‘அன்புத் தாய்மார்களே! அருமைப் பெரியோர்களே! இனிய குழந்தைகளே...!’
தமிழ்நாட்டின்
பட்டிமன்ற மேடைகளில், வானொலி அலைவரிசைகளில், தொலைக்காட்சித் திரைகளில் பல்லாண்டுகளாகத் தேன்மழையாய்ப் பொழிந்த அந்தக் கம்பீரக் குரல் இனி மேடைகளில் ஒலிக்கப்போவதில்லை.
‘தமிழே வருக!’ என்று இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரும், அறிவியலின் தந்தையுமான டாக்டர் ஏ.பி.ஜே.
அப்துல் கலாம் அவர்களையே எழுந்து நின்று வரவேற்கச் செய்த தமிழ்ச்சான்றோன், மதுரை மண்ணின் மாபெரும் தமிழ் அடையாளமான பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா அவர்கள் தனது 90-வது அகவையில் (செப்டம்பர் 11, 2026) காலமானார் என்ற செய்தி உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்களின் நெஞ்சங்களில் பேரிடியாய் விழுந்துள்ளது.
பட்டிமன்ற
சாம்ராஜ்ஜியத்தின் முடிசூடா மன்னனாகத் திகழ்ந்த அவர்தம் மறைவு, தமிழ் இலக்கிய வானில் ஒரு பேரொளி, தமிழ்ச் சுடரொளி மறைந்ததற்கு ஒப்பானதாகும். மதுரை மண் சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்தது பழங்காலம் என்றால், பாப்பையாவைத் தங்க வைத்து தமிழ் வளர்த்தது இக்காலம். பட்டிமன்ற உலகிற்குத் தனது சிம்மக்குரலால் அரச மரியாதை தேடித்தந்த அந்தப் பெருந்தகையின் வாழ்வையும் தமிழ்ப் பணியையும் போற்றி நினைவுகூர்வது காலத்தின் கடமையாகும்.
வறுமையின் நிழலில்
பூத்த
தமிழ்க்கமலம்
மதுரை
மாவட்டம் திருமங்கலம் அருகேயுள்ள சாத்தங்குடி என்னும் சிற்றூரில், 1936-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி திங்கள் 22-ஆம் நாள், திருவாளர்கள் அ. சுந்தரம் - பாக்கியம்
இணையருக்கு ஒன்பதாவது மகனாக அவதரித்தார் சாலமன் பாப்பையா. ஆலைத் தொழிலாளியான தந்தையின் சொற்ப வருமானத்தில், பன்னிரண்டு குழந்தைகள் கொண்ட பெரிய குடும்பத்தில் பிறந்தமையால், அவர்தம் குழந்தைப் பருவம் பொருளாதார வசதிகளின்றி கடும் வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தது.
கல்வியைக்
கற்பதே இவருக்குப் பெரும் போராட்டமாக அமைந்தது. இருப்பினும், உள்ளத்தில் கனன்ற தமிழ்ப்பற்றும் உழைப்பும் சான்றோர்களின் துணையும் இவரை உயர்த்தின. பள்ளிப் பருவத்திலேயே பேச்சுப் பயிற்சிக் கூடங்களில் பயின்று, ஆசிரியர்கள் அளிக்கும் உரைகளை மனனம் செய்து மேடைகளில் முழங்கினார். நாடகங்களிலும், திருவள்ளுவர் கழக மேடைகளிலும் இவர்தம் பேச்சுத்திறன் மெல்ல மெல்ல மிளிரத் தொடங்கியது.
பொருளியல் மாணவன்...
தமிழ்த்துறைத்
தலைவன்!
மதுரை
அமெரிக்கன் கல்லூரியில் பொருளியல் துறையில் இளங்கலைப் பட்டம் (B.A.) பெற்ற இவர்,
தமிழ்மொழியின் மீது கொண்ட தணியாத தாகத்தால் மதுரை தியாகராசர் கல்லூரியில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முதல் முதுகலைத் தமிழ் (M.A. Tamil) வகுப்பில் சேர்ந்து பயின்றார். அதுவே இவர்தம் வாழ்வின் பொன்னான திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
பின்னர்,
தான் பயின்ற அமெரிக்கன் கல்லூரியிலேயே தமிழ்ப் பயிற்றுநராகத் தனது கல்விப் பணியைத் தொடங்கிய பாப்பையா, தம் திறமையாலும் புலமையாலும் அதே கல்லூரியின் தமிழ்த்துறைத் தலைவராக உயர்ந்து, ஓய்வுபெறும் வரை மாணாக்கர்களுக்குத் தமிழ் அமுதினை ஊட்டினார். வகுப்பறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள் அடங்கிக் கிடந்த தமிழ் இலக்கியத்தை, சாமானிய மக்களும் பருகி மகிழும்படி மேடைகளுக்குக் கொண்டுவந்த பெரும்பேறு பேராசிரியருக்கு வாய்த்தது.
பட்டிமன்ற மரபில்
புதிய
பொற்காலம்
1960-களில் தீவிரமடைந்த
இவர்தம் மேடைப் பயணம் எட்டையபுரம் பாரதி விழா, குன்றக்குடி அடிகளார் தலைமையிலான பட்டிமன்றங்கள் எனப் பரிணமித்தது. 1970-களில் கல்லூரிகளின் இலக்கிய மன்றங்களில் தவிர்க்க முடியாத பெயராக மாறினார். தொடக்கத்தில் சிறந்த பேச்சாளராக வலம்வர விரும்பியவருக்கு, காலத்தின் கட்டாயத்தால் அமைந்த நடுவர் பொறுப்பே இவர்தம் வாழ்நாள் அடையாளமாக உருவெடுத்தது.
தமிழ்நாட்டில்
பட்டிமன்றம் என்னும் வடிவம் பேராசிரியருக்கு முன்பே செழித்து வளர்ந்திருந்த போதிலும், அதைச் செவ்வியல் இலக்கிய மேடைகளிலிருந்து வெகுசன மக்களின் ‘குடும்ப மன்றமாக’ மாற்றிய பெருமை பேராசிரியர் பாப்பையாவையே சாரும்.
தொலைக்காட்சி
ஊடகத்தின் எழுச்சிக் காலத்தில் விடுதலைப் பெருநாள், தீபாவளி, பொங்கல், தமிழ்ப் புத்தாண்டு போன்ற நன்னாள்களில் இவர்தம் பட்டிமன்றங்கள் ஒளிபரப்பப்பட்டபோது, அவை தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வோர் இல்லத்திலும் பண்டிகைக் கொண்டாட்டத்தின் தவிர்க்க முடியாத ஓர் அங்கமாகவே மாறின.
செந்தமிழைச் செழுந்தமிழாக்கிய
எளிய
நடை
பேராசிரியர்
சாலமன் பாப்பையாவின் இணையற்ற வெற்றிக்கு மிக முக்கியக் காரணம் இவர்தம் அரிய மொழிநடையாகும். சங்க இலக்கியம், திருக்குறள், கம்பராமாயணம், சிலப்பதிகாரம் எனத் தமிழ் செவ்வியல் இலக்கியங்களில் ஆழங்கால்பட்ட புலமை பெற்றிருந்த போதிலும், மேடைகளில் கடினமான செந்தமிழைக் கையாளாமல், பாமரனும் எளிதில் உணரும் வண்ணம் அன்றாட வாழ்வியல் நிகழ்வுகளோடு பிணைத்து உரைப்பதே இவர்தம் தனித்துவப் பாணியாகும். அதிலும் குறிப்பாக, மதுரையின் இயல்பான பேச்சழகும், இயல்பான நகைச்சுவை நயமும் மிளிர இவர் ஆற்றிய உரைகள், இலக்கியப் பரிச்சயமற்ற கடைக்கோடி மனிதரையும் தமிழின்பால் ஈர்த்தன. நகைச்சுவையை ஓர் ஆயுதமாகக் கொண்டு, மக்கள் மனங்களில் சிந்தனை விதைகளைத் தூவியவர் இவர்.
சிரிக்க வைத்துச்
சிந்திக்க
வைத்த
செம்மல்
சாலமன்
பாப்பையாவின் பட்டிமன்றத் தலைப்புகள் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப உருமாற்றம் பெற்றன. வெறும் இலக்கிய விவாதங்களாக மட்டுமன்றி, கணவன்-மனைவி உறவு, பெற்றோர்-பிள்ளைகள் பாசம், நவீனத் தொழில்நுட்பம், சமூக மாற்றம், தலைமுறை இடைவெளி போன்ற மனித வாழ்வியலோடு நெருங்கிய தலைப்புகளை இவர் கையில் எடுத்தார்.
இருதரப்பு
பேச்சாளர்களும் தங்களின் அடுக்கடுக்கான வாதங்களை முன்வைத்த பிறகு, நடுவராக இருந்து இவர் அளிக்கும் இறுதித் தீர்ப்பே பட்டிமன்றத்தின் மகுடமாகத் திகழும். யாரையும் புண்படுத்தாமல், இரு தரப்பிலும் உள்ள நயங்களை எடுத்துரைத்து, நகைச்சுவை மிளிர இவர் வழங்கும் சமூகச் செய்திகள் நிறைந்த தீர்ப்புகள், பட்டிமன்றத்தை வெறும் வாதப்போட்டியிலிருந்து அறிவார்ந்த குடும்பப் பொழுதுபோக்காக உயர்த்தின.
அத்தோடு
நிறுத்திவிடாமல், திரு. ராஜா, திருமதி. பாரதி பாஸ்கர் போன்ற எண்ணற்ற அடுத்த தலைமுறைப் பேச்சாளர்களை அடையாளப்படுத்தி, தமிழ் மேடைக்கு ஒரு புதிய தலைமுறையையே உருவாக்கிய ஆசானாகவும் இவர் விளங்கினார்.
இலக்கியப் பணியும்
திரைப்பட
அனுபவமும்
பட்டிமன்ற
மேடைகளைத் தாண்டி, இவர்தம் எழுத்துப்பணியும் மகத்தானது. ‘திருக்குறள் உரையுடன்’
என்ற இவர்தம் நூல், சாமானிய மக்களும் குறளின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் எளிய நடைமுறை விளக்கங்களுடன் எழுதப்பட்ட அரிய படைப்பாகும். மேலும் ‘பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் - ஒரு பார்வை’,
‘உரை மலர்கள்’,
‘உரைக்கொத்து’, ‘புறநானூறு
புதிய வரிசை வகை’ உள்ளிட்ட பல நூல்களைத் தமிழுக்குக்
கொடையாக அளித்துள்ளார்.
‘பாய்ஸ்’,
‘சிவாஜி’ போன்ற
படங்களின் மூலம் வெள்ளித்திரையிலும் தோன்றித் தனது கலைத் தடத்தைப் பதித்தார். எனினும், பட்டிமன்றத் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவே மக்கள் மனத்தில் இன்றும் என்றும் நீங்காத இடம்பெற்றார்.
விருதுகளும் அங்கீகாரமும்
தமிழுக்கு
இவர் ஆற்றிய ஒப்பற்ற சேவையினைப் பாராட்டி, தமிழ்நாடு அரசு 2000-ஆம் ஆண்டில் ‘கலைமாமணி’
விருது வழங்கிப் போற்றியது. 2010-இல் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் ‘முத்தமிழ்ப் பேரறிஞர்’
பட்டமளித்துச்
சிறப்பித்தது. இவர்தம் வாழ்நாள் தமிழ்ப் பணியைப் போற்றும் வகையில், இந்திய ஒன்றிய அரசு 2021-ஆம் ஆண்டில் நாட்டின் உயரிய குடிமகன் விருதுகளில் ஒன்றான ‘பத்மஸ்ரீ’
விருதை வழங்கிச் சிறப்பித்தது.
வறுமையில்
பிறந்து, கல்விக்காகப் போராடி, பேராசிரியராக உயர்ந்து, நாட்டின் உயரிய விருதைப் பெற்ற இவர்தம் வாழ்வு, முயல்வார்க்கு ஊக்கமளிக்கும் வரலாற்றுச் சான்றாகும். இவர்தம் நிழலாகவும், வெற்றிக்குப் பின்புலமாகவும் திகழ்ந்த மனைவி திருமதி. ஜெயபாய் அவர்கள் 2025 சனவரியில் இயற்கை எய்திய நிலையில், தற்போது பேராசிரியரும் தம் வாழ்வியல் பயணத்தை நிறைவு செய்துள்ளார்.
இது என்றும்
அழியா
தமிழ்ச்
சுவடு!
பேராசிரியர்
சாலமன் பாப்பையா வெறும் பட்டிமன்ற நடுவர் மட்டுமல்லர்; தலைமுறைகளை இணைத்த தமிழ்ப் பாலம். வானொலி, தொலைக்காட்சி, இணையம் என ஊடகங்கள் எத்தனையோ
மாறினாலும், மக்களின் மனங்களை வெல்லும் இவர்தம் எளிய தமிழும், நயமிக்க நகைச்சுவையும் மாறவேயில்லை.
‘தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின்
தோன்றாமை நன்று’
(குறள் 236)
என்ற
ஐயன் வள்ளுவரின் வாக்கிற்கு இலக்கணமாய் வாழ்ந்து மறைந்துள்ளார் பேராசிரியர். தமிழ்நாட்டின் பட்டிமன்ற வரலாற்றை இனி யார் எழுதினாலும், சாலமன் பாப்பையா என்னும் பெயரின்றி அந்த வரலாறு முழுமையடையாது. தமிழ் வாழும்வரை, தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் மனங்களில் இவர்தம் கம்பீரக் குரலும், கள்ளமில்லாச் சிரிப்பும் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்!
தமிழைச்
சாலப் பரிந்து நேசித்த...
ஐயா
சாலமன் பாப்பையாவே!
நீவிர்
சென்று வாரும்...
தமிழ்
உம்மால் என்றும் நின்று வாழும்!
பட்டிமன்றச்
சிம்மக்குரலுக்குத்
தமிழ்
உலகத்தின் வீரவணக்கம்!
முதன்மை ஆசிரியர்
