பொருள் சேர்ப்பின் அடிப்படையில் இறைவனின் தீர்ப்பு அமைவதில்லை; பொறுப்புணர்வு மிக்க செயல்பாட்டினைக் கொண்டே இறைவன் அளவிடுகின்றார். நெடும்பயணம் மேற்கொள்ள விரும்பிய செல்வந்தர், தனது பணியாளர்களை, நண்பர்களாக மாற்ற விரும்பி, தாலந்துகள் பரிசை மூன்று பணியாளர்களுக்கு வழங்குகின்றார். தனது செல்வத்தைத் தனது பணியாளர்களுக்கு வழங்குவது, செல்வந்தர் தனது பணியாளர்களின் மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகின்றது. இவ்வுலகில் இறைவன் வழங்கிய தாலந்துகளையும் இயற்கையின் ஆற்றலையும், பாதுகாக்கும், பங்காளர்களே, இறைவனின் படைப்பாகிய நாம்.
தாலந்துகள்
எல்லாருக்கும் (மூவருக்கும்) வழங்கப்பட்டன. எல்லாருமே திறமைசாலிகள். முயற்சி ஒன்றே நம்மை உயர்த்தும். எல்லாருக்கும் சமமான தாலந்துகள் வழங்கப்படவில்லை; ஆனால், அவற்றை வளர்ப்பதற்கும் இரட்டிப்பாக்குவதற்கும் வாய்ப்புகளும் வழிமுறைகளும் வழங்கப்படாமல் இல்லை. தாலந்துகளைப் பெற்றுக்கொண்ட நாம், பயத்தைக் களைந்து செயல்படவே இன்றைய நற்செய்தி அழைப்பு விடுகின்றது.
மூன்றாவது
பணியாளர் தனது தலைவரைப் பற்றிய தவறான புரிதல் கொண்டிருந்ததால், அவரால் இயல்பாகச் செயல்பட முடியவில்லை. பயமும், ‘தலைவர் தன்னைத் தண்டித்து விடுவார்’
என்ற எண்ணமும் அவரது உள்ளத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டதால், அவரால் ஆக்கப்பூர்வமாகவும் செயலாற்றும் திறனுடனும் கற்பனை வளத்துடனும் செயல்பட இயலவில்லை. இதனால், அவரது ஆற்றல் குன்றி விடுகிறது. தனது தலைவரைப் பற்றி இவ்வாறான புரிதலை வெளிப்படுத்துகின்றார்:
“நீர் கடின உள்ளத்தினர், விதைக்காத இடத்தில் அறுவடை செய்பவர், நீர் தூவாத இடத்தில் விளைச்சலைச் சேகரிப்பவர்.”
கடவுளைப்
பற்றிய நமது தவறான புரிதல் நமது வாழ்வைச் சீர்குலைத்துவிடும். நம் ஆற்றல்மீது கொண்ட தவறான புரிதல் நம்மைச் சோர்வடையச் செய்யும். முதல் இரண்டு பணியாளர்கள், தங்களது தலைவர் தங்களை அன்பு செய்கின்றார், மதிக்கின்றார், இன்னும் நாம் வளர்ச்சி பெற உதவுகின்றார் என்பதை உணர்ந்ததால் தங்களின் தாலந்தை இரட்டிப்பாக்கினார்கள். மூன்றாம் நபரின் வீழ்ச்சிக்கு அவரின் பயமும், இறைவனைப் பற்றியும், தன்னைப் பற்றியும், பிறரைப் பற்றியும் கொண்டிருந்த தவறான புரிதலுமே காரணமாக அமைந்திருந்தன.
ஒருவர்
தாம் அன்பு செய்யப்படுவதாகவும் மதிக்கப்படுவதாகவும் உணர்ந்தால் மட்டுமே அவரின் மனத்தில் புதைந்துள்ள அனைத்து ஆற்றல்களும் திறமைகளும் சிறப்பாக வெளிப்படும். குடும்பங்களில், கணவர், மனைவி, பிள்ளைகள் மத்தியிலும், குருக்கள், துறவியர் மத்தியிலும், எவர் ஒருவர் தான் பிறரால் அன்பு செய்யப்படுவதாகவும் மதிக்கப்படுவதாகவும் உணரும் தருணமே, அவருடைய ஆற்றல், பங்களிப்பு, செயல்படும் திறன், பொதுநன்மைக்கான செயல்பாடுகள் இவையெல்லாம் பன்மடங்கு அதிகமாகும். மதிக்கப்படாத, அன்பு செய்யப்படாத இடங்களில், ஆற்றலும் தாலந்துகளும் திறமைகளும் வெளிக்காட்டப்படாமலேயே மறைந்துவிடும்.
நமது
கடவுள் ஆச்சரியமிக்கவர்! ஆச்சரியமான காரியங்களைச் செய்பவர். அவரின் அன்றாடப் புதுமைகளைக் காண நமது கண்களைத் திறக்க வேண்டும். முதல் இரண்டு பணியாளர்கள்களும் தங்களது ஆற்றலையும் பொறுப்பினையும் உருவாக்கும் திறனையும் படைப்பாற்றலையும் கற்பனைத் திறனையும் முயற்சியையும், கடின உழைப்பையும் வெளிப்படுத்தியதால், இறைவன் அவர்களின் தாலந்துகளை இரட்டிப்பாக்குகின்றார். மீண்டும் புதிய ஆற்றலோடு அவர்கள் உழைத்திட உந்தித் தள்ளுகின்றார். தாலந்துகளை இரட்டிப்பாக்கி, பல மடங்கு இறைவனுக்கே
திருப்பித்தருவதற்காக
அவர் அவற்றை நமக்குத் தரவில்லை; மாறாக, சில சிறப்புக் காரணங்களுக்காகத் தாலந்துகள் நமக்குத் தரப்படுகின்றன.
இவ்வுலகை
இன்னும் அழகானதாக, இரக்கம் மிகுந்ததாக மாற்றிடவே, இறைவன் நம்பிக்கையோடு நம்மிடம் தாலந்துகளை ஒப்படைக்கின்றார். இவ்வுலகத்தையும் அதன் வளங்களையும் நமது கரங்களில் வழங்கியிருக்கின்றார். இயற்கை வளத்தைச் சூறையாட அல்ல; மாறாக, இவ்வுலகை இன்னும் பசுமையாக மாற்ற தாலந்துகள் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளன. இறைவனின் மதிப்பீட்டு அளவு நம் தாலந்து கொண்டு எவ்வளவு பொருள் சேர்த்தோம் என்பதில் அமைவதில்லை. மாறாக, எப்படிப் பொறுப்புடன் பணியாற்றினோம், எவ்வளவு உழைத்திருக்கின்றோம், எத்தகைய கருணைமிகு செயல்களால் இவ்வுலகை நிரப்பியிருக்கின்றோம் என்பதில் அடங்கியுள்ளது.
மூன்று
பணியாளர்களில் நான் யாருடன் என்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொள்கிறேன்?
முதல் இருவரா? அல்லது மூன்றாம் நபரா? இவ்வுலகம் இன்னும் அழகாய் வளர்வதற்கு, எனது முயற்சிகள் எவை? மூன்றாம் பணியாளரின் உள்ளத்தில் உழைக்க மனமில்லா விருப்பமின்மையே மிகுந்திருந்தது. விருப்பமில்லா வாழ்வும் செயலும் எதிர்பார்க்கும் பலனைத் தருவதில்லை. விருப்பமில்லா இடத்தில் ஆர்வமின்மையும், சோர்வும் மலிந்து கிடக்கும். மூன்றாம் பணியாளரின் கரங்களில் ஆற்றலும் திறமையும் கைவசம் இருந்தும், ‘பயன்படுத்தப்படாத கத்தி பாழாய் போகும்’ என்பதற்கிணங்க, அவரின் குறுகிய மனநிலை (இறைவனைப் பற்றியும், தன்னைப் பற்றியும், தன் சூழலைப் பற்றியும் தவறான மனநிலை) அவரது செயல்பாடுகளை முடக்கியது. அவரைத் துடிப்பில்லா வாழ்விற்குத் தள்ளியது.
இன்றைய
முதல் வாசகம், உழைப்பிலும் ஞானத்திலும் சிறந்து விளங்கும் பெண்ணைப் பற்றி எடுத்துரைக்கின்றது. அவள் சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டு, கைகளால் உழைத்து, ஏழைகளின் தேவைகளை நிறைவுசெய்து வறியவர்களுக்கு தனது கரத்தை நீட்டி உதவுகின்றார். அப்பெண்ணின் சிறப்பினை ‘அவள் அழகு நிறைந்தவளாக இருக்கின்றாள்’ என
எடுத்துரைக்கவில்லை; அவளின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தினால், அவளை மதிப்பிடவில்லை; மாறாக, அவளுடைய உழைப்பு, பொறுப்புள்ள, இரக்கமுள்ள செயல்கள், பிறருக்குப் பயனுள்ள வாழ்க்கை இவற்றின் அடிப்படையில்தான் அவள் மதிப்பிடப்படுகின்றார். நம் திறமைகள், செல்வம், நேரம் இவையெல்லாம் நம்மைப் பெருமைப்படுத்துவதற்கே. நம்மை நாம் உயர்த்திக் கொள்வதற்காக மட்டும் நமக்கு இவை வழங்கப்படவில்லை. அவை அனைத்தும் பிறருடைய வாழ்வை உயர்த்துவதற்காக நமக்கு இறைவனால் வழங்கப்பட்டுள்ள கொடை.
இன்றையப்
பதிலுரைப்பாடல் இறைவன்மீது நம்பிக்கை கொண்டு அஞ்சி அவருடைய வழியில் நடந்து பேறுபெற்றவர்களாய் மாறவும், உழைப்பினால், முயற்சியினால், செல்வத்தைப் பெருக்குவதை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாமல் அன்பையும் ஒற்றுமையையும் இரக்கத்தையும் பெற அழைக்கின்றது.
புனித
பவுல் தெசலோனிக்கருக்கு எழுதிய முதல் திருமுகத்தில், விழிப்புடன் செயல்படவும், ஒளியின் மக்களாய் வாழவும் அழைப்பு விடுக்கின்றார். சோம்பலைத் தவிர்த்து, உறக்கநிலை போன்ற மந்த வாழ்வைத் தவிர்த்து, விழிப்புடனும், தெளிந்த உள்ளத்துடனும், இறைவன் நமக்குத் தந்த வாழ்நாள்களைப் பயனுள்ளதாக மாற்றுவதே நமது அழைப்பு. ஒளியின் மக்களாய் வாழ்பவர்கள், பிறருக்கு நன்மை செய்யும் வாய்ப்பினைத் தவறவிடுவதில்லை. அவர்களின் நன்மையான செயல்பாடுகள் பிறரை ஒளிர்விக்கும்.
மூன்றாம்
பணியாளரின் தோல்வி பயம், தலைவரைப் பற்றிய தவறான புரிதல், செயல்படத் தயங்கிய மனநிலை, அவரைச் செயலற்றவராக்கின. சில நேரங்களில் நாம் தீமை செய்வதன் மூலம் மட்டுமல்ல; இறைநம்பிக்கை இருந்தும், துன்பப்படுபவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்காமல் இருப்பது (யூதா 1:22); அறிவும் ஞானமும் நிறைந்திருந்தும், அதனைப் பிறருக்கு வழங்கிட விருப்பமின்மை, செல்வமும் பணமும் இருந்தும், ஏழைகளின் துன்பங்களைத் துடைத்திட மனநிலையின்றி வாழ்வது, நீதியான வழிமுறைகளை அறிந்திருந்தும், அநீதிகளைக் கண்டும் மௌனமாயிருத்தல் போன்ற செயல்கள் மூலமாகவும் நன்மை செய்யாமல் இருப்பதன் மூலமாகவும் தவறிழைக்கின்றோம்.
நாம்
ஒளியின் மக்களாய் வாழ்ந்து, பிறருக்கு, நன்மை செய்யும் தருணங்களை இறைவன் நமக்கு தரும் வாய்ப்பாகவும், பொறுப்புணர்வின் செயல்பாடுகளையும் கருதி, அவற்றைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்துவோம்.
மூன்று கேள்விகள்
1. இறைவன்
எனக்குக் கொடுத்த தாலந்துகள் எவை? எவற்றை நான் பயன்படுத்துகின்றேன்? எவற்றைப் பயன்படுத்தாமல் வைத்திருக்கின்றேன்?
2. எனது
தாலந்துகளைப் பெருக்குவதற்கு எனது முயற்சிகள், உழைப்பின் பங்களிப்பு என்ன?
3. எனது
தாலந்துகள் யாருக்குப் பயனளிக்கின்றன?
நமது
கரங்களில் தாலந்துகளாகிய சிறிய
கடுகு விதையும், புளிக்காரமும், விளைநிலமும், புதையலும், வலையும் முத்துகளும் (இயேசு இறையாட்சியாக உருவகப்படுத்தியவைகள்) உண்டு. இவற்றைக் கொண்டு, திறந்த மனநிலையோடு, அறநெறி வாழ்வு முறைகளைப் பின்பற்றி, கிறித்தவ விழுமியங்களை இவ்வுலகில் விதைத்திடுவோம்.
இறைவன்
நமக்குத் தந்துள்ள திறமைகளும், செல்வம், அறிவு, நம்பிக்கை, அன்பு ஆகியவை நமக்கானது மட்டுமல்ல; அவற்றைப் பயன்படுத்தி இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்பவும், பிறருடைய வாழ்வை வளப்படுத்தவும் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.
பத்துத் தோழியர் உவமை, இன்றைய நற்செய்தியின் பாடமாக அமைகின்றது. யூத முறைப்படி, திருமணச் சடங்குகளும், சமூக, கலாச்சார பழக்க முறைகளும், மணமகளின் இல்லத்தில் நடைபெறும், திருமணச் சடங்குகள் நிறைவேறிய பின், திருமணச் சடங்குகளில் பங்கெடுத்தவர், விருந்தினர், மணமக்களின் உறவினர், நண்பர் அனைவரும் மணமகனின் இல்லத்திற்கு விருந்து கொண்டாட பெருங்கூட்டமாகச் செல்வார்கள். யூத முறைமையின்படி மணமகளின் தோழிகள் (இளம் நங்கைகள்), இவ்விருந்தினர் கூட்டம் மணமகனின் இல்லத்தை அடைவதற்கு முன்பாகவே அங்குச் சென்று அவர்களுக்காகக் காத்திருப்பார்கள். மணமக்களை இத்தோழிகள் எதிர்கொண்டு வரவேற்று, உள்ளே அழைத்துச் சென்றவுடன் மகிழ்ச்சியுடனும் பேரானந்தத்துடனும், திருமண விருந்து துவங்கும். அனைவரும் பெரும்களிப்புடனும், உற்சாகத்துடனும் திருமண விருந்தில் பங்கெடுப்பார்கள்.
இன்றைய
நற்செய்தியில் பத்துத் தோழியரும், தங்களின் இல்லத்திலிருந்து, சிறிய விளக்குகளுடன் வெளியேறி, மணமகனை எதிர்கொள்ளச் செல்கிறார்கள். அவர்களின் கையில் ஏந்திச் செல்கின்ற சிறிய விளக்குகள், இறையாட்சியின் விளக்குகளாக பொருள் கொள்ளலாம். இருள் சூழ்ந்த பாதையை அவர்கள் கடந்து செல்லவேண்டும். இருப்பினும், அவர்களின் கரங்களில் இருந்த ஒளிவிளக்கு, அவர்களின் காலடிகளை, நடந்து செல்லும் பாதைகளை ஒளிர்விக்கின்றது, வழிநடத்துகின்றது. இச்சிறிய விளக்கு, இருளை அகற்றி, நம்பிக்கைப் பாதையை அவர்களுக்குக் காட்டுகின்றது. இச்சிறிய விளக்கினை விவிலியம் கூறும் சிறிய விதையாக, புளிக்காரமாக, விண்ணரசின் சின்னஞ்சிறிய செயல்பாடுகளாக உருவகப்படுத்தலாம். விவேகமுள்ள ஐந்து தோழியர் தங்களின் கரங்களில் விளக்கையும், சிறிய கலனில் எண்ணெய்யையும் எடுத்துச் செல்கின்றார்கள். ஐந்து விவேகமற்றத் தோழியர் தங்களின் கரங்களில் எரியும் விளக்கை மட்டும் கொண்டு செல்கின்றார்கள்.
காலம் தாழ்ந்த
வருகையும்,
சோர்வான
சூழ்நிலையும்:
இருள்சூழ்ந்த நிலை, மணமகன் வர தாழ்ந்துதல், நீண்ட
நேரம் காத்திருத்தல், மணமகனின் வீட்டை அடைய நீண்ட நேரம்
நடந்து வந்தக் களைப்பு, உடல் சோர்வு, இவற்றினால் பத்துத் தோழியரும் சற்றே தொய்வடைந்து, உறங்கி போகின்றார்கள். இதனை ஒரு மந்தமான சூழ்நிலையாகவே நற்செய்தியாளர் விளக்குகின்றார். திருமண விருந்து கொண்டாட வேண்டிய திருமணத்தோழியர், சோர்வினால் ஒரு குட்டி தூக்கத்திற்குக் கண்ணயர்ந்து விடுகின்றார்கள். மணமகனின் வருகையை எதிர்நோக்கி சோர்வடைந்துவிட்டார்கள். மணமகளின் உறவினரும், விருந்தினரும் மணமகனின் வீட்டை அடையும் நேரம் நீண்டுவிட்டது.
விழிப்புற்றும்
குரல்:
திருமண விருந்தினர் மற்றும் மணமக்களின் பவனி அவர்களின் வீட்டை நெருங்கிய தருணத்தில் மணமகனின் வருகைக்காகத் தயாரிக்கும்படி விழிப்புற்றும் குரல் எழுப்பப்படுகின்றது. பத்துத் தோழியரும் தங்களின் விளக்குகளை உற்றுநோக்குகின்றனர். அவர்கள் சோர்வுற்ற நிலையில் இருந்தாலும், துரிதமாகச் செயல்படுகின்றார்கள். விவேகமற்ற ஐந்து கன்னியர்களின் விளக்குகளில் எண்ணெய் தீர்ந்துவிடவே, விவேகமுடைய ஐந்து தோழியரிடம் எண்ணெய் கடனாகக் கேட்கின்றார்கள் (தேர்வு எழுதும் பொழுது, பேனாவினுடைய மை தீர்ந்துவிட்டால், நாம் அருகிலிருக்கும்
நமது நண்பர்களிடம் கொஞ்சம் மையைக் கடனாகப் பெற்றுத் தேர்வு எழுதி முடித்தது போன்று). ஆனால், விவேகமுள்ள ஐந்து தோழியரின் பதில் உதவ மனமில்லாதது போன்று அமைந்திருந்தது. ‘எங்களுக்கும் எண்ணெய் குறைந்து, உங்களுக்கும் எண்ணெய் குறைந்து பயனின்றி அமைந்துவிடும்; எனவே, நீங்களே வெளியே கடைக்குச் சென்று எண்ணெயைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்’ எனக்கூறும்
ஐந்து விவேகமுள்ள கன்னியர்களின் பதில் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாத மனிதாபிமானமற்ற பதிலாகத் தோன்றலாம் (இரவு நேரத்தில் எந்த எண்ணெய் கடைத் திறந்திருக்கும்? சோர்வாக இருக்கும் உடலால், உடனே வெளியே எண்ணெய் வாங்க முடியுமா?)
எண்ணெய் என்பது
பொறுப்புணர்வு:
எரியும் விளக்குகளில் உள்ள எண்ணெய் எது என்பதை இயேசு உவமையில் குறிப்பிடவில்லை. எண்ணெய் என்பது ஒரு விளக்கு பிரகாசமாய் எரிய உதவும் ஒரு முக்கியக் காரணி. இவ்வுவமையில் ‘எண்ணெய்’ என்பது நமது கிறித்தவ வாழ்வின் பொறுப்புணர்வு. எனது பொறுப்புணர்வு என்பது என்னுள் எனக்குள் வளர்வது; நான் இந்தப் பொறுப்புணர்வை மற்றவர்களிடமிருந்துப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. பிறரின் பொறுப்புணர்வு மிகுந்த வாழ்வு என்பது தனிப்பட்ட கிறித்தவப் பொறுப்புணர்வை வளர்த்துக்கொள்ள உதவுமே தவிர, மற்றவர்களின் பொறுப்புணர்வை, எனது பொறுப்புணர்வாக மாற்றிக் கொள்ள முடியாது. அது ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட முடிவிலும், முயற்சியிலும், பயிற்சியிலும், தியாகத்திலும் உருவாகும் செயல்பாடு.
எண்ணெய் என்பது
ஆற்றல்:
இவ்வுவமையின் எண்ணெய் என்பது ஒருவரின் உள்ளத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரியும், அணையா ஆர்வம். ஒருவரின் வாழ்வு சிறப்புடன் அமைந்திட உள்ளாந்த ஆர்வமும், சிறப்புக் கவனமும் தேவை. நமது உடலின், உள்ளத்தின், எண்ணங்களின் வெளிப்படும் எண்ணெய்யாக உருவகப்படுத்துகிறது. அதனை ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட வாழ்வில் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். அதை மற்றவர்களுக்குக் கடனாகத் தர இயலாது. ஒவ்வொருவரின்
உள்ளத்திலும் திருமுழுக்கின் வழியாக அது ஆழமாக ஊற்றப்பட்டுள்ளது.
எண்ணெய் என்பது
செயல்பாடுகள்:
“உங்களின் ஒளி மனிதர் முன் ஒளிர்வதாக, உங்களின் நற்செயல்கள் மக்கள் கண்டு இறைத்தந்தையைப் போற்றி புகழ்வார்கள்” (மத்
5:16). எண்ணெய் என்பது, ஒருவரின் நற்செயல்களும், வாழ்வு தரும் செயல்பாடுகளும். நம்பிக்கை சாட்சிகளாய் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் கரங்களில், வாழ்வுதரும் செயல்பாடுகளைச் சுமந்து செல்லவேண்டும். ஒருவரின் கருணை கொண்ட செயல்களும் உதவிகளும் புண்ணியங்களும் மற்றவர்களிடமிருந்து கடனாகப் பெறப்படுவதில்லை. ஏழை இலாசர்-செல்வந்தன் உவமையில், ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் தனது நாவில் விழக் கெஞ்சிக் கேட்டும், பணக்காரனின் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படுகிறது. அவரவரின் செயல்களே, அவர்களுக்குத் தீர்ப்பாய் அமைகின்றது. ‘ஆண்டவரே, ஆண்டவரே’ என அழைப்பவர் எல்லாம்
விண்ணரசில் நுழைவதில்லை. இவ்வுலக வாழ்வைச் செயல்மிகு, ஒளிர்விடும் விளக்குகளாக மாற்றுவோம். இவ்வாய்ப்பினைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி, சாட்சியச் செயல்பாடுகளால் நிறைத்து, ஒளிவீசும் விளக்குகளைக் கையிலேந்திச் சென்றால், இறைவனால் வரவேற்கப்பட்டு, அவரின் திருமண விருந்தில் பங்கெடுப்போம்.
ஞானநூல்
புத்தகத்திலிருந்து வழங்கப்பட்ட முதல் வாசகம் ஞானத்தை ஒளியாகவும், அதைத் தேடுபவர்களுக்கு எளிதில் கிடைக்கப்பெறும் கொடையாகவும் ஒப்பிடப்படுகிறது. ஞானத்தைத் தேடுபவர்கள் அதனைத் கண்டடைகிறார்கள். விழிப்புடன் இருப்பவர்கள் அதனால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். இறைவனைத் தேடி, அவரின் ஆவியின் கனிகளைப் பெற்று வாழ்வதும், அவரது உறவில் நிலைத்திருப்பதுமே நம் வாழ்வை ஒளிரச் செய்யும் எண்ணெய். இறைவனையும், அவருக்குரிய திட்டத்தையும் தேடி, அறிந்து வாழ்வதே ஒளி நிறைந்த வாழ்வு என்கிறது இன்றையத் திருப்பாடல்.
நம்முடைய
கிறித்தவ வாழ்வு, இவ்வுலகிற்கான வாழ்வு மட்டுமல்ல; அது, நிறைவாழ்விற்குத் தயாராகும் பயண வாழ்வு. எனவே, நமது வாழ்வின் முடிவுகள், உறவுகள், பணிப்பொறுப்பு ஆகியவை இந்த நம்பிக்கையின் ஒளியில் அமைந்திடவேண்டும். துயரத்தில் இருப்பவருக்கு ஆறுதல் கூறுவது, மனம் உடைந்தவருக்கு நம்பிக்கைத் தருவது, தனிமையில் இருப்பவருடன் நேரம் செலவழிப்பது, தோல்வியின் விளிம்பில் உள்ளவரை மீண்டும் உற்சாகத்துடன் எழச்செய்வது ஆகிய அனைத்தும் கிறித்தவப் பொறுப்பின் வெளிப்பாடுகள்.
நமது
வாழ்வு, பத்துத் தோழியரைப் போன்று, இருள் சூழ்ந்து இருந்தாலும், புதிய வாழ்விற்கான குரலும், புதிய வாழ்விற்கான அழைப்பும் வழங்கப்படும்பொழுது, நமது சோர்வு, பயம், பலமின்மை யாவும் விலகி புதியத் துவக்கம் மலர்கிறது. நமது பெற்றோர், ஆசிரியர், ஞானப்பெற்றோர் இவர்களின் வழியாக நமது கரங்களில் எரியும் விளக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. அவ்விளக்கு தொடர் பிரகாசித்த எரியவேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு உண்டு. நமது நற்செயல்களும் கிறித்தவ பொறுப்புணர்வும், சாட்சியச் செயல்பாடுகளும் அவ்விளக்கை அணையாமல் காக்கும் நமது சிறிய சிறிய எண்ணெய் குப்பிகளே! நமது நல்ல எண்ணங்கள் செயல்களாக மாறட்டும்.
மூன்று கேள்விகள்
1. இறைவன்
எனக்குக் கொடுத்த பொறுப்புகளை நான் உண்மையாக நிறைவேற்றுகின்றேனா?
2. என்
ஆன்மிக, சமூக, குடும்ப வாழ்வின் விளக்கை எரியச் செய்வதற்குத் தேவையான, செபம், இறைவார்த்தை, அன்புச் செயல்கள் என்னிடம் இருக்கின்றனவா?
3. இன்று
வாழ்வை இருளாக்குகின்ற வறுமை, தனிமை, புறக்கணிப்பு, ஏற்றத்தாழ்வுகள், நம்பிக்கையின்மை எதிர்காலக் குழப்பங்கள், முதியோரின் புறக்கணிப்பு ஆகிய சூழலை - ஒளிரச் செய்ய என் சமூக, திரு அவை குடும்ப, சகோதரத்துவ பங்களிப்பு என்ன?
“அம்மா, புனிதர்கள் என்பவர்கள் யார்?” என்று ஒரு சிறுவன் தன் தாயிடம் கேட்டான். அவனுடைய தாய் ஓர் அழகுவாய்ந்த பேராலயத்திற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே வண்ணக் கண்ணாடி சன்னல்களில் புனிதர்களின் உருவங்கள் அழகாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. காலைக் கதிரவனின் ஒளி புனிதர்களின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டிருந்த சன்னல்களின் வழியாக ஊடுருவி, அவ்வாலயத்தை ஒளியால் நிரப்பி இருந்தது. தாய் மகனைப் பார்த்துக் கூறினாள்: “இந்தச் சன்னல்கள் வழியாகச் சூரிய ஒளி உள்ளே வருவதைப் பார்க்கிறாயா? புனிதர்களும் அப்படித்தான். அவர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் வழியாகக் கிறிஸ்துவின் ஒளியைத் தாங்கி, அதனைத் தங்களின் வாழ்வின் செயல்களில் வெளிப்படுத்தினார்கள்.” சிறுவன் சிறிது நேரம் சிந்தித்துவிட்டுக் கேட்டான்: “அப்படியென்றால் நானும் அப்படிப்பட்ட சன்னலாக மாறமுடியுமா?” தாய் கூறினாள், “ஆம், அதைத்தான் இறைவன் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதும் விரும்புவதும். அவரின் ஒளியைத் தாங்கி, அதனைப் பிறருக்கு வழங்கிடவே அவர் விரும்புகின்றார்.”
இன்று
அனைத்துப் புனிதர்களின் பெருவிழாவினைக் கொண்டாடுகின்றோம். அவர்களின் இப்புனித நிலைக்குக் காரணம், அவர்கள் அனைத்தையும் சரியாகச் செய்தார்கள், குறைகளின்றி வாழ்ந்தார்கள் என்பதால் அல்ல; மாறாக, அவர்கள் இறையருளும் இறையிரக்கமும் தங்களைத் தொட அவர்கள் அனுமதித்ததால், அவர்கள் புனிதர்களாக மாற்றம் பெற்றார்கள். இறை ஒளி அவர்களின் வாழ்வில் ஊடுருவி, செயல்படத் தொடர்ந்து அனுமதித்தார்கள். அதனையே விரும்பினார்கள், செயல்படுத்தினார்கள். இறை ஒளி ஊடுருவத் தடையாய் இருக்கும் பாவங்கள், அழுக்குகள், கறைகள் அனைத்தையும் புனிதர்கள் விட்டொழித்தார்கள். இறை ஒளியை வரவேற்றார்கள்; உள்ளத்தில் வெளிப்படுத்தினார்கள்; அதனையே உலகிற்கு வழங்கினார்கள்.
மலைப்பொழிவு பேறுகள்
- வாழ்விற்கான
வரைபடம்:
இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு மலைமீது ஏறி அமர்ந்து சீடர்களுக்கு மலைப்பொழிவை எட்டு முதன்மைப் பேறுகளாகக் கற்பிக்கின்றார். பிரெஞ்சு விவிலிய அறிஞர் Jacques Pohier மலைப்பொழிவை இப்படியாகக் குறிப்பிடுகிறார்: ‘மலைப்பொழிவுகளின் எட்டு பேறுபெற்ற வாழ்க்கை முறைகள் என்பது மற்றொரு உலகில் சிறப்பாக வாழ்வதற்கான வரைபடம் அல்ல; மாறாக, மண்ணுலகிலேயே ஒரு புதிய வாழ்க்கை முறையைச் சிறப்பாக வாழ்வதற்கான வரைபடம்.’
Google Map Vs Christian Map: பயணிப்பவர்கள் தாங்கள் சென்றடைய இருக்கும் இடத்தினை அடைந்திட இன்றைய காலச்சூழலில் Google Map-ஐ பயன்படுத்தி, துல்லியமாக
அவ்விடத்தை அடைகின்றனர். சில நேரங்களில் இவ்வலைதளத்தில் வழங்கப்படும் பாதைகள், நம்மைப் பாதைகள் இல்லாத சிக்கல்களான இடங்களில் நிறுத்துவதும் உண்டு. ஆனால், இயேசு கிறித்தவ வாழ்விற்கும், இறையாட்சி வாழ்விற்கும் வழங்கிடும் வரைபடங்களை மலைப்பொழிவுப் போதனைகள் வழியாக வழங்குகின்றார். அவையே சிறந்த வாழ்விற்கும், புனித வாழ்விற்கும் நம்மை இட்டுச்செல்லும் திசைமானிகள்.
உலகப் பேறுகளும்
இறையாட்சியின்
பேறுகளும்:
இயேசு மலைப்பொழிவின் வழியாக வழங்கிட்ட போதனைகளை எட்டு பேறுகளாக மத்தேயு நற்செய்தியாளர் அட்டவணைப்படுத்துகின்றார். ஆனால், பணம், சுயவெறி, தன்னிலை உயர்வு, அதிகாரம் ஆகியவை உலகப் பேறுகளாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.
இவையே மகிழ்ச்சியின் அடையாளங்களாக உலகம் முன்வைக்கிறது. மனிதர் தேடும் இத்தகைய ‘மகிழ்ச்சி’
நீடித்த நிலையான மகிழ்ச்சி அல்ல; மாறாக, இயேசு முன்வைக்கும் மலைப்பொழிவின் எட்டு பேறுகளின் செயல்பாடுகளே நிலையான, நீடித்த, பேறுபெற்ற மகிழ்ச்சியின் தளங்கள்.
உலகம் முன்னிலைப்படுத்தும்
பேறுகள்:
1. பணம் உள்ளவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 2. ஆனந்தக் களியாட்டத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 3. புகழ் பெற்றவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 4. வெற்றி பெற்றவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 5. அனைவருக்கும் விட்டுக்கொடுக்கும் ஏமாளிகளாய் இல்லாதவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 6. தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள அனைத்தையும் செய்பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 7. சண்டை, பிரிவினை மற்றும் அநீதியான சூழலில் அதைப் பொருள்படுத்தாமல் தம் வழியே ஒதுங்கிச் செல்பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள், 8. எல்லாருக்கும் நல்லவர்களாய் இருப்பதுபோல் காட்டிக்கொள்பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள்.
இவ்வுலகப்
பேறுகளை முன்வைப்பவர்கள் எளிய உள்ளத்தையும் தாழ்ச்சியையும், பிறருக்காகத் துன்புறுவதையும், பொதுநன்மைக்காகத் தங்களது சுயத்தையும் நேரத்தையும் இழக்க விரும்புவதில்லை. தன்னைப் பற்றியும், தன் சூழலைப் பற்றியும் மட்டுமே இவ்வுலகப் பேறுகள் சிந்திக்க வைக்கின்றன. ஆனால், இயேசு முன்மொழியும் இறையாட்சியின் பேறுகளோ இறைவனையும் பிறரையும் இணைக்கும் பாலங்கள்.
ஏழையரின் உள்ளத்தோர்
பேறுபெற்றோர்;
ஏனெனில், அவர்கள் தங்களின் பணத்திலும் பலத்திலும் அறிவிலும் அதிகாரத்திலும் ஆளுமையிலும் மட்டும் நம்பிக்கை கொள்ளாமல், அவை அனைத்திற்கும் காரணமாய் அமையும் இறைவனின் அருளில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பவர்கள். தங்களின் செயலில் பெருமை பாராட்டாமல், இறைவனின் அருளைக் குறித்துப் பெருமைப்படுபவர்கள். இதுவே புனிதர்களின் பாதையாகவும் அமைந்திருந்தது.
துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர்;
ஏனெனில், அவர்கள், துன்பங்களின் மத்தியிலும் இறைநம்பிக்கையில் தளர்வதில்லை. துன்பங்கள் புனிதத்தை அழிப்பதில்லை; மாறாக, அவை புனிதத்தை ஆழப்படுத்துகின்றன. துன்புறுவோரின் சூழலை அறிந்து உடனிருக்க துன்புற்ற வாழ்வுநிலை கற்றுத்தருகின்றது. பிறரின் வாழ்விற்காக, ஏற்றத்திற்காகத் துன்பத்தைச் சந்திப்பதும், ஏற்றுக்கொள்வதும் பேறுபெற்ற வாழ்வுநிலையே. நமது வாழ்வில் ஏற்படும் இழப்பு, தனிமை, தோல்வி, தவறான புரிதல் இவையெல்லாம் இறைவனை விட்டு விலகிச் செல்லும் காரணியாய் அமையக்கூடாது; மாறாக, அவற்றின் வழியாக இறைவனிடம் நெருங்கிவரும் வாய்ப்பாக மாற்றும் பொழுது, இறைவனின் ஆறுதலைப் பெற்று, பேறுபெற்றவர்களாக புனிதத்தின் பாதையில் நடந்திடுவோம்.
இரக்கம் உடையோர்
பேறுபெற்றோர்;
திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், இரக்கத்தின் யூபிலி ஆண்டு கொண்டாட்டத்தின் பொழுது ‘இரக்கமே திரு அவையின் அடையாள அட்டை’ எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். புனித வாழ்வு என்பது தன்னிலை துறந்த, இரக்கம் நிறைந்த வாழ்வு. தூய
உள்ளத்தினராய், முகமூடி வேடங்களைக் களைந்து வாழ்வோர், இறைவனைக் காணும் பேறுபெற்றவர்கள். அவர்களின் வாழ்வு பொய்மையைக் களைந்து, நேர்மையாய் வாழும் வாழ்வு.
அமைதியை ஏற்படுத்துவோர்,
தர்க்கங்களையும் ‘நான் சரி’,
‘நீ தவறு’ என்னும் மனநிலையையும் தவிர்த்து, அமைதியையும் உறவு இணைப்பையும் மன்னிப்பையும் விதைப்பவர்கள்.
நீதியின் பொருட்டு,
துன்பங்களை
ஏற்பவர்கள்,
இறையாட்சியின் உரிமையாளர்கள். ஏனென்றால், இறையாட்சியின் முதன்மையான மதிப்பீடுகள், நீதி, அன்பு, இரக்கம் மட்டுமே. நீதியாகவும் நேர்மையாகவும் வாழ்வதனால் இழப்புகள் ஏற்படினினும், அந்நிலைப் பாட்டிலிருந்து பின்வாங்காமல், நீதியை நிலைநாட்டு பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள். எல்லாருக்கும் ஏற்றவகையில் வாழ்கின்றார்களா? என்பது அல்ல; இறைவனுக்கும் இறையாட்சிக்கும் ஏற்ற வகையில் வாழ்வதே புனிதம்.
புனிதம் அனைவருக்கும்
உரியது:
எண்ணிக்கையில் அடங்காத பெருங்கூட்டத்தின் காட்சியைத் திருவெளிப்பாட்டு நூலில் யோவான் விளக்குகின்றார். அவர்கள் எல்லா நாட்டையும் குலத்தையும் மக்களினங்களையும் மொழியையும் சார்ந்தவர்கள். புனித வாழ்வு ஓர் இனத்திற்கோ, மொழிக்கோ, நாட்டிற்கோ சொந்தமானது அல்ல; அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்துவின் பெயரால் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, கிறிஸ்துவின் முன் நின்று அவரைப் புகழ்கின்றார்கள். எல்லாரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்லர்; அவர்களின் பணிகள் வேறுபட்டன. அவர்களின் கலாச்சாரங்கள் வேறுபட்டன. இருப்பினும், அவர்களின் பொது அடையாளம் கிறிஸ்துவே. அவர்கள் தங்களது புகழ்ச்சியையும் பெருமையையும் ஞானத்தையும் நன்றியையும் மாண்பையும் வல்லமையையும் வலிமையையும் இறைவனிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டதால், அவை அனைத்தும் இறைவனுக்கே உரியதாகக் கருதி, அவரைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றார்கள். நற்செய்தியின் பேறுகளை உரிமையாக்கிக் கொள்வோர் தமது பலத்தையும் அதிகாரத்தையும் பெருமையும் முன்னிறுத்தாமல், இறையருளையும் பிறரையும் முன்னிறுத்தி மகிழ்வார்கள். புனிதர்களின் கூட்டம், பெருந்துன்பங்களைச் சந்தித்தாலும், நம்பிக்கை குன்றாமல், கிறிஸ்து இரத்தம் சிந்திய மீட்புச் செயலினை மற்றவர்கள் அறிந்துகொள்ள தங்களின் பங்களிப்பை வழங்குபவர்கள். அதற்காக எத்துன்பங்களையும் பொல்லாப்புகளையும் எதிர்கொண்டவர்கள். துன்பம் அவர்களை இறைவனிடமிருந்து பிரிக்கவில்லை; மாறாக, இன்னும் அவருடன் நெருக்கத்தை அதிகரித்தது.
நாம் அனைவரும்
இறைவனின்
பிள்ளைகள்:
புனித வாழ்விற்கான முதல் படி, நாம் அனைவரும் இறைவனின் பிள்ளைகள் என்பதை உணர்வதே. இறைவன் நம் மீது கொண்டுள்ள அன்பை நாம் உணரும் பொழுது, அறியும் பொழுது நாமும் இறைவன் போன்று பிறருக்கு அதை வழங்கிடுவோம். இறைவனின் அன்பையும் இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் உணரும் வாழ்வே தூய வாழ்வு, கிறிஸ்துவின் அன்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதே புனித வாழ்வு.
பேறுபெற்ற
வாழ்வு நிலை என்பது உணர்ச்சிகளுக்கும், இவ்வுலகின் மகிழ்ச்சியின் அளவுகோலிற்கும் அடிமைப்பட்டு வாழ்வதல்ல; மாறாக, கிறித்தவ வாழ்வின் வரைபட வழிகாட்டியைப் பின்பற்றி, கிறிஸ்துவின் அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்து, மகிழ்ச்சியான வாழ்விற்கான இறைச் செய்முறைகளைப் பின்பற்றுவது. மேற்கூறிய எட்டு பேறுகளில் ஒன்றையாவது அன்றாடம் தொடர்ந்து பின்பற்றினால் இறையாட்சியிலிருந்து நாம் வெகுதொலைவில் இல்லை.
ஒரு விவசாயியும், அவரது மனைவியும் வீட்டில் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் பலத்த மழை பெய்தது. வழிப்போக்கர் இருவர் அம்மழையில் நன்றாக நனைந்து கொண்டிருந்தனர். உடனடியாக விவசாயி தனது வீட்டின் கதவுகளைத் திறந்து, வழிப்போக்கர்களைத் வீட்டிற்குள் வர அழைத்தார். உடனே அவரது மனைவி, “நான்கு பேர் இவ்வீட்டில் எப்படி உறங்க முடியும்? நமக்கே போதுமான இடமில்லையே!” என்று கூறினாள். உடனே விவசாயி, “நாம் படுத்திருப்பதற்குப் பதிலாக அமர்ந்துகொண்டால், நால்வரும் இவ்வீட்டில் உள்ளேயே இருந்து கொள்ளலாம்” என்று கூறி, வழிப்போக்கரை வீட்டின் உள்ளே அமரச் சொன்னார். சிறிது நேரம் கழித்து மேலும் இரண்டு வழிப்போக்கர்கள் அவ்வீட்டை மழையில் நனைந்தபடியே கடந்து சென்றார்கள். அவர்களையும் வீட்டிற்குள் வருமாறு விவசாயி அழைத்தார். உடனே எரிச்சலடைந்த அவரது மனைவி, “ஆறு பேர் இவ்வீட்டில் எவ்வாறு தங்க முடியும்? நீங்கள் செய்வது சரிதானா?” என்று கேட்டார். உடனே விவசாயி, “நாம் அமர்ந்து இவ்விரவைக் கழிப்பதற்குப் பதிலாக, நின்றுகொண்டே இருந்தால், ஆறு பேரும் இவ்வீட்டில் தங்கி மழையிலிருந்து காப்பற்றப்படுவோம்” என்று கூறினார். இரண்டு பேரும் பொழுது விடியும் வரை நின்றுகொண்டே இருந்தார்கள்.
“ஒரு மனிதனின் இதயத்தை அன்பைவிட வேறொன்றும் அதிகமாகத் தொடுவதில்லை” என்பார் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியார். இன்றைய காலச்சூழலில் அன்பு வியாபாரமாகிவிட்டது. பொருள்கள்மீது அன்பு செலுத்தி மனிதரைப் பயன்படுத்தும் காலமாக மலிந்துவிட்டது.
புனித அகுஸ்தின் அன்பைப் பற்றிக் கூறும்பொழுது, “முதலில் ஒருவரை அன்பு செய்யுங்கள்; பிறகு மற்ற காரியங்களைச் செய்யுங்கள்” என்கிறார்.
சிறந்த அன்புக் கட்டளை: இன்றைய நற்செய்தியில் திருச்சட்ட அறிஞர் ஒருவர் இயேசுவைச் சோதிக்கும் நோக்கத்துடன், “போதகரே, திருச்சட்ட நூலில் சிறந்த கட்டளை எது?” என்று கேட்கின்றார். அவரின் ஒற்றைக் கேள்விக்கு, அன்புச் செயலாக நமது வாழ்வு மாறுவதே சிறந்த கட்டளை என்று இயேசு பதிலளிக்கிறார்.
இறைவனை அன்பு செய் - முதல் அன்பு நிலை: இறைவனை முழுமையாக அன்பு செய்ய மூன்று அளவு நிலைகளை இயேசு வழங்குகின்றார். ஆண்டவரை அளவில்லாமல் அன்பு செய்வதே அன்பின் அளவுகோல். அ) முழு இதய அன்பு, ஆ) முழு உள்ள அன்பு, இ) முழு மன அன்பு. “இஸ்ரயேலே செவிகொடு!” (இச 6:5). நம் கடவுளாகிய ஆண்டவர் ஒருவரே ஆண்டவர். “உன் முழு இதயத்தோடும், உன் முழு உள்ளத்தோடும், உன் முழு ஆற்றலோடும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரிடம் அன்புகூர்வாயாக!” இதுவே இஸ்ரயேல் மக்களின் அன்றாடச் செபமாக இருந்தது. ஒருவரை முழு இதயத்தோடு அன்பு செய்ய முற்படும்பொழுது நம் உள்ளம் புத்திசாலித்தனமாக மாறும்; இதயத்தில் அவரை அன்பு செய்யவேண்டும் என்னும் எண்ணங்கள் மட்டுமே நிரம்பி இருக்கும். முழு உள்ளத்தோடு அன்பு செய்வதால் அத்தகைய அன்பு ஆழமான அன்பாக மாற்றம் பெறும். முழு ஆற்றலோடு அன்பு செய்வதால் தடைகளை, தொய்வுகளை, சோர்வுகளைத் தாண்டி நம்மால் அன்பு செய்ய முடியும். “அன்பு அனைத்திலும் மன உறுதியாய் இருக்கும்” (1கொரி 13:17). கடவுளை அன்பு செய்யும் முதன்மையான கட்டளை இங்கிருந்து தொடங்குகின்றது.
பிறரை அன்பு செய் - இரண்டாம் அன்பு நிலை: “உன்மீது நீ அன்பு கூர்வதுபோல், உனக்கு அடுத்திருப்பவர்மீதும் அன்பு கூர்வாயாக” (லேவி 19:18). அன்பு செய்யும் ஒவ்வொருவரும் கடவுளிடமிருந்து பிறந்தவர்கள். அன்பை மேல்வரிச்சட்டமாக வாழும் ஒவ்வொருவரும் அடுத்தவரை நேசிக்காமல் இறைவனை அன்பு செய்ய இயலாது. அடுத்திருப்பவர் கடவுளுக்குச் சமமானவர்; அவர்கள்தான் கடவுளின் முகத்தைத் தாங்கி கடவுளின் நீட்சியாக அருகிலேயே இருப்பவர்கள். கண்முன் உள்ள சகோதர-சகோதரிகளிடம் அன்பு செலுத்தாதோர், கண்ணுக்குப் புலப்படாத கடவுளிடம் அன்பு செலுத்த முடியாது.
உன்னை நீ அன்பு செய் - மூன்றாம் அன்பு நிலை: இரண்டாவது கட்டளைக்குள் (பிறரை அன்பு செய்) மூன்றாவதாக ஒரு கட்டளையும் மறைந்துள்ளது: ‘உன்னை நீ அன்பு செய்.’ நாம் கடவுளின் கரங்களில் மணிமகுடமாய் திகழ்பவர்கள். என்னை முதலில் அன்பு செய்யாமல், என் நிறைகளை, திறமைகளை, நற்செயல்களை நான் நினையாமல், பிறரை அன்பு செய்ய முடியாது.
பிறரின்
நிறைகளை, திறமைகளை, நற்செயல்களை நம்மால் காண இயலாது. தன்னை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனிதரால், பிறரையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. தனது குறைகளை, கறைகளை, குற்றங்களை ஏற்றுக்கொள்பவரே பிறரையும் குறைகளோடு, குற்றங்களோடு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். முதலில் எனது
உள்ளத்திற்கு நான் அமைதியையும் மதிப்பையும் மன்னிப்பையும் நீதியையும் வழங்கிட வேண்டும். பிறகுதான் அவற்றையெல்லாம் நான் மற்றவருக்கு வழங்கிட முடியும்.
அன்பு உணர்ச்சி நிலை அல்ல, பொறுப்புணர்வு: இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவன், இஸ்ரயேல் மக்களின் கடந்தகாலத் துயர நிலையை அந்நியராய் எகிப்தில் அவதியுற்ற வாழ்வினை நினைவுகூர்ந்து ஒருபொழுதும் அவர்களின் வாழ்வில் ஏழையர், கைம்பெண்கள், கைவிடப்பட்டோரில் அதிகாரத்தையும் அடக்குமுறையையும் வெளிப்படுத்தாமல், அன்புடன் நடந்துகொள்ளும்படி அறிவுறுத்துகின்றார். பலவீனர்களின், பாதிக்கப்பட்டவர்களின், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சார்பாக நிற்பதே அன்பின் வெளிப்பாடு.
‘நீங்களும் எகிப்து நாட்டில் அந்நியர்களாய் இருந்தீர்கள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்’ என்று இறைவன் இஸ்ரயேல் மக்களை நினைவுபடுத்துகின்றார். நமது தொடக்கமும், எளிமையுமான, சவால் நிறைந்த, துன்பம் நிறைந்த கடந்த வாழ்வும் ஏழைகளின், கைம்பெண்களின், அந்நியர்களின், வாழ்வினைப் புரிந்து, துன்பங்களை அறிந்து, அவர்கள் சார்பாக நிற்க உதவவேண்டும் என விரும்புகின்றார்.
கடந்து வந்த கடினமான சூழல்களை மறந்து செயல்படுபவர்கள் கடின உள்ளத்தினராக மாறுகின்றனர்; மாறாக, அச்சூழலை நினைவில்கொண்டு வேதனையில் உழல்வோரைப் புரிந்து செயல்படுபவர்கள் இரக்கமுள்ளவர்களாக மாறுகின்றார்கள். கடந்த காலத்தில் நாம் அந்நியராய் இருந்தபொழுது பிறரால் நாம் அரவணைக்கப்பட்டோம். இன்றைய காலச்சூழலில் அந்நியர்களை வரவேற்போம், ஏற்றுக்கொள்வோம். கடந்த காலத்தில் நாம் பலவீனமாய் பிறரின் கருணைக்காகவும் உதவிக்காகவும் காத்திருந்தோம்; இன்று பிறர் நமது கருணைக்காகவும் உதவிக்காகவும் காத்திருக்க அனுமதியோம். நம்மைவிட பலவீனமான ஒருவரிடம் நமது அதிகாரத்தை அடக்கி ஆள அல்ல; மாறாக, அன்பு செய்ய, உதவி செய்யப் பயன்படுத்துவதே சிறந்த செயல்பாடு. நமக்குக் கடந்த காலங்களில் கிடைத்திட்ட இரக்கத்தை, உதவியை, ஆறுதலை, மன்னிப்பை மறந்துவிடவேண்டாம் என்பதே முதல் வாசகத்தின் செய்தியாக அமைந்திருக்கின்றது.
முன்மாதிரியான வாழ்வு - அன்பு நிறைந்த வாழ்வு: புனித பவுல் தெசலோனிக்க மக்களை, அவர்களின் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்வினைக் குறித்துப் பாராட்டுகிறார். அவர்களின் வாழ்வு நற்செய்தியைக் கேட்பதோடு நின்றுவிடாமல், நம்பிக்கை, அன்பு, பொறுமை ஆகியவற்றால் நிறைந்த முன்மாதிரியான வாழ்வாக அமைந்திருந்தது. கிறித்தவ அன்பு செவிவழிச் செய்தியல்ல; மாறாக, செயல்பாட்டில் மலரும் வாழ்வு முறை. நற்செய்தியை வாழ்வாக்குவதே முன்மாதிரியான வாழ்வு. கிறித்தவ வாழ்வின் பெருமை எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம் என்பதில் அல்ல; எவ்வளவு அன்புச் செயல்களால் நம் வாழ்வை நிறைந்திருக்கின்றோம் என்பதில் அடங்கியுள்ளது.
கிறிஸ்துவின் அன்பு புனிதமானது: இயேசு அன்பு செய்தது போல், நாம் அன்பு செய்யவேண்டும். இயேசுவே அன்பின் மொத்த உருவம். சீடர்களின் பாதங்களைக் கழுவிய அன்பு; தமது நண்பர் இலாசர் இறந்த பொழுது, அவரின் சகோதரிகளின் இல்லத்திற்குச் சென்று, உடனிருந்து இலாசருக்காக, அவரது குடும்பத்திற்காக அழுத அன்பு; தமது காலடிகளைக் கழுவிய பெண்ணிற்கு, அமைதியை வழங்கி அவரை ஏற்றுக்கொண்ட அன்பு;
தம்மை ஏளனம் செய்தவர்களுக்கும், கொலை செய்தவர்களுக்காகவும் செபித்த அன்பு; குழந்தைகளிடமும் நோயாளிகளிடமும் அணுகிச் சென்று உடனிருந்த அன்பு; எல்லாரிடமும் உரையாடிய அன்பு; வழிதவறிச் சென்றவர்களை மீண்டும் மீண்டும் தேடிச் சென்ற அன்பு...!
இயேசுவின் அன்பு எண்ணிக்கையினால் அளவிடப் படுவதில்லை; மாறாக, அணுகுமுறையினால், எண்ணங்களினால், நிலைப்பாட்டினால், பிறருக்கு வழங்கும் முன்னுரிமையினால் அளவிடப்படுகிறது. நம் உலகிற்கும் நமக்கும் எதிர்காலம் உண்டு என்பதை நாம் உறுதிப்படுத்த விரும்பினால் அன்பு செய்வோம். அன்பிற்கும் எல்லை இல்லை; அன்பு செய்வோருக்கும் எல்லைகள் இல்லை. அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்?
அன்பு செய்வது கட்டளை அல்ல - சுவாசம்: அன்பு செய்வதைக் கட்டளை என்று நினைத்தால், அது உத்தரவுகளை நிறைவேற்றும் மேம்போக்கான செயலாகவே அமையும். அன்பு சுவாசத்தைப் போன்றது. அது நமது இதயத்திலிருந்து ஆக்சிஜன் நிரம்பிய இரத்தத்தைச் சுமந்துசெல்லும் தமனிகள் போன்றது. உடலின் எல்லாப் பாகங்களுக்கும் சென்று, உறுப்புகளை இயக்குவது. நாம் அறிந்தும் அறியாமலும், உணர்ந்தும் உணராமலும் சுவாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றோம். நமது உடலுக்கு, உயிருக்குச் சுவாசம் எவ்வளவு அவசியமோ, அது போன்றே அன்பே நமது வாழ்வின் சுவாசம்.
அன்பை நமக்கும் பிறருக்கும் வழங்கிக்கொண்டே இருப்போம். நாமும் வாழ்ந்து, நம்மைச் சுற்றி இருப்போரையும் வாழவைப்போம், இயங்க வைப்போம். இறைவன் நமது கேடயமாக, பலமாக, ஆற்றலாக இருப்பது போன்று பலவீனர்களுக்கும் கடைநிலையினருக்கும் ஆற்றலாக, சார்பாக, கேடயமாக நாமும் மாறுவோம்.
சீசருக்கு வரி செலுத்துவது முறையா? என்ற கேள்வியுடன் இன்றைய நற்செய்தி தொடங்குகின்றது. ஏரோதை ஆதரிப்பவர்களும், உரோமைக்கு வரி செலுத்துபவர்களும், பரிசேயரின் சீடர்களும் இணைந்து இக்கேள்வியை இயேசுவிடம் எழுப்புகின்றனர். இக்கேள்வியில் ஒரு சூழ்ச்சி அமைந்திருந்தது.
உரோமையின்
கைப்பாவையாக இருந்த ஏரோதின் சீடர்களின் கூட்டமும் பரிசேயரும் எதிரெதிர் அணியில் இருப்பவர்கள்; பரிசேயர் சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்த்தவர்கள்; ஏரோதின் செயல்பாடுகளை விமர்சனம் செய்தவர்கள்; ஆனால், ஏரோதுவோடு ஒன்றாய் கூடிவந்து, பொதுப் பகைவனாக அவர்கள் கருதிய இயேசுவை எதிர்க்கின்றார்கள். எல்லாராலும், வரவேற்கப்பட்ட போதகரான இயேசு, மக்கள் மத்தியில் புகழ்பெற்றுக் கொண்டிருந்த தருணம் அது.
வல்லமையோடு
செயல்பட்ட இயேசுவை, குணமளிப்பவரை மக்கள் மத்தியில் மதிப்பிழக்கச் செய்ய, சூழ்ச்சியில் சிக்கவைக்க இக்கேள்வி எழுப்பப்படுகின்றது. இயேசு யார் சார்பாக இருக்கின்றார்? ஏரோதின் நலம் விரும்பியவர்கள் / ஆதரிப்பாளர்களுடன் இருக்கின்றாரா? சீசருக்கு வரி செலுத்துவதை எதிர்த்த யூத மக்களின் சார்பாக இருக்கின்றாரா? வரி செலுத்துவதைக் கட்டாயப்படுத்துவது சரியா? வரி செலுத்துவது அவசியமா? என்ற கேள்விகளுக்கு இயேசுவின் பதில் எவ்வாறு
அமைந்திருக்கும் என்பதே அவர்களின் சூழ்ச்சி. எப்படிப்பட்ட பதிலைக் கூறினாலும் ஒரு குழுவிற்கு அவர் எதிரானவராவே கருதப்படுவார். இயேசு மிகவும் சரியாகத் தேர்ந்து அறிந்து, ஞானத்துடன் பதில் அளிக்கின்றார். தமது பதில் வழியாக இயேசு மாற்று மனநிலையை முன்வைக்கின்றார். வரி செலுத்துதல் என்ற வார்த்தையை இயேசு, ‘சீசருக்கு உரியவற்றைக் சீசருக்குக் கொடுங்கள்; கடவுளுக்கு உரியவற்றைக் கடவுளுக்குக் கொடுங்கள். ‘செலுத்தவேண்டும்’ என்ற
சொல்லாடலை மாற்றி ‘கொடுங்கள்’
என்று நற்செய்தியில் குறிப்பிடுகின்றார்.
சீசருக்குக் கொடுங்கள்;
அதுவே
சமூகப்
பொறுப்பு:
நாம் சீசருக்குக் கொடுக்கவேண்டும். ஆனால், சில சில்லரை நாணயங்களைக் கொடுங்கள் என்று இயேசு கூறவில்லை. நாம் பலவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளோம். நமது ஆசிர், திறமை, ஆற்றல், நேரம் இவற்றைக் கொண்டு திரும்பி அளிக்க / கொடுக்க நற்செய்தி அறிவுறுத்துகின்றது. பொது உலகிற்காக, பொது நன்மைக்காக, பொது செயல்பாடுகளுக்காக நாம் வழங்கவேண்டும் என்பதையே சீசருக்கு உரியதைக் கொடுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றார்.
சீசர்
என்பவர் யார்? அரசியல் பலம் படைத்த தலைவர் மட்டுமா? அனைவரும் அறிந்திருந்தும், அன்பு செய்யப்படாத நபரா? அல்லது சீசர் என்ற பெயர் தனிமனிதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறதா? திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களின் ‘இறைவா உமக்கே புகழ்’(Laudato Si) என்னும் திருத்தூது மடல், இவ்வுலகிற்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கின்றது? என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. கடல், நிலம், காற்று, உயிரினங்கள் இவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், பருவநிலைச் சீர்கேடுகள் குறித்த அபாயச் சங்கினை உரக்க ஒலிக்கின்றன. மனிதரின் வாழ்வும், உயிரினங்களின் வாழ்வும் இயற்கையும் இணைக்கப்பட்டுப் பிணைக்கப்பட்டு இருக்கின்றது. நாம் அனைவரும் ஒன்றாய் ஒரே குடும்பமாய் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம்.
சீசருக்கு உரியது எது? என்று இன்றைய காலச்சூழலில் நாம் கேள்வி எழுப்பினால், இவ்வுலகமும் இயற்கையும் காற்றும் கடலும் நுண்ணுயிர்களும் உயிரினங்களும் இன்றைய காலச் சீசர்கள். படைப்பு என்னும் கடவுளின் அழகான அன்புச் செய்தியைப் பாதுகாக்கும் கடமை நம் அனைவருக்கும் உண்டு. அவற்றைச் சீரழிக்காமல் இன்றுவரை பெற்றுக்கொண்ட நாம், இப்பூமிக்கு அவ்வாறே திரும்பத் தர வேண்டும். ‘எல்
நினோ’ என்னும்
இவ்வுலக பருவநிலை மாற்றச் சீர்கேடுகளை மாற்றிட மனமுவந்து இயற்கையைப் பாதுகாக்கும் அரணைத் திரும்பத் தரவேண்டும்.
வளங்களைச்
சுரண்டாமல் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு வாழ்வு தரும் இடமாக இப்பூமியை விட்டுச் செல்லவேண்டும். அதற்கான விழிப்புணர்வையும், ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளையும் தரவேண்டும். இயற்கைக்கு உரிய மதிப்பைத் தரவேண்டும். அழிகின்ற உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும்; இவ்வுலகிற்கு உரியதை இவ்வுலகிற்குத் தந்திடவேண்டும்;
நியாயமான
சட்டங்களை மதிப்பதும், பொதுச் சொத்துகளைப் பாதுகாப்பதும், பிறருடைய உரிமைகளை மதிப்பதும் கடைநிலையின் மக்களை வாஞ்சையோடு உயர்த்திவிடுவதும், நேர்மையாக உழைப்பதும், சமூகத்தின் நலனில் பங்கெடுப்பதும் சீசருக்குக் கொடுப்பதன் செயல்பாடுகள்.
நாம் இறைவனுக்கு
உரியவர்கள்:
இயேசு சீசருக்கு உரியதைச் சீசருக்குக் கொடுங்கள் என்று நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை; மாறாக, ‘கடவுளுக்குரியதைக் கடவுளுக்குக் கொடுங்கள்’
என்கிறார். இங்குதான் சவால் தொடங்குகிறது. சீசர், கடவுள் அல்லர்; இவ்வுலகின் பதவியும் ஆற்றலும் பணமும் கடவுள் அல்ல. நாம் மனிதர்கள், கடவுளுக்கு உரியவர்கள். பணத்திற்கும் போதைக்கும், கலாச்சார சீரழிவுக்கும் உரியவர்கள் அல்லர்; பிற மனிதர்களை அடக்கி ஆள்வதும், நம் வாழ்வின் தரத்தையும், அடையாளத்தையும், இவ்வுலகின் கவர்ச்சிக்காக இழப்பதும் முறையல்ல. பலவற்றை நாம் கடவுளிடமிருந்து பெற்றுள்ளோம். இன்றளவும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசாயா இறைவாக்கினர் குறிப்பிடுவது போன்று, சைரசு அரசனுக்கு இறைவன் தந்தவற்றை நமக்கும் தருகின்றார். சைரசு அரசன் இஸ்ரயேலின் இனத்தைச் சார்ந்தவர் அல்லர்; ஆனால், இறைவன் அவருக்கு அனைத்தையும் வழங்கி, தமது திட்டத்திற்கு அவரைக் கருவியாகப் பயன்படுத்துகின்றார். உண்மையான ஆண்டவர் இறைவன் மட்டுமே. புகழ், வலிமை, வெற்றி, ஆற்றல், வாழ்வு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் இறைவன் தம் கரங்கள் கொண்டு தாங்கிப்பிடித்த தருணங்கள் அனைத்தும் நமது அனுபவங்களே. இறைவனுக்கு நாம் என்ன கொடுக்க முடியும்? திபா 96:1,3,10 குறிப்பிடுவது போல, ஆண்டவருக்கு மாட்சியையும் நன்றியுணர்வையும் தருவோம்.
நம்பிக்கை, அன்பு,
எதிர்நோக்கு:
தெசலோனிக்க நகரம் உரோமைப் பேரரசின் ஒரு முக்கிய வணிக நகரமாய் அன்றைய காலகட்டத்தில் செயல்பட்டது. பவுல் அவர்கள் மத்தியில் பணியாற்றிய பிறகு அவர்களின் நம்பிக்கையின் செயல்களையும், அன்பு கலந்த உழைப்பினையும், கிறிஸ்துவில் அவர்கள் கொண்ட எதிர்நோக்கின் நிலைத்தன்மையும் குறித்து மகிழ்கின்றார். அவர்களின் நம்பிக்கை செயலாக மாறியது. அன்பு, பிறர் சேவையாக உருவெடுத்தது. எதிர்நோக்கு பொறுமையின் வெளிப்பாடாக மாறியது.
பிற
மனிதர்களை, கடவுளின் முகமாய் கண்டு, மதிப்பளித்து, அன்பு செய்து, அவர்கள் அனைவருமே கடவுளின் அன்பு பரிசு என்பதை உணர்ந்து, செயல்படுவதெல்லாம் நாம் கடவுளுக்கு உரியதை அவர் அன்பு பிள்ளைகளுக்கு, அவரின் முகங்களுக்கு, அவரின் சாயலாக இருப்பவர்களுக்கு நிறைவாகத் தருகிறோம்.
கேள்விக்குள்ளாகும் நாணய உருவம்:
‘நாணயத்தில் யாருடைய உருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது?’ எனும் கேள்வியை இயேசு எழுப்புகின் றார். மக்களின் அன்றாடச் செலவுகளில் பயன்படுத் தப்படும் நாணயத்தில் சீசரின் உருவம் இருந்ததால், இயேசு அதைச் சீசருக்குக் கொடுக்கச் சொல்கின்றார். ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் கடவுளின் சாயலாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம்
(தொநூ 1:27). இங்கு தான் இயேசுவின் வார்த்தையின் ஆழம் பொதிந் துள்ளது. நாணயத்தைச் சீசருக்குத் தரலாம். ஆனால், நம்மை நாம் கடவுளுக்கு மட்டுமே தர வேண்டும். நாம்
கடவுளுக்கு உரியவர்கள். ஏனென் றால், நமது உள்ளத்தினால் இறைவனின் உருவம் பொதிந்துள்ளது. நமது உடல் இறைவன் வாழும் ஆலயம் (1கொரி 3:16-17); நமது மனச்சான்று இறைவனின் குரல் (எபி 10:16, உரோ 2:15, திப 17:27-28). நமது அறிவு இறைவனின் கொடை, நமது திறமைகள், நமது குடும்பம், நமது எதிர்காலம் அனைத்தும் இறைவனுக்குரியது. இவ்வுலகின் பொறுப்புகளைப் பொறுப்புடன் நிறைவேற்றுவோம்.
மூன்று கேள்விகள்:
1. நான் ஒரு நல்ல குடி மகனாக, என் சமூகப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்று கின்றேனா? சீசருக்குரியதை நான் கொடுக்கின் றேனா? 2. என் வாழ்வு, மனச்சான்று, சிந்தனை, நம்பிக்கை, எதிர்நோக்கு இவற்றை இறைவனுக்குக் கொடுக்கின்றேனா? இறைவனுக்கு உரியதைக் கொடுக்கின்றேனா? 3. என் வாழ்வின் சீசர் யார்? இறைவன் யார்?
நாணயத்தைச்
சீசருக்குக் கொடுப்போம். நம் மையே கடவுளுக்குக் கொடுப்போம். உலகில் வாழ் வோம், ஆனால், இவ்வுலகின் கவர்ச்சிகளும் காந்தச் செயல்பாடுகளும் நம் இதயத்தின் இறைவனாக மாற அனுமதிக்க வேண்டாம். சீசருக்குச் சொல்வோம், உலகிற்குச் சொல்வோம், நான் கடவுளுக்கு உரிய வன்/ உரியவள் என்று. அவருக்கு உரியதை அவருக்கே நிறைவாகத் தருவோம்.
திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் 2022, ஜூன் 29 அன்று ‘மிக மிக ஆவலாய் இருந்தேன்’ (Desiderio Desideravi) என்னும் திருத்தூது மடலை வெளியிட்டார். ‘இறைமகன் இயேசு தமது இறுதி பாஸ்கா உணவைத் தம்மவர்களுடன் கொண்டாட மிகவும் ஆவலாய் இருந்தார்’ (லூக் 22:15). இவ்வார்த்தையைக் கொண்டே இத்திருத்தூது மடல் தலைப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது. திரு அவையின் வாழ்விற்குத் தேவையான செயல்பாடுகளை அழகும் பொருளும் நிறைந்த கிறித்தவ வழிபாட்டுக் கொண்டாட்டத்தின் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என்றும், அதனைப் பற்றிய மேலோட்டமான புரிதலை விடுத்து, நற்கருணைக் கொண்டாட்டத்தில் நாம் கடவுளின் பிரசன்னத்திற்குள் நுழைகின்றோம் என்னும் உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்டு, நற்கருணை வழிபாட்டினை அர்த்தமுள்ள விதத்தில் கொண்டாடிட வேண்டும் எனவும் அழைப்பைத் தந்திருக்கின்றார். இக்கொண்டாட்டத்தில் இடம், நேரம், இசை, அடையாளங்கள், பாடல்கள், வழிபாட்டு ஆடைகள் ஆகிய அனைத்திலும் கவனத்தைச் செலுத்த திருத்தந்தை நம்மைப் பணிக்கின்றார்.
திருவழிபாட்டின் அழகினை, ஆழத்தை மீண்டும் கண்டறிய நாம் வெளிப்புற அழகியல் கொண்டாட்டங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தாமல், அகம் சார்ந்த தேடலுடன், ஆண்டவரின் அர்ப்பணக் கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபடவேண்டும் என்னும் திருத்தந்தையின் அழைப்பு, இன்றைய இறைவார்த்தை வழிபாட்டோடு இணைந்து செல்கின்றது. வழிபாட்டின் அழகை உணர்ந்திட ஆழமான ஈடுபாடும் தயாரிப்பும் அவசியம். விண்ணரசை உவமைகள், உருவகங்கள் வாயிலாக இயேசு ஒப்பிடுவது, ஒத்தமை நற்செய்தியில் பரவிக் காணக்கிடக்கின்ற உண்மை. திராட்சைத் தோட்டம், கடுகு விதை, புளிப்பு மாவு, வலை, விலையுயர்ந்த முத்து, நிலத்தடியில் கிடைத்த புதையல், விதைக்கும் விவசாயி, விளைநிலம், திருமண விருந்து போன்று மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலோடு ஒட்டிப்பிணைந்த நிகழ்வுகளே இயேசு கூறும் உவமைகளின் கதைக்களமும் கதாநாயகர்களும். கடந்த இரண்டு ஞாயிற்றுக் கிழமைகளின் நற்செய்தியில் இரண்டு மகன்களின் உவமையும், கொலைகாரத் திராட்சைத் தோட்ட தொழிலாளர்களின் உவமையும் வழங்கப்பட்டன. இன்றைய நற்செய்தியில் திருமண விருந்தை, இறையாட்சியின் விருந்துக்கு இணையாக இயேசு உவமையின் வழியாக எடுத்துரைக்கின்றார். தலைமைக் குருக்களும் பரிசேயர்களும் இறைவனிடம் திரும்பிவர அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் அடையாளங்களையும் அழைப்புகளையும் ஏற்க மறுத்து, பிடிவாதமாகவும் கடின உள்ளத்துடனும் வாழ்வதை இவ்வுவமைகள் எடுத்துரைக்கின்றன.
திருமண விருந்து, விண்ணரசின் விருந்து: விண்ணரசு இன்றைய நற்செய்தியில், அரசன் ஏற்பாடு செய்திட்ட திருமண விருந்தாக நம் கண்முன் விரிகின்றது. மூன்று சூழ்நிலைகள் - நிகழ்வுகள் இன்றைய உவமையை எளிமையாகச் சித்தரிக்கின்றது.
1) திருமண மண்டபம் (பிறரின் மகிழ்ச்சி, எனது மகிழ்ச்சி): ஒரு பண்டிகையையோ, விழாவினையோ, குடும்பக் கொண்டாட்டத்தினையோ மக்கள் இல்லாமல், உறவினர்கள் இல்லாமல், நலம் விரும்பிகள் இல்லாமல் கொண்டாடிட முடியாது. அதனால்தான் நாம் வழங்கும் திருமண அழைப்பிதழில், குடும்பக் கொண்டாட்டங்களில் ‘தாங்கள் குடும்பம் சகிதம் நட்பும் சூழ வந்து வாழ்த்தி ஆசிர்வதிக்கும்படி அன்புடன் அழைக்கின்றோம்’ என அச்சிடுகின்றோம்; வாயார, நெஞ்சார அழைப்பைத் தருகின்றோம். சமூகக் கொண்டாட்டங்களும் குடும்பக் கொண்டாட்டங்களும் பிறரின் உடனிருப்பும் ஆசிரும் அன்பளிப்புகளும் பரிசுகளும், உதவிகளும், ஒத்தாசைகளும் இன்றி நடைபெற்றால் அது மனம் நிறைந்த கொண்டாட்டமாக அமைந்திட முடியாது.
இன்றைய நற்செய்தியில் குறிப்பிடப்படும், திருமண மண்டபம் வெறுமையாய் இருந்தது. பொருள்கள் நிறைந்திருந்தாலும், மனித உறவுகள் இல்லாமல் வெறுமையாய், வெற்றிடமாய் காட்சி தந்தது. உடனே அரசர் தனது பணியாளர்களை அழைத்து, விருந்தினர்களுக்கு, அழைப்பாளர்களுக்கு ஒரு நினைவூட்டல் (Reminder) தந்திட அனுப்பி வைக்கின்றார். முதல் அழைப்பு ‘திருமணத்திற்கு வாருங்கள்’ என்னும் அழைப்பு, இரண்டாம் நினைவூட்டல் அழைப்புதான் அவர்களின் பிரசன்னத்தை எதிர்பார்த்துச் செய்திட்ட கொழுத்த கன்றின் விருந்தை குறிப்பிட்டு அழைக்கின்றார். அதற்கும் அழைப்பாளர்கள் மசியவில்லை. அவர்கள் பணியாளர்களை விரட்டினார்கள், இழிவுபடுத்தினார்கள், கொன்றார்கள்.
அழைப்பாளர்களின் உதாசீனமும் புறக்கணிக்கும் மனநிலையும்: பிறரின் மகிழ்ச்சியில் பங்கேற்க, நமது உள்ளம் முதலில் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்க வேண்டும். பல நேரங்களில், திருமண (விருந்தினர்கள்) அழைப்பாளர்களைப் (Invitee) போன்று மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியான, பெருமையான மற்றும் வெற்றிகரமான தருணங்கள் நம் மனங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதில்லை. மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியில் நாம் பங்கெடுக்கும் தருணங்கள் அவர்களின் மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்கும். இன்றைய உவமையில், அரசனின் மகனின் திருமணத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட வசதியும் நிறைந்த செல்வங்களும் நிலங்களும் உடைமைகளும் கால்நடைகளும் கொண்ட உரிமையாளர்கள், செல்வந்தவர்கள் மகிழ்ச்சிக் கொண்டாட்டத்தின் அழைப்பை நிராகரித்து, உதாசீனப்படுத்தி, தங்களின் தனிப்பட்ட வேலையில் ஈடுபட்டனர். அழைப்பைப் பெற்றும் பாராமுகத்துடன் செயல்பட்டனர். சுயநலமும் தங்கள் வாழ்விற்காக மேலும் பொருள்களை சேர்க்கவேண்டும் என்னும் ஆசையில் மூழ்கிப்போனதால், பிறருக்குத் தங்களின் நேரத்தைத் தந்திடத் தயங்கினார்கள்.
2) சாலையோரத்தில் வாழ்வோர்: திருமண அழைப்பைப் பெற்றவர்களோ தகுதியற்றுப் போனார்கள். திருமண விருந்தில் பங்கேற்கவில்லை. அரசன் (இறைவன்) சோர்வடையவில்லை; உடனடியாகத் தமது அழைப்பை அனைவருக்கும் வழங்குகின்றார். சாலையோரங்களில் காணும் அனைவரையும் அழைத்து வர இறைவன் விருப்பம் கொள்கின்றார். எவர் ஒருவரையும் விட்டுவிடாதபடி பணியாளர்களுக்கு அவர் பணிக்கிறார். லூக்கா நற்செய்தியில் இவ்வுவமையைப் பற்றி இன்னும் அதிகமான தகவல்கள் தரப்படுகின்றன (14:15-24). “நகரின் வீதிகளுக்கும் சந்துகளுக்கும் விரைந்து சென்று ஏழையர், உடல் ஊனமுற்றோர், பார்வையற்றோர், கால் ஊனமுற்றோர் ஆகியோரைக் கூட்டி வாரும்”(லூக் 14:21). மீண்டும் அரசன் அவ்வழைப்பை நீட்டித்து, “நீர் வழியோரங்களிலும், நடைபாதைகளிலும் போய் எனது வீடு நிரம்பும் அளவுக்கு மக்களை வற்புறுத்திக் கூட்டி வாரும்”
(லூக் 14:23) எனக் குறிப்பிட்டு அனைவருக்கும் குறிப்பாக, இயலாதவர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் இவ்வழைப்புத் தரப்படுகின்றது.
தமது அழைப்பை நிராகரித்தவர்களைக் குறித்து நொந்து அரசன் ஆழ்ந்த கவலையில் மூழ்கவில்லை. உடனடியாக எழுந்து அவர், தமது மகிழ்ச்சியில் பங்கெடுக்க இயன்ற மட்டும் அனைவரும் அழைத்து வரப்படுகின்றனர்; சுமந்து வரப்படுகின்றனர். மத்தேயு நற்செய்தியாளர், ‘வெளியில் சென்று, நல்லோர் தீயோர் என அனைவரும் அழைப்புப் பெறுகின்றனர்’ என்கிறார். நாம் நல்லவர்கள், புனிதர்கள், தூய வாழ்வு வாழ்பவர்கள் என்பதற்காக இறைவன் அவரது மகிழ்ச்சியின் கொண்டாட்டத்தில் பங்கேற்க அழைக்கவில்லை. அவரது கொண்டாட்டத்தில் பங்கு பெற்றாலே நாம் நல்லவர்களாக மாறிவிடுவோம். மாற்றத்திற்கான அழைப்பே இக்கொண்டாட்டம். அரசன் திருமண மண்டபத்திற்குள் நுழைந்து அழைப்பாளர்கள் (ஏழைகள், நோயாளிகள், நல்லோர், தீயோர்) அனைவருடனும் உரையாடுகின்றார். அவ்வுரையாடலே மாற்றத்தின் தொடக்கப்புள்ளி.
3) திருமண ஆடை / திருவுள ஆடை / திரு முழுக்கின் ஆடை: திருமண ஆடை அணியாத நபரை, திருமண மண்டபத்தில் கண்டு அரசன் கோபம் அடைகின்றான். ‘ஏழைகள், எளியவர்களுக்குத் திருமண ஆடை என்பது எட்டாக்கனியாக இருக்கும் பட்சத்தில், அரசனின் கோபம் நியாயமானதா?’ என்னும் கேள்வி நம் உள்ளத்தில் எழுவது இயல்பே. ‘திருமண ஆடை’ என்று நற்செய்தியாளர் குறிப்பிட்டுக் காட்டுவது திருமுழுக்கின் ஆடை. அன்றொரு நாளில் திருமுழுக்கின் பொழுது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் கிறிஸ்துவின் ஆடை அணிவிக்கப்பட்டது. வெண்ணிற ஆடை இறைவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் ஆடை. நமது திருமண ஆடை கிறிஸ்துவின் மனநிலையைத் (பிலி 2:5) தாங்கிய ஆடை. அவரின் செயல்பாடுகள், முன்னுரிமைகள், வார்த்தைகள், பார்வைகள், எண்ணங்கள் இவையே நாம் அணிந்து கொள்ளும் ஆடை. இதை அணியாவிட்டால் இறையரசின் பந்தியில் நமக்கு இடமில்லை. இத்திருமண விருந்தில் அரசர் அவருக்குப் பணிவிடைபுரிய மக்களை அழைக்கவில்லை; மாறாக, அரசன் குனிந்து, இத்தகைய ஏழை, எளிய புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களுக்குச் சிறப்பு விருந்தினை வழங்குகின்றார், பரிமாறுகின்றார். இவ்விருந்தில் பங்கேற்கும் அனைவரும் அவரின் மனநிலையைத் தங்களின் மனநிலையாக, செயலாக மாற்றவேண்டும். பணிவிடை பெற அல்ல; பணிவிடை புரிய விருப்பம்கொள்ளவேண்டும். இவ்வுவமையில் குறிப்பிடப்படும் ‘திருமண ஆடை’ உடலின்மீது போர்த்தப்படும் ஆடையல்ல; மாறாக, பணிவிடை புரியும் கரங்களும், பிறரின் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்கும் உடனிருப்புமே கிறித்தவ ‘திருமண’ ஆடை.
இறைவார்த்தையை வாழ்வாக்க: இன்றைய உவமையில், அரசனின் திருமண விருந்தில் அழைப்பை ஏற்காமல், மறுத்து, வேறு காரணங்கள் கூறி உதாசீனப்படுத்தியதற்குக் காரணம், அவர்களுடைய உள்ளம் வேறொன்றால் நிரம்பிவிட்டது. சொந்த வசதிகள், சுயநல விருப்பங்கள், தங்கள் இதயத்தையும் விருப்பங்களையும் நிறைத்துக்கொண்ட பற்றுகள் இறைவனைக் காணத் தடையாய் இருந்தன. தம்மையே அர்ப்பணித்து, தமது மக்களைத் தேடி, அவர்களைச் சந்தித்து, தமது விருந்திற்கு இலவசமாக அழைக்கும் இறைவனாக அவரைக் காணவில்லை. இறைவனைவிட, அவரது நற்கருணை விருந்தைவிட முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகப் பலவற்றைக் கருதும் நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. இறைவனின் அழைப்பினை நமது இதயம் ஒருபொழுதும் அலட்சியப்படுத்திவிடக்கூடாது. சொந்த நலனை முன்னிறுத்துகின்ற சுயநலமும், இறைவனையும் அவரது அழைப்பையும் பின்னிற்குத் தள்ளும் மனப்பாங்கும் மாறவேண்டும்.