ஒரே தாயின் கருவறையைப் பகிர்ந்துகொண்டு, ஒரே குருதியின் துடிப்பில் உயிர்த்தெழும் உடன்பிறப்புகளின் பந்தம் இந்த அகிலத்தில் ஆகப்பெரும் வரம்! குழந்தைப் பருவத்தின் பொன்னான நாள்களில் ஒரு சிறு மிட்டாயின் சுவையை இரு நாவுகளிலும் பகிர்ந்து, ஒருவரின் அழுகைக்கு மற்றவரின் விழிநீரே துடைப்பானாக மாறி, சிறு கோபங்களும் கணநேரச் சிரிப்பில் கரைந்து போகும் அந்தப் பாசத்தின் ஆழத்தை எந்த அளவுகோலினாலும் அளவிட முடியுமோ!
தோளோடு
தோள் நின்று உலகையே வென்றுவிடும் மிடுக்கையும், யாதோர் எதிர்பார்ப்புமற்ற தூய நேசத்தையும் ஊட்டி வளர்க்கும் உடன்பிறந்தாரின் பிணைப்பு, இறைவனின் ஆகச்சிறந்த படைப்புகளுள் ஒன்று. ஆனால், அதே உடன்பிறப்புகள் வளர்ந்து ஆளாகி, காலத்தின் பெருவெளியில் தத்தமது பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அந்தத் தூய அன்பின்மீது சுயநலத்தின் கறை படியத் தொடங்குகிறது. குறிப்பாக, ‘மண்’ என்றும் ‘சொத்து’ என்றும் வரும்போது, பல தசாப்தங்களாக ஆழமாக
வேரூன்றியிருந்த பாசத்தின் விழுதுகள் அறுந்து விழுகின்றன. ஒரே பாயில் சுருண்டு படுத்து, கதைகள் பேசித் தூங்கிய அண்ணனும் தம்பியும், தங்களோடு பிறந்த சகோதரிகளும் இன்று ஒரு கைப்பிடி மண்ணுக்காகவும் சீதனக் கணக்குகளுக்காகவும் நீதிமன்றங்களின் படிக்கட்டுகளில் எதிரிகளாக நின்று முறைத்துப் பார்க்கும் அவலம் நெஞ்சைப் பிளக்கிறது.
‘சொத்துப் பங்கீடு’ என்பது சட்டப்படி இயல்பான ஒன்று. பெற்றோரின் சொத்துகள் பிள்ளைகளுக்குப் பகிரப்படுவதும் வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிகழ்வு. ஆனால், சில குடும்பங்களில் பிரிக்கப்படுவது நிலம் மட்டும் அல்ல; நினைவுகளும் அன்பும்தாம். சகோதரத்துவம் கணக்குப் புத்தகத்தின் ஒரு வரியாக மாறுகிறது. நேற்று வரை ‘அண்ணா’ என்று பாசத்தோடு அழைத்தவன், இன்று ‘அவருடைய பங்கு எவ்வளவு?’ என்று தனிநபராகப் பேசப்படும் சூழல் உருவாகிறது.
சொத்து
என்பது வெறும் நிலமோ, வீடோ, பணமோ அல்ல; அது ஒரு குடும்பத்தின் தலைமுறைகளின் உழைப்பு. பிள்ளைகள் எந்தக் குறையுமின்றி வாழவேண்டும் என்பதற்காகத் தங்கள் ஆசைகளையெல்லாம் புதைத்து விட்டுப் பெற்றோர் செதுக்கிய அந்தச் சொத்தே, இன்று அதே பிள்ளைகளைப் பிளவுபடுத்தும் கூர்மையான ஆயுதமாக மாறுகிறது. ‘அவனுக்கு முன் மனை, எனக்குப் பின் மனை; அவனுக்கு அதிகப் பங்கு, எனக்குக் குறைந்த பரப்பு; சகோதரிக்கு ஏன் சொத்தில் பங்கு தரவேண்டும்?’ என்ற கணக்கீடுகளில், சிறுவயதில் பகிர்ந்து கொண்ட அந்தப் பேரன்பு சுக்குநூறாக நொறுங்கிப்போகிறது.
‘செல்வத்துப் பயனே ஈதல்
துய்ப்பேம்
எனினே தப்புந பலவே’
(பாடல் 189)
என்று
புறநானூற்றில் நக்கீரனார் சுட்டிக்காட்டுவது போல, நாம் சேர்க்கும் செல்வத்தின் உண்மையான பயனே அதனை உடன்பிறந்தோருடனும் பிறருடனும் பகிர்ந்து உண்பதுதான்.
ஒரு
காலத்தில் அண்ணனின் நிழலாக வாழ்ந்த தம்பியோ, தம்பியின் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு பெருமைப்பட்ட அண்ணனோ, தங்கள் துணைகளின் நுட்பமான தூண்டுதலாலும், ‘நமக்கான உரிமையை விட்டுத் தரக்கூடாது’ என்ற
சுயநலப் போட்டியினாலும் தங்களுக்குள் கோடுகளை வரைந்துகொள்கிறார்கள். ‘அவர்கள் உனக்கு என்ன செய்தார்கள்?’ என்ற ஒற்றை நச்சுக்கேள்வி, பல வருட உடன்பிறந்தாரின்
பிணைப்பை அறுத்தெறியும் கூர்மையான கத்தியாக மாறிவிடுகிறது. தன்னுடைய குடும்பம், தன்னுடைய எதிர்காலம் என்ற குறுகிய சுயநல வட்டத்திற்குள் மனிதன் சுருங்கும்போது, கூடப் பிறந்தவனின் கண்ணீரும், உடன்பிறந்த அக்கா - தங்கையின் ஏக்கமும் வெறும் பழைய கதைகளாக மறைந்துபோகின்றன.
இதன்
நடுவே, தம் வாழ்நாளையெல்லாம் பிள்ளைகளுக்காகத் தாரைவார்த்த வயதான பெற்றோரின் நிலை விவரிக்க முடியாத மன உளைச்சலானது. பிள்ளைகள்
கையேந்தக்கூடாது என்பதற்காகத் தங்கள் சொத்துகளை அவர்கள் பெயருக்கு எழுதி வைத்த மறு கணமே, பெற்றோர் சொந்த வீட்டிலேயே அகதிகளாக மாற்றப்படுகிறார்கள்.
இன்று
‘யார் வீட்டில் அப்பா இருப்பது? அம்மாவுக்குச் சோறு போடும் பொறுப்பு யாருடையது?’ என்று சொத்துப் பங்கீட்டில் போட்டியிடும் பிள்ளைகள், பெற்றோரைக் கைவிடுவதில் ஒன்றுபடும் காட்சி மிகக் கொடூரமானது. தன் கண் முன்னேயே பிள்ளைகள் பாசத்தை இழந்து பிளவுபட்டு நிற்பதைக் காணும் பெற்றோர், நெஞ்சம் நொறுங்கி, மனத்திற்குள்ளேயே அழுது, வாழ்வின் இறுதி நாள்களைத் தவிப்போடு கடத்துவது இந்தச் சமூகத்தின் கசப்பான மறுபக்கம்.
‘ஆறு மாதம் நீ பார், ஆறு
மாதம் நான் பார்க்கிறேன்’ என்று
பெற்றெடுத்த தாய்-தந்தையரை அன்போடு அரவணைப்பதற்குப் பதிலாக, மைதானத்தில் காலால் உதைக்கப்படும் கால்பந்தைப் போல அங்கும் இங்கும் உதைக்கும் அவலம் சமூகத்தின் பேரவலம். தம்மையே உருக்கித் தனக்கு வெளிச்சம் தந்த மெழுகுவர்த்திகளான பெற்றோர், இறுதிக் காலத்தில் சொந்தப் பிள்ளைகளின் வீடுகளிலேயே ‘தற்காலிக விருந்தினர்களாக’ வாழ்வதும்,
மாதக் கணக்கு முடிந்ததும் மூட்டை முடிச்சுகளோடு அடுத்தப் பிள்ளையின் வாசலுக்கு நகர்வதும் எத்தனை கொடுமையான உளவியல் வதை!
ஒரு
வயதான தந்தைக்கு மிகப்பெரிய வலி பணம் இல்லாதது அல்ல; தன் பிள்ளைகளிடம் பேசுவதற்கு ஒரு மனம் இல்லாமல் போவது. ஒரு வயதான தாய்க்கு மிகப்பெரிய துயரம் வீடு இல்லாதது அல்ல; தன்னைப் பெற்ற பிள்ளைகளின் வீட்டில் தான் ஒரு பாரமாக உணரப்படுவது. திருவள்ளுவர் தன் குறளில்,
‘அளவளா வில்லாதான் வாழ்க்கை குளவளாக்
கோடின்றி
நீர்நிறைந் தற்று’
(குறள் 523)
என்று
எச்சரிப்பதைப் போல, உடன்பிறந்தாரோடும் சுற்றத்தாரோடும் அன்போடு கலந்து பழகாத ஒருவனின் வாழ்க்கை, கரையில்லாத குளத்திலே நீர் நிரம்பினாற்போலப் பயனற்றதாகும்.
வாழ்க்கையின்
இறுதியில் நமக்குச் சொந்தமாக இருப்பது எவ்வளவு நிலம் என்பதல்ல; நம்மை நினைத்து அழும் மனிதர் எத்தனை பேர் என்பதுதான். பங்கீடு தவறல்ல; உரிமை கேட்பதும் தவறல்ல. ஆனால், உரிமைக்காக உறவை அழிப்பதும், சொத்துக்காகப் பெற்றோரைக் கைவிடுவதும்தான் நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய இழப்பாகி விடக் கூடும். ஒரு நிலத்தைச் சுற்றி எல்லைக்கல் வைக்கலாம், வீட்டை ஆவணத்தில் பங்கிடலாம். ஆனால், ஒரு தாயின் இதயத்தை எப்படிப் பிரிப்பது? தாய்க்கு அண்ணன் ஒரு பக்கம், தம்பி ஒரு பக்கம் அல்லர்; எல்லாரும் ஒரே பிள்ளைகள்தாம்.
ஒருநாள்
பெற்றோர் இல்லாமல் போய்விடுவார்கள். அப்போது அவர்கள் விட்டுச்சென்ற வீடு யாருக்கு? நிலம் யாருக்கு? நகை யாருக்கு? என்ற கேள்விகள் தீர்ந்துவிடலாம். ஆனால், அதற்குப் பிறகு மற்றொரு கேள்வி மட்டும் நம்மைத் தொடர்ந்து வரும்: ‘நம்முடைய பெற்றோர் உயிரோடு இருந்தபோது, நாம் அவர்களுக்கு என்னவாக இருந்தோம்?’ இந்தக் கேள்விதான் மிகவும் கடினமானது.
வாழ்க்கை
நமக்குக் கற்பிக்கும் மிகச்சிறந்த பாடம் இதுதான்: நாம் பிள்ளைகளுக்கு விட்டுச் செல்லவேண்டிய மிகப்பெரிய சொத்து வங்கியில் இருக்கும் பணமோ, நிலமோ அல்ல; பகிர்ந்து வாழும் பண்பாடும், பெற்றோரைப் பேணும் அன்பும்தாம்!
இன்று
நாம் நம் பெற்றோருக்கு என்ன செய்கிறோமோ, அதைத்தான் நாளை நம் பிள்ளைகளும் நமக்குச் செய்யப்போகிறார்கள். சொத்து பங்கிடப்படட்டும், பொறுப்புகள் பகிரப்படட்டும், உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படட்டும்... ஆனால், அன்பு மட்டும் கணக்கிடப்படாமல் இருக்கட்டும்! பெற்றோர் வாழும் காலத்திலேயே அவர்களைக் கொண்டாடுவோம்; உடன்பிறந்தாரின் பாசத்தைக் காப்போம்.
ஏனெனில்,
ஒரு குடும்பத்தின் உண்மையான செல்வம் அதன் நிலத்தின் அளவில் இல்லை. அந்த நிலத்தைப் பகிர்ந்த பிறகும் ஒருவருக்கொருவர் தோள் கொடுத்து நிற்கும் இதயங்களின் எண்ணிக்கையிலும், பெற்றோரைக் காக்கும் கருணையிலும்தாம் இருக்கிறது. ஒருநாள் நாம் எல்லாவற்றையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டியவர்கள்தாம். வீடு, நிலம், பணம் எல்லாம் போகும். ஆனால், நம்முடைய பிள்ளைகள் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு, ‘நாம் சகோதரர்கள்; நம் பெற்றோர் நமக்குக் கொடுத்த மிகப்பெரிய சொத்து இந்த அன்பும் பண்பாடும்தான்’ என்று
சொல்லும் நாள்தான் நம் வாழ்க்கையின் உண்மையான வெற்றி!
பங்கீட்டில்
சொத்து மட்டும் பிரியட்டும்; ஆனால்... பாசமும் பெற்றோர் மீதான மதிப்பும் ஒருபோதும் பிரியாதிருக்கட்டும்!
கெடுப்பதூஉம் கெட்டார்க்குச் சார்வாய்மற் றாங்கே
எடுப்பதூஉம்
எல்லாம் மழை (குறள் 15)
குறள் விளக்கம்:
பெய்யாமல் வாழ்வைக் கெடுக்க வல்லதும் மழை; மழையில்லாமல் வளம் கெட்டு நொந்தவர்க்கும் துணையாகி அவர்களைக் காக்க வல்லதும் மழையாகும்.
சிந்தனை:
தேவையான நேரத்தில் பெய்யும்போது மழையைப் போற்றுகிறோம். அறுவடை நேரத்தில் மழை அதிகம் பெய்தால் விளைந்த பயிர்கள் அழிந்துவிடுகின்றன. அச்சமயத்தில் மழையைத் தூற்றுகின்றோம். கோடையில் மழை பெய்தால், வறண்ட நிலங்கள் சிரிக்கும். அளவுக்கு அதிகமாக மழைக்காலங்களில் மழை பெய்தால், வெள்ளம் கரைபுரண்டோடி தொல்லை ஏற்படுத்தும். நீர் ஆற்றல் மின்சாரம் தயாரிக்க உதவும். ஆற்றங்கரை அளவில்லா வெள்ள நீரின் ஆற்றல் மக்களை அடித்துச் செல்லும்போது அது துயரத்தை விளைவிக்கின்றது.
தொடர்ந்து
மழை பெய்தால் எரிச்சல் அடைகின்றோம். மழை காரணமாக விடுமுறை எனில் மகிழ்கின்றோம். கிரிக்கெட் போட்டி நடக்கும் போது மழை காரணமாகத் தடைபட்டால் ‘மழை வேண்டாம்’
என மன்றாடுகின்றோம்.
டான்டலஸ்
என்கின்ற மன்னன் ஜூபிடர் மற்றும் இதரத் தேவர்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தான். அவர்கள் விருந்து நடக்கும்போதெல்லாம் அவனை அனுமதித்தனர். அவனும் ஒருமுறை அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு விருந்துண்ண அழைத்தான். அவர்களுடைய தெய்வீக சக்தியை அறியும் பொருட்டு அதைப் பரிசோதிக்கும் ஆசையில் தன்னுடைய மகனின் மாமிசத்தையே விருந்தில் மிருக
மாமிசம் போல் பரிமாறினான். தேவர்கள் வெகுண்டனர்; அவன் மகனை உயிர்ப்பித்தனர்.
டான்டலஸ்
கொல்லப்பட்டான். பாதாள உலகிற்கு மரணத்திற்குப் பிறகு அனுப்பப்பட்ட அவனை ‘டார்ட்டரஸ்’ வசம்
அனுப்பினர். அதீதமாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர் டார்ட்டரஸ் வசமே அனுப்பப்படுவர். டான்டலஸ் நிரந்தர விரக்தியுடன் கழுத்துவரை நிற்கும் தண்ணீரில் நிறுத்தப்பட்டான். அவனுக்குத் தாகம் எடுக்கும். குடிக்கக் குனிந்தால் நீர் மட்டம் கீழே செல்லும். பக்கத்திலேயே காய்த்துக் குலுங்கும் மரங்கள் இருக்கும். பறிக்கக் கைகளை நீட்டினால் அவை விலகிச் செல்லும். எனவே, அருகில் ஆசையைத் தூண்டும் கனியும் நீரும் கனிந்திருந்தாலும், பசி தணியாமலிருப்பது அவனுக்குரிய தண்டனை.
அளவுக்கு
அதிகமான கடல்நீர் இருந்தும் அதனால் பயனில்லை. நன்னீரின் பயனே அதிகம். தன்னைச் சுற்றி நீரிருந்தும் தன் தாகத்தைத் தணிக்க இயலாது என்றால், அதனால் பயனில்லை என்பதனை மேலே கூறப்பட்ட நிகழ்வு நன்கு விளக்குகிறது.
“ஆனால், நீங்கள் உடைமையாக்கிக் கொள்ளுமாறு கடந்து சென்றடைய விருக்கும் நாடு மலைகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் நிறைந்த நாடு: வானத்தின் மழை நீரையே குடிக்கும் நாடு”(இச 11:11).
நீர்
இருந்தால் அந்த இடம் செழுமையாயிருக்கும். செழுமை என்பது இறைவனின் ஆசிர்வாதத்தைக் குறிக்கும் சொல். அளவுக்கு மீறும்போது அது அழிவைத் தருகிறது.
‘அவ்வப்போது பூமியை நிராகரிக்கும் மழை; ஒருபோதும் மழையை நிராகரித்ததில்லை பூமி’
என்கிறார்
கவிஞர் தாமிரா. ஆக்கத்திற்கும் அழிவிற்கும் ஊற்றான மழைக்காக வேண்டுவோம். மழைநீரைச் சேகரிப்போம்; பாதுகாப்போம்; பயன்படுத்துவோம்.
1977-இயக்குநர் ஜார்ஜ் லூகாஸ் உருவாக்கிய ‘ஆலிவுட்’ படம் ஒன்று வசூலில் சக்கைப் போடு போட்டது. படத்தின் பெயர் ‘STAR WARS.’
‘ஸ்டார் வார்ஸ்’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லக்கூடிய அந்த நட்சத்திரப்போர் மூண்டால் இந்தப் பூமியின் கதி என்னவாகும் என்பதைப் படம் மிரள வைத்திருந்தது. படம் முடிந்து வெளியேறியவர்களுக்கெல்லாம் வெளிறிய முகம். குலை நடுக்கம். நிழல் கதையில் மட்டுமே பார்க்க முடிந்த நட்சத்திரப் போர் நிஜமாகவே மூண்டுவிட்டால்...? நினைக்கவே நெஞ்சம் பதறத்தான் செய்கிறது.
சரி,
நமது இதயங்களையெல்லாம் இறுக்கிப்பிழியும் அந்தக் கொடூரமான நட்சத்திரப் போர் என்பதுதான் என்ன? ஆகாயத்திலிருந்தபடியே பூமியைக் குறிபார்க்கும் நவீன அதேசமயம் அதிபயங்கர எமன் வடிவம்தான் நட்சத்திரப் போர்.
கண்டம்
விட்டுக் கண்டம் தாண்டி தாக்கக்கூடிய ஏவுகணைகளை (Intercontinental Weapons Ballistic
Missie) ஏவி
மோதிக்கொள்வதுதான் இப்போதுள்ள போர்முறைகளில் வலிமை வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகின்றது. இதில் ஏவுகணை என்பது ஆயுதமல்ல; ஆயுதங்களைச் சுமந்து செல்லும் சவாரிக் குதிரை அவ்வளவுதான்.
ஏவுகணையின்
உடம்பில் ஏதாவது ஓர் இடத்தில் ஆயுதங்களைப் பொருத்த முடியும். அது சாதாரண ஆயுதமாக இருக்கலாம் அல்லது அணு ஆயுதமாகவும் இருக்கலாம். இலக்கு முடிவு செய்யப்பட்டு குண்டு வைக்கப்பட்ட ஏவுகணைக் குதிரையைத் தட்டினால், அடுத்த மணித்துளிகளில் இலக்கு வைக்கப்பட்ட இடம் ‘டமால்...’ சுற்றியுள்ள இடங்களும் ‘பணால்!’
நாடுகளின்
தொழில்நுட்பத் திறனுக்கு ஏற்பவும், பொருளாதார வசதிக்கு ஏற்பவும் அந்தந்த நாடுகள் வெவ்வேறு சக்திவாய்ந்த ஏவுகணைகளை வைத்திருக்கின்றன. இதில் ஓர் உண்மையைச் சொன்னால் நீங்கள் பயப்படக்கூடாது. வல்லரசு நாடுகள் தவிர பல்வேறு உலக நாடுகளும் தன் எதிரி நாடுகளின் தாக்கவேண்டிய இலக்குகளைக் குறிபார்த்து ஆயுதம் தாங்கிய ஏவுகணைகளை எப்போதும் தயார் நிலையில் வைத்திருக்கின்றன. இந்த நொடியில் நினைத்தாலும், அடுத்த சில விநாடிகளில் தகர்க்க வேண்டிய எதிரி நாடுகளின் இலக்குகள் அவுட்!
ஏவுகணைப்
போர் என்பது குதிரைப் பந்தயம் போன்றதுதான். தடை தாண்டிப் போய் இலக்குகளைத் தொட்டுவிடவும் முடியும்; தடைகளால் தடுக்கப்பட்டு நின்று போகவும் முடியும்.
வளைகுடாப்
போரின்போது ஈராக்கின் சஸ்கட் ஏவுகணைகளை அமெரிக்காவின் பேட்ரியாட்டுகள் இடையிலேயே வழிமறித்து குரல்வளையை நெரித்த கதைதான் நமக்குத் தெரியுமே!
இடைஞ்சல்
இல்லாமல் ஆயுதங்களை எப்படி அள்ளிவீச முடியும்? என்று வெகுகாலம் மண்டையைப் போட்டு உடைத்துக் கொண்டார்கள் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள். அப்போது அவர்களின் மூளைச் செல்களில் முளைத்த நாசகார விருட்சம்தான் நட்சத்திரப் போர் முறை. சீதையை மீட்க இராமன் முயன்ற இலங்கைப் போரில், இராவணனின் மைந்தன் மேகநாதன் மேகங்களில் நின்றுகொண்டு பூமியை நோக்கி அம்பு எய்ததாக இராமாயணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றதே...
அந்த இலக்கியக் காட்சியினுடைய நவீன உருவாக்கச் சிந்தனையே நட்சத்திரப் போர் என்று கூடச் சொல்லலாம்.
உலகின்
பல்வேறு நாடுகளும் தற்போது வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக விண்ணிலே செயற்கைக் கோள்களைச் செலுத்தியிருக்கின்றன. தொலைத் தொடர்பு இணைப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதும், வானிலையை ஆராய்வதும், பூமிக்கடியில் உள்ள கனிம வளங்களைக் கண்டுபிடிப்பதும், எதிரி நாடுகளுடைய செயல்பாடுகளை உளவு பார்ப்பதுமே செயற்கைக்கோள்களின் வேலை. ‘இப்படிப்பட்ட செயற்கைக்கோள்களில் ஆயுதங்களை வைத்துப் பூமியின் தாக்கவேண்டிய இலக்குகளைக் குறிபார்த்து அடித்தாலென்ன?’ என்று அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் ஆசைப்பட்டதன் விளைவே நட்சத்திரப் போர் முயற்சி.
செயற்கைக்கோள்களில்
இரசாயன ஆயுதங்களை (Chemical weapons)
வைக்க முடியும்; உயிரி ஆயுதங்கள் மற்றும் அணு ஆயுதங்களையும் (Atomic weapons) பொருத்த முடியும். இரசாயன ஆயுதங்களைப் பல்வேறு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். அவற்றில் மெத்தில் ஐசோ சயனைட் என்ற நஞ்சைக் கக்கும் கொடிய இரசாயன நாகப்பாம்புதான் அதிக ஆபத்தானது. போபாலில் ஒருமுறை விஷவாயுக் கசிவு தொழிற்சாலையில் ஏற்பட்டு, பல நூறு மக்கள்
மடிந்தார்களே... அதே நச்சுவகைப் புகைதான். மெத்தில் ஐசோ சயனைட் இரசாயன ஆயுதங்கள் வீசப்பட்ட இடத்தில் உயிரற்றக் கட்டடங்களுக்கு ஒன்றும் சேதம் வராது; உயிரினங்கள் மட்டுமே உருக்குலைந்து உயிர் மடிந்துவிடும்.
அணு
ஆயுதங்களைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். இரண்டாம் உலகப்போரின்போது வலிமை குறைந்த அணுகுண்டை அமெரிக்கா வீசியதற்கே, ஜப்பானின் ஹிரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்கள் இன்றும் ஊனங்களைப் பிறப்பித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இப்போதுள்ள நியூட்ரான் குண்டு, ஹைட்ரஜன் குண்டு போன்ற அணு ஆயுத வகைகள் முன்பிருந்தவைகளைவிட எத்தனையோ வலிமை வாய்ந்தவை!
அணுகுண்டு
வீசப்பட்ட இடத்தில் முதலில் அளவுக்கதிகமான வெப்பம் தோன்றும். தமிழ்நாடு முழுவதும் நிலக்கரியை நிரப்பி ஒரே நேரத்தில் எரியூட்டினால் எவ்வளவு வெப்பம் கிடைக்குமோ அதே அளவு வெப்பம் ஓர் அணுகுண்டு வெடித்தால் தோன்றுவதாகக் கூறுகிறார்கள். வெப்பத்தைத் தொடர்ந்து கதிரியக்கமும் ஏற்படுகின்றது. இக்கதிரியக்க வெளியேற்றம் பலநூறு ஆண்டுகள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்குமாம். இதனையும் மீறி பூமியில் நாம் உயிர் வாழமுடியுமா? சந்தேகம்தான்.
இந்த
நேரத்தில் இன்னொன்றையும் நாம் கவனிக்கவேண்டும். ஒரு நாடு நட்சத்திரப் போருக்குத் தயாரானால், மற்ற வலிமையுள்ள நாடுகளும் போட்டிக்காகவாவது அதே போருக்குத் தயாராகும் நிலை உருவாகும். அப்போது செயற்கைக்கோள்கள் ஒன்றையொன்று தாக்கிக்கொள்ளும் பயங்கரம் விண்ணிலே ஏற்படும். செயற்கைக் கோள்களில் வைக்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் வெடித்துச் சிதறும். அண்டவெளி அதிரும், சுற்றுப்புறச் சூழல் முற்றிலும் பாதிக்கப்படும். ஆயுத வெடிப்பின் விளைவால் காற்று மண்டலத்திலுள்ள ஆக்சிஜன் அளவு குறையும். சுவாசிப்பதற்குக் காற்று பற்றாமல், பூமியின் உயிரினங்களுக்கெல்லாம் மூச்சுத்திணறல் ஏற்படும். சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து நம்மைப் போர்வை போல் மூடிப் பாதுகாக்கும் ஓசோன் படலம் உடைந்து சிதறும். எனவே, சூரியனின் வெப்பம் பூமியை நேரடியாகத் தாக்கும் பயங்கரம் நிகழும். பூமியின் உயிரினங்கள் வெந்து மடியும். திடீர் வெப்பத்தின் அதிகரிப்பால் ஆர்ட்டிக், அண்டார்டிக் பனிக் கடல்கள் உருகும். 21 விழுக்காடு நிலம்,
79 விழுக்காடு கடல்
என்ற பூமியின் நிலவமைப்பு மாறுபடும். கடல் நீரின் வயிற்றிற்குள் பூமியின் பல பகுதிகள் புகுந்துவிடும்.
மொத்தத்தில், அண்டவெளியின் உயிர்க்கோளமே இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விடும்.
நட்சத்திரப்
போரினால் இவ்வளவு பெரிய அழிவு உண்டாகும் எனத் தெரிந்திருந்தும், அப்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரொனால்ட் ரீகன் அதற்கு ஆதரவாகவே செயல்பட்டார். அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் நட்சத்திரப் போர் திட்டத்தை வெளியிட்ட நேரத்தில், ரீகனே வலிமைமிக்க அமெரிக்க ஜனாதிபதியாகப் பதவி வகித்து வந்தார்.
இந்த
ஆகாயவழிப் போருக்கு அமெரிக்கா தன்னை முழுவீச்சில் அர்ப்பணித்துக்கொள்ளவே, அன்றைய பிரஷ்னேவின் தலைமையில் இயங்கிய ஒன்றுபட்ட இரஷ்யாவும் நட்சத்திரப் போருக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமாயிற்று. ஆனால், நட்சத்திரப் போரைச் செயல்படுத்த மிகப்பெரிய நிதி ஆதாரம் தேவைப்படவே அமெரிக்காவும் இரஷ்யாவும் மற்ற உலக நாடுகளுக்கெல்லாம் தந்திரமாக ஆசை வார்த்தை ஒன்றைக் காட்டின. நட்சத்திரப் போர் திட்டத்திற்கு நிதி உதவி செய்யும் நாடுகள் அந்தக் திட்டத்தால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படும் என்பதே அந்த ஆசை வார்த்தை.
நட்சத்திரப்
போரின் விளைவுகளை நினைவில் கொண்டதாலோ என்னவோ எந்த நாடும் இந்தத் திட்டத்திற்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுக்கவில்லை. திருத்தந்தையர் முதற்கொண்டு சமாதானத்தை விரும்பும் பல்வேறு சமூக நல அமைப்புகளும் இந்தப்
போர்முறைக்கு அன்று பலத்த எதிர்ப்பையே காட்டின. அத்தோடுதான் இந்தத் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டது.
திட்டத்தைக்
கிடப்பில் போட்டாலும், அழிவுத் தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்து விட்டவர்கள் என்றைக்காவது ஒருநாள் அதை ஆகாயத்திலிருந்து செயல்படுத்தமாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம் என்கிற பீதி நம்மையெல்லாம் அச்சுறுத்திக் கொண்டுதானே இருக்கிறது?
ஒரு
பக்கம், எல்லாத்துறைகளிலும் செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆதிக்கம்; மறுபக்கம், சுற்றுச்சூழல் சீர்கேட்டால் உலக வெப்பமயமாதல் மற்றும் இவை போன்ற நாசகாரப் போர் பயமுறுத்தல்கள். இச்சூழலில் நாளைய உலகம் என்னவாகும்? உலகைப் படைத்த இறைவன்தான் இவற்றிற்கெல்லாம் விடை சொல்லவேண்டும்?
ஒரு மாலை நேரம்; மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. சாலையோரத்தில் ஒருவர் குடையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். ‘மழை நின்று விடுமா?’ என்று வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் மற்றொருவர் அதே மழையில் நனைந்துகொண்டே சிரித்தபடி நடந்து சென்றார்.
இருவரும்
பார்த்தது ஒரே மழை; ஆனால், ஒருவருக்கு அது காத்திருப்பு, மற்றவருக்கு அது இரசிப்பு. நிகழ்வு ஒன்றுதான்; அதை அனுபவிக்கும் மனம் வேறு. இதுதான் மனத்தின் வித்தியாசமான சக்தி.
‘மனம்’ என்ற மூன்றெழுத்துச் சொல்லுக்குள் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. நாம் பார்க்கும் உலகம் ஒன்று; நம் மனம் காட்டும் உலகம் மற்றொன்று. ஒரே வார்த்தையை ஒருவர் பாராட்டாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்; மற்றொருவர் அவமதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு தோல்வியை ஒருவர் வாழ்க்கையின் முடிவாகக் கருதலாம்; மற்றொருவர் அதையே வாழ்க்கை கற்றுக்கொடுத்த ஒரு பாடமாகப் பார்க்கலாம். வெளியில் நடந்த நிகழ்வைவிட, அந்த நிகழ்வு நம் மனத்திற்குள் ஏற்படுத்தும் அர்த்தம்தான் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.
சில
நேரங்களில் ஒரு நிகழ்வு முடிந்துவிடுகிறது; ஆனால், அதன் தாக்கம் நம் மனத்தில் முடியாமல் தொடர்கிறது. ஒருவர் நம்மை விட்டுச் சென்று விடுகிறார்; ஆனால், அவரது நினைவுகள் நம்மை விட்டுச் செல்லாமல் இருக்கலாம். ஒரு வார்த்தை சில நொடிகளில் கூறப்பட்டு விடுகிறது; ஆனால், அது பல வருடங்கள் மனத்தில்
ஒலித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அதேபோல், வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் ஒருவர் கூறிய ஒரு சிறிய ஊக்க வார்த்தை, நம்முடைய எதிர்காலத்தையே மாற்றிவிடலாம். வார்த்தைகளுக்குக் காலம் இல்லை; மனத்தில் பதிந்துவிட்டால் அவை காலத்தைக் கடந்தும் பயணிக்கும்.
மனத்தின்
மற்றொரு விசித்திரம் ‘நான் தோல்வியடைந்தால்?’, ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?’, ‘இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லையென்றால்...?’ என்று நடக்காத நிகழ்வுகளுக்கே மனம் முன்னதாகத் தீர்ப்பளிக்கத் தொடங்குகிறது. நாம் இன்னும் செல்லாத பாதையில் மனம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது; நாம் இன்னும் சந்திக்காத பிரச்சினைகளுடன் மனம் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. நடக்காத நாளின் கவலை, நடந்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய நாளைத் திருடிவிடுகிறது.
ஆனால்,
மனத்தின் அழகு என்ன தெரியுமா? நம்மை வீழ்த்தும் எண்ணத்தை உருவாக்கும் அதே மனம்தான், நம்மை மீண்டும் எழுப்பும் எண்ணத்தையும் உருவாக்க முடியும். ‘என்னால் முடியாது’
என்று கூறும் குரலும் நமக்குள்ளேதான் இருக்கிறது; ‘ஒருமுறை முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்று
கூறும் குரலும் நமக்குள்ளேதான் இருக்கிறது. வித்தியாசம் என்னவென்றால், எந்தக் குரலுக்கு நாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம் என்பதுதான்.
ஒரு
பணியிடத்தில் மேலாளர் ஒருவர் நமது பணியில் சில குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்; உடனே மனம், ‘அவர் என்னை மதிப்பதில்லை’ என்று
கூறலாம். கோபம் வரலாம்; வருத்தம் வரலாம்; பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் வரலாம். ஆனால், அந்த ஒரு நிமிடத்தில் நம்மை நாமே கேட்கலாம்: ‘அவர் கூறியதில் உண்மை ஏதேனும் இருக்கிறதா? நான் என்னை மேம்படுத்திக்கொள்ள இதில் ஏதாவது இருக்கிறதா?’ இந்த ஒரு கேள்வி போதும். நிகழ்வு மாறவில்லை; ஆனால், அதற்கான நமது பதில் மாறிவிட்டது. அந்த மாற்றம்தான் மனமாற்றம்.
மனமாற்றம்
என்றால் எப்போதும் நம் எண்ணங்களை மாற்றுவது மட்டுமல்ல; சில நேரங்களில் நம் எண்ணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் முறையையே மாற்றுவது. கோபம் வந்தால், ‘நான் கோபமாக இருக்கிறேன்’ என்பதற்குப்
பதிலாக, ‘எனக்குள் கோபம் உருவாகிறது... ஏன்?’ என்று கேட்பது. பயம் வந்தால் ‘நான் பயப்படுகிறேன்’ என்
பதற்குப் பதிலாக, ‘இந்தப் பயம் என்னை எதிலிருந்து காப்பாற்ற முயற்சிக்கிறது?’ என்று புரிந்துகொள்வது. வருத்தம் வந்தால் அதை விரட்ட முயற்சிக்காமல், ‘இந்த வலி எனக்கு என்ன சொல்ல வருகிறது?’ என்று கேட்பது.
மனத்தை
வெல்வது என்பது அதன் குரலை அடக்குவது அல்ல; அதன் குரலைப் புரிந்துகொள்வது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் பலரை மன்னித்திருக்கலாம். ஆனால், ஒருவரை மட்டும் மன்னிக்காமல் இருக்கலாம். ‘அன்று நான் அப்படிச் செய்திருக்கக்கூடாது’, ‘அந்த
முடிவை எடுத்திருக்கக்கூடாது’, ‘அந்த
வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டு விட்டேன் என்று கடந்த காலத்தில் இருந்த நம்மை நாமே இன்றும் தண்டித்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
வாழ்க்கையில்
சில கதவுகள் நமக்காகத் திறக்கப்படும்; சில கதவுகள் நமக்கு முன்பாகவே மூடப்படும். சிலர் நம்முடன் பயணிப்பார்கள்; சிலர் ஒரு கட்டத்தில் பிரிந்து செல்வார்கள்.
சில
கனவுகள் நிறைவேறும்; சில கனவுகள் நிறைவேறாமல் போகலாம். அப்போது நாம் கேட்கும் கேள்வி, ‘ஏன் இது எனக்கு நடந்தது?’ என்பதாக இருக்கும். ஆனால், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே நிகழ்வைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ‘அது நடந்ததால்தான் நான் இன்று இங்கே இருக்கிறேன்’ என்று
புரிந்துகொள்ளலாம்.
காலம்
சில நிகழ்வுகளுக்கு உடனடியாகப் பதில் சொல்லாது; ஆனால், அவற்றின் அர்த்தத்தை மாற்றிவிடும். அதனால்தான் மனமாற்றம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து பிரச்சினைகளை அகற்றுவது அல்ல; பிரச்சினைகளுக்கு நடுவிலும் நம்மை நாம் இழக்காமல் இருப்பது.
மனம்
அமைதியாக இருந்தால், வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் இல்லாமல் போய்விடாது. ஆனால், அந்தச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளும் நமது திறன் அதிகரிக்கும்.
சூழ்நிலை
மாறாமல் இருக்கலாம்; அதை நோக்கும் நமது பார்வை மாறலாம். மனிதர்கள் மாறாமல் இருக்கலாம்; அவர்களைப் பற்றிய நமது எதிர்பார்ப்பு மாறலாம். கடந்த காலம் மாறாது; ஆனால், அதன்மீது நாம் வைத்திருக்கும் பாரம் குறையலாம்.
மனமாற்றம்
என்பது ஒரே நாளில் நிகழும் மாற்றமல்ல; அது ஒரு பயணம். நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று கொஞ்சம் தெளிவாகவும், இன்று இருந்த நம்மைவிட நாளை கொஞ்சம் பக்குவமாகவும் மாறிக்கொண்டே இருப்பதே மனமாற்றம்.
‘வாழ்க்கை நமக்கு என்ன கொடுத்தது?’ என்று மட்டும் எண்ணாமல், அது நம்மை என்னவாக மாற்றியது என்றும் சிந்திப்போம். நம்மைக் காயப்படுத்தியவர்கள் நமக்குப் பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கலாம். நம்மை விட்டுச் சென்றவர்கள் பற்றுதலின் அர்த்தத்தைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கலாம்.
தோல்விகள்
நமக்கு முயற்சியின் மதிப்பைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கலாம். தனிமை நம்முடன் நாமே பேசக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கலாம். ஒவ்வோர் அனுபவமும் நம் வாழ்க்கையில் ஒரு தடம் விட்டுச் செல்கிறது. அந்தத் தடங்களை நாம் காயங்களாகப் பார்க்கிறோமா? அல்லது பாடங்களாகப் பார்க்கிறோமா? என்பதில்தான் மனமாற்றம் தொடங்குகிறது.
இறுதியில்,
வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு எல்லா சூழ்நிலைகளும் மாறவேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் மாறவேண்டியது ஒன்றே ஒன்று; நம் மனம்! மனம் மாறினால் எண்ணங்கள் மாறும்; எண்ணங்கள் மாறினால் பார்வை மாறும்; பார்வை மாறினால் பாதை மாறும்; பாதை மாறினால் வாழ்க்கையே மாறும். அதுதான் ‘மனம் தரும் மனமாற்றம்.’
‘வாழ்க்கை
மாறுவதற்காகக்
காத்திருக்காதீர்கள்.
உங்கள்
மனம்
மாறும்
தருணத்திலேயே,
உங்கள்
வாழ்க்கையும்
மாறத்
தொடங்குகிறது!’
‘நீட்’ தேர்வு முறைக்கேட்டிற்கு எதிராகப் போராடி ஒன்றிய கல்வி அமைச்சரைப் பதவி விலக்கிய அதே வீரமிகு இளையோர் அணி, அக்டோபர் 2-இல் மும்பையில் தொடங்கி, அக்டோபர் 10 முதல் தலைநகர் டெல்லியையே கதி கலங்கச் செய்துள்ளது.
தலைநகர்
டெல்லி ஒருபோதும் இப்படி முடங்கியதில்லை என்பது பலரது கருத்தாகும். எப்பொழுதும் இல்லாத ஓர் அசாதாரண நிலை, பலத்த பாதுகாப்பு, எங்கு நோக்கினும் காவல்துறையினர், ஆயிரக்கணக்கான துப்பாக்கி ஏந்திய துணை இராணுவ வீரர்கள் எனப் பல்வேறு பாதுகாப்புப் படைகள் குவிக்கப்பட்டுள்ளனர். கூடுதலாக, மாறுவேடத்தில் அடியாள்களும் களமிறக்கப்பட்டுள்ளனர்.
பல
முக்கியச் சாலைகளை அடைப்பது, ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட மெட்ரோ இரயில் நிலையங்கள் மூடல், பல முக்கிய நகரங்களில்
வரும் இரயில் சேவைகள் புறப்படும் இடத்திலேயே இரத்து, இரவோடு இரவாகப் பல இளைஞர்கள் வீட்டில்
வைத்துக் கைது, அபிஜித் தீப்கே விமானத்திற்குள்ளேயே கைது, இணையச் சேவைகள் சில கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு முற்றிலும் நிறுத்தம், பல தலைவர்கள் கைது...
என்று அரசின் அதிரடி நடவடிக்கைகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்...
ஏன்
அரசுக்கு இவ்வளவு பயம்? அச்சம்? அத்தனை பாதுகாப்பையும் உடைத்தெறிந்து, ஜந்தர்மந்தரில் போராட்டம் நடத்த முடியாவிட்டாலும், ஆங்காங்கே இளையோர் ஒன்று கூடி போராட்டத்தை நடத்தியுள்ளனர். சனநாயக உரிமைக்கான வேட்கை இங்கு தீப்பிழம்பாய் பரவியிருக்கிறது. அத்தனை காவலர்களுக்கும், துணை இராணுவ வீரர்களுக்கும் அஞ்சாமல் உயிரைப் பணயம் வைத்துப் போராடிய தருணம், இந்திய வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக மாறி இருக்கிறது. இதைப் பார்த்த பல சமூக ஆர்வலர்கள்,
இது இரண்டாம் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கான தொடக்கம் என்று கூறுகின்றனர்.
ஏன்
இவ்வளவு உணர்வுப்பூர்வமான எதிர்ப்பு? எந்தச் சக்தி இந்த இளையோரை இயக்க வைத்தது? சாதி, மதம், பாலினம் என்று பாராமல் அவர்களை இணைத்தது எது? என்று கேட்கும்பொழுது, கிடைக்கின்ற ஒரே பதில்: ‘ஒன்றிய அரசின் சர்வாதிகார முறை, அநீதியும், ஊழலும் நிறைந்த ஆட்சிமுறை, அதிகாரத்திற்காக அனைத்து மனித மதிப்புகளையும், உரிமைகளையும் சிதைக்கின்ற அரசியல்
ஆட்சிமுறை.’
நாம்
போராடிப் பெற்ற சுதந்திரத்தையும், சனநாயக உரிமைகளையும் கடந்த 14 ஆண்டுகளாகச் சிறிது சிறிதாக நசுக்கி, சனநாயக விழுமியங்களைச் சாகடித்த இந்த ஆட்சி அகற்றப்பட்டே ஆகவேண்டும் என்று உறுதியுடன் வந்த இளையோர் படைதான் இவர்கள்! கொண்ட கொள்கையை உறுதியுடன் மனத்தில் ஏந்தி, கோரிக்கை நிறைவேறும்வரை போராடத் தலைநகர் வந்தவர்கள்தான் இவர்கள்!
இது
ஒரு தீப்பிழம்பு; இது நாடு முழுவதும் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்திய
அரசியல் சாசனம்தான் இந்தியாவின் இதயம். அதுதான் நாட்டின் ஆட்சி முறைக்கும், மக்களின் வாழ்க்கைக்கும் வழிகாட்டி; அது என்ன சொல்கிறதோ அதன்படிதான் குடியரசுத் தலைவர் தொடங்கி, எல்லாருமே செயல்படவேண்டும். இதைத்தான் ‘சட்டத்தின் ஆட்சிமுறை’
என்கிறோம்.
இந்திய
அரசியல் சாசனம், இந்தியாவைச் சனநாயகக் குடியரசு நாடாக அறிவித்திருக்கிறது. சமயச்சார்பற்ற சோசலிச உணர்வுடன் எல்லாரும் இணைந்து வாழ வழிவகுத்திருக்கின்றது. சமத்துவம், நீதி, சகோதரத்துவ உணர்வு போன்றவை இந்தியச் சமூகத்தின் அடிநாதமாக இருக்கவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறது. மன்னராட்சிக்கு எதிரான மக்கள் ஆட்சியை வலியுறுத்தும் இந்த அரசியல் சாசனம் மக்கள்தான் அதிகாரம், அவர்களுக்காகத்தான் அரசும், அரசின் செயல்பாடுகளும் இருக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறது. அவரவருக்குரிய அல்லது அந்தந்த அமைப்புகளுக்குரிய அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து, சனநாயக முறையில் ஆட்சி நடத்த வேண்டும் என்கிறது. ஒன்றிய அரசுக்குச் சில அதிகாரங்கள், மாநில அரசுக்குச் சில அதிகாரங்கள், பஞ்சாயத்து மற்றும் ஊராட்சிக்கு ஒருசில அதிகாரங்கள் என்று அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்து நிர்வாகம் செய்ய வழிவகுத்துள்ளது.
சட்டம்
இயற்ற மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களுக்கு அதிகாரம், அதைச் செயல்முறைப்படுத்த அரசு இயந்திரங்களுக்கு அதிகாரம், இதில் தவறுகள் நடக்கும்பொழுது, அதனைச் சீர்திருத்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் என அதிகாரங்கள் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
அதிகாரங்கள் பகிரப்படுகின்ற அமைப்புகளில் ஊழல் இல்லா நல்லாட்சி அமையும் என்பது இந்திய அரசியல் சாசனம் தரும் நம்பிக்கை.
அதிகாரக் குவிப்பு என்பது மன்னராட்சி; அதிகாரப் பகிர்வே மக்களாட்சி.
இன்றைய
ஒன்றிய அரசின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும், இந்திய அரசியல் சாசனத்திற்குச் சார்பாக இருக்கின்றனவா? எதிராக
இருக்கின்றனவா? இந்தியாவில் கடந்த 14 ஆண்டுகளாக என்ன நடக்கின்றது? அனைத்து அதிகாரங்களையும் ஒன்றிய அரசு கையில் வைத்துக்கொண்டு, சனநாயகக் குரல்வளையை நசுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. மாநில அரசின் உரிமைகளைப் பறிக்கிறது. ஆளுநர்களை வைத்து, மாநில அரசுகளைச் செயல்பட விடாமல் தடுத்து, தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துகிறது.
நிதியை
நிறுத்திவைப்பது, ‘எங்கள் கொள்கையைப் பின்பற்றினால்தான் நிதி’ என்று மாநில அரசைச் செயல்படாமல் தடுப்பது, ஒன்றிய அரசுக்கு ஆதரவாக உள்ளவர்களுக்கு ஒரு நீதி, அல்லாதவர்களுக்கு மற்றொரு நீதி என்று பாகுபடுத்திச் செயல்படுவது, விலைவாசி உயர்வு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மையினரிடையே மோதலை உருவாக்குதல், மதச்சண்டைகள், கலவரங்கள் என்று உருவாக்கி, ஒன்றும் அறியாததுபோல் நடந்துகொள்ளுதல், தன்னிச்சையாகச் செயல்படவேண்டிய நிறுவனங்களான தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் மற்றும் மாநில மனித உரிமை ஆணையங்கள், தேசிய மற்றும் மாநில மகளிர், குழந்தைகள், பழங்குடியினர், பிற்படுத்தப்பட்டோர் மற்றும் சிறுபான்மையினர் ஆணையங்கள் போன்றவை அரசின் அங்கங்களாக மாறி, தத்தமது தனித்தன்மையை இழந்து, பட்ட மரமாக்கப்பட்டுக் காட்சியளிக்கின்றன.
இதுபோன்று
தன்னிச்சையாகச் செயல்படக்கூடிய ஆணையம்தான் தேசிய தேர்தல் ஆணையம். அந்த ஆணையத்தை அரசின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து, அரசு சொல்வதுபோல் செயல்படத் தூண்டி, மக்களின் வாக்குரிமைகளைத் திருடி, ஆட்சி அதிகாரத்தில் அமர்ந்த அநீதியை எதிர்த்த போராட்டம்தான் இந்த இளையோரின் போராட்டம். 13 கோடி
வாக்காளர்களின் பெயர்களை SIR மூலம் நீக்கி,
அவர்களது குடியுரிமையைக் கேள்விக்குறியாக்கிய தன் கோபக்கனல்தான் இந்தப் போராட்டம். மக்களை மதம், சாதி, இனம், மொழி, மற்றும் கலாச்சாரத்தின் பெயரால் பிரித்து ஆட்சி செய்த, அந்த ஆட்சிக்கு எதிரான நீதித் தீப்பிழம்புதான் இந்தப் போராட்டம்.
இந்தத்
தீ - சனநாயகத் தீ! சுதந்திரத் தீ! உரிமைக்கான தீ! நீதி நியாயத்திற்கான தீ! இது இளையோர் உள்ளத்திலிருந்து
இயற்கையாக உதித்த இளமைக்கனல்! இந்தத் தீ, நேகா போராவின் முகத்தில் பிரகாசமாகத் தெரிகிறது. அவளது உயிர்த்துடிப்பை யாராலும் அணைக்கவும் அடக்கவும் முடியாது.
இந்த இளையோர்
கற்றுத்
தந்த
பாடம்
1. ஆங்கிலேயரின்
அடக்குமுறைதான் சாதி, மதத்தால், மொழியால் பிரிந்து கிடந்த இந்தியர்களைத் தட்டியெழுப்பி, ஒன்றிணைத்துப் போராடத் தூண்டியது; சுதந்திரத்தைப் பெற்றுத்தந்தது. அதுதான் இன்று மறுவடிவத்தில் நடக்கத் தொடங்கியுள்ளது. பிரித்து, பிளவுபடுத்தி நடத்தும் அரசியல் நீண்ட காலம் நீடிக்காது, சர்வாதிகாரம் ஒருபோதும் நிலைத்து நிற்க முடியாது என்பதற்கான முன்னெடுப்புதான் இந்தப் போராட்டம். மக்கள் அதிகாரம் முன் எந்த சர்வாதிகாரமும் வென்றதாக வரலாறு இல்லவேயில்லை.
2. ‘ஓட்டுத் திருட்டு’ என்பது
ஒரு மனிதரின் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திர உரிமையைத் திருடுவதாகும். இது மாபெரும் அரசியல் குற்றமாகும். இது தூய்மைப்படுத்தப்படவேண்டும்.
மீண்டும் நேர்மையான, நியாயமான வாக்குச்சீட்டு முறை கொண்டுவரப்படவேண்டும் என்பது மக்களின் கோரிக்கை.
3. இந்திய
அரசியல் சாசனம், ஓர் அற்புதமான அரசியல், சமூக, சட்ட வழிகாட்டி. அதனை ஒவ்வொருவரும் வாசிக்கவேண்டும்; உள்வாங்க வேண்டும்; அதனை வாழ்வாக்க வேண்டும். இதுதான் இன்று ஒன்றாய் - ஒருமுகமாய் ஒன்றிணைத்துப் போராடத் தூண்டியுள்ளது. இதனைக் கண்டு பதறிய அதிகார அமைப்பு அடக்குமுறையையும் அச்சுறுத்தலையும் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது. ஆனால், இளையோர் கூட்டம் காந்தியடிகளின் அகிம்சை முறையையும், இந்திய அரசியல் சாசனம் தந்திருக்கின்ற மனித உரிமை விதிமுறைகளையும் பின்பற்றுகின்றது. அரசு பொய்யை மறைக்க முயல்கிறது. இளையோர் உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறார்கள். அரசு பிரிவினைவாதத்தைப் பயன்படுத்திப் பிரித்தாள, போராட்டத்தை நீர்த்துப்போக வைக்க முயல்கிறது.
இளையோரோ அனைத்துச் சனநாயகச் சக்திகளும் ஒன்றிணைந்து போராட அழைப்பு விடுக்கிறார்கள். இதில் எது சரியான, நேர்மையான, நீதிக்குரிய வழிமுறை? எது மக்களையும் நாட்டையும் காப்பாற்றும் வழிமுறை? உண்மையை உணர்ந்து, உடன் நின்று போராட வேண்டிய தருணமிது.
4. வீட்டில்,
பள்ளியில், வழிபாட்டுக்கூடங்களில் இந்திய அரசியல் சாசனம் வாசிக்கப்படவேண்டும். இது ஒவ்வொரு குடிமகனையும் குடிமகளையும் பாதுகாக்கும் அரண். இந்தியாவை
இணைக்கின்ற ஒருவர் ஒருவரையும், ஒவ்வொரு மதத்தினரையும், சமூகக் குழுவினரையும் மதிக்கின்ற மாபெரும் சாசனமாகவும், இந்தியாவின் ஆன்மாவாகவும் திகழ்கிற அரசியல் சாசனத்தை ஒன்றிய அரசு, அழிக்கத் தொடங்கியது. அதன் விளைவு, அரசியல் சாசனத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம்தான் இந்த இளையோரின் போராட்டம். இதுதான் இன்று மாபெரும் அரசியல் பூகம்பமாக வெடித்திருக்கிறது.
அநீதிக்கும்,
மனித உரிமைகளுக்கும், சனநாயகத்திற்கு எதிரான கொள்கைகளுக்கும் எதிர்ப்புக் குரல் கொடுக்கவேண்டியது இந்தியர்களாகப் பிறந்திருக்கும் நம் ஒவ்வொருவரின் அறநெறிக் கடமையாகும்.
இதற்குக்
கிறித்தவர்களும் விதி விலக்கல்லர். எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்வோம். எதிர்காலத்தை நம் எல்லாருக்கும் நலமும் வளமும் அன்பும் அமைதியும் சமத்துவமும் மகிழ்ச்சியும் நிரம்பியதாக மாற்றியமைப்போம்.
திருத்தந்தை 14-ஆம் லியோ அவர்கள் எழுதிய முதல் திருத்தூது மடல் ‘மகத்தான மானுடம்’(Magnifica Humanitas) என்பதாகும். இச்சுற்று மடல் 15 மே, 2026 அன்று கையொப்பமிடப்பட்டு, 25 மே, 2026 அன்று ‘தொழிலாளர் நிலைமை’ (Rerum Novarum) (1891) என்ற ஏடு வெளியிடப்பட்டதன் 135-ஆம் ஆண்டு நினைவாக வெளியிடப்பட்டது. இச்சுற்றுமடல் செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ந்து வரும் இக்காலத்தில், மானுடத்தை எவ்வாறு பாதுகாக்கவேண்டும் என்ற சிந்தனையை அடித்தளமாகக் கொண்டுள்ளது.
இன்றைய
உலகு மாற்றங்களின் உலகு - நேற்றுபோல் இன்று இல்லை; இன்றுபோல் நாளை இருக்கப்போவதில்லை. எண்மத் (Digital) தொழில்நுட்பமும் செயற்கை நுண்ணறிவும் இன்றைய மானுடத்தின் பல்வேறு தளங்களை மாற்றி அமைத்துள்ளன.
நாம் பணியாற்றும்
முறை:
முன்பெல்லாம் குறிப்பிட்டத் தரவுகளை ஒருவர் மற்றவருக்கு வழங்கவேண்டுமெனில், அந்தத் தரவுகளை எழுதி எடுத்துக்கொண்டு நேரடியாகச் சென்று வழங்க வேண்டும். ஆனால், தற்பொழுது நாம் இருக்கும் இடத்திலிருந்தே தரவுகளைக் கைப்பேசி வழியாகப் பதிவேற்றம் செய்து அனுப்பிவிடலாம்.
நாம் தொடர்புகொள்ளும்
முறை:
முன்பெல்லாம் தொலைதூரத்தில் உள்ளவர்களுடன் பேசுவதற்கு ‘நீண்டதூரத் தொலைப்பேசி அழைப்பு’ (Trunk Call) மூலம்
முன்பதிவு செய்ய வேண்டியிருந்தது; இன்று, கைப்பேசி, இணையம், காணொளி அழைப்புகள் மூலம் உலகின் எந்தவொரு மூலையிலிருப்பவருடனும் உடனடியாகத் தொடர்புகொள்ள முடியும்.
நாம் கற்கும்
முறை:
முன்பெல்லாம் ஆசிரியரின் வகுப்பறை விளக்கங்களும், அச்சுப் புத்தகங்களுமே கற்றலின் முதன்மை ஆதாரங்களாக இருந்தன. இன்று இணையம், மின் நூலகங்கள், செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவற்றின் உதவியால் உலகின் எந்தப் பகுதியில் உள்ள அறிவையும் சில நொடிகளில் பெற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.
உறவுகளைக் கட்டியெழுப்பும்
முறை:
முன்பெல்லாம் நேரடிச் சந்திப்புகள் வழியாகவோ, கடிதங்கள் வழியாகவோ உறவுகள் கட்டியெழுப்பப்பட்டன. இன்று குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஐவர் ஐந்து கண்டங்களில் வாழ்ந்தாலும், காணொளி அழைப்பின் மூலம் உரையாடி உறவினை வளர்க்க முடியும்.
நாம் நம்மையே
புரிந்துகொள்ளும்
முறை:
முன்பெல்லாம் ‘நான் யார்?’, ‘என் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன?’ என்ற வினாக்களுக்கு தியானம், ஆன்மிக வழிகாட்டிகளின் ஆலோசனைகள் மூலம் பதில் தேடினோம். இன்று சமூக வலைதளங்களில் கிடைக்கும் ‘விரும்பு’,
‘பகிர்’, ‘பின்
தொடர்’ போன்ற
எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் பலர் தங்களையே அளவிடுகின்றனர். இத்தகைய மாற்றங்களை எதிர்நோக்கும் போது நாம் உற்சாகம், பயம், ஆர்வம் அல்லது குழப்பம் போன்ற உணர்வுகளை உணரக்கூடும். இச்சூழலில், இறைநம்பிக்கையாளர்களாகிய நாம், இக்காலகட்டத்தை ஆய்ந்து அறிதல், நம்பிக்கை, பொறுப்புணர்வு போன்றவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்டு செயல்பட இச்சுற்றுமடல் அழைப்பு விடுக்கின்றது. மேலும், இச்சுற்றுமடல் இறைநம்பிக்கை, மானுட மாண்பு, தொழில்நுட்பக் கண்டுபிடிப்புகள் ஆகியவற்றிற்கிடையேயான தொடர்பினை எடுத்துரைக்கின்றது. தவிர இறைவார்த்தை, திரு அவையின் சமூகப் போதனைகள், அன்றாட வாழ்வின் நடைமுறை அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு பயணத்தை இச்சுற்றுமடல் முன்வைக்கின்றது.
இவ்வாறாக,
இச்சுற்றுமடல் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசக்கூடிய ஒன்று அல்ல; மாறாக, நம் காலத்தின் மாற்றங்களுக்கு மத்தியில் மனிதநேயத்தைப் பாதுகாக்க வலியுறுத்துகின்றது. அதாவது, கிறித்தவர்களாகிய நாம், இந்த எண்மக் காலத்திலும் ஒற்றுமையை உருவாக்குபவர்களாகவும், அமைதியைக் கட்டியெழுப்புவர்களாகவும், நம்பிக்கையின் மறைச்சாட்சியராகவும் இருக்க அழைப்பு விடுக்கின்றது.
‘பாபேல் கோபுரம்’
(தொநூ 11:1-9), ‘எருசலேம் மதில்களை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல்’ (நெகேமியா
1-4) எனும் திருவிவிலியத்தில் காணப்படும் இரண்டு நிகழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது இச்சுற்றுமடல். ‘பாபேல் கோபுரம்’ அதிகாரம், தன்னலப்போக்கு, மனிதாபிமானமற்றத்தன்மை ஆகியவற்றால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும் ஓர் உலகை உருவாக்கும் ஆபத்தின் அடையாளமாகவும், ‘எருசலேம் மதில்களைக் கட்டியெழுப்புதல்’ என்பது
செவிமடுத்தல், சகோதரத்துவம், நீதி, அடுத்தவர்மேல் அக்கறை ஆகியவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்டு அனைவரும் இணைந்து வாழும் ஒரு ‘புனித நகரத்தை’ கட்டியெழுப்புவதன் அடையாளமாகவும் உள்ளது. மானுடத்திற்கு முன்பாக இரண்டு வினாக்கள் உள்ளன: இறைவழியை மறந்து தன்முனைப்புக் கொண்ட தொழில்நுட்ப அதிகாரத்தால் இயங்கும் ஒரு புதிய ‘பாபேல் கோபுரத்தை’
கட்டியெழுப்புவதா?
அல்லது இறைவனும் மனிதகுலமும் இணைந்து வாழும் புனித நகரைக் கட்டியெழுப்புவதா? என்பதேயாகும்.
ஒவ்வொரு
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் அது எந்தளவுக்கு மனிதரின் மாண்பினைப் பாதுகாக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படவேண்டும் என்றும், பிறருக்கு முன்பாக நமது உள்ளம் மூடப்பட்டிருந்தால், அங்கே உண்மையான முன்னேற்றம் எதுவுமில்லை என்றும் இச்சுற்றுமடல் எடுத்துரைக்கின்றது. மேலும், மனுக்குலத்தின் மறைபொருளை, வாக்கு மனிதரான இயேசுவின் மறைபொருள் மூலமே நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும், இயேசு கிறிஸ்துவில் உள்ள இந்த மாண்புடை மானுடமே, நமக்கு வழியாக, உண்மையாக, வாழ்வாக இருந்து நாம் ஒவ்வொருவரும் மனிதத்தின் நிறைவை நோக்கி வளர்வதற்கான பாதையைத் திறந்துவிடுகின்றது என இச்சுற்றுமடல் கூறுகின்றது.
எனவே, ‘புறம்பாக்கப்பட்ட கற்கள்’ நமது சமூகத்தின் ‘மூலைக்கற்களாக’ மாறுவதை
நாம் உறுதி செய்திடவேண்டும். அதற்கு நாம் நமது கைகளை அழுக்குப்படுத்த அழைப்பு விடுக்கும் இச்சுற்றுமடல், பெருகிவரும் தொழில்நுட்ப மாற்றங்களும், செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ச்சியும் உள்ள இக்காலத்தில், மனுக்குலத்தை வழிநடத்தத் தேவையான ஓர் ‘உயிருள்ள ஞானமாக’ (Living Wisdom) திரு அவையின் சமூகப் போதனைகளை முன்வைக்கின்றது.
ஆயுதம்
ஏந்திய மோதல்களில் செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கம் பற்றியும், அமைதிக்கான தேடல் குறித்தும் பேசும் இம்மடல், மானிடரிடம் மட்டும் நிலைத்திருக்க வேண்டிய முதன்மையான முடிவுகளை, இயந்திரங்களிடம் ஒப்படைக்கும் ஆபத்தான மனப்பாங்கிற்கு எதிரான சிந்தனையை வழங்குகின்றது. இன்றைய எண்மக் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு ஒரு கிறித்தவ வாழ்க்கைப் பாதையை முன்மொழியும் இச்சுற்றுமடல், நாம் அனைவரும் இறைவன் வாழும் மனிதகுலத்தின் அழகிய சாட்சியங்களாய் விளங்கி, இக்காலகட்டத்தை ஒரு ‘மீட்பின் வரலாறாக’ உருமாற்றவேண்டும் என்பதை உயரிய நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
சுற்றுமடல் விடுக்கும்
அறைகூவல்கள்
1. நான்
எனது தனிப்பட்ட ‘பாபேல் கோபுரத்திற்காக’ (வெற்றி,
அதிகாரம், கௌரவம், பெருமை, செல்வாக்கு) பணியாற்றுகின்றேனா? அல்லது யாவருக்கும் வாய்ப்பு நல்கும் புனித
நகரத்திற்காகப் பணியாற்றுகின்றேனா? எனச் சிந்திக்கவேண்டும். இச்சுற்றுமடல் இறைவனை மையப்படுத்திச் செயல்படவும், நம் செயல்பாடுகள் மனித மாண்பினை உயர்த்தும் ஒன்றாக இருக்கவும், நம் பணி மனிதரிடையே ஒற்றுமையையும் சகோதரத்துவத்தையும் வளர்ப்பதாகவும், அவை அன்பு, இரக்கம், நீதி போன்ற விழுமியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகவும் அமைய அழைப்பு விடுக்கின்றது.
2. தொழில்நுட்ப
வளர்ச்சியையும், செயற்கை நுண்ணறிவையும் நான் பயத்துடன் அணுகுகின்றேனா? அல்லது அவற்றை எனது நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த ஒரு வாய்ப்பாகக் காண்கின்றேனா? எனச் சிந்திக்கவேண்டும். இறைநம்பிக்கையாளர்களாகிய நாம் இக்காலகட்டத்தை ஆய்ந்து அறியவும், நம்பிக்கை, பொறுப்புணர்வு போன்றவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்டு செயல்படவும் இச்சுற்றுமடல் அழைப்பு விடுக்கின்றது.
3. எவ்வாறு
அடிப்படைத் தேவைகளாகிய உணவு, உடை, உறைவிடம் போன்றவற்றைப் பெற மனிதருக்கு உரிமை உள்ளதோ, அவ்வாறே இந்தத் தொழில்நுட்பக் காலத்தில் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைப் பெறுவதற்கு எல்லாருக்கும் உரிமை உள்ளது. எனவே, தொழில்நுட்பம்
சார்ந்த கல்வியை (Digital Literacy) அனைவரும்
பெற முன்முயற்சிகள் எடுக்கப்படவேண்டும். மாறியுள்ள தொழில்நுட்பச் சூழலில் இன்று பெரும்பாலான முதியோரும், தொழில்நுட்ப வசதிகளைப் பெற இயலாத ஆள்களும்தான் ‘புறக்கணிக்கப்பட்ட கற்கள்.’ அவர்களை எப்படி ‘புனித நகரைக் கட்டியெழுப்பும்’ முயற்சியில்
ஈடுபடுத்த முடியும் என்று சிந்திக்கவேண்டும்.
4. மனிதரை
இன்று ஒரு பொருளாகக் காணும் போக்கு உள்ளது. மருத்துவமனையில் உள்ள ஒரு நோயுற்றோரை ஒரு ‘case’ என்றுதான்
அழைக்கின்றோம். அவரை மாண்புள்ள மனிதராகக் காண வேண்டும்.
5. செயற்கை
நுண்ணறிவு ஒருநாளும் மனிதரை இடமாற்றம் செய்ய முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு நோயுற்றோரின் வினாக்களுக்குப் பதில் தரும். ஆனால், இறக்கும் தருவாயில் உள்ள ஒருவருக்கு ஆறுதல் தரமுடியுமா? அது மனிதரால் மட்டுமே இயலும் என்பதை நாம் உணரவேண்டும்.
6. இன்றைய
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மாந்தரிடையே உறவை வளர்க்கும் ஒன்றாக உள்ளதா? தனிநபரின் விருப்பங்களை நிறைவுசெய்து அவர்களை ஏனைய மாந்தரிடமிருந்து தனிமைப்படுத்துவதற்கு வழிவகுக்கின்றதா? எனச் சிந்திக்க வேண்டும். இவ்வகையில் மனிதனின் ‘வரம்பு’ என்பது மனிதர் ஏனைய மாந்தருடன் உறவுகொள்ள கடவுள் வழங்கும் ஒரு புனிதமான வாய்ப்பு.
7. ‘பல்வேறு நிறுவனங்களில்
மேல்நிலையில் பணியாற்றுவோர் எவ்வாறு பல்வேறு படிநிலைகளில் பணியாற்றுவோரின் அதிகாரத்தை மதிக்கின்றனர்?’ என்ற வினாவை இச்சுற்றுமடல் முன்வைக்கின்றது. தலைமைப் பொறுப்பில் உள்ளவர்கள் ஒவ்வோர் அமைப்பிற்கும் உள்ள அதிகாரத்தை மதித்து, பிறருடன் கூட்டொருமையுடன் பணியாற்றிட இம்மடல் அழைப்பு விடுக்கின்றது.
8. நாம்
பணியாற்றும் பணித்தளங்களில் அனைவரும் செயலூக்கமுள்ள வகையில் பங்கேற்கின்றனரா? பணியில் வெளிப்படைத்தன்மை உள்ளதா? என ஆய்வு செய்ய
சுற்றுமடல் அழைக்கின்றது.
9. நிரலாக்கப்பட்ட
முடிவெடுக்கும் வழிமுறைகள் (Algorithms) ஏற்படுத்தும் தாக்கங்களை நான் ஆய்வு நோக்கில் அணுகுகின்றேனா? அல்லது அப்படியே அதை உள்வாங்குகின்றேனா? என்று சிந்திக்க வேண்டும். தொழில்நுட்பம் உண்மைக்கும் பொய்க்கும் இடையிலான எல்லையை மங்கச் செய்து விடக்கூடாது எனச் சுற்றுமடல் எச்சரிக்கின்றது.
10. இன்று
பரப்பப்படும் பல செய்திகள் தனிநபர்
நலன் சார்ந்தவையாகவோ, குறிப்பிட்ட ஒரு குழு சார்ந்தவையாகவோ உள்ளன. அவற்றின் உண்மைத்தன்மையும் மறைக்கப்படுகின்றது. நாம் ஒரு செய்தியை அல்லது காணொளியைப் பிறருக்குப் பகிரும்முன் அதன் உண்மைத்தன்மையினைச் சரிபார்க்கின்றோமா? எனக் காணவேண்டும்.
11. சில
வேளைகளிலாவது தொழில்நுட்பக் கருவிகள் எதுவுமின்றி என்னால் பிறருடன் நேரத்தைச் செலவிட முடிகின்றதா? அல்லது குறைந்தபட்சம் தொழில்நுட்பக் கருவிகளை விவேகத்துடனும் சுதந்திரத்துடனும் பயன்படுத்தும் வாழ்வியல் நெறியைப் பின்பற்றுகின்றேனா? எனச் சிந்திக்க வேண்டும்.
12. சூழலியல்
மனமாற்றம் என்பது வெறுமனே மரம் நடுதல், நெகிழிப் பயன்பாடு குறைத்தல் மட்டுமன்று; இன்று தொழில்நுட்பக் கருவிகள், மின்னணுக் கருவிகள் ஆகியவை எவ்வாறு மறு சுழற்சி செய்யப்படுகின்றன? தேவைக்கு ஏற்ப நான் தொழில்நுட்பக் கருவிகள், மின்னணுக் கருவிகள் ஆகியவற்றை வாங்குகின்றேனா? என ஆய்வு செய்யவேண்டும்.
13. இன்று
தனிநபர்களின் குறிப்பாக, ஏழைகளின் தரவுகள் சுரண்டப்பட்டு, செல்வந்தர் பயன்பெறும் வகையில் அவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இச்சூழலில், தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துவரும் இக்காலத்தில் தனிநபர் தரவுகளின் பாதுகாப்பினை உறுதி செய்ய முன்முயற்சி எடுக்கின்றோமா? எனச் சிந்திக்க வேண்டும்.
14. தொழில்நுட்ப
வளர்ச்சி பெருகிவரும் இக்காலத்தில் பலரும் தங்கள் வேலையினை இழந்து வருகின்றனர். தொழில்நுட்பம் இன்று மனிதரை இடமாற்றம் செய்து வருகின்றது. இச்சூழலில் வேலைவாய்ப்பை இழந்த தொழிலாளர்களுக்குப் புதிய திறன்களைப் பெறும் வகையில் மறுபயிற்சி (Retraining) வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படவேண்டும்.
15. இன்று
ஆயுதம் ஏந்திய மோதல்களில் செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடு அதிகம் உள்ளதை இம்மடல் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. அதேவேளையில், இந்த எண்மக் காலத்தில் மனிதர் பிறரைத் தாக்க வார்த்தையை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் நிலை உள்ளது. அதாவது, தனக்கு எதிராகச் சிந்திப்பவர்களை வார்த்தைப் போர் மூலம் தாக்கும் நிலை காணப்படுகின்றது. இச்சூழலில், நாம் பிறருக்குப் பதிலளிக்கும்போது அது உறவைக் கட்டியெழுப்பக்கூடிய ஒன்றாக இருக்கவேண்டுமென இச்சுற்றுமடல் கூறுகின்றது. தவிர, நேரடி உரையாடல் மானிட உறவை எளிதில் சீர்செய்யும் என்கின்றது இம்மடல்.
16. இன்று
காணொளி விளையாட்டுகளில் அதிகமான விளையாட்டுகள் வன்முறையைத் தூண்டுவனவாகவே உள்ளன. இத்தகைய காணொளிகளைத் தவிர்த்து, உறவுகளைக் கட்டியெழுப்பும் காணொளிகளை அதிகம் பரப்பிடவேண்டும்.