news
தலையங்கம்
கேள்விக்குள்ளாகும் பத்திரிகைச் சுதந்திரம் (நவம்பர் 16 அச்சு ஊடகத் தினம் - சிறப்புத் தலையங்கம்)

“எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு சுதந்திரமான பத்திரிகையையும் பேச்சுச் சுதந்திரத்தையும் நாம் உயர்த்திப் பிடிக்கவேண்டும்; ஏனெனில், பொய்களாலும் போலிச் செய்திகளாலும் ஒருபோதும் உண்மையை வெல்ல முடியாது.” அமெரிக்காவின் மேனாள் அதிபர் பாரக் ஒபாமாவின் இவ்வார்த்தைகள்தான் இவ்வேளையில் என் நினைவிற்கு வருகின்றன. ஒரு சுதந்திரமான ஊடகத்தின் ஆன்மா, அந்நாட்டின் பன்முக வளர்ச்சியில் மட்டுமே மையம் கொண்டிருக்கும். அவ்வூடகத்திற்கு அரசும் மக்களும் இரு கண்களாகவே போற்றப்படும்.

இந்திய சனநாயகம் தனது 1966-ஆம் ஆண்டின் இந்திய பத்திரிகைக் குழுவின் (Press Council of India - PCI) தோற்றத்தைக் கொண்டாடும் விதமாக, நவம்பர் 16 அன்று ‘தேசியப் பத்திரிகையாளர் தினத்தை’ (National Press Day) கடைப்பிடிக்கிறது. கடந்த ஆண்டு இந்நாளுக்கான கருப்பொருளாக, ‘பத்திரிகைச் சுதந்திரம் மற்றும் ஊடகங்களில் செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கம்’ எனச் சிந்திக்க அழைப்பும் விடப்பட்டிருந்தது.  ஆனால், இத்தகைய கொண்டாட்டங்களுக்கும் உன்னதமான கோட்பாடுகளுக்கும் நடுவே, உண்மை உலகில் இன்றைய பத்திரிகைச் சுதந்திரத்தின் நிலை என்ன? அது எதிர்கொள்ளும் அரசியல் நெருக்குதல்கள், சட்டம் மற்றும் வன்முறை சார்ந்த அச்சுறுத்தல்கள் யாவை?

பத்திரிகைச் சுதந்திரம் என்பது ஏதோ நவீன அரசியல்வாதிகள் நமக்களித்த சலுகை அல்ல; அது மனித உரிமைகளின் அடிப்படைத் தூண். கி.பி. 1695-இல் பிரித்தானியாவில் நிலவிய ‘பத்திரிகை உரிமைச் சட்டம்’ திரும்பப் பெறப்பட்டதன் மூலம் ஐரோப்பாவில் பத்திரிகைச் சுதந்திரத்திற்கான முதல் வித்து தூவப்பட்டது. தொடர்ந்து 1766-ஆம் ஆண்டில் சுவீடன் நாடு உலகின் முதல் சட்டப்பூர்வ பத்திரிகைச் சுதந்திரச் சட்டத்தை இயற்றி வரலாற்றுச் சாதனை படைத்தது.

அவ்வாறே, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உலகளாவிய மனித உரிமைகள் பிரகடனத்தின் பிரிவு 19, ‘ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் எவ்விதத் தலையீடுமின்றி கருத்துகளைக் கொண்டிருக்கவும், எல்லைகளைக் கடந்து எந்தவோர் ஊடகத்தின் வாயிலாகவும் தகவல்களையும் சிந்தனைகளையும் தேடவும் பெறவும் பரப்பவும் உரிமை உண்டு’ எனப் பிரகடனம் செய்கிறது. இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் ‘பத்திரிகைச் சுதந்திரம்’ என்ற வார்த்தை நேரடியாக இடம்பெறவில்லை என்றாலும், பிரிவு 19(1)(a) வழங்கும் ‘பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தின்’ கீழ் இஃது ஒரு குடிமகனின் அடிப்படை உரிமையாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

இந்திய ஊடக வரலாற்றில் “ரோமேஷ் தாப்பர் - மெட்ராஸ் மாநில அரசு (1950)” வழக்கு மிக முக்கியமானது. இவ்வழக்கில்தான், ‘அனைத்து சனநாயக அமைப்புகளுக்கும் சுதந்திரமான ஊடகமே முதன்மையான அடித்தளம்’ என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் முதன் முறையாகத் தெளிவுபடுத்தியது. அதேபோல், ‘இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழ் - இந்திய ஒன்றியம்’ வழக்கின் தீர்ப்பில், “இன்றைய சுதந்திரமான உலகில், பத்திரிகைச் சுதந்திரமே சமூக மற்றும் அரசியல் உரையாடல்களின் இதயத்துடிப்பாகும்; குறிப்பாக, தொலைக்காட்சி மற்றும் நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் அனைத்துச் சமூகத்தினருக்கும் சென்றடையாத வளரும் நாடுகளில், மக்களுக்கான கல்வியைப் புகட்டும் ஆசானாக ஊடகங்களே செயல்படுகின்றன; அரசுகளுக்குக் கசப்பான உண்மைகளை வெளிக்கொணர்வதே பத்திரிகைகளின் தலையாயக் கடமையாகும்” என்று சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி வெங்கடராமையா.

இருப்பினும், அரசமைப்பின் பிரிவு 19(2)-இன் கீழ் நாட்டின் இறையாண்மை, பாதுகாப்பு, பொது ஒழுங்கு, நீதிமன்ற அவமதிப்பு மற்றும் அவதூறு வழக்குகளிலிருந்து பாதுகாப்பது போன்ற நியாயமான கட்டுப்பாடுகளும் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.

அரசமைப்புச் சட்டம் அளித்துள்ள பாதுகாப்பு ஒருபுறமிருக்க, மறுபுறம் களத்தில் பணியாற்றும் பத்திரிகையாளர்கள் தினமும் தங்களின் உயிரையும் வாழ்வாதாரத்தையும் பணயம் வைத்தே உண்மையை வெளிக்கொணர்கின்றனர். கடந்த சில ஆண்டுகளில் பத்திரிகையாளர்கள் மீதான தாக்குதல்களும் படுகொலைகளும் கவலையளிக்கும் வகையில் அதிகரித்துள்ளன. பெங்களூருவில் தனது இல்லத்தின் முன் படுகொலை செய்யப்பட்ட மூத்த பெண் பத்திரிகையாளர் கவுரி லங்கேஷ் (2017), தனது ‘கவுரி லங்கேஷ் பத்திரிகே’ நாளிதழ் வழியே தீவிரவாதச் சிந்தனைகளுக்கு எதிராகவும், சமூக நீதிக்காகவும் எழுதியதற்காகப் பலியானார். பீகார் மாநிலத்தில் மணல் மாஃபியா மற்றும் கள்ளச் சாராயக் கும்பல்களுக்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியாகச் செய்தி சேகரித்து வந்த நிருபர் சுபாஷ் குமார் மஹதோ (2022) சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். ‘வால்ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல்’ இதழின் தெற்காசியப் பிரிவுத் தலைவரான டேனியல் பேர்ள் (2002), பயங்கரவாதக் குழுக்களின் பின்னணியை ஆய்வு செய்ய முயன்றபோது கடத்தப்பட்டுப் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

2017 முதல் 2021 வரையிலான ஐந்தாண்டுகளில் மட்டும் இந்தியாவில் பத்திரிகையாளர்களுக்கு எதிராக 138 தாக்குதல் வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்தில் மட்டும் 12 பத்திரிகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டு, 48 பேர் தாக்கப்பட்ட நிலவரம், ஊடகவியலாளர்களின் பாதுகாப்பின்மையை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகிறது.

பத்திரிகைத் துறைக்கு வெளியே இருந்து வரும் அச்சுறுத்தல்கள் ஒருபுறமென்றால், துறைக்குள்ளேயே உருவாகியுள்ள ‘வணிகமயமாக்கல்’ மற்றும் ‘அரசியல் சார்பு நிலை’ ஊடகச் சுதந்திரத்தை உள்ளிருந்தே சீர்குலைத்து வருகின்றன.

போதிய ஊதியமில்லாத சூழலைப் பயன்படுத்தி, குறிப்பிட்ட அரசியல்வாதிகள் அல்லது குற்றப் பின்னணி கொண்டவர்களிடமிருந்து பணம் பெற்றுக்கொண்டு போலி பிம்பங்களை உருவாக்கும் ‘கட்டணச் செய்திகள்’ சனநாயகத்தின் நம்பிக்கையைச் சீரழிக்கின்றன.

தேர்தல்கள் மற்றும் முக்கிய அரசியல் நிகழ்வுகளின்போது,பெரு நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆளுங் கட்சியின் தயவை நாடிச் செய்திகளைத் திரித்து வெளியிடும் சாய்வுநிலைப் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. மேலும், இன்றைய எண்மத் தொழில்நுட்ப யுகத்தில் ‘செயற்கை நுண்ணறிவு’ ஊடகத் துறையில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கியுள்ளது. ‘டீப்ஃபேக்’ (Deepfake) தொழில்நுட்பமும், தானியங்கி அல்காரிதம்களும் போலிச்செய்திகளை உண்மை போலத் தயாரிக்கப் பயன்படுகின்றன. ஓர் இயந்திரத்தால் மனிதனின் அறவுணர்வையும் இரக்கக் குணத்தையும் ஈடுசெய்ய முடியாது என்பதே கசப்பான உண்மையாகும்.

சமூக நீதியையும் மனித மாண்பையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு சில பத்திரிகைகள் மட்டுமே சமூகப் போதனைகள், பத்திரிகைச் சுதந்திரம் மற்றும் உண்மையை வெளிக்கொணரும் ஊடகங்களின் கடமையைப் பெரிதும் வலியுறுத்துகின்றன.

அண்மையில் திருத்தந்தை லியோ அவர்கள் தனது ‘மகத்தான மானுடம்’ (Magnifica Humanitas) எனும் சுற்றுமடலில் குறிப்பிட்டதுபோல, “ஊடகங்களும் தொழில்நுட்பங்களும் மனிதகுலத்தின் ஒன்றிணைப்பிற்கும், ஏழை எளிய மக்களின் குரலை எதிரொலிப்பதற்குமே பயன்படவேண்டுமே தவிர, அதிகார வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைக்கான கருவிகளாக அவை மாறக்கூடாது.”

அடிமைப்பட்ட மக்களின் குரலாய் ஒலிப்பதும், ஆள்வோரை நோக்கி நேர்மையான கேள்விகளைக் கேட்பதுமே ஒரு சமூக அக்கறையுள்ள இதழியலின் முதன்மைக் குறிக்கோளாகும். தாமஸ் ஜெஃபர்சன் குறிப்பிட்டதுபோல, “அனைவருக்குமான ஒரே பாதுகாப்பு ஒரு சுதந்திரமான பத்திரிகையில் மட்டுமே உள்ளது.”

ஆகவே, பத்திரிகைச் சுதந்திரம் என்பது ஏதோ பத்திரிகையாளர்களுக்கு மட்டும் உரித்தான தனிப்பட்ட சுதந்திரம் அல்ல; அது இந்நாட்டின் சாதாரணக் குடிமகன் தகவல்களைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும், அரசுக்குத் தனது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்வதற்குமான மக்களின் சுதந்திரக் களம்!

இவ்வேளையில், அரசு மற்றும் நீதித்துறை சில நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியதும் அவசியமாகிறது. குறிப்பாக, களத்தில் பணியாற்றும் செய்தியாளர்கள்மீது தொடுக்கப்படும் வன்முறைகள் மற்றும் பொய் வழக்குகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்கத் தனித்துவமான ‘பத்திரிகையாளர் பாதுகாப்புச் சட்டம்’ (Journalists Protection Act) இயற்றப்படவேண்டும். கட்டணச் செய்திகள் மற்றும் போலிச் செய்திகளைத் தடுக்கும் வகையில் இந்தியப் பத்திரிகைக் குழுமத்திற்கு (Press Council of India)  கூடுதல் அதிகாரங்களை வழங்கவேண்டும். அவ்வாறே, ஊடகங்களில் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தும்போது வெளிப்படைத்தன்மையையும், கட்டாய அறநெறிகளையும் பின்பற்றச் சட்டக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கவேண்டும்.

இறுதியாக, உண்மையைப் பேசுபவர்களின் குரல்கள் வன்முறையாலும், அதிகாரத்தின் சட்டங்களாலும் நசுக்கப்படுமேயானால், அது சனநாயகத்தின் நான்காம் தூண்களை மட்டுமல்ல; ஒட்டுமொத்த சனநாயகக் கட்டமைப்பையுமே வீழ்த்தி விடும். எனவே, அச்சமற்ற, நேர்மையான பத்திரிகைச் சுதந்திரத்தை உறுதிசெய்வோம்;  மக்களின் நலமான, வளமான வாழ்வுதனை உறுதிசெய்வோம்!

முதன்மை ஆசிரியர்

news
தலையங்கம்
துணைவேந்தர் இல்லா உயர்கல்வித்துறை: பாகன் இல்லாத யானையும் மாலுமி இல்லாத கப்பலும்!

வான் பொய்த்தால் உலக வாழ்வு எங்ஙனம் சீர்கெடுமோ, அங்ஙனமே கல்வி வளம் குன்றினால், ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலக் கட்டமைப்பும், அறிவுசார் வளர்ச்சியும் அடியோடு தகர்ந்துவிடும்.

தொன்மைச் சிறப்பும், அறிவுப் பாரம்பரியமும் கொண்ட தமிழ்நாட்டில், அதன் உயர்கல்வித்துறை இன்று சந்தித்து வரும் பெருஞ்சிக்கல் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு கவலைக்கிடமான நிலையை எட்டியிருக்கிறது. பாகன் இல்லாத யானை கட்டுப்பாடற்றுத் தவிப்பதைப் போலவும், புயல் நடுவே மாலுமி இல்லாத கப்பல் திசையறியாது தத்தளிப்பதைப் போலவும், தமிழ்நாட்டின் உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தலைமையின்றித் தவித்து வருகின்றன.

சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், அண்ணா பல்கலைக்கழகம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட மாநில அரசின் முதன்மையான 14 அரசுப் பல்கலைக்கழகங்கள் கடந்த 3 முதல் 4 ஆண்டுகளாகத் துணைவேந்தர்கள் (Vice-Chancellors) இல்லாமலும், முறைப்படி அமைக்கப்பட்ட ‘சிண்டிகேட்’ ஆளுகைக் குழுக்கள் இல்லாமலும் முடங்கிக்கிடக்கின்றன என்ற கசப்பான எதார்த்தம் நம்மை உலுக்கியெடுக்கிறது.

இச்சிக்கல் தொடர்பாக அண்மையில் வழக்கொன்றை விசாரித்த சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் மதுரைக் கிளை மற்றும் தலைமை அமர்வு, “மூன்று, நான்கு ஆண்டுகளாகத் துணைவேந்தர்கள் இன்றிப் பல்கலைக்கழகங்கள் பொறுப்புக் குழுக்களாலும், பொறுப்புப் பதிவாளர்களாலும் நிர்வகிக்கப்படுவது உயர் கல்வியின் தரத்திற்கு எவ்வகையிலும் ஆரோக்கியமானதல்ல” என மிகக் கடுமையான கண்டனத்தையும் கவலையையும் பதிவு செய்துள்ளது.

தமிழ்நாட்டின் உயர்கல்வித் துறைச் செயலாளர் இது குறித்து விளக்கம் அளிக்கவேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. மாநிலத்தின் தலைசிறந்த அறிவாலயங்கள் இத்தகைய நிர்வாக முடக்கத்தைச் சந்தித்திருப்பது, சமூக-அரசியல் அரங்கில் உடனடியாக விவாதிக்கப்படவேண்டிய தலையாய விவகாரமாகும்.

ஒரு தனிமனிதனின் சிந்தனை ஆற்றலைச் செப்பனிடுவதிலும், அவனது பொருளாதார மேம்பாட்டை உறுதி செய்வதிலும், ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் மறுமலர்ச்சியிலும் உயர்கல்வி ஆற்றிவரும் பங்கு ஈடு இணையற்றது. உயர்கல்வி என்பது வெறும் பட்டங்களை வழங்கும் ஆலையன்று; மாறாக, அது வாழ்நாள் முழுமைக்குமான அறிவையும், கூர்மையான சிந்தனையையும், பகுத்தறியும் வல்லமையையும் ஊட்டும் மாபெரும் கலைக்கூடம், கல்விமாடம்.

போட்டி நிறைந்த நவீன உலகச் சந்தையில், உயர்தரமான பல்கலைக்கழகக் கல்வி ஒருவரின் வேலைவாய்ப்புத் தகுதியை பலமடங்கு உயர்த்துகிறது. பொறியியல், மருத்துவம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் மேலாண்மைத் துறைகளில் சிறப்புப் பட்டம் பெறும் பட்டதாரிகள், தொழில் நிறுவனங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளை ஏற்கவும், புதிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கவும் வல்லவர்களாக மாறுகிறார்கள். உயர்கல்வி பெறும் ஒரு நபரின் வாழ்நாள் வருவாய் ஈட்டும் திறன், பள்ளிப் படிப்போடு நிற்பவர்களைவிடப் பெருமளவில் அதிகமாக இருக்கிறது என்பது உலகளாவிய தரவுகளின் கூற்றாகும்.

சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, செயற்கை நுண்ணறிவு, சமூக அறிவியல் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளில் நிலவும் உலகளாவிய சவால்களுக்கு உயர்கல்வி நிறுவனங்களே தீர்வுகளைக் கண்டறிகின்றன. சமூக மாற்றம், சமூக நீதி மற்றும் வறுமை ஒழிப்பு ஆகியவற்றிற்குத் தேவையான தலைவர்களை உருவாக்கித் தருவதும் உயர்கல்வியே!

தர்க்கச் சிந்தனை, நேர மேலாண்மை, சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு காணும் திறன் மற்றும் மாறுபட்ட உலகக் கண்ணோட்டங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் பக்குவம் ஆகியவை உயர்கல்வி வளாகங்களிலேயே மாணவர்களுக்குக் கைவரப் பெறுகின்றன. இத்தகைய மகத்தான நோக்கங்களைக் கொண்ட உயர்கல்வித் துறை, தனது வழிகாட்டும் தலைமைகளை இழந்து நிற்பது என்பது ஒட்டுமொத்த மாநிலத்தின் எதிர்காலத்தின் மீது தொடுக்கப்பட்ட பெரும் தாக்குதலாகும்.

ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் கல்வித் தரம், ஆராய்ச்சி வழிகாட்டுதல், பேராசிரியர்கள் நியமனம், நிதி ஒதுக்கீடு, புதிய பாடத்திட்ட உருவாக்கம் மற்றும் இணைப்புப் பெற்ற நூற்றுக்கணக்கான கல்லூரிகளின் நிர்வாகம் என அனைத்து முதன்மைச் செயல்பாடுகளுக்கும் வழிகாட்டும் ஆளுமையாகத் திகழ்பவர் துணை வேந்தரே! ஆனால், தற்போதைய சூழலில் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகள் தமது முதன்மைப் பணிச்சுமைகளுக்கு இடையே, பல்கலைக்கழக நிர்வாகக் குழுக்களின் கூட்டங்களில் பங்கேற்று, முடிவுகளை எடுப்பது என்பது ஒருபோதும் முழுமையான கல்விச் சேவையாக மாறமுடியாது. கல்விப்புலம் சார்ந்த தொலைநோக்குப் பார்வையும், உலகளாவிய ஆராய்ச்சி அனுபவமும் கொண்ட ஒரு கல்வியாளரால் மட்டுமே செய்ய முடிந்த காரியங்களை, நிர்வாக அதிகாரிகளால் செய்ய இயலாது என்பதை அரசு உணரத் தவறிவிட்டது.

தமிழ்நாட்டில் கடந்த மூன்று நான்கு ஆண்டுகளாகத் துணைவேந்தர் நியமனங்களில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த முடக்கத்திற்குப் பின்னணியில், மாநில அரசுக்கும், ஆளுநர் அலுவலகத்திற்கும் (வேந்தர்) இடையே தொடர்ந்து நடைபெற்று வரும் அதிகாரப் போட்டியும், சட்டப் போராட்டங்களுமே முதன்மைக் காரணமாகும்.

துணைவேந்தர்களைத் தேர்வு செய்வதற்கான தேடல்குழு அமைப்பதில் தொடங்கி, பல்கலைக்கழகச் சட்டத் திருத்தங்கள் வரை இரு தரப்பிற்கும் இடையே நிலவும் இழுபறி காரணமாக, பல்கலைக்கழகங்களின் தலைவிதி கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அரசமைப்புச் சார்ந்த மற்றும் அரசியல் சார்ந்த இந்த மோதலில், இறுதியில் பலிகடா ஆக்கப்படுவது நமது ஏழை, எளிய மாணவர்களும் உயர்கல்வியின் தரம் மட்டுமே!

மாநிலச் சட்டம், ஆளுநரின் அதிகாரங்கள், பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் வழிகாட்டல்கள் ஆகியவற்றிற்கு இடையே ஒரு சுமூகமான உடன்பாட்டைக் காண்பதில் ஏற்பட்டுள்ள தாமதம், உயர்கல்வி அமைப்பையே சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மேலும், பல்கலைக்கழகங்களில் நிரந்தரத் தலைமை இல்லாததன் விளைவுகள் மிகவும் கடுமையானவை. குறிப்பாக, உலக மற்றும் தேசிய அளவிலான ஆராய்ச்சி நிதிகளைப் பெறுவதற்கு நிரந்தரத் துணைவேந்தரின் வழிகாட்டுதலும், நிர்வாகக் குழுக்களின் ஒப்புதலும் அவசியமாகும். இத்தடை காரணமாகப் பல பல்கலைக்கழகங்களில் ஆராய்ச்சிப் பணிகள் முடங்கிக்கிடக்கின்றன. துணைவேந்தர்கள் இல்லாததால் முறைப்படியான பட்டமளிப்பு விழாக்கள் நடத்தப்படாமல், ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் தங்களது முனைவர் பட்டங்களையும், பட்டச் சான்றிதழ்களையும் பெறுவதில் பெரும் இன்னல்களைச் சந்திக்கின்றனர். இது அவர்களின் வெளிநாட்டு மேல்படிப்பு மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளைப் பாதிக்கிறது. அவ்வாறே, தேசியத் தரவரிசைக் கட்டமைப்பில் முன்னணியில் இருந்த தமிழ்நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள், தலைமையின்மை மற்றும் போதிய பேராசிரியர்கள் நியமனமின்மை காரணமாகத் தங்களது தரவரிசையில் பின்னடைவைச் சந்தித்து வருகின்றன. எல்லாப் பல்கலைக்கழகங்களும் நூற்றுக்கணக்கான கல்லூரிகளைத் தங்களின் கீழ் கொண்டுள்ளன. இக்கல்லூரிகளுக்கான பாடத்திட்டம், தேர்வுகள், மற்றும் அங்கீகாரங்களை அளிப்பதில் பெரும் குழப்பங்கள் நிலவுகின்றன.

‘14 பல்கலைக்கழகங்கள் துணைவேந்தர்கள் இன்றி இயங்குவது ஏன்?’ என்றும், ‘இயல்பு நிலையைத் திரும்பக் கொண்டுவர அரசு என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்போகிறது?’ என்றும் உயர்கல்வித் துறைச் செயலாளருக்கு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் பிறப்பித்துள்ள உத்தரவு காலத்தின் எதிரொலி.

மாநில அரசும், ஆளுநர் அலுவலகமும் சட்டப்பூர்வமான மற்றும் மக்கள் நலன் சார்ந்த பார்வையின் அடிப்படையில் உடனடியாகப் பேச்சுவார்த்த நடத்தி, துணைவேந்தர் தேடல் குழுக்களை அமைத்து, நியமனங்களை விரைவுபடுத்த வேண்டும். உலக அளவில் மதிப்புமிக்க, நேர்மையும் தொலைநோக்குப் பார்வையும் கொண்ட தகுதி வாய்ந்த கல்வியாளர்களை மட்டுமே துணைவேந்தர்களாக நியமிக்கவேண்டும். காலியாக உள்ள அனைத்துச் சிண்டிகேட் மற்றும் செனட் பதவிகளையும் உடனடியாக நிரப்பி, சனநாயக ரீதியிலான பல்கலைக்கழக ஆளுகையை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

இறுதியாக, ‘கல்வியில் சிறந்த தமிழ்நாடு’ என்று நாம் மார்தட்டிக்கொள்வது வெறும் வரலாற்றுப் பெருமையாக மட்டும் இருந்துவிடக் கூடாது; பாகன் இல்லாத யானை தானும் அழிந்து, தன்னைச் சுற்றியுள்ள நிலத்தையும் பாழ்படுத்துவது போல, தலைமை இல்லாத பல்கலைக்கழகங்கள் நமது இளைய தலைமுறையின் எதிர்காலத்தைச் சீரழித்துவிடும்.

மாநிலத்தின் வளர்ச்சிக்கும், சமூக நீதிக்கும் உயர்கல்வியே முதன்மையான உந்துசக்தியாகும். அரசியல் முரண்பாடுகளைத் தள்ளிவைத்து விட்டு, அரசு தகுதிவாய்ந்த நிரந்தரத் துணைவேந்தர்களை உடனடியாக நியமித்து, கல்வித் திருக்கோவில்களின் கதவுகளைப் புதுப்பொலிவோடு திறப்பதே தமிழ்நாடு அரசு சாதிக்கவேண்டிய ஆகச்சிறந்த அவசரப் பணியாகும்.

உயர்கல்வியைக் காப்போம்; நமது எதிர்காலத் தலைமுறையின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்போம்!

அன்புத் தோழமையில்,

அருள்முனைவர் செ. இராஜா @ இராஜசேகரன்

முதன்மை ஆசிரியர்

news
தலையங்கம்
சிறாரின் இணையவழிப் பயன்பாடு: கேள்விக்குள்ளாகும் அறநெறி ஆளுமை வளர்ச்சி!

இன்றைய கணினி உலகம், இமை சிமிட்டும் நேரத்தில் இமயத்தையே சுற்றிவரும் வேகத்தில் விரைவாகப் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது. நேற்றைய பயன்பாட்டு முறைகள் இன்று பயனற்றுப்போயின. எண்மத் தொழில்நுட்ப உலகில் புதியன நாளும் புகுந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இணையவழி வாழ்வுமுறை, இன்று செயற்கை நுண்ணறிவின் உச்சம் தொட்டு, ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதும் வியப்பிற்குமேல் வியப்பளிப்பதாக அமைந்துள்ளது.

இத்தகைய இணையவழி வாழ்வியல் முறையில், உலகின் பல்வேறு நாடுகள் சிறாரின் இணையப் பயன்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டு வந்துகொண்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில், இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் ‘ஜஸ்ட் ரைட்ஸ் ஃபார் சில்ட்ரன் அலையன்ஸ்’ என்ற அமைப்பு தொடுத்த வழக்கில், நீதிபதிகள் ஜே.பி. பர்திவாலா மற்றும் கே. வினோத் சந்திரன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, ‘18 வயதிற்குட்பட்ட சிறாரின் இணையச் சேவைப் பயன்பாடு என்பது அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 21 (வாழ்வுரிமை) மற்றும் பிரிவு 19(1)(a) (பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம்) ஆகியவற்றின் கீழ் அது அடிப்படை உரிமை’ எனத் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அதாவது, “குழந்தைகளை டிஜிட்டல் உலகத்திலிருந்து அடியோடு விலக்கி வைப்பது என்பது, பாதிக்கப்பட்டவரையே குற்றவாளியாகக் கருதுவதற்கு ஒப்பானது. தீர்வு என்பது டிஜிட்டல் கதவுகளைப் பூட்டுவதில் இல்லை; மாறாக, அக்கதவுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள அறையைச் சிறாருக்குப் பாதுகாப்பானதாக மாற்றுவதிலேயே உள்ளது” எனத் தீர்ப்பு எழுதியுள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு, நவீன டிஜிட்டல் உலகில் சிறார்களின் இணையப் பயன்பாடு குறித்த ஒரு புதிய விவாதத்தை மக்கள் மன்றத்தில் எழுப்பியிருக்கிறது. அணைபோடப்படாத இணையவழிப் பயன்பாடு, சிறாரின் அறநெறிச் சிந்தனை, மனநலம் மற்றும் ஆளுமை வளர்ச்சியில் ஏற்படுத்தும் பாதகமான தாக்கங்கள் குறித்துப் பெற்றோர், ஆசிரியர், சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் கல்வியாளர்கள் பல  கேள்விகளை எழுப்புகின்றனர்.

‘கோவிட்-19’ பெருந்தொற்றுக் காலம், மனிதகுலத்தின் கல்விச்சூழலை அடியோடு மாற்றியமைத்துவிட்டது. உலகெங்கும் பள்ளிகள் மூடப்பட்ட நிலையில், மாணவர்களின் கல்விக்கான ஒரே மாற்றாக அறிதிறன்பேசிகளும் இணையமும் உருவெடுத்தன. இந்நிலையே சமூகத்தில் ‘டிஜிட்டல் பாகுபாட்டை’ வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. வசதி படைத்த குடும்பத்துக் குழந்தைகள் அதிவேக இணையவழியில் கல்வியைத் தொடர்ந்தபோது, பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய எளிய குடும்பத்துக் குழந்தைகள் தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொலிகளையே நம்பியிருக்க வேண்டியிருந்தது.

பன்னாட்டுத் தொலைத்தொடர்புக் குழுமத்தின் (ITU) தரவுகளின்படி ஹாங்காங், சீனா, ஜெர்மனி, சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் 90% முதல் 100% வரையிலான சிறுவர்கள் இணையத்தைப் பயன்படுத்திய வேளையில் இந்தோனேசியா, பெரு போன்ற வளரும் நாடுகளில் பயன்பாடு 22% முதல் 43% ஆக மட்டுமே இருந்தது.

இந்தியாவில் பெருந்தொற்றுக்குப் பிந்தைய சூழலில், இணையம் என்பது வெறும் பொழுதுபோக்குச் சாதனமாக இல்லாமல், விளிம்புநிலை மற்றும் கிராமப்புறச் சிறாரின் உயர்கல்வி, வேலைவாய்ப்புக் கனவுகள் மற்றும் தகவல் அறிவுக்கான முதன்மை நுழைவாயிலாகவும் மாறியுள்ளது என்பதும் மறுப்பதிற்கில்லை. ஆனால், மறுபுறம், இணையத்திற்கு அடிமையாதல், கவனச்சிதறல், மன அழுத்தம், இணையவழித் தொந்தரவு மற்றும் பாலியல் சுரண்டல் போன்றவையும் தலைவிரித்தாடுகின்றன. இவற்றிலிருந்து சிறாரைப் பாதுகாக்க உலக நாடுகள் பலவும் சட்டப்பூர்வக் கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வருகின்றன.

16 வயதிற்குட்பட்ட சிறுவர்கள் சமூக வலைதளங்களைப் பயன்படுத்தத் தடை விதித்த ஆஸ்திரேலியா (டிசம்பர் 2025) ‘உலகிலேயே முதன்முறையாகச் சட்டம் இயற்றிய நாடு’ என்ற பெருமைக்குரியது. அவ்வாறே, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் மற்றும் பிரேசில் 13 வயதிற்குட்பட்டோர் சமூக வலைதளங்களில் கணக்குத் தொடங்குவதற்குத் தடையும், பெற்றோர் கண்காணிப்பு மற்றும் வயது சரிபார்ப்பு முறைகளையும் கட்டாயமாக்கியுள்ளன. இங்கு,  மார்ச் 2026 அன்று கர்நாடக அரசு தனது பட்ஜெட்டில் 16 வயதுக்குட்பட்டோருக்குச் சமூக வலைதளத் தடை விதிக்கத் தீர்மானித்தது. ஆனால், இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் இத்தகைய ‘முழுமையான தடைகளை’ நிராகரித்துள்ளது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

‘அனுராதா பாசின் - இந்திய ஒன்றியம் (2020)’ மற்றும் ‘பிரக்யா பசுன் - இந்திய ஒன்றியம் (2025)’ எனும் வழக்குகளின் முன்முடிவுகளை மேற்கோள்காட்டிய நீதிமன்றம், ‘ஆபத்துகள் இருக்கின்றன என்பதற்காக உரிமைகளையே மறுப்பது பொருத்தமற்ற நடவடிக்கை’ என்று சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு அரசமைப்பு ரீதியாகச் சரியானது என்றாலும், கட்டுப்பாடற்ற இணையப் பயன்பாடுகள் சிறாரின் ஆளுமை வளர்ச்சிக்கான அறநெறி இடையூறுகளுக்குத் தீர்வு என்ன? என்பது விளக்கப்படாத கேள்வியே!

இணையத்தில் பலுகிப் பெருகும் சிறார் பாலியல் வன்கொடுமை சார்ந்த காட்சிகள் மற்றும் வயதுவந்தோருக்கான ஆபாச உள்ளடக்கங்கள், வளரும் பருவத்தினரின் பிஞ்சு மனங்களில் தவறான எண்ணங்களை விதைத்து, அவர்களின் அறநெறி ஒழுக்கத்தைச் சீர்குலைக்கின்றன. மேலும், சமூக ஊடகங்களின் தொடர்ச்சியான பயன்பாடு மற்றும் தனிப்பயனாக்கப்பட்ட அல்காரிதம்கள் சிறார்களைத் தொடர் பயன்பாட்டிற்கு அடிமையாக்குகின்றன. இது அவர்களின் கற்றல் திறன், சுய சிந்தனை மற்றும் கவனத்தைக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. அவ்வாறே, இணையவழித் தொடர்பும் நட்பும் காணொளிகள் மீதான விருப்பமும்,  அதனால் கிடைக்கும் அங்கீகாரமும் சிறார்களிடையே சுயமோகத்தை உருவாக்கி, மாய உலகில் வாழவைத்து, உண்மை மனித உறவுகளிலிருந்து அவர்களைத் தனிமைப்படுத்துகிறது.

இத்தகைய சூழலில், சிறாரைப் பாதுகாக்கும் முழுப் பொறுப்பையும் பெற்றோர் மீதோ அல்லது ஆசிரியர் மீதோ மட்டுமே சுமத்த முடியாது; மாறாக, அடிப்படையில் மென்பொருள் பெருநிறுவனங்கள் தங்களின் தள வடிவமைப்பில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வரவேண்டும். குறிப்பாக, இந்தியாவின் டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவு பாதுகாப்புச் சட்டம் 2023 (பிரிவு 9) மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப விதிகள் பற்றிய புரிதலும் அதைக் கடைப்பிடிப்பதற்கான தெளிவான வழிமுறைகளையும் நாம் கொண்டிருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, 18 வயதிற்குட்பட்ட சிறாரின் தரவுகளைச் சேகரிக்கும் முன், பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலரின் முறையான அனுமதியைப் பெற வேண்டும் எனவும், சிறாரை இலக்கு வைத்து நடத்தப்படும் விளம்பரங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்படவேண்டும் என்பதும் சட்டமாக்கப்பட வேண்டும். மேலும், அறிமுகமில்லாத நபர்களிடமிருந்து வரும் செய்திகள் மற்றும் ஆபத்தான உள்ளடக்கங்கள் முற்றிலும் தடுக்கப்பட வேண்டும்.

மத்திய மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம், இது குறித்த தெளிவான, நிலையான வழிகாட்டு நடைமுறைகளை உருவாக்கி நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்க உத்தரவிடப்பட்டுள்ள நிலையிலும், வகுக்கப்படும் ஒழுங்குமுறைகள் எதிர்வரும் காலங்களில் தீர்க்கமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

அதேவேளையில், இன்றைய இணையச் சாலையிலும் வேகத்தடை மட்டுமே தீர்வாகாது; மாறாக, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் பாதுகாப்பு விதிகளே அவசியமாகின்றன. பெற்றோர் தங்களின் குழந்தைகளுக்கு இணையப் பயன்பாட்டில் முன்மாதிரியாகத் திகழவேண்டும். அன்பும் பரஸ்பர உரையாடலும் நிலவும் குடும்பச் சூழலே, சிறாரை இணையவழி அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து பாதுகாக்கும் அரணாகத் திகழும்.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு சுட்டிக்காட்டுவது போல, இணையம் என்பது சிறார்களின் அறிவை விரிவுபடுத்தும் ஒரு மாபெரும் விண்வெளி. அதை அடைத்துவைப்பது அவர்களின் எதிர்காலத்தையே முடக்குவதற்குச் சமம் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய கருத்தியலாக இருந்தாலும், அதை நெறிப்படுத்தும் சில வழிமுறைகள் அவசியம் என்பதையே நாம் இங்கு வலியுறுத்துகிறோம்.

இத்தகைய நெறிகாட்டும் வழிமுறையில் அரசு, தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள், பள்ளிகள், ஆசிரியர் மற்றும் பெற்றோர் ஆகிய யாவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படவேண்டும். சமூக ஊடக நிறுவனங்கள் தங்களின் அல்காரிதம் அமைப்புகளைச் சிறார்களுக்குப் பாதுகாப்பானதாக மாற்ற சட்டப்பூர்வத் தணிக்கைக்கு உட்படுத்தப்படவேண்டும். பள்ளிகளில் இணையப் பாதுகாப்புப் பாடத்திட்டம் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். சிறார் பாலியல் வன்கொடுமைப் படங்களை இணையத்திலிருந்து உடனடியாகக் கண்டறிந்து நீக்க ஒன்றிய அரசு நாடுதழுவிய தரவுத்தளத்தை விரைந்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

இறுதியாக, சாலையில் விபத்துகள் நடக்கும் என்பதற்காக யாரும் பயணங்களை நிறுத்துவதில்லை; சாலை விதிகளை உருவாக்கிப் பாதுகாப்பாகப் பயணிக்கிறோம். அதுபோலவே, இணையச் சாலையிலும் சிறார்களுக்கான பாதுகாப்பு விதிகளை வலுப்படுத்தி, அவர்களின் அறநெறியையும், ஆளுமை வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தின் கடமையாகும்!

அன்புத் தோழமையில்,

அருள்முனைவர் செ. இராஜா @ இராஜசேகரன்

முதன்மை ஆசிரியர்

news
தலையங்கம்
SIR-இல் நிகழ்ந்த தவறுகளுக்கு SSR தீர்வாகுமா? கேள்விகளால் தலைகுனியும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம்!

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 324-வது பிரிவின்படி, நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநிலச் சட்டமன்றங்களுக்கான தேர்தல்களை நேர்மையாகவும் சுயாட்சியுடனும் நடத்துவதற்கும், அதற்கான வாக்காளர் பட்டியலைத் தயாரிப்பதற்கும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு முழு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. 1950-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் மற்றும் 1960-ஆம் ஆண்டின் வாக்காளர்கள் பதிவு விதிகளின்படி இயங்கும் இந்தத் தன்னாட்சி அமைப்பு, இன்றைக்குத் தன் வரலாற்றிலேயே சந்திக்காத பெரும் நம்பகத்தன்மை நெருக்கடியைச் சந்தித்து நிற்கிறது.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் தலைமையிலான தேர்தல் ஆணையத்தின் தன்னிச்சையான முடிவுகளும், ‘சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம்’ (Special Intensive Revision - SIR) என்ற பெயரில் அரங்கேற்றப்பட்ட அத்துமீறல்களும் இந்திய சனநாயகத்தின் வேரையே அசைத்துப் பார்த்துள்ளன. இந்த விவகாரத்தில் நாடு முழுவதும் கொந்தளிப்பும், எதிர்க்கட்சிகள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்களின் கண்டனக் கணைகளும் எழுந்த நிலையில், தற்போது ‘சிறப்புச் சுருக்கமுறைத் திருத்தம்’ (Special Summary Revision - SSR)  பற்றிய அறிவிப்பைத் தேர்தல் ஆணையம் வெளியிட்டுள்ளது.

ஆனால், ‘SIR மூலம் இழைக்கப்பட்ட இமாலயத் தவறுகளுக்கு இந்த அவசரச் சுருக்கமுறைத் திருத்தம் பரிகாரமாகிவிடுமா?’ எனும் கேள்விதான் இன்றைக்குத் தேசிய அளவில் பூதாகரமாக உருவெடுத்துள்ளது.

தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள, வாக்காளர் பட்டியலைப் புதுப்பிக்கும் இந்த இரண்டு வெவ்வேறு நடைமுறைகளையும், அதன் நுட்பமான சட்ட வேறுபாடுகளையும் ஆழமாக நாம் பகுப்பாய்வு செய்து பார்ப்பது அவசியமாகிறது.

இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2025 ஜூன் 24 அன்று தேர்தல் ஆணையத்தால் தொடங்கப்பட்ட ‘சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம்’ எனும் இந்த  SIR நடைமுறை, ஏற்கெனவே உள்ள வாக்காளர் பட்டியலை முற்றிலுமாக நிராகரித்துவிட்டு, புதிய பட்டியலைத் தயாரிக்கும் தீவிர நடவடிக்கையாகும். இதில், இந்தியாவில் வாழும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் தாங்கள் வாக்களிக்கத் தகுதியானவர்கள்தாம் என்பதை ஆவணங்கள் மூலமாகவும், குடியுரிமைச் சான்றுகள் மூலமாகவும் மீண்டும் புதிதாக நிரூபிக்கவேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

இதன் விளைவாக, நாடு முழுவதும் 13 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்காளர்கள் வரைவுப் பட்டியலிலிருந்து அதிரடியாக நீக்கப்பட்டனர். குடிமக்களைத் தங்களின் வாக்களிக்கும் உரிமையை நிரூபிக்கச் சொல்லித் தெருவில் அலையவிட்டதும், மத்திய மென்பொருள் மூலம் தன்னிச்சையாக நோட்டீஸ்களை அனுப்பியதும் SIR-இல் நிகழ்ந்த மிகப்பெரிய நிர்வாக அத்துமீறலாகும்.

மேலும், 1950-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் பிரிவு 21(2)-இன் படி நடத்தப்படும் ‘சிறப்புச் சுருக்கமுறைத் திருத்தம்’ எனும் SSR  என்பது, நடைமுறையில் இருக்கும் வாக்காளர் பட்டியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதில் புதிதாக 18 வயதைப் பூர்த்தி செய்தவர்களை இணைப்பதும்(Form 6), இறந்தவர்கள் அல்லது நிரந்தரமாக இடம் பெயர்ந்தவர்களைத் தகுந்த, சட்டப்பூர்வ விசாரணைக்குப் பின் நீக்குவதும் (Form 8) ஆகும்.

இங்குத் தகுதி நிரூபணப் பொறுப்பு குடிமக்களின் தலையில் சுமத்தப்படுவதில்லை; ஏற்கெனவே உள்ள பட்டியல் செல்லுபடியாகும் என்ற நேர்மறை அனுமானத்துடனே பணி தொடங்குகிறது.

வழக்கமாக, ஆண்டுதோறும் ஜனவரி 1-ஆம் தேதியைத் தகுதி நாளாகக் கொண்டு நடத்தப்படவேண்டிய SSR நடைமுறையை, SIR கணக்கெடுப்பைக் காரணம் காட்டி 2026-ஆம் ஆண்டில் தேர்தல் ஆணையம் முற்றிலுமாகத் தவிர்த்தது. ஆனால், SIR-க்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குகள் தொடரப்பட்டதும், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாருக்கு எதிராக நாடாளுமன்றத்தில் பதவிநீக்கத் தீர்மானம் கொண்டுவர எதிர்க்கட்சிகள் தயாரானதும், தெருவெங்கும் காக்ரோச் ஜனதா கட்சி (CJP) போன்ற அமைப்புகளின் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்ததும் ஆணையத்தை நிலைகுலையச் செய்துள்ளன.

இந்த மக்கள் கொந்தளிப்பைத் திசை திருப்பவும், தங்களின் தவறுகளை மூடிமறைக்கவும், அக்டோபர் 15, 2026 அன்று தமிழ்நாட்டை உள்ளடக்கிய 17 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கான 2027 – SSR கால அட்டவணையைத் தேர்தல் ஆணையம் அவசர அவசரமாக அறிவித்துள்ளது. 2026-இல் கைவிடப்பட்டதற்கு இப்போது அவசரம் ஏன்? என்ற கேள்வியும் தேர்தல் ஆணையத்தை துளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

இங்குதான் முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. SIR என்னும் பெயரால், 13 கோடிக்கும் அதிகமான வாக்காளர்களின் பெயர்கள் வரைவுப் பட்டியலிலிருந்து அநியாயமாக நீக்கப்பட்டுள்ளன. டெல்லியில் 33%, தெலங்கானா மற்றும் மகாராஷ்டிராவில் 21%, தமிழ்நாட்டில் 11.5% என வாக்காளர்கள் கொத்துக் கொத்தாகத் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்நிலையில், இமாலயத் தவறுகளுக்குச் சுருக்கமுறைத் திருத்தம் தீர்வாகுமா?

மேலும், தற்போது அறிவிக்கப்பட்டுள்ள SSR நடைமுறையில், ஏற்கெனவே SIR-இன் போது ‘தகுதியற்றவர்கள்’ என வகைப்படுத்தப்பட்டுப் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான வாக்காளர்கள், தானாகவே மீண்டும் வரைவுப் பட்டியலில் சேர்க்கப்படப் போவதில்லை; அவர்கள் மீண்டும் புதிய வாக்காளர்களைப் போல ‘படிவம் 6’ (Form 6) அல்லது திருத்தத்திற்கான ‘படிவம் 8’ ஆகியவற்றைக் கொடுத்து, தங்களின் வாக்காளர் உரிமையை மீட்டெடுக்கவேண்டும் என்ற நிலையே நீடிக்கிறது.

இரண்டு மாத காலத்திற்குள் இத்தனை கோடிப் பேரின் மனுக்களைப் பரிசீலித்து, முறையான விசாரணை நடத்தி, ஜனவரி 4, 2027-க்குள் உண்மையான வாக்காளர்களைப் பட்டியலில் சேர்ப்பது நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். எனவே, SIR உருவாக்கிய பேரழிவை இந்த அவசர SSR ஒருபோதும் சரிசெய்துவிட முடியாது. இது காயப்பட்ட இடத்திற்கு மருந்து போடாமல், மேலே ஒப்பனை செய்யும் வெறும் தற்காலிக மழுப்பல் வேலையாகும்.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார், சக தேர்தல் ஆணையர்களான சுக்பீர் சிங் சாந்து மற்றும் விவேக் ஜோஷி ஆகியோரின் கருத்துகளைப் புறக்கணித்துத் தன்னிச்சையாக முடிவுகளை எடுத்ததும், ஒன்றிய அரசின் கேபினட் செயலாளரின் தலையீட்டை அனுமதித்ததும், உச்ச நீதிமன்றத்தின் கடுமையான கண்டனத்திற்கு உள்ளாகி, தேர்தல் ஆணையம் தலைகுனிந்து நிற்கிறது.

தேர்தல் ஆணைய அமைப்பிற்குள் வெடித்துள்ள பூசலும், மக்கள் மத்தியில் இழந்து நிற்கும் சுயாட்சி நம்பகத்தன்மையும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தை வரலாற்றுச் சந்தியில் நிறுத்தியுள்ளன. ‘மனச்சான்றின்படி வாக்களியுங்கள்’ என மக்களுக்குப் போதிக்கும் ஆணையம், தன் மனச்சான்றை அடகு வைத்துவிட்டுச் செயல்படுவதை இந்திய சனநாயகம் ஒரு போதும் இனி சகித்துக்கொள்ளாது.

SIR-இல் நீக்கப்பட்ட 13 கோடி வாக்காளர்களின் முழுமையான தரவுகளை வெளிப்படையாக வெளியிட்டு, தவறிழைத்த அதிகாரிகளைத் தண்டித்து, பாதிக்கப்பட்ட அனைத்துக் குடிமக்களின் வாக்குரிமையையும் எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி மீட்டெடுப்பதே தேர்தல் ஆணையம் தனது கறையைப் போக்கிக்கொள்ளும் ஒரே வழியன்றி வேறில்லை!

அன்புத் தோழமையில்,

அருள்முனைவர் செ. இராஜா @ இராஜசேகரன்

முதன்மை ஆசிரியர்

news
தலையங்கம்
அமைதிக்கான நோபல் பரிசு: சமூக நீதிக்கான குரலின் உலகளாவிய அங்கீகாரம்!

உலகளாவிய நெறிமுறைகளும், அவற்றைத் தரும் சட்ட நிறுவனங்களும் புவிசார் அரசியல் சூழ்ச்சிகளால் கடுமையான அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியிருக்கும் இக்காலகட்டத்தில், நார்வே நோபல் குழு அறிவித்துள்ள 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான நோபல் அமைதிப் பரிசு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

தென் ஆப்பிரிக்காவின் புகழ்பெற்ற 85 வயதான தமிழ் வழியிலான சட்ட வல்லுநர் நவநீதம் ‘நவி’ பிள்ளைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த உயரிய அங்கீகாரம், தனிநபர் ஒருவரின் அர்ப்பணிப்பிற்குக் கிடைத்த வெற்றி மட்டுமல்ல; மாறாக, உலகளாவிய மனித உரிமைகள், பன்னாட்டுச் சட்டம் மற்றும் நீதியை மையமாகக் கொண்ட ஒழுங்கமைப்பிற்குக் கிடைத்த மகத்தான வெற்றியாகும்.

டர்பன் நகரில் இனவெறி (அபார்தீட்) ஆட்சியின் கொடூரமான காலகட்டத்தில் பிறந்த நவி பிள்ளை, தொடக்கம் முதலே அடக்குமுறைகளுக்கு அஞ்சாத ஒரு தீரமிக்க போராளியாகவே உருவெடுத்தார். இவர் நீதியின் களத்தில் உருவான புயல். 1967-ஆம் ஆண்டில் நாட்டால் மாகாணத்தில் வழக்கறிஞர் அலுவலகம் தொடங்கிய முதல் பெண் என்ற பெருமையைப் பெற்றவர்.

நெல்சன் மண்டேலா போன்ற சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களுக்காகவும், அரசியல் ரீதியாகத் தடுத்து வைக்கப்பட்டவர்களுக்காகவும் நீதிமன்றங்களில் நெஞ்சுரத்தோடு வாதாடினார். கறுப்பின மக்களுக்கு உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட ஒரு சமூக அமைப்பில், தன் சட்ட அறிவையும் நெறிமுறை நேர்மையையும் மட்டுமே ஆயுதமாகக் கொண்டு களமிறங்கினார். பின்னாளில் தென் ஆப்பிரிக்க உயர் நீதிமன்றத்தின் முதல் கறுப்பினப் பெண் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டது, நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஒடுக்கு முறைகளுக்கு இவர் அளித்த தக்க பதிலடியாகும்.

ருவாண்டாவிற்கான பன்னாட்டுக் குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தின் தலைவராக நவி பிள்ளை பணியாற்றிய காலம், உலகச் சட்ட வரலாற்றில் ஒரு பொற்காலமாகும். போர்க்காலங்களில் பெண்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்படும் பாலியல் வன்முறைகளையும் வன்கொடுமைகளையும் வெறும் உபாதைகளாகப் பார்க்காமல், அது ‘இனப்படுகொலையின் ஒரு கூறு’(Act of Genocide) என்று இவர் வழங்கிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு,  உலகக் குற்றவியல் சட்டத்தின் திசையையே நிரந்தரமாக மாற்றியமைத்தது.

ஐ.நா. மனித உரிமைகளுக்கான உயர் ஆணையர், உலகக் குற்றவியல் நீதிமன்றம் (ICC) மற்றும் உலக நீதிமன்றம் (ICJ) ஆகியவற்றில் இவர் ஆற்றிய பணிகள் அனைத்தும் ஒரே கொள்கையைத் தெளிவாகப் பறைசாற்றின. அதாவது, “நாடுகளின் பரப்பளவு, பொருளாதாரம் அல்லது இராணுவ பலம் எதுவாக இருப்பினும், பன்னாட்டுச் சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பொருந்தவேண்டும்” என்றே முழங்கிவந்தார்.

எதிர்பார்க்கப்பட்டபடியே, இந்த உயரிய அங்கீகாரம் சில அரசியல் அதிகார மையங்களிடமிருந்தும் குறிப்பாக, இஸ்ரேலிய அரசிடமிருந்தும் கடுமையான எதிர்ப்பையும் விமர்சனங்களையும் தூண்டியுள்ளது. ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகள் மற்றும் காசாவில் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து விசாரணை நடத்திய ஐ.நா. ஆணையத்தின் தலைவராக நவி பிள்ளை பணியாற்றியதைச் சுட்டிக்காட்டி, இந்தப் பரிசை ‘அரசியல் ஆயுதமாக்கல்’ என்று அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.

ஆனால், இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகள் நவி பிள்ளையின் பத்தாண்டுகால நடுநிலையான சாதனைகளுக்கு முன்னால் அடியோடு சரிந்து விழுகின்றன. ருவாண்டா முதல் மியான்மர் வரை மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களில் ஈடுபட்ட எவரையும் இவர் தப்பவிட்டதில்லை. 2009, மே மாதத்தில் இலங்கையில் இடம்பெற்ற இறுதிக்கட்டப் போரின்போது, அரசு மற்றும் போராளிகள் என இருதரப்பினராலும் இழைக்கப்பட்ட மனித உரிமை மீறல்களை உலக மன்றத்தின் கவனத்திற்கு அஞ்சாமல் கொண்டு சென்றவர் நவி பிள்ளை என்பதும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, ஜெனிவா உடன்படிக்கைகளின் தர நிலைகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்பட்ட ஒரு சட்டப் போராளியின் மீது அரசியல் முத்திரை குத்துவது, உலகளாவிய நீதி என்ற கருத்தாக்கத்தையே நிரந்தரமாக நிராகரிப்பதாகும்.

நவி பிள்ளை, ஒடுக்கப்பட்டோரின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம்; குரலற்றவர்களின் குரல்; முகமற்றவர்களின் முகம். இவருடைய ஐம்பதாண்டு காலச் சட்டப் பயணம் என்பது வெறும் பதவிகளாலும் தீர்ப்புகளாலும் மட்டுமே அளவிடக்கூடியதன்று; அதிகார வர்க்கத்தின் அச்சுறுத்தல்களுக்கு அஞ்சாமல், எளிய மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக, அவர்களின் உரிமைகளுக்காகத் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் அர்ப்பணித்த ஒப்பற்ற நேர்மையே இவரது அடையாளமாகும்.

உலகளாவிய அமைப்புகள் மற்றும் ஐ.நா. மன்றங்களின் மிக உயரிய பதவிகளை வகித்தபோதிலும், எளிய மக்களின் துயரங்களையும், அமைதிக்கான ஏங்கல்களையும் இவர் ஒருபோதும் மறந்ததில்லை.

‘அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பது ஆபத்தானது’ என்று கருதப்படும் உலகளாவியச் சூழலில், சட்டப்பூர்வமான வழிகளில் நீதியை வென்றெடுக்க முடியும் என்பதற்கு நவி பிள்ளை ஒரு நற்சான்றாகத் திகழ்கிறார். உலகின் முன்னணி அரசியல் தலைவர்கள் பலரும் பொறுப்புக்கூறலிலிருந்து தப்ப முயலும் வேளையில், அவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தும் துணிச்சல் இவருக்கு மட்டுமே இருந்தது.

இந்த அமைதிப் பரிசு, அரசுகளின் அடக்குமுறையையும் வன்முறையையும் எதிர்கொண்டு போராடும் உலகெங்கிலும் உள்ள மில்லியன் கணக்கான மனித உரிமைப் போராளிகளுக்கு அளிக்கப்பட்ட பெரும் ஊக்கமும் கௌரவமுமாகும்.

அதிகார பலம் கொண்ட நாடுகள்  உலகச் சட்டங்களை மதிக்காமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்படும் தற்போதைய சூழலில், நார்வே நோபல் குழு சரியான நேரத்தில், சரியான செய்தியை உலகிற்குத் தந்துள்ளது. ‘அதிகாரம் உள்ளவனின் விருப்பமே சட்டம்’ என்ற நிலையை மாற்றி, ‘சட்டத்தின் ஆட்சியே நீதியை உறுதிப்படுத்தும்’ என்பதை நவி பிள்ளையின் வாழ்வு மீண்டும் நிலை நிறுத்தியுள்ளது.

நீதியும் மனித கண்ணியமும் பேணப்படாத எந்தவோர் உலகிலும் அமைதி நிலைக்க முடியாது. ஆகவே, அமைதியின் கூறுகளை உலகெங்கிலும் விதைக்க மனத்தில் உறுதிகொண்டு, உண்மையின் வழி கண்டு, உள்ளத்தில் நீதி கொண்டு வாழ்ந்த நவி பிள்ளையின் வாழ்நாள் சேவையின் ஒளியை எவராலும் சிறிதும் குறைத்துவிட முடியவில்லை. இவரோ உலகோர் நெஞ்சங்களில் இன்று நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார்.

இதையே ஐயன் வள்ளுவர்,

‘உள்ளத்தாற் பொய்யா தொழுகின் உலகத்தார்

உள்ளத்து ளெல்லாம் உளன்’ (குறள் 294)

என்கிறார். ஆகவே, உலகளாவியச் சட்டத்தின் உண்மையான பாதுகாவலராகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரத்தக் குரலாகவும் திகழும் நவி பிள்ளையுடன் ஒட்டுமொத்த உலகமும் துணை நிற்கிறது என்பதன் பெரும் அடையாளமே இந்த அமைதிக்கான நோபல் பரிசு!

அன்புத் தோழமையில்,

அருள்முனைவர் செ. இராஜா @ இராஜசேகரன்

முதன்மை ஆசிரியர்

news
தலையங்கம்
வரம்பு மீறிய தேர்தல் ஆணையத்தால் வாக்குரிமை இழந்த குடிமக்கள்?

‘சனநாயகம்’ என்பது வெறும் வாக்குகளின் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல; மாறாக, அது அத்தொகுதியைத் தீர்மானிக்கும் குடிமக்களின் தன்னாட்சி உரிமை கொண்டது. ‘மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களே நடத்தும் ஆட்சி முறை’ எனப் பெருமைகொள்ளும் மக்களாட்சித் தத்துவம், அதிகாரம் மக்களிடமே உள்ளது என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட ஓர் ஆட்சி அமைப்பு.

ஒரு மக்களாட்சியில், அரசின் முடிவுகள் மக்களின் கூட்டு விருப்பத்தைப் பிரதிபலிப்பதோடு, அவர்களின் தனிப்பட்ட உரிமைகளையும் பாதுகாக்கவேண்டும். ஓர் இறையாண்மையுள்ள சனநாயக நாட்டில், இத்தகைய உரிமையைப் பாதுகாக்கும் தலையாய பொறுப்பு அரசமைப்புச் சட்டத்தால் உருவாக்கப்பட்ட தன்னாட்சி அமைப்புகளுக்கே உரியது. இந்தியத் திருநாட்டில், மக்களாட்சியின்  தூண்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தன்னாட்சி அமைப்புகளில் முதன்மையானதாக விளங்குவது ‘இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம்.’

அரசைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுவது, தேர்தல் செயல்பாடுகளை நடுநிலையோடு கண்காணிப்பது, விதிமீறல்களைத் தண்டிப்பது என மகத்தான பங்களிப்பை ஆற்றி வந்த தேர்தல் ஆணையத்தின் நேர்மையும் வெளிப்படைத்தன்மையும் இன்று கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டு வீதிக்கு இழுக்கப்பட்டிருப்பது, இந்தியச் சனநாயகத்தின் வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இல்லாத பேரவலமாகும்.

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் சர்ச்சைகளில் சிக்குவது இது முதன்முறையல்ல; கடந்த காலங்களில் அரசிற்கும் ஆணையத்திற்கும் இடையேயான அதிகார மோதல்களாகவோ, தனிப்பட்ட அதிகாரிகளின் அரசியல் சார்பு நிலைகளாகவோ அல்லது மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரங்கள் (EVM) போன்ற புதிய தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்துவதில் எழுந்த ஐயங்களாகவோ அவை இருந்தன. ஆனால், இன்றைய சூழல் முற்றிலும் வேறுபட்டது; முன்னெப்பொழுதும் இல்லாத வகையில் மிகவும் ஆபத்தானதும் கூட.

இன்று தேர்தல் ஆணையம், இந்தியக் குடிமக்களில் ‘யாருக்கு வாக்குரிமை உண்டு? யாருக்கு இல்லை?’ எனக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் வழங்கியிருக்கக்கூடிய ‘வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை’ எனும் அடிப்படை உரிமையிலேயே நேரடியாகக் கைவைத்திருக்கிறது.

வழக்கமாக ஆண்டுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது தேர்தலுக்கு முன்போ நடத்தப்படும் ‘சிறப்புச் சுருக்கமுறைத் திருத்தம்’ (Special Summary Revision - SSR) என்பது, இறந்தவர்களின் பெயர்களை நீக்குவது, புதிய வாக்காளர்களைச் சேர்ப்பது, முகவரி மாற்றங்களைச் செய்வது போன்ற அன்றாடப் பணிகளை உள்ளடக்கியது.

ஆனால், ‘சிறப்புத் தீவிரத் திருத்தம்’ (Special Intensive Revision - SIR) என்பது அப்படியல்ல. அது வாக்காளர் பட்டியலையே முழுமையாக மறுபரிசீலனை செய்து, அனைவரின் தகுதியையும் புதிதாக உறுதிப்படுத்தி, முற்றிலும் புதிய வாக்காளர் பட்டியலை உருவாக்கும் ஒரு தீவிரமான செயல்திட்டமாகும்.

சுதந்திர இந்தியாவின் தொடக்க ஆண்டுகளில் சீரான இடைவெளிகளில் SIR நடத்தப்பட்டு வந்திருந்தாலும், இம்முறை இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் வடிவமைத்த நடைமுறைகள் மிகவும் கடினமானதாகவும், நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற சிக்கல்கள் நிறைந்ததாகவும் அமைந்தன.

ஒவ்வொரு குடிமகனும் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடைபெற்ற SIR கணக்கெடுப்போடு தங்களுக்கு இருக்கும் தொடர்பை ஆவணங்கள் வாயிலாக நிரூபிக்கவேண்டும்; தவறினால் தங்களின் வாக்குரிமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள மலைபோல் ஆவணங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு தேர்தல் அலுவலர்களை நேரில் சென்று சந்திக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் உருவாக்கப்பட்டது.

இதன் விளைவாக, நாடு முழுவதும் இதுவரை சுமார் 13 கோடி வாக்காளர்களின் பெயர்கள் வரைவு வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து அதிரடியாக நீக்கப்பட்டுள்ளன. இது இந்தியாவின் மொத்த வாக்காளர்களில் சுமார் 13 விழுக்காடாகும். அதிகபட்சமாக டெல்லியில் 33% வாக்காளர்களும், தெலுங்கானா, மகாராஷ்டிராவில் 21% வாக்காளர்களும் நீக்கப்பட்டுள்ளனர். இப்படி அனைத்து மாநிலங்கள், யூனியன் பிரதேசங்களிலும் அதிர்ச்சி தரவைக்கும் விழுக்காட்டில் வாக்காளர்கள் நீக்கம் நடந்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் 11.5% வாக்காளர்கள் நீக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர் மீண்டும் தேர்தல் அலுவலர்களிடம் முறையிட்டுப் பெயரை இணைத்துக்கொள்ள முடியும் என்றாலும், அது தொடர்பான முழு நிலவரம் இன்னும் வெளிவரவில்லை.

இந்தியாவின் இரண்டு பெரிய மாநிலங்களின் மொத்த மக்கள்தொகைக்குச் சமமான 13 கோடிப் பேரின் வாக்குரிமை ஒரே பேனா மை வீச்சில் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ‘புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களின் பெயர்களை நீக்குகிறோம்’ என்ற தேர்தல் ஆணையத்தின் வழக்கமான சாக்குப்போக்கை நம்பி, சனநாயகக் கடமையாற்ற முடியாமல் போனதைச் சகித்துக்கொண்ட மக்களுக்கு, இந்த SIR நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதில் நிகழ்ந்துள்ள முறைகேடுகளும் குளறுபடிகளும் வெளிச்சத்திற்கு வந்தபோது பேரதிர்ச்சியே காத்திருந்தது.

இந்தியத் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராகப் பொறுப்பேற்ற ஞானேஷ் குமார் தலைமையிலான தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள், தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் பார்வைகளுக்கும், கடும் மக்கள் எதிர்ப்பிற்கும் உள்ளாகியுள்ளன. ‘தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ நாளிதழ் வெளியிட்ட புலனாய்வு அறிக்கை, தேர்தல் ஆணையத்தின் உள்ளேயே வெடித்துள்ள பெரும் பிளவை அம்பலப்படுத்தியுள்ளது.

அரசமைப்புச் சட்டத்தின்படி, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் இரு தேர்தல் ஆணையர்கள் கொண்ட மூவர் குழுவே இணைந்து முடிவுகளை எடுக்கவேண்டும். ஆனால், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார், சக தேர்தல் ஆணையர்களான சுக்பீர் சிங் சாந்து மற்றும் விவேக் ஜோஷி ஆகியோரின் ஆலோசனைகளையும் எதிர்ப்புகளையும் முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து, கடந்த பத்து மாதங்களில் குறைந்தது 14 முறையாவது தன்னிச்சையாக உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துள்ளார்.

புதிய வாக்காளர்களைச் சேர்ப்பதற்கான படிவம் 6-இல், நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலின்றி SIR தொடர்பான கூடுதல் விவரங்களை ஆணையம் கட்டாயமாக்கியுள்ளது. இதனைத் தன்னிச்சையாகச் சேர்த்தது ‘சட்டவிரோதமானது மற்றும் அதிகார வரம்பு மீறியது’ என உச்ச நீதிமன்றமே எச்சரிக்கும் நிலைக்கு நிலைமை முற்றியுள்ளது. மேலும், தேர்தல் ஆணையத்தின் உள்விவகாரங்கள் குறித்து ஒன்றிய அரசின் கேபினட் செயலாளரிடம் முறையிட்டதும், தன்னாட்சி அமைப்பின் சுயாட்சியைக் கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது.

மாநில மற்றும் மாவட்ட அளவிலான அதிகாரிகளுக்கு உரிய அதிகாரங்களை வழங்காமல், டெல்லியில் இருந்துகொண்டே மென்பொருள்கள் மூலமாக வாக்காளர் பட்டியலைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளனர். பெயர்கள் சேர்ப்பதும் நீக்கப்படுவதும் மாநில அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டி, டெல்லியிலிருந்து தீர்மானிக்கப்பட்டது இந்தியக் கூட்டாட்சித் தத்துவத்திற்கே விடப்பட்ட சவாலாகும். முறையான காரணங்களின்றி, எவ்விதத் தெளிவான தரவுகளுமின்றி ஒரே நேரத்தில் 13 கோடிப் பேர்களின் வாக்குரிமையைப் பறித்தது இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குவதாகும்.

இச்செய்தி  பூதாகரமாக வெடித்து, எதிர்க்கட்சிகள் நாடாளுமன்றத்தில் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையருக்கு எதிராகப் பதவி நீக்கத் தீர்மானம் கொண்டுவரத் திட்டமிட்ட நிலையிலும் ‘காக்ரோச் ஜனதா கட்சி’ (CJP) போன்ற இளைஞர் அமைப்புகள் நாடு தழுவிய போராட்டங்களை அறிவித்த நிலையிலும், தேர்தல் ஆணையம் அவசர அவசரமாகச் கூடி அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டது.

“ஆணையத்திற்குள் பிளவு எதுவுமில்லை; முடிவுகள் ஒருமனதாகவே எடுக்கப்பட்டன” என்றும், “இனி மக்கள் அலுவலர்களைத் தேடி ஓட வேண்டியதில்லை, அலுவலர்களே மக்களைத் தேடி வருவார்கள்” என்றும் ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூறியுள்ளது. ஆனால், இவை அனைத்தும் பரிதாபகரமாகத் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கும் தேர்தல் ஆணையத்தின் நேர்மையைச் சிறிதும் மீட்டெடுக்கப் போவதில்லை.

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் என்பது சாதாரண அமைப்பல்ல; மாறாக, அது கிராம பஞ்சாயத்து முதல் நாடாளுமன்றம் வரை நாட்டின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும் சனநாயகத்தின் இதயம். அதன் ஆணையாளர்கள் நீதிபதிகளுக்கு நிகரான நடுநிலையையும் நியாயத் தராசையும் ஏந்தியிருக்க வேண்டியவர்கள்.

எனவே, தேர்தல் ஆணையம் தன் மீதான கறையைப் போக்க வெளிப்படையான நடவடிக்கைகளை எடுத்தாகவேண்டும். SIR கணக்கெடுப்பில் நடந்த தவறுகள் மற்றும் தன்னிச்சையான முடிவுகள் குறித்து நடுநிலையான உயர்மட்ட விசாரணைக்கு ஆணையம் உள்படவேண்டும். நீக்கப்பட்ட 13 கோடி வாக்காளர்களின் விவரங்களையும், நீக்கத்திற்கான சரியான காரணங்களையும் மாநில வாரியாக வெளிப்படையாகத் தரவுகளோடு வெளியிடவேண்டும். தலைமைத் தேர்தல் ஆணையரின் தன்னிச்சையான போக்கிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, மூவர் குழுவின் சனநாயகப்பூர்வமான முடிவெடுக்கும் முறையை மீட்டெடுக்கவேண்டும்.

இறுதியாக, மக்களைத் தங்களின் மனச்சான்றின்படி வாக்களிக்கச் சொல்லும் தேர்தல் ஆணையம், முதற்கண் தன் மனச்சான்றின்படி மதிப்பளித்து நேர்மையோடு நடந்துகொள்வதே இந்தியச் சனநாயகத்தைக் காப்பாற்றும் ஒரே வழியாகும்!

அன்புத் தோழமையில்,

அருள்முனைவர் செ. இராஜா @ இராஜசேகரன்

முதன்மை ஆசிரியர்