news
சிறப்புக்கட்டுரை
நினைப்பதா? மறப்பதா? (மறக்கத் தெரியுமா? – 2)

நாம் அன்றாடம் பலரைச் சந்திக்கிறோம். பல செய்திகளைச் சேகரிக்கின்றோம். எதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது? எதை மறப்பது?

வள்ளுவர் இந்தக் கேள்விக்கு மிகத் தெளிவாக ஒரு விடை சொல்லி வைத்திருக்கிறார்.

‘நன்றி மறப்பது நன்றன்று! நன்றல்லது

அன்றே மறப்பது நன்று’ (குறள் 108)

மற்றவர்கள் நமக்குச் செய்யும் நன்மைகளை மறக்கக்கூடாது என்பதை வலியுறுத்தும் ‘நன்றி மறவாமை’ எனும் அதிகாரத்தில் இந்தப் பாடல் வருகிறது. நாம் இங்கே நம்முடையை கேள்விக்குரிய நேரடியான பதிலாகவே இந்தப் பாடலை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

நல்லவற்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நல்லவை இல்லை என்றால் அவற்றை மறந்துவிட வேண்டும்.

சரி, அடுத்த கேள்வி எழுகிறது. ‘எது நல்லது? எது கெட்டது?’ நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பயன்படுபவற்றை நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். பயன்படாதவற்றை மறந்துவிட வேண்டும். இங்கேதான் நமது சிக்கல் தொடங்குகிறது. நாம் வழக்கமாக எவற்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறோம்? எவற்றை மறக்கிறோம்?

நமக்குத் தீமை விளைவிக்கக்கூடிய எண்ணங்களை எல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் அச்சடித்ததுபோல் நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறோம். அடிக்கடி மறந்துவிடாமல் நினைவுபடுத்திக்கொள்கிறோம். மறக்க முடியாத நினைவுகளாலேயே கொதிக்கிறோம், கோபப்படுகிறோம், அழுகிறோம், புலம்புகிறோம், மிகையாகச் சாப்பிடுகிறோம் அல்லது பட்டினி கிடக்கிறோம், தூங்க மறுக்கிறோம்.

இப்படி மறக்கவேண்டிய நினைவுகளிலேயே மூழ்கிக்கிடக்கும் போது நினைவாற்றலை எப்படி வளர்த்துக்கொள்வது? நல்லவற்றை எப்படி மறக்காமல் இருப்பது? இதுதான் நம்முடைய சிக்கல். ஒவ்வொரு செய்தியை உள்வாங்கும்போதும் நாம் எச்சரிக்கையோடு செயல்படவேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். நன்றல்லது அன்றே அப்போதே உடனே மறந்துவிட வேண்டும்.

நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நன்மை தராதவற்றை நினைத்துக் கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை. அவற்றையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, நல்லவற்றை நினைக்கவும் வழிபிறக்காது செயல்படவும் வாய்ப்பிருக்காது.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
மழை நாளில் நம் ஆரோக்கியம்

என்  குழந்தைப் பருவத்தில், மழைக்காலம் என்றாலே மகிழ்ச்சியும், மலரும் நினைவுகள் மட்டுமே உள்ளதாக என் மனம் கொள்கிறது. பள்ளிக்கு விடுமுறை. பிடித்த வீடியோ கேம்கள், திரைப்படங்கள் எனப் பொழுதைக் கழித்துக்கொண்டே எங்கள் வீட்டு வாசற்படிகளில் அமர்ந்து மழைத்துளி விழும் ஓசையையும், அதன் அழகையும் கவலையின்றி இரசித்த நாள்களை இன்னும் மறக்கவில்லை. மழையில் விளையாடுவதற்காக வெளியே ஓடும்போதெல்லாம் அம்மா என் கை, கால்களில் தாராளமாகப் பயன்படுத்திய ஓடோமாஸ் வாசனையும், மழைநீரில் குதித்து விளையாடக் கூடாது என்று அவர் கண்டிப்புடன் எச்சரித்ததும் இன்றும் என் இதயத்திலிருந்து நீங்காத நினைவுகளாக இருக்கின்றன.

ஆனால், இன்றைய காலத்தில் மழைக்காலம் பலருக்கு மகிழ்ச்சியுடன் மட்டுமல்ல, ஒருவித அச்சத்துடனும் தொடங்குகிறது. வெள்ளப்பெருக்கு பற்றிய செய்திகள், கொடிய நோய்கள் பரவுவதாக வரும் ‘வாட்ஸ்அப்’ தகவல்கள், நோயாளிகளால் நிரம்பி வழியும் மருத்துவமனைகளைக் காட்டும் காணொளிகள், அதிகரிக்கும் மருத்துவச் செலவுகள் குறித்த கவலைகள் என எங்கும் செய்திகள் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன.

இத்தகைய தகவல்களுக்கு மத்தியில் எது உண்மை? எது தேவையற்ற அச்சம் என்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? மழைக்காலத்தில் நம்மையும், நம் குடும்பத்தினரையும் நோய்களிலிருந்து எப்படிப் பாதுகாத்துக்கொள்வது? ஒரு நுரையீரல் மருத்துவ ஆலோசகராக, பொதுமக்களிடையே விழிப்புணர்வு, எளிய முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள், தாமதமின்றி மருத்துவ உதவி பெறுதல் ஆகியவை இதற்கான முக்கியமான வழிகள் என்று நம்புகிறேன்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள தண்ணீரில் தொடங்குவோம்!

மழைநீரானது தாழ்வான பகுதிகள், ஏரிகள் மற்றும் சில குளங்களை நிரப்புகிறது. ஆனால், அதே தண்ணீர் உடைந்த பானைகள், பூந்தொட்டிகள், பழைய டயர்கள், திறந்த பாத்திரங்கள் போன்றவற்றில் தேங்கும் போது கொசுக்கள் பெருகுவதற்கு ஏற்ற இடமாக மாறி விடுகிறது.

இந்தச் சிறிய கொசுக்கள் டெங்கு, மலேரியா,  சிக்குன் குனியா போன்ற நோய்கள் பரவுவதற்கு முக்கியக் காரணமாகின்றன. சில நேரங்களில் தீவிரமான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தலாம். இதற்கான தடுப்பு நடவடிக்கைகள் நம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்கவேண்டும். வீட்டைச் சுற்றித் தண்ணீர் தேங்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். தண்ணீர்த் தொட்டிகளையும் பாத்திரங்களையும் மூடி வையுங்கள். அடைப்பு ஏற்பட்ட வடிகால்களைச் சுத்தம் செய்யுங்கள். ஜன்னல்களில் உள்ள கொசுவலைகள் சேதமடைந்திருந்தால் சரிசெய்திடுங்கள். வெளியில் செல்லும்போது கொசு விரட்டி கிரீம்களைப் பயன்படுத்துவதுடன், உடலை மூடும் ஆடைகளையும் அணியுங்கள். காய்ச்சலுடன் கடுமையான உடல் வலி, தலைவலி, கண்களுக்குப் பின்புறம் வலி அல்லது தோலில் தடிப்புகள் ஏற்பட்டால், அதைச் சாதாரண பருவகாலக் காய்ச்சல் என்று அலட்சியப்படுத்தவேண்டாம். உடனடியாக மருத்துவரை அணுகுங்கள்.

டெங்கு பாதிப்பில் கடுமையான வயிற்றுவலி, தொடர்ந்து வாந்தி, இரத்தப்போக்கு அல்லது சிறுநீர் குறைவது போன்ற எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் தோன்றினால் அவசர மருத்துவச் சேவை அவசியம். காய்ச்சல் குறையத் தொடங்கும்போதுகூட இத்தகைய அறிகுறிகள் தோன்றலாம். கொசு சிறியதுதான்; ஆனால், அது பரப்பும் நோயின் பாதிப்பு சிறியதாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை!

பாதுகாப்பான குடிநீரும் சுகாதாரமான உணவும் அவசியம்!

கனமழை மற்றும் வெள்ளப் பெருக்கின்போது குடிநீர் மாசுபடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். சுகாதாரமற்ற முறையில் தயாரிக்கப்படும் அல்லது சேமிக்கப்படும் உணவுகளிலும் நோய்க்கிருமிகள் இருக்கலாம். இதனால் வயிற்றுப்போக்கு, காலரா, டைபாய்டு, ஹெபடைடிஸ் ஏ மற்றும் ஈ போன்ற நோய்கள் ஏற்படலாம்.

எப்போதும் பாதுகாப்பான குடிநீரைப் பயன்படுத்துங்கள். உங்கள் குடிநீர் மாசுபட்டிருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் இருந்தால், தண்ணீரை நன்கு கொதிக்கவைத்துப் பயன்படுத்துங்கள். உள்ளூர் அதிகாரிகள் பரிந்துரைக்கும் நம்பகமான சுத்திகரிப்பு முறையைப் பின்பற்றுங்கள். குடிநீரைச் சுத்தமான, மூடிய பாத்திரங்களில் சேமியுங்கள்.

சாப்பிடுவதற்கு முன்பும்,  கழிப்பறையைப் பயன்படுத்திய பிறகும் சோப்பு போட்டு கைகளைக் கழுவுங்கள். பழங்கள், காய்கறிகளைப் பாதுகாப்பான தண்ணீரில் நன்கு கழுவுங்கள். புதிதாகச் சமைத்த, நன்கு வேகவைத்த உணவுகளைச் சாப்பிடுங்கள். பச்சையாகவோ அரைகுறையாக வேகவைத்த  இறைச்சி, மீன் வகைகள், முட்டைகள், காய்ச்சப்படாத பால் மற்றும் வெள்ளநீரில் நனைந்த உணவுகளைத் தவிருங்கள்.

மழைநீர் சொட்டும் மாலை நேரங்களில் சூடான தெருவோர உணவுகளைச் சாப்பிடுவது நம்மில் பலருக்குப் பிடித்தமான ஒன்று என்பது உண்மைதான். ஆனாலும், சுவையைவிட உடல்நலத்திற்கே எப்போதும் முதலிடம் கொடுங்கள்.

வயிற்றுப்போக்கு அல்லது வாந்தி ஏற்பட்டால், உடலில் இழந்த நீரையும் உப்புச் சத்துகளையும் ஈடுசெய்ய, WHO-வினால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ORS கரைசலைப் பருகலாம். தொடர்ந்து வாந்தி, மலத்தில் இரத்தம் அல்லது நீர்ச்சத்து இழப்பின் அறிகுறிகள் இருந்தால் மருத்துவரை அணுகுங்கள்.

வெள்ளநீரில் மறைந்திருக்கும் ஆபத்துகளை அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள்!

மழைக்காலத்தில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு முக்கியமான நோய் எலிக்காய்ச்சல் எனப்படும் லெப்டோஸ்பிரோசிஸ்.

பாதிக்கப்பட்ட எலிகள் மற்றும் பிற விலங்குகளின் சிறுநீர் கலந்த வெள்ளநீரில் இந்த நோயை ஏற்படுத்தும் பாக்டீரியாக்கள் இருக்கலாம். தோலில் உள்ள சிறிய காயங்கள், சிராய்ப்புகள் அல்லது பாதிக்கப்பட்ட தோல் வழியாக இவை உடலுக்குள் நுழையலாம். முடிந்தவரை தேங்கிய மழைநீரில் நடப்பதைத் தவிருங்கள். தவிர்க்க முடியாத சூழலில், நீர் புகாத காலணிகளை அணிவதன் மூலமும் அல்லது  காயங்களை நீர் புகாத கட்டுகளால் மூடுவதன் மூலமும் அல்லது வெள்ளநீர் பட்ட இடங்களைச்  சோப்பும், சுத்தமான தண்ணீரும் கொண்டு நன்கு கழுவுவதன் மூலமும் பாதுகாப்பாக இருக்கலாம்.

இத்தகைய தண்ணீரில் நடந்த பிறகு காய்ச்சல், கடுமையான தசைவலி, தலைவலி, கண்கள் சிவத்தல் அல்லது வாந்தி ஏற்பட்டால் உடனடியாக மருத்துவ ஆலோசனை பெறுங்கள். அறிகுறிகள் தீவிரமடையும் வரை காத்திருக்காதீர்கள். அதே சமயம், மருத்துவரின் ஆலோசனையின்றி நோய் வராமல் தடுப்பதற்காக நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பு மருந்துகளை எடுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். நோயை ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்து, முறையாகச் சிகிச்சை பெறுவது தீவிரப் பாதிப்புகளைத் தடுக்க உதவும்.

(தொடரும்)

news
சிறப்புக்கட்டுரை
நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் பொறி

மகிழ்ச்சியை விற்பனைப் பொருளாக்கி, ஆசைகளைத் தேவைகளாக மாற்றி, கொண்டாட்டங்களைக் கடன் சுமையாக மாற்றும் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் அரசியலை நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டிய நேரம் இது.

ஒரு விவசாயி தனது கிணற்றில் ஒரு பெரிய பாலாடைக் கட்டியைப் போட்டார். அதன் வாசனையால் ஈர்க்கப்பட்ட எலிகள் கூட்டங்கூட்டமாகக் கிணற்றுக்குள் குதித்து, உணவைப் பகிர்ந்து உண்ணத் தொடங்கின. உழைப்பின்றி உணவு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் அவை திளைத்தன. உணவு தீர்ந்துபோகும், வெளியேற முடியாமல் தவிக்க நேரிடும் என்பதை அவை சிந்திக்கவில்லை. நாள்கள் கடந்தன. உணவு தீர்ந்தது. கிணற்றின் வழவழப்பான சுவர்களில் ஏறி வெளியேற முடியவில்லை. அவைகளுக்குப் பசி என்பது மிகக் கொடுமையானது. உயிர் வாழ்வதற்காக எலிகள் ஒன்றையொன்று தாக்கத் தொடங்கின. பலவீனமானவை வலிமையானவற்றிற்கு இரையாகின. இறுதியில் மற்ற எலிகளை அழித்துத் தின்ற ஒரே ஓர் எலி மட்டும் எஞ்சியது. விவசாயி அதைக் கிணற்றிலிருந்து வெளியே எடுத்துவிட்டார். ஆனால், அங்கே உயிர் வாழ்வதற்காகக் கற்றுக்கொண்ட வன்முறையை அந்த எலி வெளியுலகிலும் தொடர்ந்தது. இது ஒரு கற்பனைக் கதையாக இருக்கலாம். ஆனால், அதன் குறியீட்டு அர்த்தம் ஆழமானது.

எளிதில் கிடைக்கும் இன்பத்தின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பொறியை உணரத் தவறினால், ஒரு கட்டத்தில் நாம் நம்மைச்  சார்ந்தவர்களாலேயே அழிக்கப்படும் நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம். இன்றைய நுகர்வுக் கலாச்சாரம் உருவாக்கும் சமூக உளவியலைப் புரிந்துகொள்ள இந்தக் கதை நமக்கு ஓர் உருவகமாக அமைகிறது.

திருவிழாக்கள் மனிதர்களை இணைக்க வேண்டியவை. ஆனால், நுகர்வுக் கலாச்சாரம் அவற்றைச் சந்தையின் விற்பனைக் காலங்களாக மாற்றிவருகிறது. தீபாவளி நெருங்கினால் போதும், ஆடை விளம்பரங்கள், நகைக்கடைச் சலுகைகள், பட்டாசு விற்பனைகள், மின்னணுப் பொருள்களின் தள்ளுபடிகள் எனச் சந்தை முழு வீச்சில் இயங்கத் தொடங்குகிறது. “ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசம்!”, “இரண்டு வாங்கினால் மூன்று!”, “இந்தத் தீபாவளிக்கு நீங்கள் வாங்கியே ஆகவேண்டும்!”, “புதிய ஆடையின்றித் தீபாவளியா?” - இவை வெறும் விற்பனை வாசகங்கள் அல்ல; மக்களின் ஆசைகளைத் தூண்டி, அவர்களுடைய மனநிலையை நுகர்வை நோக்கித் திருப்பும் உளவியல் உத்திகள்.

ஒரு பொருள் தேவையா? என்பதைவிட, அதை வாங்காவிட்டால் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? என்ற அச்சம் நம்மை ஆட்கொள்கிறது. நமது வருமானம் எவ்வளவு என்பதைவிட, அடுத்த வீட்டினர் எவ்வளவு செலவழிக்கிறார்கள் என்ற ஒப்பீடு முன்னிலைக்கு வருகிறது. சந்தை முதலில் ஆசையை உருவாக்குகிறது; பின்னர் அந்த ஆசையைத் தேவையாக உணரச்செய்கிறது; இறுதியில், அதை நிறைவேற்றுவதே மகிழ்ச்சி என்று நம்ப வைக்கிறது. இதுவே நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் நுட்பமான அதிகாரம்.

அன்றாடக் கூலியை நம்பி வாழும் தொழிலாளி, குறைந்த வருமானத்தில் குடும்பத்தை நடத்தும் பெண், கடன் வாங்கி விவசாயம் செய்யும் விவசாயி, மாதச் சம்பளத்தில் வீட்டு வாடகையையும், குழந்தைகளின் கல்விச் செலவையும் சமாளிக்கும் நடுத்தரக் குடும்பம் எனப் பலரும் பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு இடையே வாழ்கிறார்கள். இவர்களிடம் சந்தை கூறுவது ஒன்றுதான்: ‘இன்னும் வாங்குங்கள்; இன்னும் செலவழியுங்கள்; அப்போதுதான் உங்கள் விழா முழுமையடையும்!’ சிலர் தங்களின் சக்திக்கு மீறிச் செலவழிக்கிறார்கள். கையில் பணமில்லாதபோது கடன் வாங்குகிறார்கள், கடன் அட்டைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் (Credit Cards). தவணை முறைகளில் பொருள்களை வாங்குகிறார்கள் (EMI). விழா முடிந்துவிடுகிறது; கடன் தொடர்கிறது; பட்டாசுகளின் ஒலி அடங்கிவிடுகிறது. ஆனால், பொருளாதார நெருக்கடியின் ஒலி குடும்பத்திற்குள் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

இங்கே ஒரு முரண்பாட்டைக் கவனிக்கவேண்டும். வணிக நிறுவனங்கள் தங்கள் விற்பனையை அதிகரிக்கின்றன. நுகர்வோர் தங்கள் செலவுகளை அதிகரிக்கிறார்கள். ஆனால், அந்தச் செலவுகளின் நீண்டகால விளைவுகளைச் சுமப்பது பெரும்பாலும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களே.

‘இலவசத்தை இழந்துவிடுவோமோ?’ என்ற அச்சம், மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மனநிலை, உடனடி மகிழ்ச்சிக்கான விருப்பம் ஆகியவற்றை வணிகம் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது. தேவையற்றப் பொருளைக்கூட தள்ளுபடியில் கிடைக்கிறது என்பதற்காக வாங்குகிறோம். விலை குறைந்திருக்கிறது என்பதற்காகச் செலவழிப்பதைச் சேமிப்பு என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். ஆனால், தேவையற்றப் பொருளை வாங்கும்போது கிடைக்கும் தள்ளுபடி நமக்கான ஆதாயமல்ல; செலவழித்த பணத்தின் ஒரு பகுதியை இழப்பதற்கான வேறொரு வழி!

திருவிழாக்கள் உறவுகளைப் புதுப்பிக்க வேண்டியவை. ஆனால், இன்று பல இடங்களில் உறவுகளின் மதிப்பைக்கூடப் பொருள்களின் விலை நிர்ணயிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. யார் அதிக விலையுள்ள ஆடைகளை அணிகிறார்கள்? யார் அதிகமான பரிசுகளை வழங்குகிறார்கள்? யாருடைய வீடு அதிகமாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறது? இந்தக் கேள்விகள் மனிதர்களுக்கிடையே தேவையற்ற ஒப்பீட்டை உருவாக்குகின்றன. அன்பை வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, செலவழித்த பணத்தின் அளவைக் காட்டவேண்டிய கட்டாயம் உருவாகிறது. மகிழ்ச்சியை அளவிடுவதற்கான அளவுகோலாகப் பொருள்கள் மாறும்போது, நம்மிடம் இருப்பதை அனுபவிப்பதற்கான திறனை இழக்கிறோம். அன்பை அனுபவிப்பதற்குப் பதிலாகப் பரிசுகளைப் பற்றி எண்ணுகிறோம். உறவுகளைப் பேணுவதற்குப் பதிலாகச் செலவுகளை ஒப்பிடுகிறோம்.

திருத்தந்தை லியோ, “மனித மாண்பு என்பது ஒருவருடைய திறமைகள், செல்வம் அல்லது வாழ்வில் அவர் வகிக்கும் நிலை ஆகியவற்றையோ, அவர் எடுக்கும் சரியான அல்லது தவறான முடிவுகளையோ சார்ந்ததல்ல; மாறாக, அது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் முன்கூட்டியே வழங்கப்பட்டு, அவருடைய எல்லைகளையும் தாண்டி நிலைத்திருக்கும் ஓர் இறைக்கொடை. இது இறைவன் தமது என்றும் மாறாத அன்பின் வெளிப்பாடாக ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வழங்கிய கொடையாகும்” (Magnifica Humanitas, 50) என்கிறார்.

பொருள்களை வாங்குவதால் கிடைக்கும் தற்காலிக மகிழ்ச்சியை நிரந்தரமான மகிழ்ச்சியாக நம்புகிறோம். வருமானம் குறைந்தாலும் செலவுகளைத் தொடர்கிறோம். கடன் அதிகரித்தாலும் நுகர்வைக் குறைக்கத் தயங்குகிறோம். இறுதியில், பொருளாதார நெருக்கடி உருவானதும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஒருவரையொருவர் குற்றம் சாட்டத் தொடங்குகிறோம். இங்கு பிரச்சினையைத் தனிநபர்களின் ஆசைகளில் மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. குறைந்த வருமானம், விலைவாசி உயர்வு, நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு, சமூக அழுத்தம், விளம்பரங்களின் தாக்கம் எனப் பல காரணிகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.

கொண்டாட்டங்களை மறுப்பது நமது நோக்கமல்ல; கொண்டாட்டங்களின் பெயரால் உருவாக்கப்படும் பொருளாதாரக் கட்டாயத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவதே நம் நோக்கம். நமது வருமானத்திற்கு ஏற்ற வகையில் விழாவைக் கொண்டாடலாம். தேவையற்ற செலவுகளைக் குறைக்கலாம். குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடலாம். அண்டை வீட்டாருடன் உணவைப் பகிரலாம். உதவி தேவைப்படும் குடும்பங்களுடன் நமது மகிழ்ச்சியையும் வளங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ளலாம்.

சந்தை உருவாக்கும் தேவையற்ற ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, நமது மகிழ்ச்சியை நாமே வரையறுக்கக் கற்றுக்கொள்வோம். தீபாவளி வீடுகளை மட்டுமல்ல, சிந்தனைகளையும் ஒளிரச் செய்யட்டும். உறவுகளை இணைக்கட்டும்; அன்பைப் பெருக்கட்டும்; பகிர்வை வளர்க்கட்டும். தீபத்தின் ஒளி பணக்காரர்களின் கடைகளில் மட்டும் பிரகாசிக்காமல், ஏழைகளின் இல்லங்களிலும் ஒளிரட்டும். அதுவே உண்மையான தீபாவளி!

news
சிறப்புக்கட்டுரை
வெள்ளிச் சலங்கைகள்

மனித மூளை 8,600 கோடி நரம்பணுக்கள் (Neurons) கொண்டு, மின் சமிக்ஞைகள் மூலம் சிந்திக்கிறது, தகவல்களைச் சேமிக்கிறது, பரிமாறுகிறது, நினைவில் பதிந்துகொள்கிறது.

மனித மூளைக்கு நிகர் தொழில்நுட்பங்கள் எதுவுமில்லை என்ற வலுத்த வாதம் இன்றும் உள்ளது. இன்று ‘ஏஐ’ தொழில்நுட்பம் மனித மூளையின் வேலையை இயந்திரங்கள் வழி செய்ய அடிகோலுகிறது. தரவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப செயல்படுகிறது. தானியங்கிமயமாக்கலால் ‘ ஏஐ’ சுயமாகச் சிந்திக்கிறது. ஆனால், ‘ஏஐ’ அதிக மின்சாரத்தையும் தண்ணீரையும் உட்கொள்கிறது என்பதே குறைபாடு. மனித மூளை 20 வாட்ஸ் சக்தியில் மட்டுமே இயங்கக்கூடிய அளவிட முடியாத அறிவுச் சுரங்கமாய் அமைந்துள்ளது.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் விஞ்ஞானம், நாகரிகம், மனிதநேயம் வளர்ந்துள்ளன. இன்றைய  ‘ஏஐ’ காலத்தில் பின்னோக்கிக் கற்காலத்திற்கு நகர்த்தும் பழமைவாதிகளின் குரல் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஒலிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் மனிதர்களின் மதநம்பிக்கை, பண்பாடு, கலாச்சாரம் மனுதர்மம் என்ற பெயரில் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டன. ‘சதி’ எனும் உடன்கட்டை ஏறுதல், விதவைத் திருமண மறுப்பு, குழந்தைத் திருமணங்கள், தேவதாசி முறை எனும் கொடிய சமூக அடக்குமுறைகள் மக்களை வாட்டி வதைத்தன. ஆங்கிலேய அரசு கடுமையான முறையில் சட்டம் இயற்றி மக்களை உரிமைக் குடிமக்களாக்கி வாழ வைத்தது.

பொது சிவில் சட்டத்தை மாநில அரசுகள் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற  கோரிக்கையை ஒன்றிய  உள்துறை அமைச்சர் அமித்ஷா முன்வைத்தார். மனுதர்மத்தை அடிநாதமாகக் கொண்ட பொது சிவில் சட்டத்தில் ஒழிக்கப்பட்ட சமூகக் கொடுமைகளைத் தனிமனித விருப்பம் இருந்தால் செய்து கொள்ளலாம் என விலக்கு  வழங்கப்படுகிறது. தனி மனித உரிமையான வழிபாட்டு உரிமை மறுக்கப்படுவது அதில் இழையோடும் முரணாகும்.

இந்திய ஒன்றியத்தில் உள்ள 28 மாநிலங்களில், 14 மாநிலங்கள் மதமாற்றத் தடைச்சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்திவிட்டன. மதம் மாறிய திருமணங்கள் சட்ட விதிகளின்படி கடுமையான தண்டனைக்குரியவை என்பதால் பா.ச.க. அரசுகளின் மறைமுகச் செயல்திட்டம் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுகிறது.

2026 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்குப் பின் பா.ச.க. என்ற வார்த்தையே தமிழ்நாட்டில் பேசப்படவில்லை.  தமிழ்நாட்டில் பாரதிய சனதா கட்சியானது அரசியல் தளத்தில் முழுவீச்சாகச் செயல்படவில்லை. ஆனால், ஆர்.எஸ்.எஸ். வழக்கம்போல் பின்வாசல் வழியாகத் தன் மனுதர்மத்தைத் தூக்கிப்பிடிக்கும் வேலையைத் தொடர்கிறது.

29-07-2026 அன்று ஏமி கார்மைக்கேல் எனும் மறைபரப்புப் பணியாளரின் 125-ஆம் ஆண்டிற்கான நினைவு நாள் டோனாவூரில் நடந்தது. இவ்விழாவில் பேசியவர்கள் முத்து லெட்சுமி ரெட்டி, மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் ஆகியோர் ‘தேவதாசி’  முறையைத் துணிச்சலோடு எதிர்த்துப் போராடியதை நினைவுகூர்ந்தார்கள். கூடவே ஏமி கார்மைக்கேல் தேவதாசி முறையை எதிர்த்துப் போராடியதோடு, நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகளையும் அபலைப் பெண்களையும் மீட்டார் என்பது வரலாறு; இவரது வரலாறு மறைக்கப்பட்டுள்ளது என ஆதங்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

இவ்விழா நடந்து இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் 2026, செப்டம்பர் 19 அன்று சென்னை மயிலாப்பூர் சி.ஐ.டி. நகர் கவிக்கோ மன்றத்தில் ‘தெய்வ நாயகி’ எனும் தலைப்பில் முழுநாள் கருத்தரங்கம் ஒன்று நடைபெற்றது. ‘தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்டது சரியா? தவறா?’ எனும் நூற்றாண்டு காலப் பெண் விடுதலை குறித்த புதிய கேள்விகளை மரபார்ந்த எதிர்முறையில் பேசினர். ‘தேவதாசியர் போற்றப் படத்தக்கவர்கள்; அதை ஒழித்து விட்டார்கள்’ என இக்கருத்தரங்கில் பேசப்பட்டது. சட்டத்தால் தடை செய்யப்பட்ட ஒரு சமூகக் கொடுமையினைத் தூக்கிப்பிடிக்கும் இவர்கள், காவி வண்ணம் பூசப்பட்ட சனாதனவாதிகள் என்பதைத் தமிழ்நாட்டு மக்கள் அறிவார்கள்.

நாம் தேவதாசி  முறை ஒழிப்பில், மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையாரின் பங்களிப்பை இங்கு காண்போம்:

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் இசை வேளாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். சிறு வயதிலேயே இவரைத் தத்தெடுத்த ஆச்சிக்கண்ணு எனும் தேவரடியார் இவருக்கு ஆடல், பாடல், இசை ஆகியவற்றில் பயிற்சி அளித்தார். இராமாமிர்தம் அம்மையார் தேவதாசி வாழ்க்கையை வெறுத்தார், மறுத்தார். தேவதாசிப் பெண்களைச் சந்தித்து விழிப்புணர்வு தந்தார். அவர்கள் விடுதலை பெற உதவினார். விடுதலை பெற்றவர்களைப் பாதுகாத்தார்.

இதனால் மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் கடும் எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தார். அம்மையார் மேடையில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவரது கூந்தல் அறுக்கப்பட்டது. அவருக்குப் பாலில் நஞ்சு கொடுத்து கொலை செய்ய முயற்சி நடந்தது. 1936 -ஆம் ஆண்டு மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் எழுதிய ‘தாசிகளின் மோசவலை அல்லது மதி பெற்ற மைனர்’ எனும் நூல் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. அந்நூல் தேவதாசிப் பெண்களின் வாழ்வு, அவர்களைச் சுற்றிய புரவலர் சார்ந்த பொருளாதாரத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் தேவதாசி முறைக்கு எதிராகத் தெருக்களில் இறங்கிப் போராடினார். அதேகாலத்தில், முத்து லெட்சுமி ரெட்டியும் தேவதாசி முறையை எதிர்த்துப் போராடினார். இவர் தேவதாசி  சமூக மரபில் வந்தவர். தன் வீட்டிலேயே தேவதாசி முறைக் கொடுமைகளை அறிந்தவர். கடும் எதிர்ப்பிற்கு இடையே புதுக்கோட்டை மகாராஜா கல்லூரியில் புதுக்கோட்டை சனாதனவாதிகளின் எதிர்ப்பை மீறி, 1947-இல் தேவதாசி முறை ஒழிப்பு சட்டமானது.

சமூகத்தில் ஒழிக்கப்பட்ட தேவதாசி முறை என்ன? என்பதைப் புதிய தலைமுறையினருக்கு விளக்குதல் நம் அடிப்படைத் தார்மீகக் கடமையாகும். தேவ+தாசி  என்பது கடவுளுக்குச் சேவை செய்ய சிறுவயதிலேயே பெண் குழந்தைகளைக் கோவிலுக்கு அர்ப்பணிப்பதாகும். இவர்கள் இயல், இசை, நாடகம் வழியாக இறைத் தொண்டாற்றுவார்கள். இவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ள அனுமதியில்லை. இவர்கள் அரசர்கள், ஜமீன்தாரர்கள், பெரும் நிலக்கிழார்கள், செல்வந்தர்கள், கோவில் பூசாரிகள். கோவில் பணியாளர்களால் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள் என்பது கொடுமையாகும். சில தேவதாசிகள் வறுமையில் வாடியதாகவும் வரலாறு கூறுகிறது.

தேவதாசி முறையில் ‘பொட்டுக் கட்டுதல்’ என்பது அடிப்படைச் சடங்காகும். சடங்குகள் ஊர் எல்லையில் உள்ள கோவிலில் நடக்கும். 8 முதல் 12 வயதுள்ள பெண்ணைத் தெய்வத்திற்கு ‘திருமணம் செய்து வைப்பதாக’ சடங்குகள் அமையும். கோவில் பூசாரி அந்தப் பெண்ணுக்குத் தாலி, பொட்டு, மஞ்சள் கயிறு, வளையல் என வரிசையாக அணிவிப்பார். அன்றிலிருந்து அந்தப் பெண் ‘தெய்வத்தின் மனைவி!’ அவள் இனி சாதாரண மனிதனைத் திருமணம் செய்ய முடியாது என்பது ஐதிகம்.

தேவதாசிகள் பொட்டுக் கட்டிய பின் வறுமை காரணமாகவோ, சமூக அழுத்தம் காரணமாகவோ தவறான பாதைக்குச் சென்றது தேவதாசி  முறையின் பரிதாபமான மறுபக்கமாகும். பொட்டுக் கட்டினால் 3-5 ஆண்டுகள் வரை சிறைத் தண்டனை என  அரசு இயற்றிய சட்டங்கள் கூறுகின்றன.

இன்று தமிழ்நாட்டில் ‘தேவதாசி முறை’ முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. அதை மீட்டெடுக்க ஒரு மேல் சாதியினரின்  சமூகக் குரல்கள் சென்னையில் எழுந்ததாலேயே இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டது.

கர்நாடக அரசின்  2022-ஆம் ஆண்டுக் கணக்குப்படி 70,000 பொட்டுக் கட்டப்பட்ட பெண்கள் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறது. 21-ஆம் நூற்றாண்டிலும் சில மடங்கள், சில சமூகக் குழுக்களிடம், சில கிராமங்களில்... அதாவது, கர்நாடகா, ஆந்திரா, மகாராஷ்டிரா போன்ற மாநிலங்களில் பொட்டுக் கட்டுதல் இன்றும் உள்ளது எனச் சில  உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டு மக்களாகிய நாம் தமிழ்ச் சமூக  வரலாற்றிலிருந்தே பாடம் கற்போம். தனிமனித உரிமைகளை மறுக்கிற எல்லாத் தடைகளையும் உடைப்போம். அறிவுசார் தமிழ்ச் சமூகமாக மீள்வோம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
மதமாற்றம் எனும் பொய்மை

‘வங்காளத்தின் பாஸ்கிம் மெட்னிபுர் மாவட்டத்தில் மதவாதிகளின் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பத்தினருக்குப் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டது’(‘தி இந்து’ - அக்டோபர் 25, 2026).

என்ன நடந்தது?

மூன்று குடும்பங்கள் (ஒரு குழந்தை உள்பட) அச்சுறுத்தப்பட்டனர். பாலியல் வன்புணர்வு செய்து விடுவோம் என்றும், கொலை செய்துவிடுவோம் என்றும் எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளனர். அக்டோபர் 18 முதல் அக்டோபர் 20 வரை இக்குடும்பத்தினர் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தப்பட்டனர்.

நடந்தவைகளை விவரித்த திரு. முல்லிக், தனது குடும்பத்தினர் ஏற்றிருந்த குறிப்பிட்ட சமய நம்பிக்கைக்காகவே தாக்கப்பட்டோம் என்றார். கடந்த சில மாதங்களில் இம்மாதிரியான 15 நிகழ்வுகள் இப்பகுதியில் நடந்துள்ளன என்ற அவர் மேலும் கூறியதாவது....

“மதவாதிகள் குழுமி நின்ற மக்கள் முன்பே எங்களைக் கட்டாயப்படுத்தி நீராட வைத்தனர். இந்நீராடலைப் புனிதப்படுத்தும் சடங்கு என்று சொல்லிக்கொண்டனர். என்னுடைய உடைகளைக் கட்டாயப்படுத்தி என் அனுமதியின்றியே அவிழ்த்தனர். என் விருப்பத்திற்கு எதிராக என்னை இச்சடங்கில் ஈடுபடச் செய்தனர். எங்களைக் கட்டாயமாகப் பக்கத்தில் இருக்கும் துர்கா பூசை பந்தலுக்குள் இழுத்துச் சென்றனர். பந்தலினுள் இந்துமதச் சடங்குகளைச் செய்ய எங்களைக் கட்டாயப்படுத்தினர். என் 16 வயது மகளைத் தகாத வார்த்தைகளால் வசைபாடியதோடு, அவள்மீது பாலியல் வன்முறை நடத்தப்போவதாகவும் அச்சுறுத்தினர்.”

மேலே குறிப்பிட்ட ‘தி இந்து’ ஆங்கில நாளிதழில் வெளிவந்த இச்செய்தி கிறித்தவர்களுக்குப் புதிய செய்தி அல்ல; அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தியும் அல்ல; முதல்முறையாக மிகப்பெரிய பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியேற்ற பாரதிய சனதாவிற்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றிச் செய்தியாக, மதவாத அரசியலுக்குக் கிடைத்த பரிசாகக்கூட இதைப் பார்க்க முடியும்.

இச்செய்தியில் நமக்குக் கிடைத்த தகவல்களில் புதுமை என்னவெனில், வங்காள மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியில் வாழ்ந்து வந்த கிறித்தவக் குடும்பம் ஒன்றைக் குறிவைத்துத் தாக்கியதுடன், ‘சுத்தப்படுத்துதல்’ என்ற பெயரில் நீராடச் செய்து, இந்துக் கோவில் ஒன்றிற்கு இழுத்துச் சென்று அக்கோவிலுள் வைக்கப்பட்டிருந்த தெய்வங்களை வழிபடவும் செய்த கொடுமைதான்! இது நாம் அடிக்கடிக் கேள்விப்படாத நிலை. ‘இத்திருப்பணியை’ செய்தோர் சங்கப் பரிவாரங்களின் மிகத் தீவிர அமைப்பான பஜ்ரங்கள். கடந்த 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரிசாவில் தொழுநோய் மருத்துவரான கிரகாம் ஸ்டெய்ன்ஸ் அவர்களையும், அவர்தம் இரண்டு குழந்தைகளையும் இரக்கமின்றிக் கொன்ற கூட்டத்தின் ஒரு பகுதியினர்தாம் இந்தப் பஜ்ரங்கள் அமைப்பினர்.

இன்று இந்தியா முழுமைக்கும் பல வகையிலான வன்முறைத் தாக்குதல்கள் நடந்தேறுகின்றன. இத்தாக்குதல்களில் குறிப்பாக, மதச் சிறுபான்மையினர் மீதான தாக்குதல்களே அதிகம்.

வழிபாட்டுத்தலங்கள் சிதைக்கப்படுகின்றன; வழிபாட்டு முறைமைகள் கேலிசெய்யப்படுகின்றன; புதிய ஆலயங்கள் நிறுவப்பெற அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றன.

இசுலாமியர் மீதான தாக்குதல்களும், கிறித்தவம் மீதான தாக்குதல்களும் ஒரே வகையிலானவை அல்ல; இசுலாமியர் மீதான தாக்குதலில் மிகப்பெரிய அரசியல் நோக்கம் உண்டு. இந்திய அரசு ஓர்மையை (Polarise) மையப்படுத்தும் அரசு என்பதால், பன்மைத்தன்மை மிக்க இந்து மதப்போக்கை முழுமையாகச் சிதைக்கும் வகையில் ‘ஒருமை’ பேசி பொய்யான ஒற்றுமை (Unity) என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்து, இசுலாமியரை ‘தீவிரவாதிகள்’ என்றும், ‘பிரிவினைவாதிகள்’ என்றும், ‘ஊடுருவலாளர்’ என்றும் பொய்யான நாமகரணம் சூட்டி, அவர்களைத் தேசத்தின் எதிரிகளாக (Demonise)  வலுவாகச் சித்தரித்து, ஒரு பெரிய தனித்த அடையாளமுடைய வலுவாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் ஒரு சமய சமூகத்தை இந்திய அரசியல் சமூகத்திலிருந்து அந்நியப்படுத்துவதில் (Alonate) இந்துத்துவர்கள் வெற்றியும் கண்டுள்ளனர்.

வகுப்புவாதக் கருத்தியலின் உள்ளடக்கம், எதிரியல்லாத எதிரியைக் பொய்யாகக் கட்டமைப்பதுதான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். இசுலாமியர் இந்நாட்டை 800 வருடங்கள் ஆண்டனர்; இந்துகளின் கோவில்களை இடித்தனர்; கோவில் செல்வங்களைக் கொள்ளையடித்தனர்... என்பது போன்ற பெரிய குற்றச்சாட்டுகளை இசுலாமியர்மீது இந்து தீவிரவாதிகள் முன்வைத்து பொய்ப்பரப்புரைகளை மேற்கொண்டு வந்தாலும், ‘மதமாற்றம்’ என்ற சொல் கிறித்தவர்மீதே அதிகமாக வைக்கப்படுகிறது.

கிறித்தவம் தன் முழுநேரப் பணியாக ‘மதமாற்றம்’ என்ற நோக்கில் செயல்படுவதாக ஓர் அப்பட்டமான பொய் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகிறது. கிறித்தவம் சார்ந்த சபைகள் நடத்தும் அனைத்து நிகழ்வுகளும் மதமாற்றும் நிகழ்வுகளாகவே கொச்சைப்படுத்தப்படுகின்றன. அண்மையில் மராட்டிய மாநிலக் கத்தோலிக்க ஆலயங்களில் நாளும் நடைபெறும் திருப்பலிகளைக் கூட மதமாற்றக் கூடுகையாகச் சித்தரித்து, அக்கூடுகை கலைக்கப்பட்ட செய்திகளைப் பார்த்தோம்.

நம் கிறித்தவச் சகோதர சபைகளின் செயல் கூடுகை அனைத்தும் இவர்களைப் பொறுத்தவரை மதமாற்ற நிகழ்வுகளே! மிகச்சிறிய அளவில் கட்டப்படும் ஆலயங்கள் அனைத்தும் மதமாற்றத்திற்கே! ஆலயம் கட்டுதற்கான அனுமதியை மறுப்பதற்கான காரணமும் மதமாற்றமாகத்தான் என்று சொல்லி அனுமதி மறுக்கப்படல் அல்லது காலந்தாழ்த்துதல், ஆலயத்தில் நடத்தப்பெறும் மறையுரைகள், ஆலயத்தினுள் அல்லது வெளியே வைக்கப்பெறும் ஒலிபெருக்கிகள் எல்லாம் மதமாற்றத்திற்கே...

சங்கப் பரிவாரங்களின் இப்போக்கு இப்படியே நீடித்தால், இனி தனிநபராக ஓரிடத்தில் அமர்ந்து நாம் தியானம் கூட செய்ய முடியாது. கிறித்தவம் ஒரு மறைபரப்பும் மார்க்கம்; நற்செய்தி அறிவிப்பு என்பது இதன் அடிநாதமாயிருக்க, கிறித்தவன் வாயைத் திறந்தாலே மதமாற்றத்திற்குத்தான் என்று ஏவிவிடப்படும் அவதூறுகளை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறோம்?

ஒற்றைத் தேசத்தை உருவாக்கும் நோக்கில், அத்தேசம் இந்து தேசமாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட ஆர்.எஸ்.எஸ்.சின் கோல்வால்கர் தன் ‘Bunch of thought’ என்ற நூலில் இசுலாம், கிறித்தவம், கம்யூனிசம் என்ற மூன்று அமைப்புகளையும் இந்நாட்டின் உள்நாட்டு எதிரிகளாக (Internal Enemies) அடையாளம் காட்டுகிறார். இன்றைய இந்து மதவாதிகள் கிறித்தவம் பற்றி வைக்கின்ற வசைமொழிகள் அனைத்தும் இவரிடமிருந்து பெறப்பட்டவையே.

கிறித்தவர்கள் பாரத நாட்டில் கிறித்தவச் சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டியெழுப்ப முயல்கின்றனராம். கிறித்தவர்களின் நோக்கம், கிறித்தவச் சமயத்தைக் கட்டமைப்பது மட்டுமல்ல, இந்திய சமூக அமைப்பை (Social Fabric)  உடைத்தெறிந்து, அரசியல் மேலாண்மையை நிலைநிறுத்துவதாம்; இம்மதம் சார்ந்தோர் இந்திய நாட்டில் எங்கெல்லாம் செல்கின்றனரோ அங்கெல்லாம் இரத்தம் வழங்குவோராக இல்லாமல், இரத்தம் குடிப்போராகவே வாழ்கின்றனராம்!  கிறித்தவர்களின் சமூகச் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் சமயங்களுக்குப் புறம்பானவைகளே (Irreligious); இவர்கள் நாட்டின் எதிரிகள் (Antinational); கிறித்தவ மிஷனரிகள் இந்து மதத்தின் புனித நூல்களையும் வேதங்களையும் அவமதித்தவர்கள்; கிறித்தவ மிஷனரிகள் இந்துமத மக்களின் சமய நம்பிக்கையைத் தகர்த்துவிட்டு, அங்கு உருவாகும் ‘வெறுமை’யில் (Void) கிறித்தவத்தை ஊடுருவச் செய்வதுதான் இவர்களின் நோக்கம்! கிறித்தவர் ஆற்றுவதாகக் கூறிவரும் மனிதநேயப் பணிகள் அனைத்தும் மதமாற்றுவதற்கான முகமூடிகளே. பலவேளை அச்சுறுத்தியும், சிலவேளை ஆசைகாட்டியும், இந்நடவடிக்கைகள் அமையும்; இவர்களின் அடிப்படை நோக்கமெல்லாம் எண்ணிக்கையைப் பெருக்கி, கிறித்தவருக்கென்று தனிக் கிறித்தவ அரசைக் (Christian State) கட்டுவதே” (M.S. Golwalker - ‘Bunch of thought’ பக். 190, 192, 193).

சங்கப் பரிவாரங்களின் பிதாமகன்கள் இப்படி விஷம் கக்கிதான் தமது மத அடிப்படைவாதத்தைக் கட்டமைத்திருக்கிறார்கள்.

இன்று பா.ச.க. ஆளும் மாநிலங்கள் அனைத்திலும் மதமாற்றத் தடைச்சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டு கடுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இதைப்போல, பொது சிவில் சட்டமும்! இக்கட்சி ஆளும் மாநிலங்களில் கிறித்தவத்தின் தனித்துவமே கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டு வருகிறது.

இந்நாட்டு இசுலாமியர்கள் அரசியல் ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டாலும், அரசியல் மயப்படுத்தப்பட்ட இச்சமூகம் தன் எதிர்ப்பைக் காட்டி வருதலில் தயக்கம் காட்டுவதில்லை. அனைத்து வகை உரிமை மீறல்களையும் அவமானங்களையும் சந்தித்து வந்தாலும், ஆளும் கட்சியின் உறுப்பினர் எவரும் இசுலாமியராக இல்லா நிலையிலும், ஆளும் கட்சியின் ‘ஒதுக்கு அரசியலால்’ (Exclusionary Politics) மிகப்பெரிய பாதிப்புக்குள்ளாயினும், இசுலாமியரின் இருப்பை (Presence) எவரும் ஓரங்கட்டிவிடமுடியாது.

கிறித்தவம் என்ன செய்யும்?

‘மதமாற்றம்’ எனும் நோக்கில் ஒரு கொள்கை இருக்கிறது; ஓர் அரசியலும் உள்ளது. மதமாற்றம் என்னும் சொல் ஒரு தீயசொல் அல்ல; மதமாற்றத்தில் சுதந்திரம், தெரிவு செய்யும் உரிமை, கருத்துரிமை என்பன அடங்கும். மதமாற்றத்தைத் தடை செய்துவிட்டு மதச்சுதந்திரம் பற்றிப் பேச முடியாது. இந்திய அரசமைப்பு ஒரு மதத்தைத் தழுவ, கடைப்பிடிக்க என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், பரப்புரை செய்யவும் உரிமை வழங்கியுள்ளது. இப்பரப்புரையில் ஒரு கருத்தியல் இடம்பெறவே செய்யும். இக்கருத்தியலின் வடிவம் மதமாக இருக்கலாம்; அதனால் கேட்போரிடம் மாற்றம் நிகழலாம். ‘மாற்றம்’ எனும் எதிர்வினை நிகழாத போது அல்லது நிகழக்கூடாது எனும்போது பரப்பலின், பரப்புரையின் அல்லது நாள்தோறும் நிகழ்த்தப்பெறும் மறையுரைகளின் அர்த்தம்தான் என்ன?

‘மாற்றம்’ நோக்கியே நாம் ஆற்றும் அனைத்துப் பணிகளும் அமைதல்வேண்டும் என்பதே கட்டாயம். ஆனால், மறைபரப்பு ஞாயிறை ஒரு சடங்கு ரீதியாகக் கொண்டாடி மகிழ்கிறோம். மறைபரப்புதல் நமது அடிப்படைக் கடமையும் உரிமையுமே என்பதை நாம் புரிந்திருந்தால், இன்று மறைபரப்பு ஞாயிறை கருத்துரிமையின் நாளாக, பேச்சுரிமை காக்கும் நாளாக நாம் கொண்டாட வேண்டாமா?

கிறித்தவம் பரப்புரையின்றி உயிர் பெறவில்லை. மனித உரிமைச் சாசனங்களும் சட்டங்களும் உருவாகாத காலத்தில், மனித உரிமைகள் மானுடக் கவசமாகக் கையில் இல்லாத காலத்தில், குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பு கூட இல்லாத காலத்தில் முந்தைய கிறித்தவப் பணியாளர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட பரப்புதல் அல்லது அறிவித்தலால் நாம் இன்றும் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. மதமாற்றத்தைச் சுருக்கிப் பார்க்கும் பார்வையை நாம் தவிர்ப்போம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
இயேசுவின் இரண்டாம் இரத்த வியர்வை

‘பூமியில் பூத்த புதிய வேதம், மண்டிக்கிடந்த மானுட அழுக்குகளைச் சலவை செய்திடும்’ என்கிற நம்பிக்கையை வறியோரின் நெஞ்சத்தில் விதைத்தவர் இயேசு. ஏற்றத் தாழ்வு இல்லாத சமூகம் ஒன்று அமையவேண்டும் என்பதை இலக்காகக் கொண்டு, ‘இறையாட்சி’ என்று அதற்குப் பெயரும் தந்து, பூமிப்பந்தின் மத்திய கிழக்கில் அவர் ஏற்றி வைத்த நெருப்பு, உலகின் எல்லாத் திசைகள் நோக்கியும் பரவி எரியத் தொடங்கியது.

வாழ்வை இழந்தோரும், வலியோரால் வஞ்சிக்கப்பட்டோரும் ‘நாளை விடியும்’ என்கிற கனவோடு இந்த நெருப்பின் நிழலில் வந்து இணைந்தனர். அடிமைத்தனங்களும் ஆதிக்க அழுக்குகளும் இந்த நெருப்பில் சாம்பலானதோடு, சாமானியர்கள் தங்களைப் பிடித்திருந்த பீடைகள் கருகிட சரித்திரத்தைச் செதுக்கத் தொடங்கினார்கள். இயேசு ஏற்றி வைத்த இந்த இறையாட்சி நெருப்பு அணைந்துவிடாமல் தொடர்ந்து எரிந்திட, எண்ணெயை வார்க்கும் வேலையை முதன்மையாகக் கொண்டு செய்து வருகிறது இயேசுவின் மறையுடலான திரு அவை.

‘கடவுள் மனிதரைத் தமது சாயலில் படைத்தார்’ என்று வேதமணிகள் வீதியெங்கும் ஒலித்தாலும், மனிதப் படைப்பில் உயர்வு-தாழ்வு உண்டு என்பதை ஊரெல்லாம் ஊளையிட்டு நாசவிதைகளுக்கு நாற்றங்கால் அமைக்கும் கூட்டமும் இருந்தே வந்திருக்கிறது. இயேசு தம் பணி வாழ்வில் இந்தப் பாழாய்போன பாகுபாடுகளைக் கண்டார். வீட்டிற்கு வெளியே காலணிகளைக் கழற்றிப் போடுவதைப்போல ஊருக்கு வெளியே காலனிகளாக மாண்புமிக்க மனிதர்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுத் தங்களின் உயர்வு மனப்பான்மையை உலகிற்குக் கடவுளின் பெயரால் வேதமென்றே பக்தி பொங்க பரவசத்தோடு கூறினார்கள்.

இப்படி குப்பை மேடுகளாய் உயர்ந்தவர்கள் உருவாக்கிய தீண்டாமை நோய்க்கு இரையாகி இருந்த சமாரியச் சமூகத்தின் பெண்ணிடம் கிணற்றடியில் தண்ணீர் வாங்கிக் குடித்து தாகம் தீர்த்துக் கொண்ட இயேசு, தமது சமத்துவம் பேணும் மானுட அறத்தையும் அங்கே பதிவு செய்தார். அடிமைத்தனம் அப்பெண்ணின் ஆழ்மனத்திற்குள்ளே கோபுரம் கட்டிக் குடியிருந்தது. தன்னைத் தாழ்ந்த குலம் என்று மனிதப் போலிகள் எழுதி வைத்ததை வினாக்களுக்கு அப்பாற்பட்ட வேதம் என்றே அப்பெண் நினைத்து வந்தார். சமாரியப் பெண்ணின் அடிமைத்தனத்தை வேரோடு பிடுங்கி எறிந்த இயேசு, பேதங்களற்ற பெருவாழ்வு காண அழைப்பு விடுத்துச் சென்றார். 

மனிதர்கள் யாவரும் ஒரே இறைத் தந்தையின் பிள்ளைகள் எனும் சமத்துவக் கொள்கையைப் போதனையில் மட்டுமன்றி, செயல்வடிவிலும் வாழ்ந்து காட்டிய இயேசுவின் இயக்கத்தில், ஒடுக்கப்பட்டோரும் ஒதுக்கப்பட்டோரும் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு, தங்களின் மானிட அங்கீகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டார்கள். சட்டங்களை உருவாக்கி சகமனிதர்களை உயர்ந்தோர்-தாழ்ந்தோர் எனப் பிளந்த பேதைகளின் வறட்டுச் சடங்குகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் உடைத்துப் போட்டதோடு, சமூக அழுக்குகளைத் துடைத்துத் தூய்மையாக்கினார்.

இயேசுவின் கொள்கைகளையும், வாழ்வியல் கோட்பாடுகளையும் நேரில் கண்டு நிறைவு கண்டவர்கள் தங்களை இயேசுவின் இயக்கத்தில் இணைத்துக் கொண்டார்கள். அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்ட தொடக்ககாலத் திரு அவையில் வஞ்சிக்கப்பட்ட வறியவர்கள் வரிசையாக வந்து இணைந்து கொண்டார்கள். திருத்தூதர்களின் தலைமையில் பயணம் நடத்திய தொடக்ககாலத் திரு அவையில் தங்களை இணைத்துக் கொண்ட பின்னும், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்பட்டபோது திருத்தூதர் பவுலடியார் அந்தச் செயலை வன்மையாகக் கண்டித்ததுடன், இயேசுவில் நம்பிக்கை கொண்டோரிடையே உயர்வு-தாழ்வு பாராட்டக்கூடாது என்பதைத் திடமாகச் சொன்னார். ஆண்டான்-அடிமை இல்லாத சமூகமே இயேசுவின் திரு அவை என்பதில் பவுல் உறுதி கொண்டிருந்ததைத் திருத்தூதர் பணிகள் ஏட்டிலும், அவர் எழுதிய திருத்தூதுக் கடிதங்களிலும் காணலாம்.

பூமியின் பரப்புகளை இயேசுவின் வேதம் நிறைத்து வந்த வேளையில், இந்தக் கொள்கை கோட்பாடே அடிப்படையாய் அமைந்திருந்தது. இந்த வழிமுறையின்படி, மானுடப் பட்டியலில் சேர்க்கப்படாமல், விலங்குகளிலும் கீழாக நடத்தப்பட்ட ஆப்பிரிக்காவின் குடிகளை இயேசுவின் திரு அவை ஆரத்தழுவி அணைத்துக் கொண்டது. அது போலவே உலகில் ஒடுக்கப்பட்டு புறந்தள்ளப்பட்ட, முகவரியற்ற மனிதர்களைத் தேடிச்சென்று அவர்களுக்கு இயேசுவின் விடுதலைச் செய்தி நற்செய்தியாகப் போதிக்கப்பட்டது. அவனியெங்கும் அன்பு, சமரசமற்ற சமத்துவம், இனம், மொழி, நிறம், பிறப்புகளைக் கடந்த மானுடநேயம் இயேசுவின் வேதமாய் பூமியின் எத்திசையிலும் எதிரொலித்தது. 

சாதியென்னும் சகதிக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டு, மனிதர்களை உயர்ந்தவர்-தாழ்ந்தவர், தீண்டத்தகாதவர் என அழுக்குகளை அறமாகப் போதித்து, அதுவும் கடவுளின் பெயரால் ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கு ஏற்பளிப்பு செய்து, உழைக்கும் மக்களை இரக்கமற்றவர்கள் காலடியில் அமிழ்த்தி வைத்து, சனாதன உபதேசம் செய்து கொண்டிருந்த இந்தியாவில் இயேசுவின் சீடர்கள் ஏற்றத்தாழ்வற்ற புதிய வாழ்வியலைக் கொண்டு வந்து நம்பிக்கை விளக்கேற்றி ஒளிர வைத்தார்கள். சாதியச் சகதிகளிலிருந்து மக்களைக் கழுவ முயன்றார்கள். வறுமையை ஒழித்து வாழ்வு தந்தார்கள். கல்வியைத் தந்து ஏற்றம் காண வைத்தார்கள். ஆனால், இந்தியாவில் ஏனோ திரு அவையினர் சாதிகளைச் சலவை செய்திட பயன்படுத்திய சலவைச் சோப்புகள் வேலை செய்திடவில்லை. கல்வி, பொருளாதாரம் என நீள்கிற வாழ்வின் தளங்களை வலுப்படுத்திய திரு அவையால் சாதியப் படிநிலைகளை உடைத்திட முடியவில்லை.

கிறித்தவம் என்னும் புதிய ஆடையை அணிந்தால், தங்களின் இழியடையாளங்கள் அகலும் என்னும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நம்பிக்கைக் கனவு, இந்திய ஒன்றியப் பரப்பில் கானல் நீராகவே போய் விட்டது என்பதை ஒளிவு மறைவின்றி ஒத்துக் கொள்ளத்தான்வேண்டும். சாதிப் பாகுபாடற்றச் சமத்துவ வாழ்க்கை முறையை அமைப்பதில் கிறித்தவம் இன்றும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர, அதில் வெற்றி காணவில்லை. கிறித்தவ மறையைத் தழுவுவதற்கு முன் தங்களின்மீது ஆளுமை பதிந்த சாதிக்கறைகள் தேகத்தில் படிந்த தேமலைப்போல் தடம் மாறாமலே இருக்கிறது என்பதுதான் வேதனை.

இன்று இந்திய ஒன்றியத்தில் இயேசுவின் பிள்ளைகளாக இருக்கிறவர்கள் சாதிப் போர்வைகளைப் போர்த்திக்கொள்வதையும், நடைமுறையில் சாதிக்கெனத் தனிக் கோவில்கள், கல்லறைகள், தெருக்கள், சங்கங்கள் எனத் தொடரும் அழுக்கு அட்டவணையைப் பார்த்துக் கண்டிப்பாக இரண்டாம் முறையும் இரத்தமே அவருக்கு வியர்வையாய் வடியும் என்றுதான் கருத வேண்டியுள்ளது. உண்மைநிலை இப்படி இருப்பதையும், சமத்துவம் பேசும் கிறித்தவத் திரு அவையில் இணைந்த பின்னும் தங்கள் இழிநிலை மாறாமல் இன்னமும் ஒடுக்கப்பட்ட கிறித்தவர்கள் அல்லலுறுவதையும் அறியாமல் சட்டம் வகுப்பவர்கள், ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள், தராசு முள்ளாய் நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டியவர்கள் இவற்றைப் புரிந்துகொள்ளாமலும் அல்லது புரிந்தும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் திருமறையைத் தழுவிக் கொண்டார்கள் என்கிற வெறுப்புணர்விலும் வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுகிறார்கள்.

சமூக விடுதலைப் போராளி அண்ணல் அம்பேத்கர் அரசியல் சாசனக் குழுவில் பொறுப்பேற்றிருந்தாலும், அதில் இடம்பெற்றிருந்த சனாதன சக்திகள் கிறித்தவச் சமயத்திற்கு மாறிய ஒடுக்கப்பட்ட தலித் மக்கள் பட்டியலின உரிமைகள் பெறுவதைத் தடுத்துவிட்டன. அன்றைய குடியரசுத் தலைவரின் ஆணை இந்து சமயத்தைச் சார்ந்த தலித் மக்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ‘பட்டியல் இனத்தவர்’ எனும் நிலை மற்றும் இடஒதுக்கீட்டு சலுகைகள், அதே சமூக, பொருளாதார நிலையில் தொடரும் மதம் மாறிய கிறித்தவ மற்றும் இசுலாமிய தலித்துகளுக்கு மறுக்கப்பட்டது.

நீண்ட அரசியல் அழுத்தங்களால் 1956-இல் சீக்கிய மதத்திற்கு மாறிய தலித்துகளும், 1990-இல் புத்த மதத்திற்கு மாறிய தலித்துகளும் பட்டியலின உரிமை மற்றும் இடஒதுக்கீட்டுச் சலுகைகளையும் பெறத் தொடங்கினர். ஆனால், அதே சமூகப் பொருளாதார நிலையில் இருக்கும் கிறித்தவச் சமயத்திற்கு மாறிய தலித் மக்கள், அரசின் எவ்விதப் பட்டியலினச் சலுகைளையும் பெறாமல் நாளுக்கு நாள் நலிவு கண்டு வருகின்றனர்.

எத்தனையோ பெருந்திரள் போராட்டங்கள், சட்டப் போராட்டங்கள் மேற்கொண்டும் தலித் கிறித்தவர்களின் நியாயமான கோரிக்கை நீருக்குள் புதைந்த கல்லாகவே இருக்கிறது. ஆகஸ்டு 10-ஆம் நாளை வருடந்தோறும் கறுப்பு நாளாகக் கடைப்பிடித்து, தங்கள் உரிமைக் குரலைத் தலித் கிறித்தவர்கள் எழுப்பி வந்தாலும், மதவெறியும் காழ்ப்புணர்வும் கொண்ட அரசுகள் செவிகொடாமலேயே இருந்து வருகின்றன. நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்ட வழக்குகள் தொடர் நித்திரையில் இருக்கின்றன. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பாதிக்கப்பட்ட தலித் கிறித்தவ மக்கள் நீதிமன்றங்களை நாடி, தங்கள் உரிமைகளை நிலைநாட்ட முயலும் போதெல்லாம், நீதி தேவதையின் பிரதிநிதிகளாக இருக்கவேண்டியவர்கள் சனாதன வெறிகொண்டு தங்கள் பேனாக்களில் வெறுப்புமையை நிரப்பி நியாயத்திற்கு எதிராகத் தீர்ப்பெழுதுகிறார்கள்.

வாழும் நாட்டிலும், சார்ந்திருக்கும் சமய அமைப்புகளிலும் தலித் கிறித்தவர்கள் தங்களின் உரிமைகளை இழந்து நிற்கும்போது, அதனை மீட்டெடுத்துத் தரவேண்டிய நீதிமன்றங்கள் சாதி மதவெறியுடன் இயங்குவது அடிப்படை மனித உரிமை மீறலாகும். சமயத்தை முதலீடாகக் கொண்டு இயங்கும் ஒன்றிய அரசு மட்டும் இந்தப் பழிபாவத்திற்கு அப்பாற்பட்டதல்ல. இந்தியக் குடியரசுக் கட்டமைக்கப்பட்டபின் ஆட்சிக்கு வந்த நேரு மாமா, அவரது மகள் அன்னை இந்திரா, அவரைத் தொடர்ந்து வந்து ‘மதச்சார்பற்ற அரசு’ என்று சொல்லியே ஆட்சியில் அமர்ந்தவர்களும் துரோகம் இழைத்தே வருகின்றனர்.

தேர்தலின்போது கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறிய தலித் மக்களை நம்பவைத்து ஏமாற்றும் அனைத்து அரசுகளும் கண்டனத்திற்கு உரியவை. சமயச் சுதந்திரம் பற்றி உலக அரங்கில் பாசாங்கு உரை நிகழ்த்தி கைத்தட்டல்கள் வாங்கும் இந்திய ஒன்றியப் போலித்தலைவர்கள் மதச்சார்பற்ற இந்திய ஒன்றியத்தில் மதத்தின் பெயரால் தலித் மக்களின் உரிமைகளைப் பறிப்பது என்ன நியாயம்?

கடன் திருநாள்களைத் தவறாமல் கடைப்பிடிக்கத் தரப்படும் கட்டளைகளைப் போலவே தலித் கிறித்தவர்களின் உரிமைகளுக்குப் போராடுவது தலித் அல்லாத கிறித்தவர்களின் கடமையாகும். அரசிடம் அசராமல் போராடுவதுபோல, திரு அவையில் இணைந்து இயேசுவின் மறையுடலின் அங்கமான நம் சகோதர-சகோதரிகளான ஒடுக்கப்பட்டக் கிறித்தவர்கள் மாண்பும் மகத்துவமும் திரு அவையில் பெறவும், அவர்களை இயேசுவைப் போன்று சமத்துவத்துடன் நடத்திடவும் வேண்டியது நமது கடமை என்பதை உணர்வோம். நவம்பர் 8-ஆம் தேதி திரு அவை கடைப்பிடிக்கும் ‘தலித் விடுதலை ஞாயிறு’ தினத்தில் சமூக நீதிக்காக உறுதி ஏற்று, காயப்பட்ட மக்களுக்காகக் களமாடுவோம். நாம் அனைவரும் இயேசுவில் ஒன்றே என்பது உண்மையென்றால், கிறித்தவத் திருமறையில் சாதியைக் கொண்டு சக மனிதர்களைத் தாழ்வாக நடத்துவதை நிறுத்திட புதிய நம்பிக்கை அறிக்கையை உருவாக்கவேண்டும்.

ஒரே கடவுளை நம்புவதற்கு ஞாயிறுதோறும் திருப்பலியில் உறுதியேற்கும் கிறித்தவர்கள், அந்த ஒரே கடவுளின் குழந்தைகளைப் பாகுபடுத்திப் பார்ப்பதைப் பாவம் எனக் கொள்வோம். இந்திய ஒன்றியத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட இக்கிறித்தவர்கள் உரிமையோடு வாழ்க்கை நடத்திட, சகமனிதர்களைப்போலத் தலை நிமிர்ந்திட, அரசு தரும் இடஒதுக்கீட்டுச் சலுகைகளைப் பெற, இவர்களும் தகுதியானவர்களே என்பதை நிலைநிறுத்திடத் தொடர்ந்து போராடுவோம். சமூக நீதியை வென்றெடுப்போம்.