பான அக்கறை கொண்ட பாதுகாவலராக அதிகம் அறியப்படும் புனித பதுவை அந்தோணியாரின் நினைவு தினம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. திருப்பாடல் 14:6-இல் காணப்படும் பின்வரும் திருவிவிலிய வரிகளின் அடித்தளத்தில் திருத்தந்தையுடைய செய்தியின் கருப்பொருள் அமைந்துள்ளது: “ஆண்டவரே ஏழைகளுக்கு அடைக்கலமாக இருக்கின்றார்.” ஏழைகளைக் குறித்து திருத்தந்தை தனது செய்தியில் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: “இக்கால ஏழைகள் மறக்கப்பட்டவர்களாகவும் ஓரங்கட்டப்பட்டவர்களாவும் இருக்கின்றார்கள்; அவர்கள் உணவை மட்டுமல்ல, தங்கள் குரலையும் முகத்தையும் ஒருசேர இழந்துள்ளனர்.”

திருவிவிலிய வரலாற்றின் மிகத்துயரமான காலகட்டமாகக் கருதப்படும் எருசலேம் ஆலயம் அழிக்கப்பட்ட சமயத்தில் திருப்பாடல் 14 எழுதப்பட்டது என்பதைத் திருத்தந்தை நினைவூட்டுகிறார். அந்த நேரத்தில் மக்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்குப் பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் ஒழுக்கக் கேடுகளால் சொல்லொண்ணா துன்பங்களை அனுபவித்தனர். அதனால் கடவுளின் உடனிருப்பைத் தாங்கள் முற்றிலும் இழந்துவிட்டதாக அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

இத்தகைய சூழலில் திருப்பாடல் 14 எழுதப்பட்டிருந்தாலும், தொடர்ந்து இன்றும் ஒவ்வொரு தலைமுறையிடமும் நேரடியாகப் பேசுகிறது என்பதைத் திருத்தந்தை லியோ கவனிக்கத் தவறவில்லை. இத்திருப்பாடலின் தொடக்க வசனங்கள் இருவிதமான மனிதர்களை நமக்குத் தெளிவாக வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன. கடவுளோடும் பிறரோடும் மதிப்புமிக்க உறவில் ஞானத்தோடு வாழ்கிறவர்கள் ஒருபுறம், தங்களைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை என்பதுபோல் வாழ்பவர்கள் மறுபுறம். கடவுள் என்ற ஒருவர் இல்லை என்பதுபோல மனிதன் வாழத் தொடங்கும்போது, மனித உறவுகள் சீர்குலைகின்றன. ‘கடவுள் இல்லை’ என்கிற மனநிலை  ஒருவரையொருவர் மதிக்கிற, சமமான நிலையில் மனிதர்களை நிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, ஒருவரை மற்றொருவருக்கு மேலாக நிறுத்துகிறது. இதன் விளைவாக ஆதிக்கம், சுரண்டல் மற்றும் ஒடுக்குமுறை ஆகியவை உருவாகின்றன. இத்தகைய சூழலில்தான் சமூக அநீதி வளர்கிறது. இது வருந்தத்தக்க வகையில் மனிதர்களைப் பாகுபாட்டுடனும் அநீதியுடனும் நடத்துவதற்கு வழிவகுக்கின்றது.

நவீன ஓரங்கட்டல்: ஊழல், நவீன அமைப்புகள், நசுக்கப்படும் அழுகுரல்

மனித பேராசையின் அடிப்படைக் காரணங்கள் பழமையானவையாக இருந்தாலும், இன்றைய சமூக அமைப்புகள் எவ்வாறு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளை இன்னும் தீவிரப்படுத்துகின்றன என்று திருத்தந்தை லியோ எடுத்துக்காட்டுகிறார். இன்று பரவலாகக் காணப்படும் ஊழலின் விளைவாக அதிகம் பாதிக்கப்படுவது ஏழைகள்தாம். அவர்களது எண்ணிக்கை வளர்ந்த நாடுகளிலும், வளரும் நாடுகளிலும் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் அழுகுரலைக் கேட்காமல் செய்யும் அதிகரித்துவரும் பல்வேறு விதமான யுத்திகளைக் குறித்தே திருத்தந்தையின் 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான செய்தி எச்சரிக்கை விடுக்கிறது. பொதுமக்களின் கருத்துகள் கணினியின் வேகத்தில் பரவும் இக்காலத்தில்தான் ஏழைகள் சமூகத்தின் பொதுக்கவனத்திலிருந்து அடிக்கடிப் புறந்தள்ளப் படுகின்றனர்.

வேகமாக வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பம் உலக மக்களிடையேயான இடைவெளிகளைப் பெருமளவு குறைக்கிறது. எனினும், நடைமுறையில் வசதி படைத்த வெகுசிலரின் கரங்களில் அதிகாரம் குவிக்கப்படுவதும் அதிகரித்து வருகிறது. அதிகரித்து வரும் தொலைத் தொடர்புச் சாதனங்கள் மனிதர்களிடையே உண்மையான பரிவை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, முன்சார்பு எண்ணங்களை அதிகப்படுத்தி, சமூக அலட்சியத்தை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. டிஜிட்டல் மற்றும் பொருளாதார வளங்கள் அதிகரிக்கும்போது, சமூகத்தில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் மேலும் விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். இதனால் இவர்கள் அடிப்படை வளங்களை மட்டுமல்லாமல், தங்கள் குரலையும் அடையாளத்தையும் இழக்கின்றனர்.

திருத்தந்தை லியோ ‘மானிட மகத்துவம்’ (Magnifica Humanitas) என்ற தனது முதலாவது சுற்றுமடலில் ‘ஏழைகளின் நற்பண்பு’ என்று குறிப்பிடுவதைக் குறித்து ஆழமாகச் சிந்தித்தார். அதேநேரத்தில், தொழில்நுட்ப அதிகாரம் ஒருசிலரின் கைகளில் அளவுக்கு அதிகமாகக் குவிவதையும் அவர் கடுமையாக விமர்சித்தார். தொழில்நுட்ப அதிகாரம் ஒருசில உயர்குடியினரிடம் மட்டுமே குவிக்கப்படும்போது, சமூகத்தில் மிகவும் பாதிக்கப்படுகிற மக்களிடமிருந்து கவனம் விலகுகிறது என்று அவர் வாதிடுகிறார். சமூகப் பிளவுகளைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, நவீனத் தொழில்நுட்பக் கருவிகள் முன்சார்பு எண்ணங்கள் பெருகவும், பாகுபாடுகளை வலுப்படுத்தவும், துன்பப்படுகிறவர்கள் மீதான சமூக அலட்சியத்தை அதிகரிக்கச் செய்யவும் முயல்கின்றன.  எனவே, இன்றைய ஏழைகள் இரட்டைப் பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்கள். தேவையான உணவை மட்டுமல்லாமல், குரல், முகம் மற்றும் தங்கள் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பையும் இழந்தவர்கள்.

சமூக அமைப்புகளில் தங்களுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லாத நிலையில், ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்குக்  கடவுளிடம் நேரடியாகத் தங்கள் அழுகுரலை எழுப்புவதைத் தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்லை. இறைவன் நம்பிக்கைக்கு உரியவரும், இரக்கத்தில் நிறைந்தவருமானதால் தங்கள் வேண்டுதலை அவர் கேட்பார் என்ற அளப்பரிய நம்பிக்கையுடன் அவர்கள் தங்களை அவரிடம் ஒப்படைக்கின்றனர்.

ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டைத் திருத்தந்தை லியோ சுட்டிக்காட்டுகிறார். வசதி படைத்தவர்களை விட, ஏழைகளே வாழ்க்கையில் உண்மையில் ‘எது அத்தியாவசியமானது?’ என்பதைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர்கள் அத்தியாவசியமானவற்றை மட்டுமே சார்ந்து வாழ்கின்றனர். தேவையற்ற கவனச் சிதறல்களிலிருந்து விடுபட்டிருப்பதால், கடவுளே தங்களுடைய உண்மையான அடைக்கலம் என்பதை உணரவும், அவருடைய இறை - நீதியில் முழுமையான நம்பிக்கை வைக்கவும் ஏழைகள் தனித்துவமான விதத்தில் தயாராக இருக்கின்றனர்.

(தொடரும்)

news
ஆன்மிகம்
மரியாவும் மனிதனின் மரண அனுபவங்களும்

1. மரியாவின் மண்ணக வாழ்வின் முடிவைப் பற்றிப் பேசுகையில், இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் மரியா விண்ணகத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது பற்றிய நம்பிக்கை கோட்பாட்டை வரையறுத்த திருத்தந்தையினுடைய ஆணையின் (Bull) சொற்களையே பயன்படுத்தி இவ்வாறு கூறுகிறது: “இறுதியாக மாசற்றக் கன்னி தொடக்கப் பாவக்கறை எதுவுமின்றிப் பாதுகாக்கப்பெற்று, தன் மண்ணுலக வாழ்வு மாட்சிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பெற்றார்; அனைத்துலக அரசியாக கடவுளால் உயர்த்தப்பெற்றார்” (இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, எண். 59).

எனது முன்னோடியான வணக்கத்திற்குரிய திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸைப் பின்பற்றி இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் திரு அவை பற்றிய சங்க ஏடான இறைத்திட்டத்தில் திரு அவை, மரியாவின் இறப்புப் பற்றிய கேள்விக்கு எந்தவிதமான அதிகாரப்பூர்வமான பதிலும் கொடுக்கவில்லை. எனினும், திருத்தந்தை 12-ஆம் பயஸ் மரியாவின் இறப்பு பற்றிய உண்மையை மறுப்பதற்கும் முயலவில்லை; மாறாக, இறைவனுடைய தாயின் இறப்பை எல்லா நம்பிக்கையாளர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதொரு மறையுண்மையாக முறைப்படி அறிவிப்பதற்கான தருணமாக அவர் கருதவில்லை.

கிறிஸ்து மரணத்தை மீட்பின் சாதனமாக மாற்றினார்

உண்மையில் சிலர் தூய கன்னி மரியா இறக்கவில்லை என்றும், அவர் நேரடியாக மண்ணக வாழ்விலிருந்து விண்ணக மகிமைக்கு உயர்த்தி எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்றும் வாதிட்டுள்ளனர். இருப்பினும், 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரை இந்தக் கருத்து அறியப்பட்டிருக்கவில்லை; மாறாக, மரியாவின் மரணத்தையே அவரது விண்ணக மகிமையின் நுழைவாயிலாகப் பார்க்கும் பொதுவான ஒரு பாரம்பரியமே நடைமுறையில் இருந்து வந்துள்ளது.

2. நாசரேத்தின் மரியா தன் உடலில் மரணத்தை அனுபவித்திருக்க முடியுமா? அவரது மகனோடு மரியாவுக்கிருந்த உறவையும் மரியாவின் முடிவையும் தியானிக்கையில் ‘ஆம்’ என்று பதிலளிப்பதே முறையானதொன்றாகத் தோன்றுகின்றது: ஏனெனில், கிறிஸ்துவே மரணத்தைத் தழுவியிருக்கும் போது, அவருடைய தாயாருக்கு அது நிகழவில்லை என்று வாதிடுவது கடினமானதாகும்.

இவ்விடத்தில் எவ்வித ஐயமும் கொண்டிராத திரு அவைத் தந்தையர்களும் இந்தக் கோணத்தில்தான் சிந்தித்தார்கள். புனித சாருக் நகரத்து ஜேக்கப் (....521) என்பவர், மரியாவுக்குக் காலம் நிறைவுற்றபோது ‘எல்லாத் தலைமுறையினரின் வழியில் நடப்பதற்கு’ இறப்பின் பாதையில், ‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவரின் உடலை அடக்கம் செய்வதற்கு பன்னிரண்டு திருத்தூதர்களின் குழுவானது ஒன்று கூடியது’ என்று கூறுகின்றார்

எருசலேம் நகரத்து தூய மொதேஸ்து (....634) என்பவர், ‘மகிமைமிக்க இறைவனுடைய தாயின் புனித உறக்கம்’ பற்றிய மிக நெடிய விவாதத்திற்குப் பிறகு, ‘அவரை அவரின் கல்லறையிலிருந்து எழுப்பி’ அவரையும் அவரது மகிமையில் பங்குபெற அவரோடு எடுத்துச் செல்வதற்கான கிறிஸ்துவின் அதிசயிக்கத்தக்க இடையீட்டைப் புகழ்ந்து அவரது புகழ்ச்சியுரையை முடிக்கின்றார்.

தமஸ்கு நகரத்து புனித ஜான் (....704) அவரின் பங்கிற்கு, “இயேசு கிறிஸ்துவைப் பெற்றதனால் இயற்கையின் எல்லா நியதிகளையும் விஞ்சிய அவர் ஏன் அதனுடைய சட்டத்திற்குப் பணியவேண்டும்? அவரது மாசற்ற உடலானது இறப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்?” என்று கேட்கின்றார். மேலும், அவரே அதற்கான பதிலையும் தருகின்றார்: “இறப்பில்லா மையினால் அணிசெய்யப்படுவதற்கு, இயற்கையின் ஆண்டவர்கூட இறப்பின் அனுபவத்தை மறுக்கவில்லை என்பதனால், இறக்கும் நிலையை உதிர்ப்பது என்பது தவிர்க்க முடியாததொன்றாகும். உண்மையில், அவர் உடலளவில் இறந்தார். மேலும், அவரது இறப்பின் வழியாக அவர் இறப்பைத் தோற்கடித்தார்; அழிவின் மீது அழிவில்லாமையை வழங்கினார்; இறப்பையே உயிர்ப்பின் ஊற்றாகச் செய்தார்” (Panegyric on the Dormition of the Mother of God, n. 10: SC 80, 107).

3. திருவெளிப்பாட்டு நூலில் மரணம் என்பது பாவத்திற்கான தண்டனையாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பது உண்மைதான். இருப்பினும், தனித்துவமான இறைச்சலுகையால் மரியா தொடக்கப் பாவத்திலிருந்து விலக்கப்பெற்றுத் தூய்மையானவராக இருக்கிறார் என்று திரு அவை பறைசாற்றுவது, அவர் உடல் சார்ந்த அழியாமை பெற்றிருந்தார் என்ற முடிவுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்கு ஒரு புதிய அர்த்தத்தைக் கொடுத்து, அதை மீட்பின் வழியாக மாற்றிய தன் மகனைவிடத் தாய் உயர்வானவர் அல்லர்; கிறிஸ்துவின் மீட்புப் பணியிலும் பலியிலும் பங்கெடுத்த மரியா, மனிதகுலத்தின் மீட்பிற்காக அவரது பாடுகளிலும் மரணத்திலும் பங்கேற்க முடிந்தது. அந்தியோக்கியா நகரத்து புனித செவேருஸ் கிறிஸ்துவைப் பற்றிக் கூறுவது மரியாவிற்கும் பொருந்தும்: “ஓர் ஆரம்பக்கட்ட மரணம் இல்லாமல், உயிர்த்தெழுதல் எவ்வாறு நடந்திருக்க முடியும்?” (Antijulianistica, Beirut 1931, 194f.). கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலில் பங்கெடுக்க மரியா முதலில் அவருடைய மரணத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டியிருந்தது!

4. மரியாவின் மரணம் நிகழ்ந்த சூழ்நிலைகள் குறித்த எந்தவொரு தகவலையும் புதிய ஏற்பாடு வழங்கவில்லை. இந்த அமைதியானது, குறிப்பிடத்தக்க சிறப்புக் குறிப்புகள் எதுவுமின்றி, அவரது மரணம் இயல்பாகவே நிகழ்ந்தது என்று அனுமானிக்க நம்மைத் தூண்டுகிறது. அவ்வாறு ஒரு வேளை இல்லையெனில், அதுபற்றிய தகவல்கள் அவருடைய காலத்து மக்களுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டிருக்கவும், ஏதேனும் ஒரு வழியில் நமக்கு வந்து சேராமல் போயிருக்கவும் எப்படி முடியும்?

மரியாவின் மரணத்திற்கான காரணத்தைப் பொறுத்தவரையில், அவர் இயற்கை மரணத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர் என்று கூற விரும்பும் கருத்துகள் போதிய ஆதாரமற்றவையாகவே தோன்றுகின்றன. இந்த உலகத்திலிருந்து அவர் விடைபெற்ற தருணத்தில், தூய கன்னி மரியாவின் ஆன் மிக மனநிலையை நோக்கிக் கவனிப்பதே மிகவும் முக்கியமானதாகும். இது தொடர்பாக ‘மரியாவின் மரணம் அன்பின் மிகுதியால் நிகழ்ந்தது’ என்று புனித பிரான்சிஸ் தெலசால் (St. Francis de Sales) வாதிடுகிறார். அவர் ‘அன்பில், அன்பிலிருந்து, அன்பின் வழியாக’ நிகழ்ந்த ஒரு மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இறைவனின் தாய் தன் மகன் இயேசுவின் மீது கொண்ட அன்பினாலேயே இறந்தார் என்றும் கூறுகிறார் (Treatise on the love of God, bk. 7, ch. XIII-XIV).

மரியாவினுடைய இறப்பானது அன்பின் நிகழ்வாக இருக்கின்றது

உடலியல் நோக்கில், அவரது பூவுலக வாழ்வின் முடிவிற்கான உயிர்ப்பரிமாண (Organic) மற்றும் உயிரியல் காரணம் எதுவாக இருப்பினும், மரியாவைப் பொறுத்தவரை இந்த வாழ்விலிருந்து அடுத்த வாழ்விற்கான பயணமானது, மகிமையில் அருளின் முழுமையான வளர்ச்சியாகவே இருந்தது என்று கூறலாம். எனவே, வேறு எந்தவொரு மரணத்தையும்விட மரியாவின் மரணத்தையே ‘ஆழ்நிலை உறக்கம்’ (Dormition) என்று அழைப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

5. திரு அவைத் தந்தையர்கள் சிலரது படைப்புகளில், மரியாவின் மரண நேரத்தில் தமது தாயை வானக மகிமைக்கு எடுத்துச் செல்வதற்காக இயேசுவே இறங்கி வந்ததாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறோம். இவ்வாறாக, அவர்கள் மரியாவின் மரணத்தை, அவரைத் தம் தெய்வீக மகனிடம் அவரது சாகா வரமளிக்கும் வாழ்வில் பங்கெடுக்க வழிநடத்திய ஓர் அன்பின் நிகழ்வாக முன்னிறுத்துகின்றனர். தன் மண்ணக வாழ்வின் முடிவில், கிறிஸ்துவோடு என்றென்றும் இருக்கும் பொருட்டு, இந்த உடலிலிருந்து விடுவிக்கப்படவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை பவுலைவிடவும் மிக வலுவாக மரியா அனுபவித்திருக்கவேண்டும் (ஒப்பிடுக. பிலி 1:23).

மரணத்தின் அனுபவம் தூய கன்னி மரியாவைத் தனிப்பட்ட முறையில் வளப்படுத்தியது. பொதுவான மனிதகுலத்தின் மூலம், அனுபவித்ததை ஏற்று தாமும் விதியைத் தங்கள் வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தனது ஆன்மிகத் தாய்மையை மேலும் திறம்பட வெளிப்படுத்த அவரால் முடிகிறது.

news
ஆன்மிகம்
சிறிய காட்சி... பெரிய உண்மை!

அன்று இரவு திடீரென்று மின்சாரம் போய்விட்டது. வீடு முழுவதும் இருள். சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை ஒளியால் நிரம்பியிருந்த அறை, இப்போது எதுவுமே தெரியாத அளவிற்கு இருண்டிருந்தது. கைப்பேசியின் வெளிச்சத்தைத் தேடினார்கள். யாரோ மெழுகுவர்த்தியை எடுத்து வந்தார்கள். சிறிய மெழுகுவர்த்தி. அதை ஏற்றியதும் அறை மெதுவாக வெளிச்சம் பெற்றது. சுவரில் இருந்த கடிகாரம் தெரிந்தது, மேசையின்மீது இருந்த புத்தகம் தெரிந்தது, அறையில் இருந்த மனிதர்களின் முகங்கள் தெரிந்தன. எல்லாரும் அந்தச் சிறிய வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். யாரும் அந்த மெழுகுவர்த்தியைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை. அது மட்டும் அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.

நிமிடங்கள் நகர்ந்தன. வெளிச்சம் குறையவில்லை; ஆனால், மெழுகுவர்த்தி குறைந்துகொண்டே இருந்தது. அதன் உடல் மெதுவாக உருகிக்கொண்டிருந்தது. அது வெளிச்சம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு நொடியிலும்… தன்னையே இழந்துகொண்டிருந்தது.

நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்திற்காக அவர்கள் எவ்வளவு தங்களை இழக்கிறார்கள் என்பதை நாம் கவனிப்பதில்லை.

ஒரு தாய், குழந்தைகள் தூங்கிய பிறகுதான் தூங்குகிறார். குழந்தைகள் சாப்பிட்ட பிறகுதான் சாப்பிடுகிறார். வீட்டில் அனைவருக்கும் என்ன பிடிக்கும் என்று தெரியும். ஆனால், ‘அம்மாவுக்கு என்ன பிடிக்கும்?’ என்று கேட்பவர்கள் எத்தனை பேர்? அவளுடைய சோர்வை யார் கவனிக்கிறார்கள்? அவள் அமைதியாக இருப்பதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆயிரம் கவலைகளை யார் கேட்கிறார்கள்?

ஒரு தந்தை, தன் குழந்தைகளுக்காக பல ஆசைகளைத்  தள்ளிப்போட்டிருக்கலாம். ஒரு நல்ல கைப்பேசி வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; ஒரு புதிய சட்டை வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருப்பார்; சில நாள்கள் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்திருப்பார். ஆனால், வீட்டில் ஏதாவது தேவைப்பட்டால், ‘பரவாயில்லை,… முதலில் இதை வாங்கிக்கலாம்’ என்று தன் ஆசையை மீண்டும் ஒதுக்கி விடுகிறார். அவர் பெரிய தியாகங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. அவர் செய்த தியாகங்களுக்கான பட்டியலும் வைத்திருக்கவில்லை. அவர் வெறுமனே… எரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.

ஓர் ஆசிரியர் ஒரு வகுப்பறைக்குள் நாற்பது குழந்தைகள். நாற்பது முகங்கள், நாற்பது வேறுபட்ட குடும்பங்கள், நாற்பது விதமான கனவுகள். சில குழந்தைகள் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்வார்கள். சிலர் புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள். சிலர் கேள்வி கேட்பார்கள். சிலர் அமைதியாக இருப்பார்கள். சிலருடைய மதிப்பெண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பப் பிரச்சினை இருக்கும். சிலருடைய குறும்புக்குப் பின்னால் ஒரு கவலை இருக்கும். ஆசிரியர் பாடத்தை மட்டும் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்கிறார். ஆனால், வகுப்பு முடிந்ததும், அந்த ஆசிரியரின் சோர்வை யார் பார்க்கிறார்கள்?

ஓர் அருள்தந்தை, நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்காகத் திருப்பலி. யாருக்கோ திருமணம், யாருக்கோ இறுதி அஞ்சலி, யாருக்கோ நோயாளி சந்திப்பு, யாருக்கோ குடும்பப் பிரச்சினை, யாருக்கோ ஒரு மணி நேரம் பேசவேண்டும், யாருக்கோ இரவு நேரத்தில் ஓர் அழைப்பு. அனைவருக்கும் நேரம் கொடுக்க முயற்சிக்கும் ஒருவர்; ஆனால், ‘தந்தையே, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவரிடம் கேட்கும் நேரம் நமக்கு இருக்கிறதா?

இவர்களைப் போலவே மருத்துவமனையில் ஒரு செவிலியர்; ஒரு பராமரிப்பாளர்; ஒரு வயதான பெற்றோரைக் கவனிக்கும் மகள்; குடும்பத்திற்காக ஓயாமல் உழைக்கும் ஒருவர்; காலை முதல் இரவுவரை பிறருக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், இவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் அந்த மெழுகுவர்த்தியின் கதைதான். இவர்கள் வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்கள். நாம் அந்த வெளிச்சத்தில் வாழ்கிறோம். ஆனால், அந்த வெளிச்சத்தின் விலையை மறந்து விடுகிறோம்.

இயேசு ஒருமுறை கூறினார்: “நீங்கள் உலகிற்கு ஒளியாய் இருக்கிறீர்கள்” (மத் 5:14). இயேசு ஒளியாக இருக்கக் கூறினார். ஆனால், உண்மையான ஒளி என்பது தன்னைப் பற்றிக் காட்டிக்கொள்வது அல்ல; தன்னைச் செலவழித்து, பிறருக்குப் பாதை காட்டுவது. மெழுகுவர்த்தி எரியும்போது, ‘நான் எவ்வளவு வெளிச்சம் கொடுக்கிறேன் பாருங்கள்’ என்று கூறாது; அது அமைதியாக எரியும். அதன் இருப்பு குறைந்துகொண்டே போகும். ஆனால், சுற்றியிருப்பவர்களின் இருள் குறைந்துகொண்டே இருக்கும். அதுதான் சில மனிதர்களின் வாழ்க்கையும்!

நாம் பல நேரங்களில் வெற்றியைப் பற்றிப் பேசுகிறோம். பெரிய வீடு, பெரிய வேலை, பெரிய சம்பளம், பெரிய பதவி, பெரிய சாதனை... ஆனால், சில வாழ்க்கையின் அழகு அவற்றின் ‘பெருமையில்’ இல்லை. அவை எத்தனை பேருக்கு வெளிச்சமாக இருந்தன என்பதில் இருக்கிறது.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் வெளிச்சமாக இருக்கலாம்; ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்தின் நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்; ஓர் ஆசிரியர் ஒரு மாணவனின் எதிர்காலத்தை மாற்றியிருக்கலாம்; ஓர் அருள்தந்தையின் ஒரு வார்த்தை ஒருவரை மீண்டும் இறைவனிடம் அழைத்திருக்கலாம்; ஒரு செவிலியரின் ஓர் அன்பான தொடுதல், நோயாளியின் பயத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். அவர்கள் செய்ததை உலகம் பதிவு செய்யாமல் இருக்கலாம். அவர்களுக்கு விருதுகள் கிடைக்காமல் இருக்கலாம். அவர்களின் பெயர்கள் செய்தித்தாள்களில் வராமல் இருக்கலாம். ஆனால்,… யாரோ ஒருவரின் இருளில் அவர்கள் வெளிச்சமாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

அடுத்த முறை உங்கள் வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றும்போது… அதை மட்டும் பார்க்காதீர்கள். உங்கள் வாழ்க்கையில் மெழுகுவர்த்தியாக இருக்கும் ஒருவரை நினைத்துப் பாருங்கள். உங்களுக்காகத் தன்னை மறந்த அம்மாவை, உங்களுக்காக உழைத்த அப்பாவை, உங்களை நம்பிய ஆசிரியரை, உங்களுக்காகச் செபித்த அருள்தந்தையை, உங்களைப் பராமரித்த ஒருவரை, உங்கள் வாழ்க்கையின் இருண்ட நேரங்களில் அமைதியாக உங்களுடன் நின்ற ஒருவரை... அவர்களிடம் ஒருமுறை கூறுங்கள்: “நீங்கள் எனக்காகச் செய்ததை நான் கவனித்திருக்கிறேன்.” சில நேரங்களில் இந்த ஒரு வாக்கியம் கூட… பல ஆண்டுகளாக எரிந்துகொண்டி ருக்கும் ஓர் இதயத்திற்கு ஓய்வாக இருக்கலாம்.

மின்சாரம் வந்துவிட்டால் மெழுகுவர்த்தியை நாம் அணைத்துவிடுகிறோம். அதன் தேவை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், அதன் மெழுகு மட்டும் அங்கே கிடக்கும். அது எவ்வளவு எரிந்தது என்பதற்கான அமைதியான சாட்சி. நம் வாழ்க்கையிலும் அப்படிப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இன்று நம்முடன் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் குரல் கேட்கிறது. அவர்கள் நம்முடன் சிரிக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் எப்போதும் இருப்பார்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்.

சில வெளிச்சங்கள் அணைந்த பிறகுதான் அவை நமக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை உணர்கிறோம். அதனால்… அவர்கள் எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே அவர்களைப் பாருங்கள். அவர்கள் கொடுத்த வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். அவர்கள் சோர்வாக  இருக்கும்போது அவர்களுக்காக ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக இருங்கள்.

ஏனெனில், தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு பிறருக்கு வெளிச்சம் கொடுப்பதே சிலரது வாழ்க்கையின் அழகு. அந்த அழகை அது அணைந்த பிறகு அல்ல; அது எரிந்துகொண்டிருக்கும்போதே கவனித்துவிடுவோம்.

news
ஆன்மிகம்
பிரான்சிஸ்கன் வாழ்வில் தூய கிளாராவின் பங்களிப்பு

பிரான்சிஸ்கன் வாழ்க்கை முறை எட்டு நூற்றாண்டுகளைக் கடந்தும், திரு அவையில் உயிரோட்டத்துடன் தழைத்து நிற்பதில் தூய கிளாராவின் பங்கு இன்றியமையாதது. தன்னை ஒரு ‘சிறு செடி’ என்று அழைத்துக்கொண்டாலும், ‘பிரான்சிஸ்கன் இயக்கம்’ என்ற பெரும் மரத்தின் ஆணிவேராக விளங்கியவர் தூய கிளாரா. 1212-ஆம் ஆண்டு தூய ஆவியாரின் தூண்டுதலால் உலகத்தைத் துறந்து பிரான்சிஸ்கன் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்ற கிளாரா விரும்பினார். அதற்காகக் குருத்தோலை ஞாயிறன்று இரவில் தனது பிறந்த இல்லத்தை விட்டு பிரான்சிசும், அவருடைய சகோதரர்களும் தங்கியிருந்த போர்சியுங்குலா சிற்றாலயத்திற்குச் சென்றார். அவர்களைப்போல நற்செய்தி வாழ்வு வாழ்வதே கிளாராவின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால், அக்காலத் திரு அவையின் சட்டதிட்டங்களும் சமூக நெறிமுறைகளும் பெண்கள் அத்தகைய நற்செய்திப் பணியில் ஈடுபட அனுமதிக்கவில்லை. எனவே, பிரான்சிஸ் கிளாராவைப் பெனடிக்டைன் மடத்தில் சேர்த்தார். பின்னர் சான் தமியானோ ஆலயத்திற்கு அவரை அழைத்து வந்தார். அங்கு கிளாராவுக்கும், அவருடைய சகோதரிகளுக்கும் நான்கு வரிகளைக் கொண்ட ஒரு சிறிய வாழ்க்கை ஒழுங்குமுறையை வழங்கினார். பிரான்சிஸ், கிளாராவை சான் தமியானோவில் விட்டுச் சென்றபின் அரிதாகவே அங்கு திரும்பினார்.

அக்காலத்தில் மடங்களுக்குச் சொத்துகளை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தல்கள் எழுந்தன. ஆனால், நற்செய்தி ஏழ்மையை விட்டுக்கொடுக்காமல் பாதுகாக்க கிளாரா உறுதியுடன் போராடினார்.

பிரான்சிஸ்கன் இயக்கத்தின் தொடக்கக் காலத்தில் பல்வேறு புதிய ஆலோசனைகளும் மாற்றங்களும் எழுந்தபோது, ஏழ்மை என்னும் அரிய செல்வத்தைப் பாதுகாத்தவர் கிளாரா. பிரான்சிஸின் சகோதரர்கள் அவரிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்தனர். அவர்களுக்கு மூத்த சகோதரியாகவும் தாயாகவும் இருந்து அழைப்பில் நிலைத்திருக்க ஊக்கமளித்தார். வார்த்தைகள் பிரான்சிஸ் உடையது; அதை வாழ்ந்து காட்டியவர் கிளாரா. அகத்தூண்டல் பெற்றவர் பிரான்சிஸ்; அதற்கு வடிவம் கொடுத்தவர் கிளாரா. புதிய வாழ்க்கை முறையைத் தந்தவர் பிரான்சிஸ்; அதை உறுதியுடன் வாழ்ந்து புத்துயிர் அளித்தவர் கிளாரா. பிரான்சிஸ் தனது அழைப்பைப் பற்றிச் சந்தேகங்கள் எழுந்தபோதும், சகோதரர்களுக்கு இறைவேண்டுதல் தேவைப்பட்ட போதும் கிளாராவை நாடினார். கிளாராவும் தனது தேவைகளில் பிரான்சிஸை அணுகினார். கிளாராவின் எழுத்துகளில் பிரான்சிஸின் சிந்தனைகள் பிரதிபலித்தன. இருவருடைய உறவின் மையமாக கிறிஸ்துவே விளங்கினார்.

பிரான்சிஸ் தனது வாழ்க்கை முறையைப் பெண்கள் மீது திணிக்கவில்லை. அவர்களுடைய தனித்துவத்தையும், அக்காலச் சூழ்நிலையையும் மதித்து நற்செய்தியை முழுமையாக வாழ்வதற்கான வழியை அமைத்துக் கொடுத்தார். கிளாராவும் அடைப்பட்ட மடத்திற்குள் இருந்து ஏழ்மை, கடின உழைப்பு, போராட்டங்கள், உலகத்தின் வெறுப்பு ஆகியவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். உடலளவில் வலுவற்றவர்களாக இருந்தபோதிலும், இச்சோதனைகளை உள்ளத்தால் புறக்கணிக்கவில்லை என்று கிளாரா தனது இறுதி மொழியில் குறிப்பிடுகிறார். பிரான்சிஸ்கன் வாழ்வு அனைவரையும் ஒரே விதமாக வாழ அழைப்பதில்லை. பிரான்சிஸ், தனக்கிருந்த சுதந்திரத்தோடு சமூகத்தில் நற்செய்தியைப் போதித்து வாழ்ந்தார். கிளாராவோ அடைபட்ட மடத்திற்குள் இருந்து அதே நற்செய்தியை வாழ்ந்தார். நமது இயல்பையும் தனித்துவத்தையும் திறமைகளையும் இறைவன் தந்த தாலந்துகளையும் இழந்துவிடாமல் நற்செய்தியின் கனிகளை வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவதே பிரான்சிஸ்கன் அழைப்பு.

கிளாரா தன்னுடன் வாழ்ந்த சகோதரிகளை மட்டுமல்லாhமல்,  மடத்திற்கு வெளியே நற்செய்தி வாழ்வைப் பின்பற்றிய பலரையும் ஊக்குவித்தார். பிரான்சிஸின் மறைவுக்குப் பின்னரும் அவரது கனவுகள் நனவாக உழைத்தார். யாரையும் தன்னை நோக்கி ஈர்க்காமல் தன்னைக் கவர்ந்த சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவையும் அவரது திருத்தாயையும் நோக்கி வழிநடத்தினார். பிரான்சிஸின் இதய ஆவலைப் பாதுகாத்து நற்செய்தி ஏழ்மைக்கு உயிரூட்டி, பலரையும் அதில் நிலைத்திருக்கச் செய்த இவரது பங்களிப்பு ஒரு தாய்மையின் பங்களிப்பாகும்.