நவீன அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப உலகில் தகவல் என்பது முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. அதிகத் தகவல் இருந்தால், அதிக அறிவு; அதிக அறிவு இருந்தால், சிறந்த முடிவுகள் என்ற நம்பிக்கை பொதுவாக நிலவுகிறது. ஆனால், நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் ஹெர்பர்ட் ஏ. சைமன் இந்தக் கருத்தை ஆழமாக மறுபரிசீலனை செய்தார். அவர் கூறிய புகழ்பெற்ற வரி: “தகவல்களின் பெருக்கம், மனிதக் கவனத்தின் வறுமையை உருவாக்குகிறது” (A wealth of information creates a poverty of attention). இக்கருத்து இன்று வெறும் கோட்பாடு அல்ல; இது நவீன மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான அனுபவமாக மாறியுள்ளது.
இன்றைய
உலகம் தகவல் பற்றாக்குறையைக் கொண்டதல்ல; மாறாக, தகவல் மிகை நிலையைக் கொண்டது. இணையம், ஸ்மார்ட் போன்கள், மேகக் கணினி (cloud systems), சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவற்றின் வளர்ச்சி காரணமாகத் தகவல் எப்போது வேண்டுமானாலும், எங்கே வேண்டுமானாலும் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் உலகளவில் மிகப்பெரிய அளவில் தரவு உருவாகிறது என்று ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. தகவல் இன்று விலையுயர்ந்த பொருள் அல்ல; மிகக் குறைந்த செலவில் அல்லது இலவசமாகவே கிடைக்கும் வளமாக மாறியுள்ளது.
இந்தச் சூழலில்,
செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ச்சி மேலும் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை உருவாக்கியுள்ளது. இன்று ஆயிரக்கணக்கான AI கருவிகள் - மொழி மாதிரிகள், வடிவமைப்புக் கருவிகள், பகுப்பாய்வு அமைப்புகள், தானியங்கிச் செயலிகள் உலகம் முழுவதும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதனுடன் கோடிக்கணக்கான செயலிகள் மற்றும் இணையதளங்கள் மனிதனின் கவனத்தைத் தொடர்ந்து ஈர்க்க முயல்கின்றன. தகவல் இனி நாம் தேடுவதல்ல; அது நம்மைத் தேடிவரும் ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக மாறியுள்ளது.
ஆனால்,
இந்தத் தகவல் பெருக்கம் ஓர் ஆழமான நெருக்கடியை உருவாக்கியுள்ளது. அது மனிதக் கவனத்தின் சிதைவு. தகவலைப் போலல்ல; கவனம் என்பது வரையறுக்கப்பட்டதும் நுணுக்கமானதும் ஆகும். அதை முடிவற்ற அளவிற்கு விரிவாக்க முடியாது. இயந்திரங்கள் அளவற்றத் தரவை உருவாக்க முடியும்; ஆனால், மனித மனம் அனைத்தையும் ஒரேநேரத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
கவனம்
என்பது அறிவின் அடித்தளம் மட்டுமல்ல; அது சிந்தனையின் உயிராகும். தொடர்ச்சியான கவனம் இல்லாமல் கற்றல் துண்டிக்கப்படுகிறது, சிந்தனை ஆழம் இழக்கிறது, முடிவெடுக்கும் திறன் மேற்பரப்பாக மாறுகிறது. கவனம் சிதறும்போது அறிவு அதிகரித்ததாகத் தோன்றினாலும், உண்மையான புரிதல் குறைகிறது.
இன்றைய
டிஜிட்டல் அமைப்புகள் இந்தப் பிரச்சினையை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. சமூக ஊடகங்கள், செய்திச் செயலிகள், பொழுதுபோக்குத் தளங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு அடிப்படையிலான பரிந்துரை அமைப்புகள் அனைத்தும் மனிதக் கவனத்தை ஈர்க்கும் போட்டியில் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ‘கவனப் பொருளாதாரம்’ (Attention Economy) என்ற புதிய அமைப்பின் பகுதிகளாகச் செயல்படுகின்றன. இங்கு வெற்றியின் அளவுகோல் உண்மை அல்லது ஆழம் அல்ல; ஈர்ப்பு மற்றும் ஈடுபாடு ஆகும்.
இதன்
விளைவாக மனித வாழ்க்கை தொடர்ந்து சிதறி வருகிறது. ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் பல செயலிகளை மாற்றிப்
பயன்படுத்துகிறார். ஒரு பணியில் முழுமையாக ஈடுபடுவதற்குப் பதிலாக, கவனம் இடையறாது மாறுகிறது. இது செயல்திறனை உயர்த்துவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஆழமான சிந்தனைத் திறனைக் குறைக்கிறது.
இந்த
நிலை செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ச்சியால் மேலும் அதிகரிக்கிறது. இன்று AI கருவிகள்
உடனடிப் பதில்கள், சுருக்கங்கள் மற்றும் சிந்தனைகளை வழங்குகின்றன. இது வசதியானதாக இருந்தாலும், மனிதன் சிந்தனை செயல்முறையில் ஆழமாக ஈடுபடுவதைக் குறைக்கும் அபாயம் உள்ளது. பதில்கள் எளிதாகக் கிடைக்கும்போது, சிந்தனை கடினமான செயலாகக் கருதப்படத் தொடங்குகிறது.
இதனால்
ஒரு முக்கியமான உண்மை தெளிவாகிறது; கிடைக்கும் எல்லாத் தகவல்களும் கவனத்திற்கு உரியவை அல்ல. எதைத் தேர்வு செய்கிறோம் என்பதோடு, எதை விலக்குகிறோம் என்பதும் சம முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
இந்தத் திறனே இன்றைய காலத்தின் மிக முக்கியமான அறிவுசார் திறனாகும்.
ஒரு
பழமொழி இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது: ‘இரண்டு முயல்களை ஒரே நேரத்தில் துரத்தினால், இரண்டையும் பிடிக்க இயலாது.’ இது மனிதக் கவனத்தின் அடிப்படை உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. கவனம் சிதறும்போது எந்த முயற்சியும் முழுமையடையாது. ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட முயற்சியே வெற்றியை உருவாக்கும்.
இந்த
நிலையில் மாணவர்கள் மற்றும் இளம் தலைமுறையினர் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணரவேண்டும். உயர்வை நோக்கிச் செல்லும் அனைவரும் தங்கள் இலக்குகளைத் தெளிவாக வரையறுக்கவேண்டும். அந்த இலக்குகளுக்கான வழிமுறைகள் மற்றும் செயல்முறைகளும் தெளிவாக இருக்கவேண்டும். இலக்கு தெளிவாக இருந்தால் மட்டுமே கவனம் சரியான திசையில் செல்லும். கவனம் தெளிவாக இருந்தால் மட்டுமே ஒருவர் தன் துறையில் முன்னேறி, வெற்றியடைய முடியும். இல்லையெனில், முயற்சி பல திசைகளில் சிதறி,
எதிர்பார்த்த பலனைத் தராது.
கல்வி
நிறுவனங்களும் இந்த மாற்றத்திற்கு ஏற்ப மாறவேண்டும். தகவல் அணுகலை மட்டும் கற்பிப்பதற்குப் பதிலாக, கவனத்தை நிர்வகிக்கும் திறனையும் கற்பிக்கவேண்டும். ஆழமான வாசிப்பு, விமர்சனச் சிந்தனை மற்றும் தொடர்ச்சியான கவனம் ஆகியவை இன்றைய கல்வியின் அடிப்படைத் திறன்களாக இருக்கவேண்டும்.
தனிநபர்
வாழ்க்கையிலும் கவனம் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட வளம் என்பதை உணரவேண்டும். ஒவ்வொரு கவனச் சிதறலும் சிந்தனையின் ஆழத்தைக் குறைக்கும் ஓர் ‘அறிவுசார் செலவு’ ஆகும். எனவே, கவனத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது சுய ஒழுக்கத்தின் முக்கிய வெளிப்பாடாகும்.
முடிவாக,
ஹெர்பர்ட் ஏ. சைமனின் கருத்து
இன்று பொருளாதாரக் கோட்பாட்டைத் தாண்டி ஒரு நாகரிக எச்சரிக்கையாக மாறியுள்ளது. தகவல் பெருகியுள்ளது; தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துள்ளது; செயற்கை நுண்ணறிவு மனித வாழ்க்கையில் ஆழமாக நுழைந்துள்ளது. ஆனால், மனிதக் கவனம் இன்னும் வரையறுக்கப்பட்டதும் நுணுக்கமானதும் ஆகும்.
இன்றைய
காலத்தின் உண்மையான சவால் அதிக தகவலைப் பெறுவது அல்ல; அதிக குழப்பத்துக்குள் ஆழமான சிந்தனையைக் காக்கும் திறனாகும். எதிர்காலம் அதிகத் தகவல்களை உட்கொள்பவர்களுக்கு அல்ல; மாறாக, தெளிவான நோக்கம், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட கவனம் மற்றும் ஆழமான சிந்தனையைப் பாதுகாப்பவர்களுக்கே சொந்தமாகும்.
