இந்த யூபிலி ஆண்டு, புனித பிரான்சிஸ் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கிவைத்த நற்செய்தியின் உருமாற்றும் ஆற்றலை மீண்டும் கண்டறிய, மீண்டும் உள்வாங்கி நற்செய்தியை வாழ்வாக்கும் மக்களாக உருமாற நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறது.
இன்றும்
பிரான்சிஸ் நம் காயப்பட்ட சமுதாயத்தோடு பேசுகிறார். அரசியல் அதிகாரத்தின் மூலமாகவோ அல்லது உலகின் செல்வாக்கு மூலமாகவோ அல்ல; மாறாக, தாழ்ச்சி, எளிமை, சகோதரத்துவம் மற்றும் அமைதியின் வழியாகப் பேசுகிறார். போர்களும் பிளவுகளும் பயமும் நிறைந்த இன்றைய உலகிற்கு பிரான்சிஸ் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறார்.
அவரது
நற்செய்தி வாழ்வுப் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் ஓர் ஆழமான, அழகான வெளிப்பாட்டைப் பெற்றார். ‘ஆண்டவர் உங்களுக்கு அமைதியை அருள்வாராக!’ என்று சகோதரர்கள் ஒருவர் ஒருவரை வாழ்த்த அறிவுரை கூறியதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்த வாழ்த்தை ஆண்டவரே தனக்கு வெளிப்படுத்தியதாகவும் கூறுகிறார்.
பிரான்சிசைப்
பொறுத்தவரை அமைதி என்பது ஒரு நாகரிகமான வாழ்த்து மட்டுமல்ல; அது உயிர்த்த கிறிஸ்துவின் பரிசு! இறைவனிடமிருந்து நாம் பெற்றுக்கொண்ட அனைத்துமே அருள்கொடைகள் என்பது பிரான்சிசின் நம்பிக்கையாகும்.
இந்த
அமைதி பலவீனமோ, செயலற்றத்தன்மையோ அல்லது மோதல்கள் இல்லாத நிலையோ அல்ல; இது கடவுள் நமக்குத் தரும் இதயத்தின் வலிமையாகும். வன்முறைக்கு வன்முறையாலோ, வெறுப்பிற்கு வெறுப்பாலோ பதில் அளிப்பதில்லை. மற்றவர்கள் சுவர்களை எழுப்பும் இடங்களில் பாலங்களை அமைப்பதும், சந்தேகமும் பயமும் வேரூன்றிய இடங்களில் உரையாடலின் பாலங்களைத் திறப்பதுமே அமைதியின் பாதையாகும். சமய மோதல்கள் நிறைந்த அவரின் காலத்தில் எகிப்தில் சுல்தானைச் சந்தித்த அவரது துணிச்சல் இன்றளவும் அமைதியின் பலம் வாய்ந்த அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. இன்றைய உலகில் அமைதியைப் பரிசளிப்பவர்களாக வாழ நம்மை அழைக்கிறது.
சூரியனை
‘சகோதரன்’ என்றும்,
சந்திரனை ‘சகோதரி’ என்றும் அழைக்க பிரான்சிஸ் சொல்லிக் கொடுப்பதன் மூலம் படைப்புகளோடு நமக்கு இருக்கும் உறவு அமைதியின் உறவு என்கிறார். மனிதகுலத்தை ஒவ்வொரு படைப்புமே அமைதியின் பிரதிபலிப்பாகப் பார்க்கவேண்டும், அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறார். மனிதர்களுக்கு இடையேயான அமைதி மற்றும் படைப்போடு இருக்கும் அமைதி யாவுமே அமைதியின் பரிமாணங்கள் என்றும் திருத்தந்தை லியோ நமக்கு நினைவூட்டுகிறார். எனவே, இந்த யூபிலி ஆண்டின் பரிசான அமைதி நம்மைப் பொறுப்புள்ளவர்களாக வாழ அழைக்கிறது. உலகம் அமைதிக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், புனித பிரான்சிஸ் நம்மை மீண்டும் மீண்டும் அமைதியின் கருவிகளாக வாழ அழைக்கிறார். ‘ஆண்டவர் உங்களுக்கு அமைதியை அருள்வாராக!’ என்று பறைசாற்ற தந்தை பிரான்சிசோடு நாமும் பயணிப்போம்.
கருமத்தம்பட்டியின் புனித செபமாலை அன்னை ஆலயத்தின் வேர்கள் பதினாறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தொடங்குகின்றன. 1595-இல் தந்தை நோபிலி மதுரை மிஷனைத் தொடங்கினார். அவருடன் இணைந்து தந்தை பல்தசார் தென்னிந்தியா முழுவதும் நற்செய்திப் பணியாற்றினார். 1600-இல் சத்தியமங்கலத்தை மையமாகக் கொண்டு தந்தை பல்தசாரும், உபதேசியார் முத்துடையானும் அந்தியூர், கருமத்தம்பட்டி, கணவக்கரை, மேட்டூர், கோயமுத்தூர், தாராபுரம், கரூர், ஈரோடு உள்ளிட்ட பல ஊர்களில் பணியாற்றி, பத்தாயிரம் பேருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தனர். 1608-10-ஆம் ஆண்டளவில் கருமத்தம்பட்டியில் செபமாலை அன்னைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆலயம் இருந்ததாகவும், சுமார் மூவாயிரம் கிறித்தவர்கள் அங்கு வாழ்ந்ததாகவும் தந்தை மெகு எழுதியுள்ளார்.
1626-இல் முத்துடையான்
உபதேசியார் கொல்லப்பட்டு மதுரை மிஷனின் முதல் மறைச்சாட்சியானார். அதே காலகட்டத்தில் உபதேசியார் சவரி புல்லன் கொலை முயற்சியிலிருந்து தந்தை தே கோஸ்தாவின் முயற்சியால்
தப்பினார்; பின்னாளில் இவர் தஞ்சாவூருக்கு மாற்றப்பட்டாலும், கருமத்தம்பட்டியில் நீண்ட காலம் பணியாற்றினார். 1640-இல் கோட்டைக்குள் உயர் குலத்தோருக்கும், கோட்டைக்கு வெளியே மற்றவர்களுக்குமாக இரு தனி கோவில்கள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று 1684-இல் இடிக்கப்பட்டது. 1644 - 70 காலகட்டத்தில் தந்தை மார்ட்டினுஸ், தந்தை ஆர்க்கோல்லி ஆகியோர் தலைமையில் மறைப்பணி வடக்கே அந்தியூர் முதல் மேற்கே வடக்கஞ்சேரி வரை பரவி, சுமார் 25 பணித்தளங்களும், 150 கிறித்தவக் கிராமங்களும் உருவாயின. இக்காலத்தில்தான் ஜான் தி பிரிட்ஸோ, வீரமாமுனிவர்
போன்ற பெரியோரும் இப்பணியில் ஈடுபட்டனர். 1656-இல் எம்மானுவேல் மார்ட்டினஸ் முதல் பங்குத்தந்தையாகப் பொறுப்பேற்றார். 1683-இல் புனித அருளானந்தர் கருமத்தம்பட்டிக்கு மூன்று முறை வருகை தந்து மக்களைச் சந்தித்தார்.
1684-இல் மைசூர்-தஞ்சாவூர் அரசர்களுக்கிடையேயான போரின் காரணமாக கருமத்தம்பட்டி ஆலயம் இடிக்கப்பட்டது; பக்தியுள்ள கிறித்தவர்கள் அன்னையின் சுரூபத்தை இரவோடிரவாக எடுத்துச்சென்று மறைத்து வைத்தனர். போருக்குப் பின் 500 படைவீரர்கள் காவலிருந்தனர், பின்னர் சாதி-மதக் கலவரங்களால் நிரந்தரமாக இருநூறு வீரர்கள் நிலைகொண்டனர். 1740-இல் தந்தை பிரான்சொன்னெல்லி காலத்தில் மழை பொய்த்ததற்குக் காரணம் கிறித்தவர்கள் எனக் கூறி நாடு கடத்த முயன்றபோதும், கொங்கு சிற்றரசனின் உதவியால் அது தடுக்கப்பட்டது. 1773-இல் திருத்தந்தை பத்தாம் கிளமெண்ட் இயேசு சபையைத் தடை செய்ததால், பாரிஸ் அந்நிய வேதபோதகக் குருக்கள் இப்பணியை ஏற்றனர் (1776). 1797-1803 காலத்தில் தமிழும் சமஸ்கிருதமும் அறிந்த, மருத்துவராகவும் விளங்கிய தந்தை துபியூஸ் காலத்தில் மறைப்பணி சிறப்புற்று, 1803-இல் புதிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. அதன் நுழைவாயில் திப்பு சுல்தானின் அழிவிலிருந்து தப்பி 1995-வரை நிலைத்திருந்தது.
1840-இல் பேர்ட்
அடிகளார் முயற்சியால் ஆலயக் கோபுரமும், இறக்கை கோவிலும் கட்டப்பட்டு, மணிலாவிலிருந்து மணி வரவழைக்கப்பட்டது. இக்காலம் முதல் அக்டோபர் முதல் வாரத்தில் திருவிழா தொடர்ந்து கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. அப்போதே கருமத்தம்பட்டி பத்து பணித்தளங்களின் தாய்க்கோவிலாக விளங்கியது. 1845-46-இல் கோவை மறைமாவட்டம் உருவாகி, மரிய ஜோசப் மரியோன் தேவ்பிரசியாக் முதல் ஆயராக நியமிக்கப்பட்டார். குருமடம், பள்ளி ஆகியவை தொடங்கப்பட்டன. 1853-58-களில் காணிக்கை அன்னை சபை தொடங்கப்பட்டு, முதல் இந்தியக் குருக்கள் குருப்பட்டம் பெற்றனர். 1886-இல் கோவை மறைப்பணித்தளம் மறைமாவட்டமாக உயர்த்தப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆயர் அகஸ்டின் ராய் (1904), பின்னர் ஆயர் சி.மா. விசுவாசம்
(1972-79) ஆகியோர் திருவிழாவில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர். 1980-இல் ஆயர் அம்புரோஸ் ஆண்டகை காலத்தில் புதிய ஆலயம் கட்டப்பட்டது. 2000-த்திற்குப் பின் ஆயர் தாமஸ் அக்குவினாஸ் காலத்தில் செபமாலைக் கோபுரம், அன்னையின் கெபி, ஆராதனை ஆலயம் ஆகியவை உருவாயின.
21-ஆம்
நூற்றாண்டில் இப்புனிதத்தலம் புதிய உயரத்தை எட்டியது. 2013-இல் தொடங்கிய புதிய ஆலயக் கட்டுமானப் பணி நிறைவுற்று, 2017, செப்டம்பர் 29 அன்று ஐந்து ஆயர்களின் தலைமையில் அர்ச்சிக்கப்பட்டது. 2019, ஜூலை 22 அன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் இவ்வாலயத்தை ‘சிறிய பசிலிக்கா’
(Minor Basilica) நிலைக்கு உயர்த்தி ஆணை பிறப்பித்தார். அக்டோபர் 6-ஆம் நாள் சென்னை-மயிலை பேராயர் ஜார்ஜ் அந்தோணிசாமி இதை அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தார். இப்புண்ணிய பூமியில் பணியாற்றிய ஆயர் மெல்கியோர் மரியான் தே பிரசியாக் மற்றும்
அருள்பணி. இரவேல் ஆகியோரின் புனிதர் பட்டத்திற்கான திருப்பணிகளும் தற்போது நடைபெற்று வருகின்றன. அன்னையை நாடிவரும் பக்தர்களுக்கு இன்றும் பல அற்புதங்கள் நிகழ்ந்து
வருகின்றன. நான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலான இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டாடும் வகையில், கருமத்தம்பட்டி அன்னை புனித செபமாலைத் தாயின் 386-வது ஆண்டு திருவிழா இவ்வாண்டு (2026) அக்டோபர் மாதம் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
வெற்றியின் ஆயுதம் செபமாலை
துன்பங்களின்
ஆயுதம் செபமாலை
பணிவை
தந்திடும் செபமாலை
தினமும்
செபிப்போம் செபமாலை!
அன்னையின்
அரவணைப்பில் என்றும் வாழத் துடிக்கும் அன்னையின் செல்வங்களே! ‘செபமாலை மாதம்’ என்னும் இத்திங்களே அன்னையின் பிறப்பு விழாவை அடுத்து அவருக்கு இந்த மாதம் முழுவதும் செபமாலை மூலம் சிறப்பு செய்வது என்பது திரு அவையின் மூலம் இறைவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இன்னும் ஒரு வாய்ப்பு. இதை விமர்சனம் செய்யும் சிலர் உள்ளனர்.
‘வெற்றி மாலையா? செபமாலையா?’ அதாவது ‘முட்டையிலிருந்து கோழியா? கோழியிலிருந்து முட்டையா?’ என்ற உங்கள் நிலைப்பாட்டில் நான் தலையிடவில்லை. பண்டைய நாள்களில் போருக்குச் சென்று வெற்றி பெற்று வருகையில் கொன்றை மாலைதான் வெற்றி மாலையாக அரசனுக்குச் சூட்டி, தோரணம் கட்டி கன்னிப் பெண்கள் வரவேற்பார்கள். இதற்கும் நமக்கும் என்ன?
புனித
தோமினிக் 1214-இல் அல்பிஜூனியர்களைக் கத்தோலிக்கர்களாக மாற்ற மூன்று நாள் ஒரு குகையில் தனிமையில் தவம் செய்தார். அப்போது மரியா காட்சியில் தோன்றி, செபமாலையைக் கொடுத்து, “செபி, அவர்கள் மனம் மாறுவார்கள்” என்றார்.
செபித்தார், வெற்றி பெற்றார்.
1571-இல் துருக்கியர்களுக்கும்
கிறித்தவர்களுக்கும் நடந்த போரில் செபமாலை செபித்த பின்பு வெற்றி பெற்றார்கள். எனவேதான் வெற்றி பெற்ற அக்டோபர் மாதம் ஏழாம் நாளை திருத்தந்தை ஐந்தாம் பக்திநாதர் ‘வெற்றி மாதா’ விழாவாக அறிவித்தார். இவ்வாறு வெற்றி மாதாவாகக் கொண்டாடிய விழாவைத் திருத்தந்தை 11-ஆம் கிளமெண்ட் மாற்றி 1573-இல் செபமாலை மாதா விழாவாகக் கொண்டாடப் பணித்தார்.
கிட்டதட்ட
அதே காலகட்டத்தில் இயேசு சபைக் குருக்கள் மதுரையைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு பணி செய்தார்கள். அப்போதே கருமுதன் என்ற சிற்றரசன் இங்கு ஆட்சி செய்த காலத்தில் கிறித்தவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் சிற்றாலயம் அமைத்து அதில் செபமாலை அன்னையின் சுரூபம் வைத்து வணங்கியதாக வரலாற்றில் காண்கிறோம். ஆனால், இப்போதுள்ள செபமாலை மாதா சுரூபம் மணிலாவில் இருந்து வந்தது என அறிகிறோம். மாதா
சுவாமிநாதருக்குக் காட்சி தந்த கால கட்டத்தில் செபமாலை மாதா பக்தி கருமுத்தன் நகரில் இருந்தது என்பது வரலாறு கூறும் உண்மை.
செபமாலை
பக்தி முயற்சி புதிய ஏற்பாடு நற்செய்தியினையும், திரு அவையின் பாரம்பரியப் போதனையையும் மீண்டும் மீண்டும் தியானிக்கச் செய்கிறது. இதன்மூலம் ஆண்டவர் இயேசுவின் வாழ்க்கை, திரு அவையின் வளர்ச்சி, அதில் மரியாவின் பங்கேற்பு... இவை இடம்பெறுகின்றபோது, இறைவார்த்தை வாசிப்பிற்கு இணையாக இம்முயற்சி உள்ளது.
இன்று
அன்னையின் திருக்காட்சிகளில் குறிப்பாக, பிரான்சிஸ் - லூர்து நகர் காட்சி, போர்ச்சுக்கல் - பாத்திமா நகர் காட்சிகளில் அன்னை செபமாலையுடன் செபித்த நிலையைக் காண்கிறோம். அதேசமயத்தில் காட்சி கண்ட சிறுவர்கள் மற்றவர்களையும் செபமாலையைச் செபிக்க அழைக்கிறார். இதிலிருந்து அதன் முக்கியத்துவத்தையும் அறிய முடிகிறது.
செபமாலை
செபிப்பது உறவுகள் உறுதிபெற என்பதை உணர்ந்து செபிப்போம். மரியா எலிசபெத்தைச் சந்தித்தது, காணாமல் போன மகனைத் தேடிச் சென்றது, கானாவூர் திருமணத்தில் ஏற்பட்ட துன்பத்தை அகற்றியது, இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்த பெண்களை ஒருங்கிணைத்தது, கல்வாரிப் பயணத்தில் துணை நின்றது, பயந்து நடுங்கிய திருத்தூதர்களை ஒருங்கிணைத்துச் செபித்தது போன்ற நிகழ்வுகளில் மரியா உறவுக்குக் கைகொடுக்கிறார். இதற்குக் காரணம் மரியா இறைவார்த்தையை உள்ளத்தில் இருத்திச் சிந்தித்ததுதான். அதனால்தான் மரியாவை எலிசபெத்தும் (லூக் 1:42-43), கூட்டத்திலிருந்த பெண் ஒருத்தியும் (லூக் 11:27) பாராட்டுகிறார்கள்.
மகிழ்ச்சி
நிறை மறையுண்மைகளை நாம் தியானித்துச் செபிக்கும்போது, ‘இறைவனோடு எனது உறவு நிலை எப்படி உள்ளது?’ எனச் சிந்தித்துச் சீர்தூக்கிச் செம்மைப்படுத்த உதவுகிறது.
துயர்
நிறை மறையுண்மைகளைத் தியானித்துச் செபிக்கும்போது, பிறரோடு எனது உறவு, இயேசுவின் மேல் உள்ள அன்பை, அவரது கட்டளைகளை எப்படிச் செயல்படுத்துகிறேன்? எனச் சிந்தனை செய்து, மற்றவர்களோடு எனது உறவுப் பாலம் எப்படி உள்ளது என்பதை அறிந்து வாழ்ந்திட துணை செய்கிறது.
ஒளியின்
மறையுண்மைகளைத் தியானிக்கும்போது, எனது உறவு இயற்கையோடு எப்படி உள்ளது? என்பதை அறிய முடிகிறது. அங்கே நதி, மலை, கடல், புல்வெளி, வீடு என்று இயற்கை மணம் கமழ்கிறது. அந்த மணத்துடன் ஒன்றித்து வாழ்கிறேனா? எனச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க அழைக்கிறது.
மாட்சி
நிறை மறையுண்மைகள் வழியாக, நாம் இறைவனோடு உறவுகொள்ள முடிகிறது. நாம் மண்ணிற்காக அல்லது விண்ணிற்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை உணர்ந்து, தியானித்துச் செபிக்கும்போது இறைவனோடு தொடர் சங்கிலி போல் உறவோடு வாழ முடிகிறது. ஏனெனில், மண்ணில் பிறந்த மரியா விண்ணகத்திற்கு ஆன்ம உடலோடு சென்றது போல் நாமும் செல்வோம் என்ற நம்பிக்கை வழி நம் இறையுறவு வளர்கிறது. எனவே, செபமாலை உறவுகளின் சங்கமம், உன்னதமான உறவுகளை நமக்குத் தரும் சிறந்த செபம்.
புனித
ஜான் மரிய வியான்னி, புனித லூயிஸ் தே மாண்ட்போர்ட், புனித
அல்போன்ஸ் லிகோரி, புனித பியோ போன்றோர் செபமாலை பக்தி கொண்டவர்களாக இருந்து இன்று புனிதர்களாக உள்ளார்கள். புனித கேப்ரியல், “செபமாலை சாத்தானை நடுங்கச்
செய்கிறது; அனைவரும் செபமாலை செபித்தால் சாத்தான் உலகில் இருக்க வாய்ப்பில்லை” என்கிறார்.
எனவே,
அனைவரும் செபமாலை செபிப்போம்; அப்போது அன்னை திருத்தூதர்களோடு சேர்ந்து செபித்ததுபோல் நம்மோடும் சேர்ந்து செபிக்கிறார் என்பதை உணர்ந்து, அவரது அரவணைப்பில் இறையாசிர் பெறுவோம்.
1. இயேசுவைக்
கல்லறைக்குள் வைத்தபின் “மரியா மட்டுமே வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த உயிர்ப்பு அறிவிப்புச் செய்தியைப் பெறுவதற்காக தன்னையே தயாரித்துக் கொண்டு, நம்பிக்கையின் சுவாலையை அணையாது காப்பதில் நிலைத்திருக்கிறார்” (Address at the General Audience, 3 April 1996; in <
நற்செய்தி
நூல்கள் உயிர்த்த ஆண்டவரின் பல்வேறு காட்சிகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால், இயேசுவுக்கும் அவரது தாய்க்கும் இடையே எந்தவிதமான சந்திப்பும் நடந்ததாகக் குறிப்பிடவில்லை. நற்செய்தியாளர்களின் இந்த அமைதியானது, உயிர்ப்புக்குப்பின் கிறிஸ்து மரியாவுக்குத் தோன்றவில்லை என்ற முடிவுக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடாது; இருப்பினும், நற்செய்தியாளர்கள் ஏன் அந்தவொரு நிலைப்பாடு எடுத்தார்கள் என்பதற்கான காரணங்களைத் தேட அந்த அமைதியானது நம்மை அழைக்கின்றது.
உயிர்த்த ஆண்டவரைச்
சந்தித்தவர்களுள்
மரியா
எவ்வாறு
இல்லாமல்
இருக்க
முடியும்?
விடுபட்டதற்கான
காரணங்களைக் கணித்தால், இந்த அமைதியானது நமக்கு மீட்பளிக்கத் தேவையானவை பற்றிய உண்மை மட்டுமே ‘சாட்சிகளாக கடவுளால் தேர்ந்துகொள்ளப்பட்டவர்களின்’ வார்த்தையிலே
தரப்பட்டிருக்கக் கூடும் என்பது தெளிவாகும் (திப 10:41). அதாவது, “மிகுந்த வல்லமையோடு” (திப
4:33) ஆண்டவர் இயேசுவின் உயிர்ப்பிற்கு அவர்களின் சாட்சியைப் பதிவுசெய்த திருத்தூதர்கள் அவர்களுக்குத் தோன்றுமுன், உயிர்த்த ஆண்டவர் பல நம்பிக்கைக்குரிய பெண்களுக்கு அவர்களது
திரு அவை சார்ந்த பணியின் நிமித்தம் தோன்றினார் என்பதையும் பதிவு செய்திருக்கின்றனர்: “என் சகோதரர்களிடம் சென்று அவர்களைக் கலிலேயாவுக்குப் போகுமாறு சொல்லுங்கள்; அங்கே அவர்கள் என்னைக் காண்பார்கள்” (மத்
28:10).
புதிய ஏற்பாட்டின் ஆசிரியர்கள் உயிர்த்த தன் மகனுடனான அன்னையின் சந்திப்பைப் பற்றிப் பேசவில்லையெனில், அத்தகைய சாட்சியம் ஆண்டவரின் உயிர்த்தெழுதலை மறுத்தவர்களால் மிகவும் சார்புடையதாகக் (Biased) கருதப்பட்டிருக்கலாம். அதனால் அது நம்பத்தகுந்ததாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்காது என்ற காரணத்தினாலேயே இந்த அமைதி நிலவலாம்.
2. மேலும், நற்செய்தி
நூல்கள் உயிர்த்த இயேசுவின் ஒருசில காட்சிகளை மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன. உயிர்ப்பு நாளுக்குப்பின் அந்த நாற்பது நாள்களில் என்னவெல்லாம் நடந்தன என்பது பற்றிய ஒரு முழுமையான தொகுப்பு நிச்சயமாக அவைகளில் கிடையாது. புனித பவுல், “அவர் ஐந்நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சகோதரர் சகோதரிகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் தோன்றினார்” (1கொரி
15:6) என்பதை நினைவுகூர்கின்றார். மிகப்பலரால் அறியப்பட்ட ஒரு விதிவிலக்கான நிகழ்வை நற்செய்தியாளர்கள் குறிப்பிடாமல் விடுத்ததை நாம் எவ்வாறு விளக்குவது? உயிர்த்த ஆண்டவர் அளித்த பிற காட்சிகள் நன்கு அறியப்பட்ட நிகழ்வுகளாக இருந்தபோதிலும், அவை ஏடுகளில் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்பதற்கு இதுவே தெளிவான சான்றாகும். முதல் சீடர்களின் சமூகத்தில் அன்னை மரியா வீற்றிருந்த நிலையில் (திப 1:14), இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்த தன் மகனைச் சந்தித்தவர்களிடமிருந்து அவர் எவ்வாறு விலக்கப்பட்டிருக்க முடியும்?
3. உண்மையிலேயே
உயிர்த்த இயேசு முதன்முதலில் தோன்றிய நபர் அவரது அன்னையாகவே இருந்திருக்கக்கூடும் என்று கருதுவது நியாயமானதே. விடியற்காலையில் கல்லறைக்குச் சென்ற பெண்களின் குழுவில் மரியா இல்லாதிருந்தது (மாற் 16:1; மத் 28:1), அவர் அதற்கு முன்பாகவே இயேசுவைச் சந்தித்துவிட்டார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டக்கூடும் அல்லவா! சிலுவையின் அடியில் உண்மையுள்ளவர்களாய் நின்று, நம்பிக்கையில் மிகுந்த உறுதி கொண்டவர்களாய் விளங்கிய பெண்களே இயேசுவின் திருவுளப்படி உயிர்த்தெழுதலின் முதல் சாட்சிகளாக இருந்தனர் என்ற உண்மையும் இந்த அனுமானத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.
உண்மையிலேயே, உயிர்த்த
ஆண்டவர் அவர்களுள் ஒருவரிடம், அதாவது மரிய மதலேனிடம் திருத்தூதர்களுக்கு உயிர்ப்புச் செய்தியைச் சொல்வதற்கான பணியை ஒப்படைக்கின்றார் (ஒப்பிடுக. யோவா 20:17-18). இந்த உண்மையும் ஒருவேளை இயேசு மிகவும் நம்பிக்கையோடிருந்து தாம் பலவாறு சோதிக்கப்பட்டபோதும் அந்த நம்பிக்கையை குறைவுபடாமல் காத்துக்கொண்ட அவருடைய தாய்க்குத்தான் தம்மை முதலில் காட்டியிருப்பார் என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.
இறுதியாக,
கல்வாரி மலையில் அன்னை மரியாவின் தனித்துவமான மற்றும் சிறப்பான உடனிருப்பும், சிலுவையில் தன் மகனின் பாடுகளோடு அவர் கொண்டிருந்த முழுமையான பிணைப்பும், மறைப்பொருளில் அவரது பங்களிப்பும் மிகச் சிறப்பான முறையில் அமைந்திருக்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.
ஐந்தாம்
நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செடூலியஸ் (Sedulius) என்ற எழுத்தாளர், உயிர்த்தெழுந்த மகிமை நிறைந்த வாழ்வில் கிறிஸ்து முதலில் தம் தாய்க்கே தோன்றினார் என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். உண்மையில், கிறிஸ்து பிறப்பின் அறிவிப்பின்போது அவர் உலகிற்குள் நுழைவதற்கான வழியாக இருந்த அன்னை மரியா, கிறிஸ்துவின் மகிமையுள்ள வருகையின் தூதராக மாறுவதற்காக, உயிர்த்தலின் வியத்தகு செய்தியைப் பரப்பவும் அழைக்கப்பட்டார். இவ்வாறு அவர் திளைத்த மகிமையில் உயிர்த்தெழுந்தவரின் திரு அவையின் மகிமைக்கு ஒரு முன்னோடியாகத் திகழ்கிறார்.
4. உயிர்த்தவருக்காகக்
காத்திருந்து, அவரது உயிர்ப்புக் காட்சியின்போது சீடர்களின் குழுமத்தில் அவரைச் சந்திக்கின்ற திரு அவையின் மாதிரியாகவும் உருவகமாகவும் திகழும் அன்னை மரியா, பாஸ்கா மகிழ்ச்சியின் நிறைவில் தானும் அகமகிழும் பொருட்டு, உயிர்த்த தன் மகனுடன் ஒரு தனிப்பட்டச் சந்திப்பைக் கொண்டிருந்தார் என்று கருதுவது மிகவும் ஏற்புடையதே.
ஆண்டவரின் அன்னை
உலக
மாந்தர்
அனைவருக்கும்
‘மகிழ்ச்சியின்
காரணியாக’ (Cause of joy) விளங்குகிறார்
புனித
வெள்ளியன்று கல்வாரியிலும் (ஒப்பிடுக. யோவா 19:25), பெந்தகோஸ்தே நாளில் மேலறையிலும் (உக. திப 1:14) வீற்றிருந்த கன்னி மரியா, கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்ததன் சிறப்பான சாட்சியாகவும் இருந்திருக்கக்கூடும். இதன் வழியாக, பாஸ்கா மறைப்பொருளின் அனைத்து முக்கியத் தருணங்களிலும் அவரது பங்கேற்பு முழுமை பெறுகிறது. உயிர்த்த இயேசுவை வரவேற்கும் அன்னை மரியா, இறந்தோரின் உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் நிறைவடைய விரும்பும் மனிதகுலத்தின் அடையாளமாகவும் முன்காட்டியாகவும் திகழ்கிறார்.
பாஸ்கா
காலத்தில் கிறித்தவச் சமூகம் ஆண்டவரின் அன்னையை நோக்கி, “விண்ணக அரசியே, மகிழ்வீராக. அல்லேலூயா! என்று கூறி அகமகிழ அழைப்புவிடுக்கிறது. இதன்மூலம், கிறிஸ்து பிறப்பின் அறிவிப்பின்போது வானதூதர் அன்னையிடம் கூறிய ‘மகிழ்வீராக’ என்ற
வார்த்தையைக் காலமெல்லாம் தொடரச்செய்து, உலக மாந்தர் அனைவருக்கும் அன்னை மரியா ‘பேரின்பத்தின் காரணியாக’
மாறுவதற்காக, இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலில் அவர் அடைந்த மகிழ்ச்சியை அது நினைவுகூர்கிறது.
சிறையில் தோமாவைச் சந்தித்த காத், அவரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்து, அவர் அணிவதற்கு விலையுர்ந்த ஆடை ஒன்றைக் கொடுத்து, அவர் பாதங்களில் விழுந்து, “கடவுளின் மனிதரே! என் சகோதரன் பெருங்குற்றம் ஏதேனும் செய்திருந்தால், அவருக்குத் தேவையான மன்னிப்பைக் கடவுளிடமிருந்து பெற்றுக் கொடுங்கள்” என வேண்டினான்.
“விண்ணகச் செல்வத்தின்முன் உலகச் செல்வங்கள் ஒன்றுமேயில்லை” என்ற
தோமா, ஹப்பான் பின்தொடர
சிறைச்சாலையை விட்டு வெளியே வருகையில், எதிரே அரசன் கொண்டோபரஸ் அவரைச் சந்திக்க விரைந்து வந்தான். தன்னுடைய செல்வத்தை வீணாக்காமல் ஏழைகளுக்கு அளித்து, மண்ணகப்
புண்ணியங்களால் விண்ணகத்தில் தோமா தனக்கான அரண்மனை கட்டியிருப்பதை உணர்ந்து நெகிழ்ச்சியுற்றிருந்த அவன், தோமாவின் கால்களில் விழுந்து தன்னை மன்னிக்குமாறு வேண்டினான்: “கடவுளின் ஊழியரே, இப்போது எனக்குத் தேவையானது உம் மன்னிப்பு ஒன்றே. என் குற்றங்களை மன்னியும். உம்மைத் துன்புறுத்தியதற்காக என்னை மன்னித்து, எனக்காகக் கடவுளிடம் செபியும். உம்முடைய கடவுளின் அடிமையாக என்னை ஏற்றுக்கொண்டு, எனக்காக நீர் விண்ணகத்தில் கட்டியுள்ள அரண்மனைக்குள் நான் வசிக்க வழி செய்யும்”
என்றான்.
“கடவுள் உன்மீது மிகுந்த கருணை கொண்டவராக இருக்கவே விண்ணக வெளிப்பாட்டை உமக்கு அறிவுறுத்தியிருக்கிறார். இயேசு கிறிஸ்துவை நம்பி திருமுழுக்குப் பெறுங்கள். முடிவில் அவரின் நீடித்த அரசில் நீர் என்றும் பங்கு பெறுவீர்”
என்றார்.
இதைக்
கேட்டுக் கொண்டிருந்த காத், “என் சகோதரனுக்காக நீர் கட்டிய அரண்மனையை நான் விண்ணகத்தில் கண்டேன். அதை நான் விலைக்கு வாங்கிக் கொள்கிறேன்” என்றான்.
உடனே தோமா, “உம் சகோதரன் விரும்பினால் அதை அவரிடம் நீர் விலைக்கு வாங்கிக் கொள்ளலாம்”
என்றார்.
உடனே
அரசன், “கடவுள் சித்தமானால் அந்த அரண்மனை எனக்கென இருக்கட்டும். என் தம்பிக்காக நீர் மற்றோர் அரண்மனை கட்டித்தாரும். இல்லாவிடில், எங்கள் இருவருக்குமே அதே அரண்மனையில் இடம் கிடைக்க உதவி செய்யும்”
என்று வேண்டினான்.
அவ்விருவருக்கும்
தோமா கூறினார்: “உலகம் தொடங்கிய நாள் முதல் எண்ணற்ற அரண்மனைகள் விண்ணகத்தில் தயாராக உள்ளன. அவற்றை பொருள் கொடுத்து வாங்க முடியாது. உங்கள் நம்பிக்கையாலும், தானதர்மங்களாலுமே வாங்க முடியும். மற்ற செல்வங்கள் எல்லாம் விண்ணகத்தில் பின்தொடராது “என்றார்.
அரசனின்
மனமாற்றத்திற்காகத் தோமா கடவுளுக்கு நன்றி கூறி செபித்தார். “ஆண்டவராகிய இயேசுவே! உண்மையில் ஆண்டவராகிய நீர் இந்த அரசனையும், இவர் சகோதரனையும் ஏற்றுக்கொள்ளும். இப்போது இவர்கள் உமக்காகத் துன்புறவும் வெறுக்கப்படவும்
உயிர் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறார்கள். உம்முடைய மீட்பை நாங்கள் பெற்றுக்கொள்ள உம் இரக்கத்தைப் பொழியும்”
என்றார்.
இந்நிகழ்வு
நடந்து ஏழு நாள்களுக்குப் பின்னர் இருவருக்கும் தோமா திருமுழுக்கு அளித்தார். அவர்கள் தலையில் எண்ணெய் பூசி அவர்களை உறுதிப்படுத்தினார். அரசனைத் தொடர்ந்து அன்று பெண்கள், குழந்தைகள் நீங்கலாக ஆண்கள் மட்டுமே 40,000 பேர் தோமாவிடம் திருமுழுக்குப் பெற்றனர். அன்று ஏராளமான நோயாளிகள் குணப்படுத்தப்பட்டனர். தட்சசீலத்தில்
தங்கியிருந்த தோமாவின் பணிகள் நகர்ப்புறங்கள், கிராமங்கள், ஊர்கள் என எல்லா இடங்களிலும்
பரவின. அவர் செல்லும் இடமெங்கும் மக்கள் கூட்டங் கூட்டமாக அவரைத் தேடிவந்து, அவரின் போதனைகளைக் கேட்டனர். போதிப்பதோடு செபித்தார், பாடல்கள் பாடினார், அம்மக்களுக்கு ஆசிர் வழங்கினார்.
தோமா
சமவெளிப் பகுதிகளில் போதிக்கையில் அவர் முகத்தைப் பார்த்தபடி போதனையைக் கேட்க மக்கள் முண்டியடித்து நின்றனர். இதனால் முன்புறம் நிற்பவர்கள் தலைகள் மறைத்த காரணத்தால், பின்னால் நிற்பவர்கள் தாங்கள் நின்ற இடங்களிலிருந்து தங்கள் முன்னங்கால்களை அழுத்தி, குதிகால்களை உயர்த்தி நின்று, அவர் முகத்தைப் பார்த்தபடி பேச்சைக் கேட்டனர்.
இதைக்
கவனித்த தோமா, அந்த மக்களிடம் அவர்களின் ஆர்வமிக்க செயலை ஒப்பிட்டுப் பேசினார்: “இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களே, என் பேச்சைக் கேட்பதில் உங்களின் ஆர்வம் எனக்குப் புரிகிறது.
என்னைப் பார்ப்பதற்கே உங்களை உயர்த்திக்கொள்கிறீர்கள். அதிக உயரத்தில் இருக்கும் ஆண்டவரைப் பார்க்க நீங்கள் உங்களை இன்னும் அதிகமாக உயர்த்திக்கொள்ளவேண்டும். அழிந்து போகும் உலகச் செல்வங்களின்மீது பற்று வைக்காதீர்கள். நீங்கள் பற்று வைக்கவேண்டியது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துமீதே. அவரை நம்பினால் அவர் உங்களுக்கு எல்லா வகையிலும் துணை நிற்பார். ஆன்மாவுக்கு இளைப்பாற்றி தருபவர் அவரே. உங்கள் மனம் மற்றும் உடல் நோய்களை நல்ல மருத்துவராக நின்று அவரே குணப்படுத்துவார்” எனப்
போதித்தார்.
இவ்வாறு
அம்மக்களிடம் போதித்த தோமா மேலும் இயேசுவின் பாடுகள், மரணம், உயிர்ப்பு ஆகியவற்றை எடுத்துக்கூறி, அவர்களின் நம்பிக்கை வாழ்விற்கான அடிப்படையை உணர்த்தினார். தோமாவின் போதனைகளைக் கேட்ட மக்களுக்கு இயேசுவைப் பற்றிய நம்பிக்கை மேலும் அதிகரித்தது. மனம் வருந்திய அவர்கள் தங்கள் பாவங்களை எண்ணி அழத் தொடங்கினார்கள்.
தோமாவிடம் தங்களின் பாவ மீட்பு குறித்து கேள்விகளையும் எழுப்பினர்.
“கடவுளின் தூதரே, நாங்கள் உண்மையான கடவுளிடம் நம்பிக்கை வைத்ததில்லை. இப்போது எங்களை நாங்கள் உணர்ந்துவிட்டோம். எங்களுடைய பழைய குற்றங்களை எல்லாம் மறந்து, மன்னித்து, எங்களை அவர் ஏற்றுக்கொள்வாரா?” என்று கேட்டனர். தோமா அவர்களுக்கு ஆறுதலையும் நம்பிக்கையையும் வழங்கினார். அவர் செல்லும் இடமெங்கும் மக்கள் திரளாக ஆர்வமுடன் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
தட்சசீலம்
மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளுக்குச் சென்று தோமா தம் போதனையைத் தொடர்ந்தார். அவர்
போகும் வழிகளில் எல்லாம் அவரைக் காண மக்கள் கூட, அங்கே ஏராளமான நோயாளிகள் குணம்பெற்றனர். பேய் பிடித்த அநேகரின் அசுத்த ஆவியை ஓட்டி, அவர்களைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்தார். இவ்விதம் மக்களைச் சந்தித்துப் போதித்து, அவர்களை நலப்படுத்தி நடந்த தோமாவின் புகழ் பட்டி தொட்டியெங்கும் பரவியது.
தோமா
தான் சென்ற இடங்களில் தனக்குப் பின் மறைபரப்புப் பணியைத் தொடர உதவியாளர்களை நியமித்தார். அவர்கள் இயேசுவின் போதனைகள், மறைபொருள் பற்றிய அறிவில் ஆர்வமும் பழக்கமும் கொண்டவர்களாக உருவெடுத்தார்கள். திருமுழுக்கு கொடுப்பது, எண்ணெய் பூசுவது, போதிப்பது, சபையை வழிநடத்துவது போன்றவற்றில் பயிற்சி பெற்றார்கள்.
தட்சசீல
நகரில் கிறித்தவர்கள் பெருமளவில் வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கான சான்று 1935-ஆம் ஆண்டில் அந்நகரில் கிடைத்தது. கொண்டோபரஸ் மன்னனின் அரண்மனை இருந்ததாகக் கூறப்படும் இடத்திற்கு முன் ஒரு விவசாயி கருங்கல்லாலான ஒன்றரை அங்குலம் நீளமுள்ள சிலுவை ஒன்றைக் கண்டறிந்தான். அதுபோன்ற கருங்கல் சிலுவைகளைக்
கிறித்தவ மக்கள் அக்காலத்தில் கழுத்தில் அணிந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.
தட்சசீலத்தில்
தங்கியிருந்து போதித்ததன் விளைவாகக் கொண்டோபரஸ் ஆளும் மண்ணில் கிறித்தவர்கள் பெருகினர். அவர்களில் பார்த்தியர்கள் மட்டுமின்றி யூத, கிரேக்க, பெர்சிய இனத்தவரும், புத்த, சமண, சைவ, வைணவ சமயத்தைச் சார்ந்தவர்களும்
அடங்குவர். இவ்வாறு இறைச்சமூகத்திற்குள் இணையும் ஆன்மாக்களின் எண்ணிக்கை பெருகலாயிற்று. அதனால் கிறித்தவ மக்களுக்கான சபை அங்கே உருவாயிற்று.
அரசன்
கொண்டோபரசையும் அவன் இளவல் காத்தையும் மனம் திருப்பிய தோமா, தட்சசீல நகரை விட்டு நீங்கி தன் பயணத்தைத் தொடங்கினார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தட்சசீலத்தில் பணிசெய்த அவர், அந்நகரை விட்டு வெளியேறிய அன்று அங்குள்ள கிறித்தவர்கள் கண்ணீர் மல்க அவருக்கு விடைகொடுத்தனர். இனி கடவுளின் அன்பரும் தூதருமான தோமாவைக் காணமுடியாது என்ற எண்ணம் அவர்களுக்குள் ஆழ்ந்த சோகத்தை ஏற்படுத்தியது. முழங்காலில் இருந்து அவர் பாதங்களை வணங்கிய அந்நகர் நம்பிக்கையாளர்கள், தாங்கள் அவருக்காகச் செபிப்பதாகவும், தங்கள் செபம் அவர் செல்லுமிடமெங்கும் உறுதுணையாக இருக்கும் என்றும் நம்பிக்கை தெரிவித்தனர்.
தோமா
தட்சசீலத்தை விட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்ற சில ஆண்டுகளிலேயே மன்னன் கொண்டோபரஸ் இறந்துவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அவனுடைய இறப்பு கி.பி. 50-ஆம்
ஆண்டில் நிகழ்ந்தது. அவனுடைய இறப்பிற்குப்பின் பலவீனமடைந்த பார்த்தியா அரசு ஆசியாவின் பழங்குடி இனத்தவரான குஷானர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது. குஷானர்கள் முதலில் காந்தகாரைக் கைப்பற்றினர். பின்னர் பார்த்தியா தேசத்தையும், அவர்கள் ஆட்சியின்கீழ் கொண்டு வந்தனர். தட்சசீலமும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது.
பிற்காலத்தில்,
குஷான வம்சத்தின் மூன்றாம் அரசரான கனிஷ்கரின் ஆட்சியில், பெஷாவர் எனும் புருஷபுரம் தலைநகராக விளங்கியது. பல போர்களை நடத்தி
வெற்றி கண்டவனாக நீண்ட காலம் அவன் அரசாட்சி செலுத்தினான். புத்த மதத்தை தீவிரமாகப் பின்பற்றிய கனிஷ்கர் மற்ற மதங்களை வெறுத்தான். அதனால் புத்த சமயம் தவிர, மற்ற சமயங்களின் வளர்ச்சிக்கு அங்கே தடை ஏற்பட்டது. இதனால் திரு அவையும் அங்கே வளர்ச்சி காணாமல் போயிற்று. அங்கிருந்து கிறித்தவர்கள் பாரசீகத்திற்கோ, அரேபியாவிற்கோ சென்று கலந்திருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. தட்சசீலத்தில் கிறித்தவம் நிலைக்காமல் போனதற்கு கனிஷ்கரின் புத்தமதத் தீவிரப்போக்கே காரணம் என்று கூறலாம்.
தட்சசீலத்திலிருந்து
தோமா புறப்படும் முன்னே சீடர்கள், மூப்பர்கள், உடல் உழைப்பாளர்கள் அனைவரையும் ஒருங்கே அழைத்துப் பேசி, தட்சசீலத் திரு அவையைக் கண்காணிக்க வேண்டிய பொறுப்பினை சாந்திப்பாஸ் என்ற திருத்தொண்டரிடம் ஒப்படைத்திருந்தார் தோமா. புறப்படும் முன்னர் அங்குள்ள மக்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டார்: “கடவுள்மீது நம்பிக்கைக் கொண்டுள்ள நீங்கள் அவர்மீது நம்பிக்கைப் பற்றுதலோடு வாழுங்கள். நான் அறிவித்த இயேசு உங்களுக்கு எப்போதும் துணை நிற்பார். எல்லாராலும் நீங்கள் கைவிடப்பட்டாலும், அவர் உங்களைக் கைவிடமாட்டார். நான் உங்களை விட்டு வேறிடம் செல்கிறேன். உங்களை இனி நான் பார்க்கப் போவதில்லை. எனக்குப் பதிலாகத் திருத்தொண்டர் சாந்திப்பாஸ் இயேசுவை உங்களுக்குப் போதிப்பார். என்னையும், திருத்தொண்டர்
சாந்திபாசை விடவும் இயேசுவே உங்களுக்கு முக்கியம். எனவே, உங்கள் நம்பிக்கையை ஆண்டவர் இயேசுவின்மீது மட்டுமே வையுங்கள்”
என்று கூறி மக்களை ஆசிர்வதித்தார்.
தட்சசீலத்தை விட்டு நீங்கிய தோமா அடுத்து காந்தாரம் செல்ல முடிவெடுத்தார். காந்தாரம் என்பது இன்றைய பாகிஸ்தானின் வடமேற்குப் பகுதிக்கும், ஆப்கானிஸ்தானின் வடகிழக்குப் பகுதிக்கும் இடையே பெஷாவர் நதி பள்ளத்தாக்கில் அமைந்துள்ளது. இன்றைய ஆப்கானிஸ்தானில் ‘காண்ட கார்’ என்றழைக்கப்படும் பகுதி இது. வேதகாலத்தில் இதிகாசங்களில் இந்நகரம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. காந்தாரம் நகரும் தட்சசீலத்தைப் போன்றே பாரசீக மன்னன் டோரிஸ், பின்னர் அலெக்சாண்டர் ஆகியோரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது. கிரேக்கக் கலைகள் இங்கு கலக்க இந்திய - கிரேக்க கலப்பு ஓவியக் கலையான ‘காந்தாரக் கலை’ புகழ் பெற்று விளங்கிற்று. தட்சசீலத்தை விட்டுப் புறப்பட்ட தோமா காந்தாரம் நோக்கி சீடர்களுடன் கால்நடையாகப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.
(தொடரும்)
‘அருள்மிகப் பெற்ற மரியே வாழ்க’ என்பது மரியாவை வாழ்த்தும் ஒரு செபம் மட்டுமல்ல; இந்தச் செபம் இறைவனின் அருளைப் பெற்ற மரியாவின் வாழ்வை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. இறைவன் மரியாவைத் தேர்ந்தெடுத்து, தமது மீட்புத் திட்டத்தில் பங்குகொள்ள அழைத்தார். அந்த அழைப்பை நிறைவேற்றத் தேவையான அருளையும் அவருக்கு வழங்கினார்.
மரியா இறைவனின்
அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் இறையருளுடன் இணைந்து வாழ்ந்தார். அவர் பெற்ற அருளைப் பிறருடன் பகிர்ந்தார். துன்பங்களின் நடுவிலும் இறைவன்மீது நம்பிக்கை வைத்தார். இறுதியில், அவர் இயேசுவை நோக்கி மக்களை வழிநடத்தினார். ‘அருள்மிகப் பெற்ற மரியே வாழ்க’ என்ற செபம் மரியாவைப் பற்றிய செபமாக மட்டும் அமையவில்லை; அது நமது கிறித்தவ வாழ்வின் ஆணிவேராக அமைகிறது.
வானதூதரின் வாழ்த்து
வானதூதர்
கபிரியேல் மரியாவை வாழ்த்துகிறார்: “அருள்மிகப் பெற்றவரே, வாழ்க! ஆண்டவர் உம்மோடு இருக்கிறார்” (லூக்
1:28). ‘அருள்மிகப்
பெற்ற மரியே’ என்று நாம் கூறும்போது, ‘இறையருளால் நிறைந்த மரியே’ என்று பொருள் கொள்ளலாம். மரியா பெற்ற இறையருள் அவரது சொந்த முயற்சியால் கிடைக்கவில்லை. இறைவன் தமது அன்பால் மரியாவுக்கு அருளைக் கொடுத்தார். இறைவன் அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். இறைவன் அவரை அழைத்தார். அந்த அழைப்பை நிறைவேற்றத் தேவையான அருளையும் வழங்கினார். திரு அவையின் மறைக்கல்வி எண் 488 கூறுவது போல், இறைவன் தம் திருமகனின் தாயாக இருப்பதற்காக மரியாவைத் தொடக்கத்திலிருந்தே தேர்ந்தெடுத்தார். மரியாவின் அழைப்பு கிறிஸ்து ஆற்றிய மீட்புப் பணியோடு நெருங்கிய தொடர்புடையது.
அருள் என்பது
இறைவனின்
இலவசமான
கொடை
அருள்
என்பது நாம் சம்பாதிக்கும் ஒன்று அல்ல; நமது அறிவாலும் திறமையாலும் செல்வத்தாலும் பதவியாலும் அருளைப் பெறமுடியாது. அருள் என்பது இறைவன் தமது அன்பால் நமக்குக் கொடுக்கும் இலவசமான கொடை. திருமுழுக்கின் வழியாக இறைவனின் பிள்ளைகள் என்ற அருளைப் பெறுகிறோம். மரியா பெற்ற இறையருள் அவரை மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவராகக் காட்டவில்லை; மாறாக, அந்த அருள் அவரை இறைவனுக்கும் பிறருக்கும் அர்ப்பணிக்கச் செய்தது. எனவே, ‘நான் எவ்வளவு அருளைப் பெற்றுள்ளேன்?’ என்று மட்டும் நாம் கேட்கக்கூடாது; ‘நான் பெற்ற இறையருளை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறேன்?’ என்று நாம் கேட்கவேண்டும்.
அருளைப் பெற்ற
மரியா-அருளைப்
பகிர்ந்தார்
மரியா
இறைவனின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்ட உடனே எலிசபெத்தைச் சந்திக்கச் சென்றார் (லூக் 1:39-45). மரியா தன்னைப் பற்றியும், தனக்குக் கிடைத்த அழைப்பைப் பற்றியும் மட்டும் சிந்திக்கவில்லை. எலிசபெத்தின் நிலையை அவர் உணர்ந்தார். அவருக்கு உதவி தேவை என்பதை அறிந்து, தாமதிக்காமல் அவருடைய இல்லத்திற்குச் சென்றார். மரியா பெற்ற இறையருள் அவரைத் தன்னுள் வைத்துக்கொள்ளச் செய்யவில்லை; மாறாக, அந்த அருள் அவரைப் பிறரின் தேவையை உணர்ந்து அவர்களுக்காகச் செயல்படத் தூண்டியது. அவர் இறைவனிடமிருந்து பெற்ற அருளைத் தனது வாழ்வின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். அவரது வருகை எலிசபெத்திற்கு மகிழ்ச்சியையும் நம்பிக்கையையும் அளித்தது.
மரியாவின்
வாழ்க்கை ஒரு முக்கியமான உண்மையை நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. இறையருள் நம்மைப் பிறரிடமிருந்து பிரிப்பதில்லை, அது நம்மை அவர்களுடன் இணைக்கிறது. இறையருளை உணர்ந்தவர் பிறருடைய துயரத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது. பிறருடைய தேவையை உணர்ந்தவர் உதவ முன்வருவார். அன்பு செயலில் வெளிப்படும். மரியா எலிசபெத்திடம் சென்றது ஒரு சாதாரண சந்திப்பு அல்ல; அவர் பெற்ற இறையருள் அவரைச் சேவைக்குத் தூண்டியது. இதனால் அருள் என்பது தனிப்பட்ட அனுபவமாக மட்டும் இருக்கக் டாது என்பதை அறிகிறோம். அது நமது வாழ்வின் வழியாகப் பிறருக்குச் சென்றடையவேண்டும். நாம் பெற்ற அருள் பிறருக்கு ஆறுதலாக மாறும்போது, நமது வாழ்வு இறையருளின் கருவியாக மாறுகிறது.
மரியன்னையே கடவுள்
நமக்குத்
தந்த
அருள்
அன்னை
மரியா இறைவன் மனிதகுலத்திற்குக் கொடுத்த அரிய கொடை. அவரது தூய்மையான வாழ்வும், இறைவன்மீது கொண்ட ஆழமான நம்பிக்கையும் நமக்கு முன்மாதிரியாக உள்ளன. அன்னை மரியா இறைவனின் மீட்புத் திட்டத்தில் சிறப்பான பங்கு பெற்றவர். இயேசுவின் தாயாக இருப்பதற்கு இறைவன் அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். மரியா வழியாக இறைவன் தமது மகனாகிய இயேசுவை உலகிற்கு அளித்தார். இதனால் மரியா இறைவனின் அளவற்ற அன்பையும் அருளையும் நமக்கு நினைவூட்டும் தாயாகத் திகழ்கிறார். மரியா தனக்குக் கிடைத்த சிறப்பைத் தனது பெருமையாகக் கருதவில்லை. அவர் தன்னை இறைவனிடம் முழுமையாக அர்ப்பணித்தார். “என் ஆன்மா ஆண்டவரை ஏத்திப் போற்றுகின்றது” என்று
அவர் பாடினார். இந்தப் பாடல் மரியாவின் தாழ்மையையும் இறைநம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் தனக்குச் செய்த அரும்பெரும் செயல்களுக்காக அவர் இறைவனைப் போற்றினார். மரியாவின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் செய்தி இதுதான். இறைவனின் அருளைப் பெற்றவர் தாழ்மையுடன் வாழவேண்டும்; பெற்ற அருளுக்காக இறைவனுக்கு நன்றி கூறவேண்டும்; அந்த அருளைப் பிறருடன் பகிரவேண்டும்.
அருள் என்பது
துன்பமின்மை
அல்ல!
மரியா
‘அருள்மிக’ என்று
அழைக்கப்பட்டார். ஆனால், அவரது வாழ்க்கையில் துன்பங்கள் இல்லாமல் போகவில்லை. ஏரோதுவின் அச்சுறுத்தல், எகிப்திற்குச் சென்ற பயணம், இயேசுவின் பாடுகள், கல்வாரியில் சிலுவையின் அடியில் நிற்றல் ஆகியவற்றை அவர் எதிர்கொண்டார். அருள், துன்பத்தை எப்போதும் அகற்றுவதில்லை. ஆனால், இறையருள் துன்பத்தின் நடுவில் நம்மைத் தாங்குகிறது. சிலுவையின் அடியில் மரியா நின்றார். அவர் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால், அவர் இறைவனை விட்டு விலகவில்லை. அவர் நம்பிக்கையில் நிலைத்தார்.
• நான் இறைவனின் அருளை உணர்கிறேனா?
• நான் பெற்ற இறையருளைப் பிறருடன் பகிர்கிறேனா?
• துன்பத்தின் நேரத்திலும் இறைவனை நம்புகிறேனா?
• என் வாழ்க்கையில் இயேசு மையமாக இருக்கிறாரா?
இறுதியாக,
‘அருள்மிகப் பெற்ற மரியே வாழ்க!’ என்பது ஒரு செபத்தின் தொடக்கம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு வாழ்க்கைப் பாதை. நாம் பல்வேறு சவால்கள், குடும்பப் பிரச்சினைகள், நோய்கள், அச்சங்கள் மற்றும் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கிறோம். இத்தகைய சூழலில் மரியாவின் வாழ்க்கை நமக்கு ஆறுதலையும் வழிகாட்டுதலையும் அளிக்கிறது. அவரது பணிவு, இறைநம்பிக்கை, பொறுமை, செப வாழ்க்கை மற்றும் இறைவனின் திருவுளத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் ஆகியவை ஒவ்வொரு கிறித்தவருக்கும் வழிகாட்டியாக இருக்கின்றன. கிறித்தவர்கள் மட்டுமல்லாமல், அனைவருக்கும் அன்னை மரியாவின் பெயர் சக்தியையும், அவர்கள் வாழ்வில் நம்பிக்கையை இழந்த நேரங்களில் நம்பிக்கையையும் தருகிறது.
‘அருள்மிகப் பெற்ற மரியே வாழ்க’ என்று நாம் ஒவ்வொரு முறையும் செபிக்கும்போது, மரியாவை மட்டும் போற்றுவதில்லை; மரியாவின் வழியாகச் செயல்பட்ட இறைவனின் அருளையும் மகிமைப்படுத்துகிறோம். அதேவேளை, மரியாவைப் போல இறைவனின் வார்த்தையை ஏற்று வாழவும், கிறிஸ்துவை உலகிற்குச் சாட்சியாக அறிவிக்கவும் நம்மை அர்ப்பணிக்கிறோம்.
அன்னை
மரியாவின் வாழ்க்கை முழுவதும் கிறிஸ்துவை மையமாகக் கொண்டதாக இருந்தது. அவர் ஒருபோதும் தன்னை முன்னிறுத்தவில்லை. எப்போதும் தன் மகனாகிய இயேசுவை நோக்கியே மக்களை வழிநடத்தினார். எனவே, மரியாவைப் போற்றுவது கிறிஸ்துவை மகிமைப்படுத்துவதிலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாது.
கிறிஸ்துவை
மையமாகக் கொண்ட நம்பிக்கை வாழ்வில் வளர நாம் அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறோம். நாமும் இறைவனின் அருளை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். நாம் பெற்ற இறையருளைப் பிறருடன் பகிரவேண்டும். துன்ப நேரங்களிலும் இறைவன்மீது நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். அன்னை மரியாவின் வழியாக இயேசுவை இன்னும் ஆழமாக அறிந்து, அவரை அன்பு செய்து, அவரைப் பின்பற்றி வாழ்வோம்.