அதிகாரமல்ல, ஆழமான நட்பு
“இனி நான் உங்களைப் பணியாளர் என்று சொல்லமாட்டேன்;… உங்களை நான் என் நண்பர்கள் என்றேன்”
(யோவா 15:15). இயேசுவின் இந்த ஒற்றை வார்த்தை கத்தோலிக்க நம்பிக்கையின் அஸ்திவாரத்தை மாற்றியமைக்கிறது. கிறித்தவம் என்பது வெறும் சட்டங்களின் தொகுப்போ அல்லது சடங்குகளின் பட்டியலோ அல்ல; அது கடவுளுக்கும் மனிதருக்கும் இடையிலான ஓர் உயிருள்ள உறவு என்பதைத் திருத்தந்தை லியோ அவர்கள் தனது மறைக்கல்வி உரையில் இந்த ‘அன்பின் உறவை’ மையப்படுத்தி நம்பிக்கையாளர்களுக்கு ஓர் உன்னதமான ஆன்மிகப் பாதையை வகுத்துக் கொடுத்துள்ளார்.
கடவுளின் அடையாளம்:
பண்பல்ல,
அதுவே
சாராம்சம்
திருவிவிலியத்தில்
யோவான் தனது முதல் கடிதத்தில் நமக்கு ஓர் உறுதியான உண்மையை உரக்கக் கூறுகிறார்: “கடவுள் அன்பாய் இருக்கிறார்” (1யோவா
4:8). அன்பு என்பது கடவுளின் பல பண்புகளில் ஒன்று
மட்டுமல்ல; அதுவே அவரது சாராம்சம்.
புனித
கிரகோரி குறிப்பிடுவதுபோல, “கிறிஸ்து நம்மைப்போல மாறினார்; நாம் அவர் வழியாகக் கடவுளாக மாறவேண்டும் என்பதற்காக.” கடவுள் நம்மைத் தேடி வருவது நமது தகுதியினால் அல்ல; மாறாக, அவர் அன்பாகவே இருப்பதால்தான். “கடவுள் உலகை எத்துணை அன்புகூர்ந்தார் எனில், தம் ஒரே மகனையே அளித்தார்”
(யோவா 3:16) என்ற இறைவார்த்தை, அன்பு என்பது வெறும் உணர்ச்சியல்ல; அது ஒரு ‘தியாகம்’ என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
இறைவெளிப்பாடு:
ஒரு
தெய்வீக
உரையாடல்
இரண்டாம்
வத்திக்கான் சங்கத்தின் ‘இறைவெளிப்பாடு’ (Dei Verbum) ஆவணம் ஒரு முக்கியமான உண்மையை முன்வைக்கிறது. கடவுள் மனிதர்களுக்குத் தரும் வெளிப்பாடு என்பது தகவல் பரிமாற்றம் அல்ல; அது ஒரு தனிப்பட்ட தொடர்பு. திருத்தந்தை லியோ இதனை விவரிக்கையில், “கடவுள் மனிதர்களிடம் நண்பர்களாகப் பேசுகிறார்” (Dei Verbum, 2) என்று வலியுறுத்துகிறார்.
திருவிவிலிய
வாசிப்பு என்பது ஒரு வரலாற்றைப் படிப்பதல்ல; மாறாக, நம் அருகில் அமர்ந்து, நம்மிடம் பேசும் இறைவனின் குரலுக்குச் செவி மடுப்பதாகும். நவீன உலகில் தகவல்கள் பெருகிவிட்ட போதிலும், ஆழமான உள்ளுணர்வுத் தொடர்பு குறைந்துவிட்ட நிலையில், இறைவார்த்தை மட்டுமே இதயங்களை இணைக்கும் பாலமாக அமைகிறது.
பணியாளர்கள் அல்லர்,
நண்பர்கள்!
நட்பு
என்பது சமமானவர்களுக்கு இடையே உருவாவது. இது ஒரு சமத்துவத்தின் புரட்சி. படைப்பாளரான இறைவனுக்கும், படைப்பான மனிதனுக்கும் இடையே சமநிலை என்பது இயற்கையில் சாத்தியமற்றது. ஆனால், புனித அகுஸ்தினார் கூறுவதுபோல, “கடவுளின் அருள் மட்டுமே நம்மைக் கடவுளின் நண்பர்களாக மாற்ற முடியும்.”
இயேசு
நம்மை நண்பர்கள் என்று அழைப்பதன் மூலம் மூன்று நிலைகளை உருவாக்குகிறார்:
1. சமத்துவம்: நட்பில் அதிகாரம் மறைந்து அன்பு முதன்மையாகிறது.
2. பகிர்தல்:
தந்தை தமக்குத் தெரிவித்த அனைத்தையும் இயேசு நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறார்.
3. அர்ப்பணிப்பு:
“தம் நண்பர்களுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதைவிட மேலான அன்பு வேறில்லை”
(யோவா 15:13).
செயலால் பேசும்
அன்பின்
சாட்சிகள்
அன்பு
என்பது கோவிலுக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடக் கூடியதல்ல; அது சமூகத்தில் செயல்பாடாக மாறவேண்டும். அதற்கு இரண்டு மாபெரும் சாட்சிகள் நமக்கு முன் வைக்கப்படுகின்றன:
1. புனித டேமியன்:
தொழுநோயாளிகளுக்காகத்
தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்தவர். ‘அன்பு என்பது வார்த்தைகளில் இல்லை; அது மற்றவர்களின் காயங்களைக் கழுவுவதில் இருக்கிறது’ என்பதை
உலகுக்கு உணர்த்தினார்.
2. அன்டோன் ஷ்மிட்:
இரண்டாம் உலகப் போரின்போது தனது உயிரைப் பணயம் வைத்து யூதர்களைக் காப்பாற்றிய வீரர் இவர். கிறிஸ்துவின் அன்பை இரத்தச்சாட்சியமாக வாழ்ந்து காட்டினார்.
அவருக்கு என்மேல்
அன்பு
“என் மகிழ்ச்சி உங்களுள் இருக்கவும், உங்கள் மகிழ்ச்சி நிறைவு பெறவுமே இவற்றை உங்களிடம் சொன்னேன்”
(யோவா 15:11). இன்றைய உலகில் நிலவும் தனிமைக்கு மருந்தாகத் திகழ்ந்த நிகழ்வைப் பார்ப்போம். அயர்லாந்து நாட்டுப் பெரியவர் ஒருவரிடம் “நீங்கள் கடவுளுக்கு நெருக்கமானவரா?” என்று கேட்டபோது, அவர் கூறினாராம்: “ஆமாம், அவருக்கு என்மேல் மிகுந்த அன்பு உண்டு.”
நமது
உண்மையான அடையாளம் நமது பதவியோ அல்லது செல்வமோ அல்ல; மாறாக, ‘இயேசு நேசிக்கும் நபர்’ என்பதுதான். இந்த உணர்வே வாழ்வின் துன்பங்களுக்கு மத்தியிலும் நிலையான மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.
நாம் பின்பற்ற
வேண்டிய
நடைமுறைப்
பாதை
• திருவழிபாடு: திருப்பலியில் இறைவார்த்தையை வெறும் சத்தமாகக் கேட்காமல், கடவுள் நம்மிடம் பேசும் தூதாக ஏற்க வேண்டும்.
• அமைதியான தியானம்:
தினமும் சிறிது நேரம் கடவுளின் பிரசன்னத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து, அவருடைய நட்பை உணர வேண்டும்.
• செயலில் அன்பு:
ஏழைகளின் குரலுக்குச் செவிசாய்ப்பதே உண்மையான வழிபாடு. அநீதிக்கு எதிரான போரும் மன்னிப்பும் அன்பின் வெளிப்பாடுகளே.
அன்பே எதிர்காலம்!
“நம்பிக்கை, எதிர்நோக்கு, அன்பு ஆகிய இம்மூன்றும் நிலைத்திருக்கும். இவற்றுள் அன்பே தலைசிறந்தது” (1கொரி
13:13). மீட்பு என்பது ஒரு கடினமான கோட்பாடு அல்ல; அது ஓர் இனிமையான உறவு. கிறிஸ்துவின் அன்பில் நிலைத்திருப்போம். அந்த அன்பு ஒன்றே உலகின் அநீதிகளை வேரறுத்து, அமைதியை நிலைநாட்டும்.
அன்பே
வாழும் மொழி; அன்பே உலக மாற்றம்; அன்பே இறைவழியின் அடையாளம்!
