இளையோரின் திறமைகளுக்கும் படைப்பாற்றலுக்கும் புதிய கதவுகளைத் திறந்து, உலகளவில் பல தொழில்களையும் வேலைவாய்ப்புகளையும் உருவாக்கி, மனித வாழ்க்கையை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் ஓர் அற்புதப் புரட்சி, எண்மத் தொழில்நுட்ப உலகின் இணையவழிப் புரட்சியென்றால் அது மிகையல்ல.
நெடுந்தூரங்களை
அழித்து, உலகளவில் வாழும் மனிதர்களை நொடிப்பொழுதில் ஒன்று சேர்க்கும் பாலமாக அமைந்து, ‘யாதும் டிஜிட்டல் மயம்’ என்று டிஜிட்டல் உலகம் இன்று யாவற்றையும் மாற்றி அமைத்திருக்கின்றது.
மனிதகுலத்தின்
அன்றாட வாழ்வியலை எளிமையாக்கி, உலகை விரல் நுனியில் கொண்டுவந்து சேர்த்துள்ள இந்த இணையம் என்னும் அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, அதே வேகத்தில் மனிதகுலத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாகவும் உருவெடுத்து நிற்கிறது. அறிவியல் நமக்கு அளித்த கருவிகளை நல்வழிப் பாதையில் பயன்படுத்துவோருக்கு இணையம் ஒரு பெருங்கொடை; ஆனால், அதையே குறுக்கு வழியிலும் தவறான பாதையிலும் பயன்படுத்தத் துடிக்கும் சமூக விரோதிகளுக்கு அதுவொரு பேராபத்து.
அண்மைக்காலமாக,
செய்தித்தாள்களையும் காட்சி ஊடகங்களையும் திறந்தாலே இணையவழி ஏமாற்று வேலைகளும், கணினிவழி நிதிச் சூறையாடல்களும்தான் தலைப்புச் செய்திகளாக ஆக்கிரமிக்கின்றன. ஏதோ ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்துகொண்டு, முகமே தெரியாத நபர்களின் வாழ்நாள் சேமிப்பை நொடிப்பொழுதில் சுருட்டிச் செல்லும் ‘இணையவழிக் குற்றங்கள்’(Cybercrimes), நவீன சமூகத்தின் மிகப்பெரிய சாபக்கேடாகவே மாறியுள்ளன. தொழில்நுட்பத்தின்
நுணுக்கங்களை அறியாத மக்களின் ‘டிஜிட்டல் அறியாமையை’
தங்களுக்குச் சாதகமாக அறுவடை செய்யும் இந்த அநீதிக்கு எதிராக, மக்கள் விவேகமும் விழிப்புணர்வும் கொண்டிருக்கவேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகிறது.
கணினி
வலைப்பின்னலையும், கைப்பேசி போன்ற டிஜிட்டல் சாதனங்களையும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்திச் செய்யப்படும் சட்டவிரோதச் செயல்கள் இரு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். ஒன்று, தொழில்நுட்பச் சாதனங்களை இலக்காகக் கொண்டு ‘கணினி நச்சுயிரிகளை’ (Viruses) அனுப்பி, அமைப்புகளை முடக்குவது அல்லது தரவுகளை அழிப்பது; மற்றொன்று, தொழில்நுட்பச் சாதனங்களைக் கொண்டு குற்றங்களை நடத்துவது. அதாவது, இணையத்தைப் பயன்படுத்தி நிதி மோசடி செய்வது, போலியான தகவல்களைப் பரப்புவது மற்றும் பிறரின் அடையாளங்களைத் திருடுவது.
தொடக்கக்
காலத்தில் ‘ஹாக்கர்ஸ்’
எனப்படும் தனிப்பட்ட சில கணினி வல்லுநர்களால் விளையாட்டாகத் தொடங்கப்பட்ட இச்செயல்கள், இன்று பன்னாட்டு அளவில் பில்லியன் கணக்கில் பணத்தைச் சூறையாடும் மிகப்பெரிய நிழல் உலகக் கூட்டமைப்பாக, ஒரு ‘மாஃபியா’ வாக உருவெடுத்து நிற்பது அதிர்ச்சியளிக்கின்றது.
இன்றைய நவீன டிஜிட்டல் யுகத்தில் இணையவழிக் குற்றவாளிகள் கையாளும் உத்திகள் எல்லைகளைக் கடந்து, நாளுக்கு நாள் அதிநவீன நுட்பங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக, கணினிகளுக்குள் ‘மால்வேர்’ எனப்படும்
தீம்பொருள்களைப் புகுத்தி, தரவுகளைப் பிணைக்கைதிகளாகப் பூட்டிவைத்துவிட்டு, அவற்றைத் திறக்க பெருந்தொகையைப் பிணையப் பணமாகக் கேட்பது. இதற்குச் சான்றாக 2017-ஆம் ஆண்டில் உலகளவில் 150 நாடுகளைச் சேர்ந்த 23,00,000 கணினிகளை முடக்கி, 4 பில்லியன் டாலர் இழப்பை ஏற்படுத்திய ‘வான்னாக்ரை’ (Wannacry) தாக்குதலே நம் நினைவிற்கு வருகின்றது.
மேலும்,
மின்னஞ்சல்கள் அல்லது குறுஞ்செய்தி மூலம் பிரபல வங்கிகள் அல்லது அரசு அமைப்புகள் பேசுவது போலப் போலியான தொடர்புகளை ஏற்படுத்தி, கடவுச்சொற்கள் (உள்ளீட்டு குறியீடு), வங்கிக்கணக்கு எண்களைத் திருடுவதும், அதுபோலவே, குறுஞ்செய்திகள் மற்றும் போலித் தொலைப்பேசி அழைப்புகள் மூலம் மக்களை அச்சுறுத்தி, ஆசை வார்த்தைகள் காட்டி பணத்தைப் பறிப்பதும் சமூகத்தில் இன்று பெருகி வருகின்றன.
அண்மைக்காலமாக,
செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, நமக்கு நெருக்கமானவர்களின் குரலை அல்லது உருவத்தை அப்படியே போலி செய்து, ஆபத்தில் இருப்பது போலக் காட்டிப் பணம் பறிக்கும் அதிர்ச்சி தரும் குற்றங்களும் நாளுக்குநாள் அரங்கேறி வருகின்றன.
மக்களின்
‘டிஜிட்டல் அறியாமை’ மற்றும் ‘உளவியல் பலவீனங்களை’ இணையக்
குற்றவாளிகள் மிகத் துல்லியமாகப் பயன்படுத்துவதுதான் மிகவும் கவலைக்குரிய செய்தி. இவ்வகையில், சாதாரண மக்கள் மட்டுமன்றி, கணினி வல்லுநர்கள், வங்கி அதிகாரிகள், மருத்துவர்கள், உயர்கல்வி கற்ற அறிஞர்கள் கூட இந்த இணைய மோசடிகளில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர் என்பதுதான் ஐ.ஐ.டி.
மெட்ராஸ் நடத்திய அண்மைக்கால ஆய்வு தரும் அதிர்ச்சி நிறைந்த செய்தி. இதற்கு முக்கியக் காரணம், குற்றவாளிகள் மக்களின் மனத்தில் உருவாக்கும் செயற்கையான மூளை முடக்கமே!
அச்சம்,
பதற்றம், அவசரம், பேராசை போன்ற மனித உணர்ச்சிகளை இக்குற்றவாளிகள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, ‘உங்கள் வங்கிக் கணக்கு முடக்கப்பட்டுவிட்டது’, ‘மின்சாரக்
கட்டணம் செலுத்தாவிட்டால் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும்’, ‘உங்கள்
மீது டிஜிட்டல் கைது நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது’ என்று
அச்சுறுத்தும்போது, மக்களின் பகுத்தறியும் திறன் தற்காலிகமாக முடங்கி விடுகிறது. இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் பணத்தை இவர்கள் சூறையாடி விடுகின்றனர்.
இது
ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட நபர் செய்யும் சிறு திருட்டு அல்ல; மாறாக, உலகளாவிய
அளவில் செயல்படும் மாஃபியாக் கும்பல்களின் செயல்பாடே! இவர்கள் போலி அழைப்பு மையங்கள், போலி வங்கிக் கணக்குகள் மற்றும் இணையவழிச் சூதாட்டக் கணக்குகள் மூலம் பணத்தை நொடிப்பொழுதில் பல்வேறு நாடுகளுக்குக் கடத்தி விடுகின்றனர். பதியப்படும் ஒரு சிறு புகாரின் பின்னணியில், பல கோடிக்கணக்கான ரூபாய்
மோசடியும், நூற்றுக்கணக்கான போலிக் கணக்குகளும் இணைக்கப்பட்டிருப்பது காவல்துறை விசாரணைகளில் இன்று தெரியவருகின்றன.
ஆயினும்,
தொழில்நுட்ப அச்சுறுத்தல்கள் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தாலும், மனித மனத்தின் விவேகமும் விழிப்புணர்வுமே இதற்கான முதன்மைத் தடுப்பு அரணாகச் செயல்பட முடியும். குறிப்பாக, முன்பின் தெரியாத நபர்களிடமிருந்து வரும் எந்த ஓர் இணையத் தொடுப்பிலும் உடனடியாக இணையக்கூடாது என்றும், அவசரப்படுத்தும் எந்த ஓர் அழைப்பையும் உடனே நம்பிவிடாமல், நிதானமாகச் செயல்படவேண்டும்; வங்கிச் சான்றுகள், கடவுச் சொற்கள், ஒருமுறை பயன்படுத்தும் கடவுச்சொல் (OTP), ஆதார் விவரங்கள்
போன்றவற்றைத் தொலைப்பேசியிலோ அல்லது இணையத்திலோ யாருடனும் பகிரக் கூடாது என்றும் அறிவுறுத்தப்படுகிறோம். எந்தவோர் அதிகாரப்பூர்வ வங்கியோ அல்லது அரசு அமைப்போ தொலைப்பேசியில் OTP கேட்காது என்பதை
நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.
மேலும்,
நமது டிஜிட்டல் கணக்குகளுக்குச் சிக்கலான கடவுச்சொற்களைப் (Complex Passwords) பயன்படுத்துவதோடு, இருமுறை சரிபார்ப்பு முறையைக் கட்டாயமாக நடைமுறைப்படுத்தவேண்டும் என்றும், அவ்வாறே அதிகாரப்பூர்வமற்ற இடங்களிலிருந்து எவ்விதக் கோப்புகளையும் பதிவிறக்கம் செய்யக்கூடாது என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறோம்.
இத்தகைய
சூழலில், இணையவழிக் குற்றத் தடுப்பு என்பது தனிநபர் விழிப்புணர்வோடு முடிந்து விடுவதன்று; மாறாக, அரசு, சமூக அமைப்புகள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டியதொரு கூட்டுப்பொறுப்பாகும்.
குறிப்பாக,
பள்ளிப் பாடத்திட்டங்களில் ‘டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு’ குறித்த
பாடங்களைக் கட்டாயமாக்குவதோடு, பள்ளிகளில் ‘இணையப் பாதுகாப்பு மன்றங்களை’
உருவாக்கி, மாணவர்களுக்கு விழிப்புணர்வுப் பயிற்சிகளை வழங்கவேண்டும். மேலும், வானொலி, தொலைக்காட்சி, நாளிதழ்கள் மற்றும் சமூக வலைதளங்கள் வாயிலாகத் தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வுப் பரப்புரைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
‘அவசரப்படாதே, யோசி, சரிபார்!’ என்ற விழிப்புணர்வுத் தாரக மந்திரத்தை மக்களிடம் தொடர்ந்து கொண்டு சேர்க்கவேண்டும். அவ்வாறே, கிராமப்புறங்கள் மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் விழிப்புணர்வுப் பட்டறைகளை அமைத்து, முதியோர் மற்றும் இல்லத்தரசிகளுக்கு இணையத்தின் ஆபத்துகள் குறித்துக் கற்பிப்பதுடன், 1930 என்ற அவசர உதவி எண்ணை உடனே அழைத்தால், திருடப்பட்ட பணத்தை முடக்கி மீட்டெடுக்க அதிக வாய்ப்புள்ளது என்பதையும் தெரியப்படுத்திடவேண்டும்.
இறுதியாக,
‘சிறு துளி பெரு வெள்ளம்’ என்பதைப்போல,
நாம் ஒவ்வொருவரும் வளர்த்தெடுக்கும் சிறு விழிப்புணர்வுதான், மிகப்பெரிய டிஜிட்டல் குற்ற அலைகளில் இருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கும் கேடயமாகும். அறிவியல் வளர்ச்சி மனிதகுலத்தின் மேம்பாட்டிற்கே தவிர, நம்மை அழிப்பதற்கல்ல என்பதை நாம் புரிந்திடவேண்டும். தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதில் அச்சம் தேவையில்லை; மாறாக, அளப்பரிய விவேகமும் விழிப்புணர்வும் மிக மிக அவசியம் என்பதை நாம் உணர்ந்திடவேண்டும்; பிறருக்கு உணர்த்திடவேண்டும்.
ஆகவே,
டிஜிட்டல் அறியாமையை அகற்றி, நாம் விழிப்புணர்வுச் சுடரை ஏந்திச் செயல்பட்டால், இணையவழிக் குற்றவாளிகளின் கரங்களில் இருந்து நம்மையும், நம் எதிர்காலத் தலைமுறையையும் உறுதியாக நாம் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும்.
விழித்திருப்போம்! விவேகம் கொண்டிருப்போம்!
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
இயற்கை மனிதகுலத்திற்கு அளித்த மிக உன்னதமான கொடை நீர். ‘நீரின்றி அமையாது உலகு’ என்ற ஐயன் திருவள்ளுவரின் கூற்று, வெறும் அறநெறி உரை அன்று; அது மனிதச் சமூகத்தின் அடித்தளத்தைக் குறிப்பிடும் புவிசார் வாழ்வியல் உண்மை. அதுவே, நம்மைப் பல்வேறு வழிகளில் இணைக்கிறது.
நிலத்தடி
நீர் நிலைகள் பல்வேறு தரப்பினருக்கும் வாழ்வாதாரமாக அமைந்துள்ளது. தற்போது பெய்யும் மழை நீரே, நாளை குடிநீராகவும் பாசன ஆதாரமாகவும் நிலத்தடி நீராகவும் மாறுகிறது. நீர் ஒரு பகிரப்பட வேண்டிய வளமாகும்; அத்துடன் நமது எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு அதை பாதுகாப்பாக வழங்கிடவேண்டிய கடமையும் பெரும் பொறுப்பும் நமக்குண்டு.
21-ஆம்
நூற்றாண்டின் மிகக் கடுமையான சவாலாக உருவெடுத்துள்ள காலநிலை மாற்றம், உலகளாவிய சூழலியல் அமைப்பைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டுள்ளது. புவி வெப்பமயமாதலின் நேரடி விளைவாக மழைப்பொழிவுச் சுழற்சி சீர்குலைந்து, ஒருபுறம் கடுமையான வறட்சியும், மறுபுறம் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் வெள்ளப்பெருக்கும் மாறி மாறித் தாக்குகின்றன.
இத்தகைய
உறைபனி உருகுதல், கடல்மட்ட உயர்வு மற்றும் தீவிரக் காலநிலை மாறுபாடுகளுக்கு இடையே, நன்னீர் மூலங்கள் மிக வேகமாகக் குறைந்து வருகின்றன. உலகெங்கிலும் பெருகிவரும் மக்கள்தொகை, அதிவேக நகரமயமாக்கல் மற்றும் தொழில்மயமாக்கல் ஆகியவற்றுடன் காலநிலை மாற்றமும் கைகோர்த்துக்கொண்டதால், உலகளவில் ‘நீர் நெருக்கடி’
ஒரு சமூக-அரசியல் அவசர நிலையாக உருவெடுத்துள்ளது.
இந்நீர்
பற்றாக்குறை வெறும் இயற்கை சார்ந்த பிரச்சினை மட்டுமல்ல; மாறாக, அது மனித உரிமைகள், சமூகநீதி மற்றும் நாடுகளின் இறையாண்மை சார்ந்த அரசியல் களம் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
நன்னீர்
என்பது பூமியின் பல்வேறு உயிர்க்கோளங்களின் உயிரோட்டத்தைத் தீர்மானிக்கும் முதன்மைக் காரணி. வெப்ப மண்டல மழைக்காடுகள் முதல் ஈரநிலங்கள் வரை அனைத்துச் சூழலியல் மண்டலங்களும் மழைப்பொழிவு மற்றும் நீரின் இருப்பையே பெரிதும் நம்பியுள்ளன.
இத்தகைய
சூழலில், அண்மையில் (செப்டம்பர் 22 முதல் 26 வரை) புதுடில்லியில் நடைபெற்ற ‘ஒன்பதாவது - உலக நீர் வார’ நிகழ்வுகள் பல வழிகாட்டுதல்களையும் விழிப்புணர்வையும் எச்சரிக்கையையும் விடுத்துள்ளன. மத்திய
ஜல் சக்தி (நீர்வளம்) அமைச்சகத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட இந்நிகழ்வில் அரசுகள், நிபுணர்கள், தொழில்துறையினர், உலக நட்புறவு நாடுகள் எனப் பல்வேறு தளங்களில் இருந்து அனுபவம் நிறைந்த வல்லுநர்கள் தங்களுடைய அனுபவம், தொழில்நுட்பம், நீர் மேலாண்மை பற்றிய கருத்துகளைப் பரிமாறிக் கொண்டது, எதிர்காலத்திற்கான கூட்டுறவை உருவாக்கும் ஒரு தளமாக அமைந்திருந்தது.
மத்திய
நீர் வளத்துறை அமைச்சர் சி.ஆர். பாட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளதுபோல, “வருங்காலத் தலைமுறையினருக்காக ஒவ்வொரு துளி நீரையும் நாம் ஒருங்கிணைந்து பாதுகாக்கவேண்டும்.” ஆயினும், கடந்த 20-ஆம் நூற்றாண்டில் மட்டும் மனிதனின் பேராசையினாலும், முறையற்ற நீர் மேலாண்மையினாலும் உலகின் 50 விழுக்காட்டிற்கும் அதிகமான ஈரநிலங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. நிலத்தடி நீர் மற்றும் மேற்பரப்பு நீர்நிலைகள் அதிகளவில் உறிஞ்சப்பட்டு, தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால் நச்சுமயமாக்கப்படுகின்றன. இதன் காரணமாக, உலகளவில் பாலைவனமாக்கல் அதிகரித்து, சுற்றுச்சூழல் சேவைகள் பெருமளவில் பாதிக்கப் பட்டுள்ளன.
மனித
சமுதாயத்தில் நீரின் பயன்பாடு பல்வேறு துறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. உலக வங்கித் தரவுகளின்படி, உலகளாவிய நன்னீர் பயன்பாட்டில் 72% பங்கைக் கொண்டு
முதலிடத்தில் இருப்பது வேளாண்மைத் துறையாகும். ஆனால், இதில் பெரும்பகுதி திறனற்ற பாசன முறைகளால் வீணடிக்கப்படுகிறது. இதற்குத் தீர்வாகத் துல்லியப் பாசனம், தொலைவு உணர்தல், மண் ஈரப்பதக் கண்காணிப்பு போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும்.
ஐக்கிய
நாடுகளின் உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பு (FAO) தரவுகளின்படி, உலக
நன்னீரில் 19% தொழில்துறையால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
நீர்மின் திட்டங்கள், அனல்மின் நிலையங்கள், சுத்திகரிப்பு ஆலைகள் மற்றும் உற்பத்திப் பிரிவுகள் நீரைப் பயன்படுத்துகின்றன. தொழில்துறை நீரை நுகர்வதைவிட, இராசயனக் கழிவுகளையும் வெப்பமடைந்த நீரையும் சுத்திகரிக்காமல் நீர்நிலைகளில் கலந்து சூழலியல் அமைப்பைக் கடுமையாகச் சீரழிக்கிறது.
மேலும்,
உலகளாவிய நன்னீரில் 12% வீட்டு உபயோகத்திற்காகப் பயன்படுகிறது. குடித்தல், சமையல், சுகாதாரம் மற்றும் குளியலுக்கு ஒரு மனிதனுக்கு நாளொன்றுக்கு குறைந்தபட்சம் 50 லிட்டர் நீர் தேவைப்படுகிறது. வளர்ந்த நாடுகளில் வீடுகளுக்கு விநியோகிக்கப்படும் அனைத்து நீரும் குடிநீர் தரத்திலேயே உள்ளது; ஆனால், அதில் மிகச் சிறிய விழுக்காடே குடிப்பதற்குப் பயன்படுகிறது.
இன்றைய
சூழலில் சுமார் 1.2 பில்லியன் மக்கள் ‘புவியியல் அடிப்படையில் நீர் பற்றாக்குறை’ நிலவும்
பகுதிகளிலும், 1.6 பில்லியன் மக்கள் உள்கட்டமைப்பு
மற்றும் நிதி பற்றாக்குறை காரணமாக நிலவும்
‘பொருளாதார நீர் பற்றாக்குறை’ பகுதிகளிலும் வாழ்கின்றனர்.
வளரும்
நாடுகளில் போதுமான நீர் சுத்திகரிப்பு வசதிகள் இல்லாததால், கடுமையான சுகாதாரக் கேடுகள் விளைகின்றன. 2024-ஆம் ஆண்டின் தரவுகளின்படி, 2.2 பில்லியன் மக்களுக்குப் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வசதி இல்லை; 3.4 பில்லியன் மக்களுக்குச் சுத்திகரிக்கப்பட்ட சுகாதார வசதிகள் இல்லை; 1.7 பில்லியன் மக்களுக்கு அடிப்படைக் கைகழுவும் சுகாதார வசதிகள் கூட இல்லை.
யுனிசெஃப்
அறிக்கையின்படி, கழிவுநீரில் உள்ள Vibrio cholerae மற்றும் Salmonella போன்ற பாக்டீரியாக்களினாலும் நுண்ணுயிரிகளினாலும் பரவும் வயிற்றுப்போக்கு நோயால், உலகளவில் 5 வயதிற்குட்பட்ட 4,43,000 குழந்தைகள் ஆண்டுதோறும் உயிரிழக்கின்றனர். ஐந்து வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகளின் மரணத்திற்கு இது மூன்றாவது முக்கியக் காரணம் எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
காலநிலை
மாற்றத்தின் அதிர்வுகளையும், நீர் மேலாண்மைப் போதாமையையும் புரிந்துகொள்ள சென்னை மாநகரம் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். ஆண்டிற்கு 700 மி.மீ. முதல்
1,100 மி.மீ. வரை கணிசமான மழைப்பொழிவைப் பெற்றபோதிலும், சென்னை நகரம் தொடர்ந்து தீவிர நீர்ப் பாதுகாப்பினைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை.
தென்னிந்தியாவில்
குறிப்பாக, தமிழ்நாட்டில் மழைநீரைச் சேமிக்கப் பழங்காலத்திலிருந்தே ‘சங்கிலித் தொடர் ஏரிகள்’ பயன்படுத்தப்பட்டன. வற்றாத ஜீவநதிகள் இல்லாத தமிழ்நாட்டில், பருவமழைக் காலங்களில் ஆறுகளில் பெருகிவரும் உபரிநீரை மண் கால்வாய்கள் மூலம் ஏரிகளுக்குத் திருப்பிவிடும் உன்னதமான பொறியியல் முறை நடைமுறையில் இருந்தது. ஓர் ஏரி நிறைந்தவுடன், அதன் உபரிநீர் அடுத்த ஏரிக்குச் செல்லும் வண்ணம் வடிவமைக்கப்பட்ட இத்தொழில்நுட்பம், சிமெண்ட் அல்லது இயந்திரங்கள் இன்றி முழுமையாக மனித உழைப்பால் உருவாக்கப்பட்டது.
1970-களில் தென்னிந்தியாவின்
பாசனத்தில் 92 விழுக்காட்டைப் பகிர்ந்த ஏரிப் பாசனம், தற்காலப் பேராசையினாலும், ஆழ்துளைக் கிணறுகளின் கட்டுப்பாடற்றப் பெருக்கத்தினாலும், பராமரிப்பின்மையினாலும் இன்று வெறும் 5.18 விழுக்காடாகச் சுருங்கிப்போனது வரலாற்றுச் சோகம்.
காலநிலை
மாற்றத்தின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளவும், நீர் பற்றாக்குறையைப் போக்கவும் நவீன நீர் மேலாண்மை நுட்பங்கள் அவசியமாகின்றன.
ஆகவே,
நீர் மேலாண்மை என்பது வெறும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த பொறியியல் பணி அல்ல; மாறாக, அது தீவிரமான சமூக-அரசியல்-வாழ்வியல் சார்ந்ததாகும். நீர்வளப் பகிர்வில் ஏழை மக்களும், பெண்களும், விளிம்புநிலைச் சமூகத்தினரும் தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்படுகின்றனர். காலநிலை மாற்றத்தின் கொடூரமான விளைவுகளை முதன் முதலில் சந்திப்பவர்கள் இந்த விளிம்புநிலை மக்களே!
காலநிலை
மாற்றத்தின் அச்சுறுத்தலிருந்து தப்பிக்கவும், நீர் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யவும் அரசுகள், குடிநீர் உரிமையை அடிப்படை மனித உரிமையாகச் சட்டப்பூர்வமாக்கவேண்டும். பண்டைய தமிழ்நாட்டின் ‘குடிமராமத்து’ பாணியில்,
உள்ளூர் சமூகங்கள், இளைஞர்கள், பெண்கள் மற்றும் பூர்வீகக் குடியினரை நீர் மேலாண்மை முடிவுகளில் தீவிரமாகச் சேர்க்கவேண்டும். வேளாண்மை, தொழில்துறை மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சித் துறைகள் தனித்தனியாக இயங்காமல், ஒருங்கிணைந்த நீர்வள மேலாண்மையை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
மேலும்,
‘நீரின்றி அமையாது உலகு’ என்ற நிலையைத் தாண்டி, ‘நீரின்றி அமையாது நீதி’ என்ற சூழலை நோக்கி உலகம் இன்று நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. காலநிலை மாற்றம் விடுத்துள்ள எச்சரிக்கையை உணர்ந்து, இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டுவதை நிறுத்தி, மரபுசார் அறிவையும் நவீன தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்து நீர் மேலாண்மையை ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாற்றத் தவறினால், மனித சமுதாயம் வரலாற்றின் பேரழிவைச் சந்திக்க நேரிடும்.
சாமானியனின்
தாகம் தீர்ப்பதே 21-ஆம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த அரசியலாக இருக்க முடியும்!
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
‘அரவின் உருவொடு கடிவிடு விடம்அற,
அரிதில்
உயிர்தரும் இனிது அமுது இவள் என,
இரவின்
இருளினும் வடுதரும் இருள்அற,
இரவி
ஒளியினும் ஒளிர்சுடர் இவள்என,
உரம்
இழிவுஅற, உயிர்அடும் இகல்அற,
உறுதி
இவள்என, உயிர் இவள்என, விரி
புரவில்
நிகர்இல தயவினில் நிகர்இல
புணரி
இவள்என அறைகுவர் சிலருமே!’
(தேம்பாவணி,
படலம் 8: 66)
என்கிறது
வீரமாமுனிவர் இயற்றிய தேம்பாவணி. அன்னை
மரியாயின் தூய்மையையும் தாய்மையையும், இறைவன் அவருக்கு அருளிய ஒப்பற்ற மேன்மையையும் போற்றும் இப்பாடல் வரிகளில், பாம்பின் வடிவில் வந்த தீயோன் (அலகை) மனிதகுலத்தின்மீது உமிழ்ந்த பாவம் என்னும் கொடிய நச்சு அகன்று, ஆன்மாவிற்கு மறுவாழ்வு அளிக்கும் இனிய அமிழ்தமாக அன்னை மரியா திகழ்கிறார் என்றும், இரவின் இருளைக்காட்டிலும் கொடிய அறியாமை என்னும் இருளைப் போக்கும் சூரியனைவிட, பேரொளி வீசும் சுடராக அவர் விளங்குகிறார் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், மனத்தின் பலவீனங்களையும், ஆன்மாவைக் கொல்லும் பாவப் பகையையும் அழித்து நல்வாழ்விற்கு உறுதியளிக்கும் உயிராக அவர் இருக்கிறார் என்றும், அளவற்ற உலக உயிர்களைக் காப்பதிலும், இரக்கம் காட்டுவதிலும் தனக்கு நிகரில்லாத கருணைக் கடலாக அன்னை மரியா விளங்குகிறார் என்று சான்றோர் அவரைப் போற்றுகின்றனர் என்றும் வானவர் புகழ்வதாக வடித்துள்ளார்.
அன்னை
மரியாவின் கைகளில் தவழும் செபமாலை வெறும் செபங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; மாறாக, அது ஆன்ம மீட்பிற்கும், தீமைகளை வெல்வதற்கும், இறையருளைப் பெறுவதற்கும் நமக்கு அன்னையால் வழங்கப்பட்ட ஆற்றல்மிக்க ஆன்மிகக் கருவி. செபமாலையின் ஒவ்வொரு மணி வழியாகவும் நாம் அன்னையை நோக்கி ‘அருள் நிறைந்த மரியே வாழ்க’ என்று போற்றும்போது, அன்னை நமக்குத் தேவையான அருள் நிறைந்த நம்பிக்கையைக் கற்றுத் தருகிறார்; தனது மகனிடமிருந்து மன அமைதியையும், ஆன்மிகப்
பலத்தையும் பெற்றுத் தருகிறார்.
கிறித்தவ
வாழ்வியலில் செபமாலை இறைவேண்டல் என்பது, இயேசுவின் மீட்பு மறைபொருள்களை அன்னை மரியாவோடு இணைந்து தியானிக்கும் ஒரு புனிதப் பயணமாகும். இப்பயணத்தில், நமக்கு நன்மை செய்வதற்கு அன்னை மரியா ஒருபோதும் தயங்குவதில்லை என்பதை உணர்த்துவதே கானாவூரில் நிகழ்ந்த முதல் அருளடையாளம். அதேபோன்று,
இன்றும் தன் பிள்ளைகள் நம்பிக்கையோடு செபமாலையைக் கையிலெடுத்து மன்றாடும்போது, தன் அன்பு மகன் இயேசுவிடம் நமது தேவைகளுக்காக இடைவிடாது பரிந்துபேசி அளவற்ற அருள்கொடைகளை அருள்கின்றார்.
கொங்கு
மண்டலத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஆன்மிகத் தலமாகத் திகழ்வது கோவை - கருமத்தம்பட்டி புனித செபமாலை அன்னை பேராலயத் திருத்தலமாகும் (Holy Rosary Basilica). 1640-ஆம் ஆண்டிற்கும் முன்பிருந்தே வரலாற்றுப் பின்னணி கொண்ட இத்திருத்தலம், கோவை மறைமாவட்டத்தின் முதல் பேராலயமாகவும், அருள்நிறை புனிதத் தலமாகவும் திகழ்கிறது. தங்கள் துயரங்கள் மற்றும் தேவைகளுக்காக அன்னையை நாடிவரும் பிள்ளைகளை, அன்னை மரியா ஒருபோதும் இங்கு வெறுங்கையோடு திருப்பி அனுப்புவதில்லை என்பது கண்கூடு.
இப்பெருவிழா
வேளையில், கருமத்தம்பட்டி செபமாலை அன்னையின் பாதம் நாடுவோம்; அன்னையின் புகழ்பாடக் கூடுவோம். இச்சிறப்பிதழ் வெளிவர பேருதவியாக இருந்த திருத்தல அதிபர் மற்றும் விழா குழுவினர் அனைவரையும் மனதார வாழ்த்துகிறேன்.
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர் செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
உலகளாவிய வர்த்தகப் பாதைகளிலும், திட்டமிட்ட புவிசார் அரசியலிலும் கடுமையான கொந்தளிப்புகள் நிலவிவரும் இன்றைய சூழலில், இந்தியாவின் தலைநகர் புதுடெல்லியிலுள்ள பாரத் மண்டபத்தில் 18-வது ‘பிரிக்ஸ் உச்சி மாநாடு’ செப்டம்பர் 12, 13 ஆகிய நாள்களில் நடைபெற்றது; இது பன்னாட்டு அரசியல் அரங்கில் மிக முக்கியமானதொரு நகர்வாகக் கணிக்கப்படுகிறது.
2006-இல் பிரேசில்,
இரஷ்யா, இந்தியா, சீனா (BRIC) ஆகிய நாடுகளின் வெளியுறவு அமைச்சர்களின் சந்திப்போடு தொடங்கி, 2010-இல் தென் ஆப்பிரிக்காவையும் இணைத்துக்கொண்டு ‘பிரிக்ஸ்’
என உருவெடுத்த இக்கூட்டமைப்பு, இன்று தன் 20 ஆண்டுகால வரலாற்றுப் பயணத்தை நிறைவுசெய்து, முதிர்ச்சியடைந்த அமைப்பாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது.
குறிப்பாக,
2024-இல் எகிப்து, எத்தியோப்பியா, ஈரான், சவுதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம் மற்றும் இந்தோனேசியா ஆகிய நாடுகளின் இணைப்பிற்குப் பிறகு, உலக அரங்கில் மேலைநாடுகளின் ஆதிக்கத்திற்கு மாற்றாக விளங்கும் ஆற்றல்மிக்கக் கூட்டமைப்பாக விரிவடைந்துள்ளது. உலக மக்கள்தொகையில் பாதியையும், உலகளாவிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) சுமார் 13.6 ட்ரில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான பங்கையும், 4 ட்ரில்லியன் டாலர் அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பையும் கொண்டுள்ள அமைப்பாக இக்கூட்டமைப்பு திகழ்கிறது.
‘உறுதித்தன்மை, புதுமை, ஒத்துழைப்பு மற்றும் நிலையான வளர்ச்சியை உருவாக்குதல்’ (Building
for Resilience, Innovation, Cooperation and Sustainability) என்ற தொலைநோக்கு மையக்கருத்துடன், 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான தலைமைப் பொறுப்பை இந்தியா ஏற்று இம்மாநாட்டை வெற்றிகரமாக நடத்தி முடித்திருக்கிறது.
இந்தியப்
பிரதமர் நரேந்திர மோடி தலைமையேற்றுத் தொடங்கிவைத்த இம்மாநாட்டில், இரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புதின், சீன அதிபர் ஜி ஜின்பிங், ஈரான்
அதிபர் மசூத் பெசெஷ்கியன், தென் ஆப்பிரிக்க அதிபர் சிரில் ராமபோசா உள்ளிட்ட உறுப்பு நாடுகளின் தலைவர்களும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச்செயலாளர் அந்தோ னியோ குத்தேரஸ், உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO), உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) ஆகியவற்றின் தலைவர்களும் பங்கேற்றது இதன் முக்கியத்துவத்தை உலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளது.
மாநாட்டில்
ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ‘புது டெல்லி பிரகடனம்’,
வளரும் நாடுகளான ‘குளோபல் சவுத்’
(Global South) அமைப்புகளின் நீண்டகாலக் கோரிக்கைகளுக்குப் புத்துயிர் அளித்துள்ளது. ‘பிரிக்ஸ்’
அமைப்பை வெறும் நாடுகளின் கூட்டமைப்பாக மட்டும் சுருக்கிவிடாமல், உலகளாவியச் சிக்கல்களுக்குத் தீர்வுகளை வழங்கும் ‘தீர்வுகளின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு’
(Solutions Ecosystem)
என்று வர்ணித்த இந்தியப் பிரதமரின் உரை, இக்கூட்டமைப்பின் புதிய பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது.
கடந்த
காலங்களில் நிலவிய நிதிசார்ந்த சார்ந்திருப்பைக் குறைத்து, உறுப்பு நாடுகளிடையே எல்லை கடந்த வர்த்தகம், டிஜிட்டல் பொருளாதாரம், உற்பத்தி மற்றும் உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு ஆகியவற்றில் தற்சார்பை எட்டுவதற்கான தெளிவான வழிகாட்டலை இம்மாநாடு முன்வைத்துள்ளது.
மேலைநாடுகளின் ஆதிக்கத்தில் உள்ள
உலக வங்கி மற்றும் பன்னாட்டு நிதி அமைப்புகளுக்கு (IMF) மாற்றாக, புதிய முதலீட்டுத் தளத்தை (New Investment Platform-NIP)
உருவாக்குவதற்கான முதற்கட்ட ஆய்வுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், குஜராத்திலுள்ள ‘கிஃப்ட் சிட்டி’
(GIFT City) உலக நிதி மையத்தில் ‘பிரிக்ஸ் அபாயக் கூடம்’
(BRICS Risk Lab) மற்றும் காப்பீட்டு மையத்தை அமைப்பதற்கான இந்தியாவின் முன்மொழிவு, நிதிசார் பாதுகாப்பில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாகும்.
உலகளாவிய
வர்த்தகச் சங்கிலியில் வளரும் நாடுகளின் சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்களின் (MSME) நிதி நெருக்கடிகளைப் போக்க ‘ஜெய்ப்பூர் ஒருமித்த கருத்து’
(Jaipur Consensus)
மூலம், கடன் மதிப்பீட்டு நடைமுறைகள் மற்றும் விலைப்பட்டியல் கண்காணிப்பு அமைப்புகளை உருவாக்க முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
மேலும்,
பாலஸ்தீன மக்களின் கட்டாய இடப் பெயர்விற்குக் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்த இம்மாநாடு, காசாவில் உடனடிப் போர்நிறுத்தம், பாலஸ்தீனத்திற்கு முழுமையான ஐ.நா. உறுப்பினர்
அங்கீகாரம் மற்றும் செங்கடல் மற்றும் ஹார்முஸ் நீரிணைப் பகுதிகளில் தடையற்ற உலக வர்த்தகப் போக்குவரத்து ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி, தனது அமைதி அர்ப்பணிப்பை உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது.
இருப்பினும்,
‘பிரிக்ஸ்’ அமைப்பு
உலக அரங்கில் மிகப்பெரிய பொருளாதார ஆற்றலாக உருவெடுத்திருந்தாலும், அதன் அகக் கட்டமைப்பில் நிலவும் முரண்பாடுகளும் சவால்களும் தவிர்க்க முடியாதவை.
‘பிரிக்ஸ்’
அமைப்பின் இரு முக்கியத் தூண்களான இந்தியாவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையே நிலவும் எல்லைச் சிக்கல்கள் மற்றும் புவிசார் போட்டி முழுமையான நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்புவதில் தாமதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சீன அதிபர் ஜி ஜின்பிங் இந்தியாவிற்கு
வருகை தந்துள்ள போதிலும், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே வெளிப்படையான முழுமையான சீரமைப்பை எட்ட இன்னும் பல படிகள் கடக்கப்பட
வேண்டியுள்ளது.
புதிதாக
இணைக்கப்பட்டுள்ள உறுப்பு நாடுகளிடையே நிலவும் உள்நாட்டுப் பூசல்கள், இவ்வமைப்புக்கு மற்றொரு சவாலாகும். ஈரானுக்கும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்திற்கும் இடையே நிலவும் அரசியல் சார்ந்த முரண்பாடுகள் தீவிரமாக இருக்கும் சூழலில், மத்திய கிழக்குப் பகுதியில் நிலவும் மோதல்கள் குறித்து ஒருமித்த வலுவான நிலைப்பாட்டை எடுப்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் நீடிக்கின்றன.
மேலும்,
அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகள், ‘பிரிக்ஸ்’
அமைப்பை ‘மேற்கத்திய எதிர்ப்பு அணியாகவே’
(Anti-Western Block)
கருதுகின்றன. ‘பிரிக்ஸ்’
நாடுகள் தங்களுக்குள் மாற்றுப் பணப் பரிவர்த்தனை முறையை உருவாக்குவதையும், டாலருக்கு இணையான மாற்றுச் செலாவணியைக் கொண்டுவர முயல்வதையும் அமெரிக்கா உன்னிப்பாகக் கவனித்து வருகிறது. உறுப்பு நாடுகள்மீது விதிக்கப்படும் ஒருதலைப்பட்சமான பொருளாதாரத் தடைகள், உலக வர்த்தகச் சங்கிலியைப் பெரிதும் பாதிக்கின்றன.
ஐக்கிய
நாடுகள் சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சில் (UNSC) மற்றும் உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) போன்றவை காலாவதியான கட்டமைப்புடன், மேலைநாடுகளின் நலன்களை மட்டுமே பிரதிபலிப்பதாக அமைந்துள்ளன என்ற விமர்சனம் வலுத்து வருகிறது. இந்த இரட்டை நிலையைச் சுட்டிக்காட்டும் பிரிக்ஸ், ‘குளோபல் சவுத்’ எனப்படும் வளரும் மற்றும் ஏழை நாடுகளின் உண்மையான குரலாக மாறியுள்ளது.
நாணயப்
பரிவர்த்தனையில் டாலரின் தனியுரிமை கொண்ட முழுமையான கட்டுப்பாட்டைக் குறைத்தல், செயற்கை நுண்ணறிவு, குவாண்டம் தொழில்நுட்பப் பகிர்வு, கடலடிக் கேபிள் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் முக்கியமான கனிம வளங்களைப் பாதுகாத்தல் ஆகியவற்றில் ‘பிரிக்ஸ்’
இன்று எடுக்கும் முடிவுகள், உலகப் பொருளாதாரத்தின் திசையைத் தீர்மானிக்கும் வல்லமை பெற்றவை.
2026 ‘பிரிக்ஸ்’ உச்சி மாநாட்டின் நிறைவில் வெளியிடப்பட்ட ‘புதுடெல்லி பிரகடனம்’,
உலக அரங்கில் ஒரு புதிய பன்முனை உலக ஒழுங்கமைவை (Multipolar World Order) உருவாக்க அடிக்கல் நாட்டியுள்ளது. “வெறும் விதிகளையும் நிபந்தனைகளையும் பின்பற்றும் நாடுகளாக மட்டுமே வளரும் நாடுகள் தொடர முடியாது; மாறாக, உலகளாவிய விதிகளையும் கொள்கைகளையும் வகுக்கும் முதன்மைச் சக்தியாக அவை உருவெடுக்க வேண்டும்”
என்ற இந்தியப் பிரதமரின் முழக்கம் தகுந்த காலத்தில் வெளிப்பட்ட ஒன்று.
இருப்பினும்,
‘பிரிக்ஸ்’ அமைப்பின்
எதிர்கால வெற்றியானது, அதன் உறுப்பு நாடுகள் தங்களுக்குள் இருக்கும் இருதரப்பு முரண்பாடுகளைக் களைந்து, எட்டப்பட்ட தீர்மானங்களை எத்துணை வேகத்தில் நடைமுறைப்படுத்துகின்றன என்பதிலேயே இருக்கின்றது. ‘அதிகாரக் குவியலுக்கு மாற்றாக, சமத்துவமான உலகளாவிய சனநாயக நிர்வாகம்’
என்ற பிரிக்ஸின் இலக்கு வெல்லுமானால், அது 21-ஆம் நூற்றாண்டின் புவிசார் அரசியலில் ஒரு புதிய விடியலாக அமையும் என்பதே நம் நம்பிக்கை!
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
மனிதர்களுக்கு இடையேயான தொடர்பாடலில் சொற்கள் ஆற்றும் பங்கைக் காட்டிலும், சொற்களின்றி வெளிப்படும் ‘உடல்மொழி’ (Body Language) செலுத்தும் ஆதிக்கம் மிகவே ஆழமானது. நாம் பேசும் சொற்கள் வெறும் தகவலை மட்டுமே பரிமாறுகின்றன; ஆனால், நமது முகபாவனைகள், கையசைவுகள், உடலின் நிலைகள், விழித் தொடர்புகள் மற்றும் குரலின் தொனி ஆகிய சொற்களற்ற தொடர்பு முறைகள் (Nonverbal Communication) நமது உண்மையான எண்ணத்தையும் உள்நோக்கத்தையும் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாகத் திகழ்கின்றன.
உளவியல்
அறிஞரான ஆல்பர்ட் மெஹ்ராபியன் (Albert Mehrabian) என்பவரின் புகழ்பெற்ற ஆய்வுக் கோட்பாட்டின்படி, மனிதர்களுக்கு இடையிலான தொடர்பாடலில் 93 விழுக்காடு கருத்துகள் மற்றும் உணர்வுகள் சொற்களற்ற உடல்மொழி மற்றும் குரலின் தொனி மூலமாகவே சென்று அடைகின்றன; சொற்கள் வெறும் 7 விழுக்காடு பங்கையே வகிக்கின்றன. இத்தகைய சக்திவாய்ந்த உடல்மொழி, தனி மனித அன்றாட உறவுகளில் மட்டுமன்றி, பொதுமக்கள் கூடும் மேடைகளிலும், சனநாயக அமைப்புகளான சட்டமன்றம் மற்றும் நாடாளுமன்ற அவைகளிலும் கண்ணியத்துடன் பேணப்படவேண்டும்.
அவ்வகையில்,
கற்றறிந்த சான்றோர்கள், மாண்புமிகு மேன்மக்கள் கூடியுள்ள அவையில் ஒருவரின் செயல்பாடுகள் எப்படி அமையவேண்டும் என வரையறை தந்துள்ளது
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்றான சிறுபஞ்சமூலம்.
‘நகையொடு மந்திரம் நட்டார்க்கு வாரம்
பகையொடு
பாட்டுரையென்(று) ஐந்தும் - தொகையொடு
மூத்தார்
இருந்துழி வேண்டார் முது நூலுள்
யாத்தார்
அறிவினர் ஆய்ந்து... (83)
என்கிறார்
இந்நூலின் ஆசிரியர் காரியாசான். அதாவது, நீதி புகட்டுவதற்காக ஒவ்வொரு பாடலிலும் ஐந்து கருப்பொருள்களை எடுத்துக்கொள்ளும் இந்நூலாசிரியர், பெரியோர் கூடியிருக்குமிடத்தில் சிரித்தல், இரகசியப் பேச்சுப் பேசுதல், நட்பினருக்கும் உறவுகளுக்கும் சார்பாக நலம் பேசுதல், ஆகாதவருக்குப் பகைமை பேசுதல், பாட்டுக்கு உரை சொல்லுதல் ஆகிய ஐந்து செயல்களையும் அறிவுடையோர் சபையில் தவிர்ப்பது நல்லது என்கிறார்.
ஆயினும்,
அண்மையில் தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் காவல்துறை மானியக் கோரிக்கையின் மீது மாண்புமிகு முதலமைச்சர் விஜய் பதிலளித்துப் பேசியபோது, மேனாள் முதலமைச்சரும், தி.மு.க.
தலைவருமான மு.க. ஸ்டாலின்
அவர்களைக் கேலி செய்யும் வகையில் முதலமைச்சரின் உடல்மொழி அமைந்திருந்ததாக எழுந்த விமர்சனங்கள் அரசியல் களத்தில் பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளன.
இது
குறித்து அரசுத் தரப்பில் ‘அவ்வாறு வெளிப்பட்ட உடல்மொழியில் எவ்வித உள்நோக்கமும் இல்லை’ என்று விளக்கமளிக்கப்பட்ட போதிலும், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் தொல். திருமாவளவன் தனது ‘எக்ஸ்’ (X) தளப்பதிவில்
சுட்டிக்காட்டியுள்ள கருத்துகள் மிகவும் ஆழமானவை. “சட்டமன்றம் போன்ற உயரிய மன்றங்களில் அரசையும் தலைவர்களையும் வழிநடத்தும் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் பின்பற்றும் உடல் மொழியானது மிகுந்த கண்ணியமான அணுகுமுறையாக இருக்கவேண்டும்” என்றும்,
“அது மனித மாண்புகளுக்கு எதிரானதாக உருவெடுக்கக்கூடாது” என்றும்
அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
அரசியல்
களத்தில் கொள்கை சார்ந்த கூர்மையான விமர்சனங்களும், சித்தாந்த முரண்பாடுகளும் தவிர்க்க முடியாதவை; அவை சனநாயகத்தின் ஆரோக்கியமான கூறுகளாகும். ஆனால், ஒரு தனிநபரின் ‘தன்மதிப்பை’ எள்ளி
நகையாடும் விதத்திலோ அல்லது மனத்தைக் காயப்படுத்தும் விதத்திலோ அமையும் உடல்மொழியானது சனநாயகப் பண்பாட்டிற்கு முற்றிலும் உகந்ததல்ல.
அதிகாரம்,
கல்வி, செல்வாக்கு, பொருளாதாரம் என எவ்விதப் பின்னணியும்
இல்லாத எளிய மனிதரையும்கூட காயப்படுத்தும் அணுகுமுறை எந்தச் சூழலிலும் ஏற்புடையதல்ல எனும்போது, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களும், அகவையில் மூத்த சான்றோர்களும் வீற்றிருக்கும் மன்றங்களில் அதற்கான மரியாதை காக்கப்பட வேண்டும். ‘மூத்தோரை மதித்தல்’
என்பது தமிழர் பண்பாட்டின் தலையாய அறமும், மனித மாண்புகளின் உன்னதமான கூறுகளில் ஒன்றுமாகும். ஒருவரைச் சொல்லால் காயப்படுத்துவதைக் காட்டிலும், ஏளனமான உடல்மொழியால் காயப்படுத்துவது அவரது தன்மானத்தை வெகுவாகப் பாதிக்கும்.
உளவியல்
முறையில் நோக்குகையில், மனித உடல்மொழி ஐந்து முக்கியப் பங்களிப்புகளைச் செய்கிறது: 1. மீள வலியுறுத்தல் (Repetition) - நாம்
சொல்லும் வார்த்தைகளுக்கு மேலும் வலுசேர்ப்பது; 2. முரண்படுதல் (Contradiction)- வாயால்
ஒன்று பேசிவிட்டு, உடல்மொழியால் அதற்கு மாறான உணர்வை வெளிப்படுத்துவது (எடுத்துக்காட்டாக ‘சரி’ என்று சொல்லிக்கொண்டே தலையை எதிர்மறையாக அசைப்பது); 3. பதிலீடு செய்தல் (Substitution) - சொற்களே
இன்றி, முகபாவனை மூலமாகவே ஒரு கருத்தைப் பதிவுசெய்வது; 4. நிரப்புதல் (Complementing) - பேசும்
வார்த்தைகளுக்குக் கூடுதல் உணர்வைச் சேர்ப்பது; 5. அழுத்தமளித்தல் (Accenting) - ஒரு
கருத்தின் முக்கியத்துவத்தை உடலசைவு மூலம் சுட்டிக்காட்டுவது என்பதாகும்.
பேசுபவர்
தனது மனத்திலுள்ள உண்மையான எண்ணங்களை மறைக்க முயன்றாலும், அறியாமலேயே வெளிப்படும் அவரது இயற்கையான உடல் மொழியை வைத்து அவரது உண்மையான எண்ணத்தை எதிரில் இருப்பவர் எளிதில் கணித்துவிட முடியும். எனவேதான், வாய்மொழியாகக் கூறப்படும் வார்த்தைகளைக் காட்டிலும், சொற்களற்ற உடல் மொழியே மக்களின் மனசாட்சியை நேரடியாகச் சென்றடைகிறது. அரசியல் மேடைகளில் வெளிப்படும் எதிர்மறை உடல் அசைவுகள், கூர்மையான கேலிச் சிரிப்புகள், அலட்சியமான உடலமைப்புகள் போன்றவை அதிகாரச் செருக்கையோ அல்லது மதியீனத்தையோ மட்டுமே எதிரொலிக்கும்.
உடல்
மொழி என்பது அரசியல்வாதிகளுக்கு மட்டுமன்றி, நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் தலைவர்கள், மேலாளர்கள் மற்றும் சாமானிய ஊழியர்கள் அனைவருக்கும் மிகவும் முக்கியமானது.
அது
நம்பிக்கையை வளர்க்கும்; அதாவது, சரியான விழித்தொடர்பு (Eye contact),
திறந்த நிலையிலான உடலமைப்பு ஆகியவை மற்றவர்களிடம் நம்பிக்கையையும் இணக்கத்தையும் உருவாக்கும். அது பதற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும்; குறிப்பாக, பதற்றமான சூழலில் விரைவான கை அசைவுகளையும், வேகமான
நடையையும் தவிர்த்து, அமைதியான உடல்மொழியைக் கையாளும்போது சுற்றியிருப்பவர்களுக்கும் அது நேர்மறை ஆற்றலை அளிக்கும். அது கேட்கும் திறனை வளர்க்கும்; அதாவது, ஒருவர் பேசும்போது அவருக்கு முழு கவனம் அளிப்பது, இலேசாகத் தலை அசைப்பது போன்றவை நாம் அவரை மதிப்பதை உணர்த்தும்; மாறாக, பேசும்போது வேறு பக்கம் பார்ப்பது அல்லது அலட்சியமாக அமர்வது தொடர்பாடலை முற்றிலுமாகச் சீர்குலைக்கும்.
ஒரு
நல்ல தலைவர் என்பவர் வார்த்தைகளால் மட்டுமன்றி, தனது ஒட்டுமொத்த நடத்தையினாலும், உடல்மொழியினாலும் மற்றவர்களுக்கு மரியாதையையும் நம்பிக்கையையும் ஊட்டுபவராக இருக்கவேண்டும். ஆகவே, மாண்புமிகு
முதலமைச்சர் போன்ற உயரியப் பொறுப்புகளில் இருக்கும் தலைவர்கள் மற்றும் அரசியல் ஆளுமைகள், எத்தகைய உணர்ச்சிவசப்படும் சூழலிலும் தங்களின் உடல்மொழியில் மிகுந்த கவனத்துடனும் முதிர்ச்சியுடனும் இருப்பது அவசியமாகும். ஏனெனில், தலைவர்களின் ஒவ்வோர் அசைவும் சமூகத்தால் கூர்ந்து கவனிக்கப்படுகிறது; அதுவே மக்களுக்கான வழிகாட்டியாகவும் மாறுகிறது.
ஐயன்
வள்ளுவர் குறிப்பிடுவதுபோல,
‘ஏந்திய கொள்கையார் சீறின் இடைமுரிந்து
வேந்தனும்
வேந்து கெடும்’
(குறள் 899).
அதாவது,
பெரியவர்களும் சான்றோர்களும் கூடிய அவையில் அவர்கள் முன்னிலையில் நாம் நடந்துகொள்ளும் உடல் மொழியில் கண்ணியம் தவறி, அவர்கள் கோபப்படும்படி நடந்து கொண்டால், எவ்வளவு பெரிய அரசராக இருந்தாலும் மதிப்பிழந்து
போவார் என்கிறார் வள்ளுவர்.
இறுதியாக,
தனிநபர் விமர்சனங்களைத் தாண்டி, மனித மாண்பையும் சுயமரியாதையையும் காக்கும் பண்பட்ட உடல் மொழியே சிறந்த தலைமைத்துவத்திற்கும், நாகரிகமான அரசியலுக்கும், ஆரோக்கியமான சமூகத்திற்கும் நலம் பயப்பதாக அமையும்.
சொற்களில்
மட்டுமன்றி, நமது செயல்பாடுகளிலும் உடல்மொழியிலும் கண்ணியத்தைப் பேணுவதே பண்பட்ட சனநாயகத்தின் அடையாளமாகும்.
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்
‘கற்றது கைம்மண் அளவு, கல்லாதது உலகளவு’ என்ற ஒளவையாரின் மூதுரைக்கு இலக்கணமாக, அறிவுத் தேடலையே தன் முழு மூச்சாகக் கொண்டு வாழ்ந்த மரபு இத்தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு உரியது. உலகப் பொதுமறையாம் திருக்குறளையும், பகுத்தறிவுப் பகலவன் பெரியாரின் சிந்தனைகளையும், புரட்சிக் கவிஞர்களின் விடுதலை வரிகளையும் நெஞ்சில் ஏந்திய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மண் இது.
சங்க
காலம் தொட்டே கடல் கடந்து வணிகமும், கலைப் பரிமாற்றமும் செய்து, இயற்கை வளத்தோடும் இலக்கிய நயத்தோடும் உலகளாவிய சிந்தனையோடு இயங்கிய தமிழ்ச் சமூகம், இன்று 21-ஆம் நூற்றாண்டின் அதிவேக எண்மத் தொழில்நுட்ப (டிஜிட்டல்) யுகத்திலும், உலகமயமாதலின் பிடியிலும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இருப்பினும்,
இன்றைய தமிழ்ச் சமூகம், அறிவுத் தேடலிலும் பகுத்தறிவுச் சிந்தனையிலும் எத்தகைய நிலையில் உள்ளது? சமூகத்தில் நிலவும் இப்போதைய தொய்வு, அறியாமையினால் விளைந்ததா? அல்லது அறிவுசார் செயல்பாடுகளில் ஏற்பட்ட ஆர்வமின்மையினால் நிகழ்ந்ததா? என்ற வினாக்களுக்கு விடைதேட வேண்டிய அவசியம் இன்று எழுந்துள்ளது.
இன்றைய
தமிழ்ச் சமூகத்தின் தேக்க நிலைக்குக் காரணம் ‘அறியாமை’ என்று கூறுவது முற்றிலும் அடிப்படையற்ற வாதம் என்றே நான் எண்ணுகிறேன். தமிழ்நாட்டின் கல்வியறிவு விகிதம் இந்தியச் சராசரியைவிட மிக உயர்ந்து, தேசிய அளவில் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. திறன்பேசிப் பயன்பாடு மற்றும் இணைய ஊடுருவலில் தமிழர்கள் உலகளாவில் முதன்மை நிலையில் உள்ளனர்.
அறிவியல்,
அரசியல், உலக நிகழ்வுகள் என எந்தவொரு துறையைப்
பற்றிக் கேட்டாலும் உடனுக்குடன் தங்கள் கருத்துகளைப் பதிவு செய்யும் அளவிற்குத் தகவல் பரிமாற்றமும், சமூக விழிப்புணர்வும் பெரிதும் இன்று சாத்தியமாகியுள்ளன. எனவே, இன்றைய சமூகத்தின் பலவீனத்திற்குப் பின்னால் இருப்பது தகவல்கள் கிடைக்காத ‘அறியாமை’அன்று; மாறாக, தகவல்களைக் கையாளும் விதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள சீர்கேடே என்கின்றனர் கல்வியாளர்கள்.
ஆகவே,
இன்றைய தமிழ்ச் சமூகம் எதிர்கொள்ளும் முதன்மையான சவால் ‘அறிவுசார் ஆர்வமின்மை’ என்றே
பலரும் கருதுகின்றனர். எதையும் ஆழமாகக் கற்காமல், மேலோட்டமாகத் தெரிந்துகொண்டு நிறைவடையும் ஒருவித அறிவுச் சோம்பல் சமூகத்தில் பரவியுள்ளது கவலைக்குரியதே! 15 நொடி காணொளிகளிலும், இருவரி மீம்ஸ்களிலும் உலகத்தின் தத்துவங்களையும் அரசியலையும் சுருக்கிப் பார்க்கும் பழக்கம் இன்று தீவிரமடைந்துள்ளது. ஒரு புத்தகத்தை முழுமையாகப் படிக்கும் பொறுமையோ அல் லது ஒரு முழுமையான கட்டுரையைக் கூர்ந்து வாசிக்கும் ஆர்வமோ இன்று எவரிடமும் இல்லை.
அமெரிக்காவின்
நியூயார்க் நகரில் உள்ள ‘சிட்டி யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் நியூயார்க்’ (CUNY) பல்கலைக்கழகப்
பேராசிரியர் ஃபரிதுல் ஆலம் சுட்டிக்காட்டுவதுபோல, மனிதச் சமூகம் ‘எழுத்திற்குப் பிந்தைய சமூகம்’ என்ற புதிய பரிமாணத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. இது எழுத்து முற்றிலும் மறைந்து போகும் காலம் அன்று; மாறாக, எழுத்து தன் பழைய மையத்தன்மையை இழந்து பேச்சு, படம், ஒலி, காணொளி மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஆகியவற்றோடு இணைந்து இயங்கும் சூழலாகும்.
அன்றும்
இன்றும் ‘எழுத்து’ என்பது வாசிப்பிற்கு ஓர் ஆர்வத்தையும் ஆழத்தையும் தருவது. வாசகர் ஒரு கருத்தை உடனடியாக அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை; அதிலிருந்து விலகி, மீண்டும் மறுபரிசீலனை செய்ய அச்சு ஊடகப் பண்பாடும் பயன்பாடும் வழிவகுத்தது. ஆனால், இன்றைய எண்மத் தொழில்நுட்ப ஊடகங்கள் இந்தச் சுற்றை மிதமிஞ்சிய வேகத்திற்கு உட்படுத்தியுள்ளன. தகவல்களின் பற்றாக்குறை என்று ஏதுமில்லை; மாறாக, கவனத்தின் பற்றாக்குறையே இன்று நிலவுகிறது. ‘எதைப் பெறுவது?’ என்ற கேள்வியைக் கடந்து, ‘எதைப் படிக்கவேண்டும், எதை நம்பவேண்டும்?’ என்ற குழப்பத்தில் தமிழ்ச் சமூகம் சிக்கியுள்ளது.
தமிழர்களின்
தற்கால ஊடகச் சூழல், இளைஞர்களின் சிந்தனைத் திறனைப் பெரிதும் சீரழிக்கிறது என்பதே உண்மை. ஆக்கப்பூர்வமான சமூக விவாதங்களைவிட, திரை நட்சத்திரங்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, அரசியல் கட்சிகளின் (கருத்தியல்) மோதல்கள் இவையே சமூக ஊடகங்களில் முதன்மைப் பொருளாக மாறியுள்ளன.
மேலும்,
இன்றைய (AI) தொழில்நுட்பம் தகவல்களைச் சுருக்கித் தருவதால், மூல நூல்களை வாசிக்கும் பழக்கம் முற்றிலுமாக விடைபெறுகிறது. ‘யார் எழுதுகிறார்?’ என்ற மனிதச் சிந்தனையின் எல்லை மங்கி, தகவல்கள் இயந்திரத்தனமாக நுகரப்படுகின்றன. தர்க்கப்பூர்வமான ஆய்வுகள் இல்லாததால், புலனம் போன்ற செயலிகளில் வரும் வதந்திகளும் போலித்தரவுகளும் எவ்வித ஆய்வுமின்றி அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. எனவே, மக்கள் உரிமைகளை மறந்து, போலிப் பிம்பங்களை நுகர்ந்து திருப்தியடையும் அவல நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள்.
தமிழ்ச்
சமூகம் தன் அறிவுசார் பாரம்பரியத்தையும், பகுத்தறிவுச் சிந்தனையையும் மீட்டெடுக்க வேண்டுமெனில், ஆக்கப்பூர்வமான மாற்றங்களைப் பொறுப்புணர்வோடு அரசும் குடிமைச் சமூகமும் கல்வி நிறுவனங்களும் நம் குடும்பங்களும் உடனடியாக முன்னெடுக்க வேண்டும்.
‘எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள்
காண்ப தறிவு’ (குறள்
423)
என்ற
வள்ளுவப் பெருந்தகையின் வரிகளுக்கேற்ப, சமூகத்தில் பரப்பப்படும் தகவல்களின் உண்மைத் தன்மையை ஆராயும் பகுத்தறிவை நாம் நம்மில் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவேண்டும்.
ஆகவே,
‘வீட்டுக்கு ஒரு நூலகம்’ எனும் முழக்கத்தை முன்னெடுத்து, வாசிப்பு இயக்கத்தைக் கட்டியெழுப்ப
வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகிறது. கைப்பேசித் திரைகளில் காலத்தைக் கழிக்கும் காளையரின் (இளை யோரின்) நேரத்தைக் குறைக்கவும், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே நம் குழந்தைகள் புத்தகங்களை நேசிக்கும் பண்பாட்டை வளர்க்கவும் முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டியது இன்று அவசியமாகிறது. மனப்பாடக் கல்வியையும், தேர்வுக்கான மதிப்பெண் வேட்டையையும் ஒழித்து, ‘ஏன்? எதற்கு? எப்படி?’ என்று வினா எழுப்பும் ‘தர்க்கவியல் சிந்தனையை’
கல்வி நிலையங்களில் புகுத்த வேண்டியுள்ளது.
அவ்வாறே,
சமூக ஊடகங்களில் வெளியாகும் மேலோட்டமான கருத்துகளைக் கடந்து, கொள்கை சார்ந்த, சமூக மேம்பாட்டிற்கான விவாதங்களை இளைஞர்கள் முன்னெடுக்க ஊக்குவிக்கவேண்டும்.
இறுதியாக,
இன்றைய தமிழ்ச் சமூகம் அறியாமையில் மூழ்கிவிடவில்லை; மாறாக, தனக்குக் கிடைக்கப்பெற்ற எல்லையற்ற தகவல் பெருக்கத்தைக் கையாளுவதற்கான ‘அறிவுசார் ஆர்வத்தை’
தற்காலிகமாக இழந்து நிற்கிறது. நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் அடித்தளம் முழுமையாக ஆட்டம் காண்பதற்கு முன்பே நவீனச் சமூகமாக மாறிய தமிழ்ச் சமூகம், முழுமையான எழுத்தறிவைப் பெறுவதற்கு முன்பாகவே இன்று வளர்ந்து வரும் எண்மத் தொழில்நுட்பத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு பெரும் (ஏ)மாற்றம் கண்டிருக்கிறது.
இத்தகைய
சவாலை எதிர்கொண்டு, போலிப் பிம்பங்களையும், மேலோட்டமான பொழுதுபோக்குகளையும் புறந்தள்ளி, ஆழமான சிந்தனையையும், தர்க்க அறிவையும் நோக்கி நகர்வதே தமிழ்ச் சமூகத்தை உலக அரங்கில் நாளை மீண்டும் தலைநிமிரச் செய்யும் என்றே நம்புவோம்!
அன்புத்
தோழமையில்,
அருள்முனைவர்
செ.
இராஜா
@ இராஜசேகரன்
முதன்மை
ஆசிரியர்