மும்பை திரையுலகில் ஷாருக்கான் மிக உயரம் பெற்ற நடிகர். ஷாருக் ஒரு பொது நிகழ்வில் கலந்துகொள்கிறார். கூட்டத்தில் ஒரு பெண் இரசிகை சத்தமாக, “ஷாருக், என் கணவரைவிட உங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும், ஐ லவ் யூ” என்கிறார்.
ஷாருக்கான்
அப்பெண்மணியை அருகே அழைத்துப் புன்னகையோடு கூறுகிறார்: “நீங்கள் என்மீது வைத்துள்ள அன்புக்கு நன்றி. உங்களுக்கு என்னைவிட உங்கள் கணவரைத்தான் பிடிக்க வேண்டும்; ஏனென்றால், உங்கள் துன்ப நேரத்தில் நான் உடன் இருக்கமாட்டேன்; உங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் படிப்புச் செலவை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன்; உங்கள் பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கூடம் அழைத்துச் செல்லமாட்டேன்; நான் உங்களுக்கு வீடு
வாங்கித் தரமாட்டேன்; வீடு இல்லாவிடில் வீட்டு வாடகை தரமாட்டேன்... இதெல்லாம் தவறாமல் செய்கிற உங்கள் கணவரைக் காதலியுங்கள். உங்களோடு வாழ்க்கை முழுவதும் வாழப்போவது உங்கள் கணவர்தான்”
என்ற உண்மையை நயம்பட, நாகரிகமாக ஷாருக் அறிவுரையாகத் தந்தார்.
கலாபம்
என்பது, மயிலின் தோகை விரிந்தால் எப்படி அழகான தோற்றம் உருவாகுமோ, அது போன்ற ஒரு
மாயக்காதல் இன்று எங்கும் விரிந்து பரவுகிறது; அது அழகு சார்ந்த மயக்கும் போதை தருகிற காதல். கலாபக் காதல் என்பது பொதுவில் தவறான ஈர்ப்பு, கிறக்கம் என்பதே. அது மரபார்ந்த, மண் சார்ந்த, பண்பாட்டுத் தளங்களில் தூய்மையான காதல் இல்லை. அது தனிநபர் வழிபாட்டு முறையைச் சார்ந்த புதிய நெறிமுறைகளை
மீறிக்கொள்ளும் புதிய கலாச்சாரமாகும்.
அமெரிக்காவில்
விசித்திரமான பிம்ப வழிபாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் வாழும் ஒரு புதுவித மனநோயாளிகளைப் பற்றிய ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. அமெரிக்காவின் சிகாகோ பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்களான டொனால்ட் ஹார்டன், ரிச்சர்ட்வோல் ஆகியோர் தங்கள் ஆய்வறிக்கையை உளவியலின் முக்கியக் கூறுகளாக வெளியிட்டனர். அவர்களின் ‘துணைச் சமூகப் பிணைப்பு’
(Parasocial Bond) என்ற ஆய்வறிக்கை இவ்வாறாகக் கூறுகிறது: ‘ஒரு நபர் தனக்குத் தெரியாத, தன்னைப் பற்றித் துளியும் அறியாத ஒரு பிரபலத்துடன் தன்னை உணர்வுப்பூர்வமாகப் பிணைத்துக்கொள்ளுதல். அவரைத் தனது நெருங்கிய தோழர் மற்றும் தோழியாக மூளையில் பதித்துக்கொள்ளுதல் போன்ற மனப்பான்மையை
வளர்த்துக்கொள்ளுதல்;
தனிப்பட்ட சமூக வாழ்வை மறுத்தல் என்பவை இக்குறை மனிதர்களின் அடையாளங்கள்.
மீண்டும்
ஷாருக்கானிடம் வருகிறேன். மும்பை பாந்தரா மலை மாதா கோவில், அரபிக் கடலோரத்தில் 80 மீட்டர் மலைக்குன்றில் உள்ளது. மலைக் குன்றுக்குக் கீழே கடலைப் பார்த்தவாறு ஷாருக்கானின் வீடு உள்ளது. ‘மன்னத்’ எனப்படும்
ஷாருக்கானின் வீட்டின் முன்நின்று புகைப்படம் எடுக்க கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் எப்பொழுதும் இருப்பார்கள். விடுமுறை நாள்களில் கூட்டம் அதிகமாகி, காவல்துறையினர் செல்லமாக அடிப்பதுபோல பாவனை காட்டி, ஷாருக்கானின் இரசிகர்களைக் கடற்கரை வரை விரட்டி விடுவர்.
நானும்
மந்தை மனப்பான்மையில் ஷாருக் வீட்டு முன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டேன். என் நண்பர் ஒருவர் இது பற்றிக் கேட்டபோது, ‘ஷாருக்
என் நண்பர்’ என்றேன். ‘அவருக்கு
உங்களைத் தெரியுமா?’ என்று கேட்டபோது, “அவருக்கு என்னைத் தெரிவதைவிட, எனக்கு அவரைத் தெரிந்ததாகக் காட்டிக்கொள்வது பிடிக்கிறது” என்றேன்.
இது விளையாட்டுத்தனமான நிகழ்வாக இருந்தாலும், மனித மனங்களில் நம்மால் செய்ய முடியாததைச் செய்கிற கதாநாயகப் பிம்ப ஈர்ப்பு இருக்கிறது.
திரைப்படங்கள்,
அதன் கதாநாயக பிம்பம் குறித்து தமிழ்நாட்டின் உச்சபட்ச நடிகர்களை வைத்துப் படமெடுத்த இயக்குநரிடம் ஒரு தொடர் வண்டி சந்திப்பில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். இரயில் நின்று வேகமெடுத்துப் புறப்பட்ட நிலையில், ஒரு தின்பண்ட விற்பனையாளர் இறங்கி மெல்ல ஓடி வந்து நின்றார். அருகில் இருந்த இயக்குநர் எம்மிடம் கூறினார்: “தன் குடும்பத்திற்காக ஒவ்வோர் இரயிலிலும் உயிரைப் பணயம் வைத்து, கையில் உள்ள பொருள் சிதறாமல் பாடுபடுகிறாரே... இவர்கள்தான் உண்மையான கதாநாயகன்கள்.”
நாம்
விடாமல் கேட்டோம்: “உங்கள் கதாநாயகர்கள் பற்றிச் சொல்லுங்கள்” என்றோம்.
திரைப்பட இயக்குநர் தன் கதாநாயகர்களில் இருவரைக் குறிப்பிட்டு, “சண்டைக் காட்சி உள்பட எந்தக் காட்சிகளிலும் டூப் வேண்டாம் என்று சொல்வார்கள். பெரும்பாலும் கோடிகளில் பணம் வாங்கிவிட்டு டூப் கேட்பவர்கள்தான் அதிகம்”என்றார். என் நண்பர் பெயரைக் குறிப்பிட்டு, “அவர் இணை இயக்குநர்தானே; அவரே சண்டைக் காட்சிகளில் சண்டைப் பயிற்சியாளரையும், நடனக் காட்சிகளில் நடன இயக்குநரையும் வைத்துப் படம் எடுத்து விடுவார். நான் அந்தப் பக்கமே போவதில்லை”
என்றார்.
ஒருமுறை
ஒரு பாடல் காட்சி மூன்று நாள்கள் படமாக்கப்பட்டதைப் பார்த்தோம். என் நண்பர் அந்தக் கதாநாயகன் குறித்துச்சொன்னார்: “இவுங்க அப்பன், சித்தப்பன், மாமன், மச்சான்னு சிபாரிசு பிடித்து, மக்குப் பசங்க கதாநாயகன்
ஆகிவிடுகிறார்கள்; இவங்களுக்கு அடிப்படை அறிவுகூட இல்லை” என்றார். அருகிலிருந்த எமது உறவினர் தயாரிப்பு மேலாளர் சொல்கிறார்: “இந்தக் கதாநாயகன் நடித்த படங்கள் இயக்குநரின் திறமையால் ஓடிவிட்டால் இவர்கள் மாறிவிடுகிறார்கள். மது, மாது, சூது, போதை எனச் சமூக விரோதச் செயல்களின் ஊற்றுக் கண்களாக மாறிவிடுகிறார்கள்” என்றார்.
கதாநாயக
நடிகர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்வில் எவ்வாறு இருந்தாலும், அவர்களை வைத்துப் படமெடுத்து 500, 1000 கோடிகள் என முதல் இழந்த
திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் தெருவில் கையேந்துவது வேதனையின் மறுபக்கம்.
வாருங்கள்...
இரசிக மனப்பான்மையில் சீரழிந்த ஒரு தேசத்தைப் பார்ப்போம்.
உக்ரைன்
அதிபர் ஜெலன்ஸ்கி நகைச்சுவை நடிகர். ஜெலன்ஸ்கி ‘சர்வண்ட் ஆப் தி பீப்பிள்’ என்ற தொலைக்காட்சித் தொடரில் உக்ரைன் நாட்டின் அதிபராக நடித்தார். தொலைக்காட்சிக் காட்சிகளை உண்மையென நம்பிய உக்ரைன் மக்கள், 2019-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் போட்டியிட்ட ஜெலன்ஸ்கியை உண்மையான உக்ரைன் அதிபராகத் தேர்வு செய்தனர்.
ஜெலன்ஸ்கி
நேச நாடுகளின் கூட்டமைப்பில் சேர்வது குறித்து முடிவு எடுக்கிறார். அமெரிக்கா இது குறித்து எச்சரிக்கையாக, இரஷ்யா படையெடுக்க சாத்தியங்கள் உள்ளன என்றது. ஜெலன்ஸ்கி தன் வெளியுறவுக் கொள்கை சார்ந்த முடிவுகளை இரகசியமாக வைத்தார். இரஷ்யா-உக்ரைன் யுத்தம் தொடங்கியது, உக்ரைனில் போர் பதற்றத்தால் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை பாதித்தது.
ஜெலன்ஸ்கி தன் தவறுகளை நியாயப்படுத்தி ‘வாஷிங்டன் போஸ்ட்’ பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டி அவரது மாய பிம்பத்தைச் சிதைத்தது. அவரது திருந்தாத கதாநாயகப் பிம்பத்தை வெளிக்காட்டியது.
உக்ரைன்
உலகிலேயே அதிகமாக கோதுமை உற்பத்தி ஏற்றுமதி செய்யும் நாடு. தொடர் இரஷ்ய குண்டுவீச்சால் விவசாயம் நடைபெறுவது இல்லை.
மின்சாரம், குடிநீர் வசதிகள் இல்லை. குளிரைத் துரத்தும் வெப்பமூட்டும் வசதிகள் இல்லை. இலட்சக்கணக்கான மக்கள் வீடுகளை இழந்து திறந்தவெளிகளில் வாழ்கிறார்கள். எந்த நேரத்திலும் பறந்து வரும் டிரோன், ஏவுகணைத் தாக்குதலால் நொடிக்கு நொடி உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வாழ்கிறார்கள்.
உக்ரைன்
உதாரணம், குறைந்த எண்ணிக்கையிலுள்ள பொறுப்பற்ற மனிதர்களின் வாக்குகளால், அவர்களின் தனிமனித கதாநாயக வழிபாட்டால், ஒரு தேசம் எப்படி மண்மேடானது என்பதே அண்மைக்கால உலக அடையாளம்.
‘மரணம்’ என்ற வார்த்தையைக் கேட்டுப் பயப்படாதவர் எவருமில்லை. ஒருவர் உடல் அல்லது விபத்திலே சிக்கிக் காயமடைந்து ஆபத்தான நிலையில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் போதும் சாவை நினைத்து கலக்கமடைகிறார். மரண பயம் அவரைச் சூழ்ந்துகொள்கிறது. மரணத்தைப் பற்றி திருவிவிலியம் என்ன கூறுகிறது?
கடவுள்
இந்த உலகத்தைப் படைத்தபொழுது மனிதர் உயிர் வாழ்வதற்கு எவையெல்லாம் தேவையோ அவற்றையெல்லாம் முதலில் படைத்தார். கடைசியாகத்தான் மனிதரை அதாவது ஆதாமையும் ஏவாளையும் உண்டாக்கினார். ஏனெனில், மனிதர் எக்குறையுமின்றி மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டுமென்பதற்காகவே அப்படிச் செய்தார். கடவுள் தாம் படைத்த ஏதேன் தோட்டத்தில் அவர்களை வைத்து, “இங்குள்ள மரங்களின் பழங்களை யெல்லாம் நீங்கள் உண்ணலாம்; ஆனால், தோட்டத்தின் நடுவிலுள்ள மரத்தின் பழத்தை மட்டும் உண்ணக்கூடாது” என்று
கட்டளையிட்டு, “அதை உண்ணும் நாளில் நீங்கள் சாவீர்கள்”
என்றும் எச்சரித்திருந்தார். ஆனால், அவர்கள் பாம்பின் சூழ்ச்சியில் சிக்குண்டு கடவுள் உண்ணக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டிருந்த மரத்தின் கனியை உண்டு கடவுளின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாததால் கடவுள் அவர்களை ஏதேன் தோட்டத்தை விட்டு வெளியே அனுப்பிவிட்டார். ஆதாமும் ஏவாளும் செய்த பாவத்தினால் சாவு நுழைந்தது.
“கடவுள் மனிதர்களை அழியாமைக்கென்று படைத்தார்; தம் சொந்த இயல்பின் சாயலில் அவர்களை உருவாக்கினார். ஆனால், அலகையால் பொறாமையால் சாவு உலகில் நுழைந்தது. அதைச் சார்ந்து நிற்போர் இறப்பிற்கு உள்ளாவர்”
(சாஞா 2:23-24). “சாவை கடவுள் உண்டாக்கவில்லை; வாழ்வோரின் அழிவில் அவர் மகிழ்வதில்லை. இருக்கவேண்டுமென்பதற்காகவே அவர் அனைத்தையும் படைத்தார். உலகின் உயிர்கள் யாவும் நலம் பயப்பவை; அழிவைத் தரும் நஞ்சு எதுவும் அவற்றில் இல்லை; நெறி தவறிய வாழ்வால் சாவை வரவேற்றுக்கொள்ளாதீர்கள்; உங்கள் செயல்களாலேயே அழிவை வருவித்துக் கொள்ளாதீர்கள்” (சாஞா 1:12-14).
சிலர்
பணம் சம்பாதிப்பதையே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இரவு-பகல் என்று பாராமலும், சரியான உணவு உட்கொள்ளாமலும் உறக்கமில்லாமலும் அலைந்து கொண்டிருப்பார்கள். சிலர் நிலங்களையும் வயல்களையும் வீடுகளையும் அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களையும் கார்களையும் வாங்கிவைத்து மகிழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.
ஆண்டவர்
இயேசு கூறிய உவமை: “செல்வனாயிருந்த ஒருவனுடைய நிலம் நன்றாய் விளைந்தது. அவன் ‘நான் என்ன செய்வேன்? என் விளை பொருள்களைச் சேர்த்துவைக்க இடமில்லையே’ என்று
எண்ணினான். ‘ஒன்று செய்வேன்; என் களஞ்சியங்களை இடித்து இன்னும் பெரிதாகக் கட்டுவேன்; அங்கு என் தானியத்தையும் பொருள்களையும் சேர்த்து வைப்பேன்; பின்பு என் நெஞ்சமே, உனக்குப் பல்லாண்டுகளுக்கு வேண்டிய பல வகைப் பொருள்கள்
வைக்கப்பட்டுள்ளன. நீ ஓய்வெடு; உண்டு
குடித்து, மகிழ்ச்சியில் திளைத்திடு’ எனச்
சொல்வேன்’ என்று
தனக்குள் கூறிக்கொண்டான். ஆனால், கடவுள் அவனிடம், ‘அறிவிலியே, இன்றிரவே உன் உயிர் உன்னை விட்டுப் பிரிந்துவிடும். அப்பொழுது நீ சேர்த்து வைத்தவை
யாருடையவையாகும்?’ என்று கேட்டார்”
(லூக் 12:16-20)
“தன் சாவு நாளைத் தள்ளிப்போட எவனாலும் இயலாது; சாவென்னும் போரினின்று நம்மால் விலகவும் முடியாது”
(சஉ 8:8).
மனிதர்
தாயின் வயிற்றிலிருந்து வெற்றுடம்போடு வருகின்றனர்; வருவது போலவே இவ்வுலகை விட்டுச் செல்கின்றனர்.
அதாவது,
“நீ மண்ணாய் இருக்கிறாய்; மண்ணுக்கே திரும்புவாய்” (தொநூ
3:19).
மரணத்தைப்
புரிந்துகொள்வோம்.
அடுத்த நாள் கல்லறைத் திருநாள் என்பதால் எப்போதும் அமைதி பூங்காவாக இருக்கும் பங்குக் கல்லறைத் தோட்டம் பரபரப்பாகவே காணப்பட்டது. பல மாதங்களாக வளர்ந்து வெட்டப்படாமலிருந்த புல், செடிகளைக் கூலி ஆள்கள் வெட்டும் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர். சில இளைஞர்கள் ஒருநாள் பெயிண்டராக மாறி தங்கள் குடும்பக் கல்லறைக்கு வெள்ளையடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
கல்லறைத்
திருநாளன்று கூட்டம் அதிகமிருக்கும்; மழை பெய்தால் சேறும் சகதியுமாயிருக்கும்; அன்று லீவு எடுக்க முடியாது என்ற காரணத்திற்காக வெளியூரிலிருந்து புறப்பட்டு வந்த சிலர் கல்லறைகளில் பூக்களைப் பரப்பி, மாலைகள் வைத்து மெழுகுதிரி ஏற்றிவைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் காணமுடிந்தது.
கல்லறைகளை
உச்சி வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்க கல்லறைத் தோட்டத்தில் பிரதான வாயில்முன் வேகமாக வந்து நின்றது ‘இன்னோவா’ கார் ஒன்று. அரைக்கால் டவுசர், டி-சர்ட் அணிந்து
கையில் கோல்ட் பிரேஸ்லெட், கழுத்தில் முறுக்குச் செயினுடன் காரில் இருந்து ஆடம்பரத் தோரணையில் இறங்கி வந்தவரை பிச்சைக்காரக் கும்பல் துரத்திக்கொண்டு வந்தது.
“ஓடு! ஓடு! கல்லறை கேம்பஸ்க்குள்ளே உங்களை யார் உள்ளே விட்டது?” என்று சொல்லிக்கொண்டே கல்லறைத் தோட்டத்தின் நுழைவு வாயிலிலிருந்த உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு சுரூப மேடைக்கு வந்தவன், தனது குடும்பக் கல்லறையைத் தேட ஆரம்பித்தான். மார்பிள், கிரானைட் கற்களால் உயரமாகச் சில கல்லறைகளும், மண்ணோடு மண்ணாகச் சில கல்லறைகளும், செங்கற்களால் உருவாக்கப்பட்ட சில கல்லறைகளும்... இப்படி இறந்தவரின் வாரிசுகளின் வசதிக்கேற்ப கட்டப்பட்டிருந்த கல்லறைகளில் ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் காண முடிந்தது.
எட்டு
வருடங்களுக்கு முன் கொரோனா காலத்தில் இறந்துபோன தந்தையை அடக்கம் செய்து விட்டு குடும்பத்துடன் இலண்டன் பறந்தவன், இன்றுதான் ‘தந்தையைப் பார்க்க’ வந்திருக்கிறான். சுற்றுமுற்றும் தேடியும் தந்தையின் கல்லறையைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் பொறுமை இழந்து போனான்.
“யாருடா இங்கே வாட்ச்மேன்?”
இலண்டனில்
ஏசியில் வாழ்ந்தவன் வெயிலின் உஷ்ணம் தாங்க முடியாமல் கத்தியதைக் கேட்டு சுற்றுமுற்றும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தவர்கள் இவனை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தார்கள். சற்று நேரத்தில் அழுக்கேறிய அரைக்கால் டவுசருடன் தலையில் முண்டாசு கட்டிய கல்லறைத் தோட்டத்து வாட்ச்மேன் அந்தோணி அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.
“யாரு சார், ஏன் இப்படிக் கத்துறீங்க? உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை சார்?”
“யோவ், நீதான் இங்க வாட்ச்மேனா? எவனும் காசு கொடுத்தால் கல்லறையை மாற்றிக்கொடுத்து விடுவியா?”
“சார், கொஞ்சம் பொறுமையா பேசுங்க.” சாந்தமாகவே பேசினான் அந்தோணி. இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்ய வரும் சில குடிகார ஜென்மங்கள் கல்லறைப் பணியாளர்களை வாய்க்கு வந்தபடி பேசுவதைப் பலமுறைக் கேட்டுச் சலித்துப் போன அனுபவம் இவனுக்கு.
“எங்க அப்பா கல்லறை இங்கதான் இருந்தது. இந்த லேம்ப் போஸ்ட்தான் லேண்ட் மார்க்.”
“சார் கொஞ்சம் பொறுமையா தேடிப் பாருங்க; கல்லறையை எல்லாம் அவ்வளவு ஈஸியா யாரும் மாற்ற முடியாது. கல்லறைக் கமிட்டியும் அதுக்குப் பர்மிஷன் கொடுக்க மாட்டாங்க.”
“யோவ், எங்க அப்பாவைப் புதைச்ச இடம் எனக்குத் தெரியாதா? இந்த இடத்துல மண்ணு கல்லறைதான் இருந்துச்சு; மேல வேற எவனோ பெரிசா கல்லறை கட்டியிருக்கான்.”
“இறந்து போன உங்க அப்பா பேரு என்ன?”
“எங்கப்பா பேரு தைரியநாதன். இந்தப் பங்கிலே ‘கணக்கு வாத்தியார்’ என்று
சொன்னாலே அவரைத் தெரியாதவங்க யாரும் இருக்க முடியாது.”
“அவரு பையனா சார் நீங்க. நானும் அவர்கிட்ட படிச்ச ஸ்டூடன்ட்தான் சார். நீங்க நிக்கிறீங்களே அவரு கல்லறைதான் அது!”
“யோவ், கவுண்டமணி செந்தில் வாழைப்பழம் ஜோக்குல வர்ற மாதிரி ஜோக் அடிக்கிறியா?”
“சார், கொஞ்சம் கல்லறை மேல பதிச்சிருக்கிற மார்பிள் கல்லைப் பாருங்க. என்ன பேரு எழுதியிருக்குன்னு படிச்சுத்தான் பாருங்களேன்.”
பல
வண்ணப் பூக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த கல்லறை மேடையில் பூக்களைத் தள்ளிவிட்டுப் பார்த்தவன் ஒரு கணம் அதிர்ந்து போனான்; தந்தையின் பெயரும், தாயாரின் பெயரும் அழகாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
“சார், நீங்கதான் அவரு பையனா?”
“ஆமாம்!”
“ஏன் சார், இத்தனை வருஷம் எங்க போனீங்க? வருசத்துல ஒருநாள் கூட வந்து கல்லறைக்குப் பூ போடத் தெரியாதா
உங்களுக்கு?”
கல்லறை
வாட்ச்மேனின் கேள்வி இவனுக்கு ‘சுருக்’கென்று குத்தியது போலிருந்தது. வரும்போது இருந்த ஆணவப் பேச்சு அடங்கிப் போயிருந்தது.
“இல்லப்பா! நான் வெளியூர் போய் செட்டிலாயிட்டேன். எனக்கு லீவு கிடைக்கிறது சிரமம்.”
“எங்க சார்! நீங்கதான் வரலை, உங்க நண்பர்கள், உறவினர்கள் யாரையாவது வரச்சொல்லி பூ போடச் சொல்லி
இருக்கலாமே...” அவனிடம் பதில் ஏதும் இல்லை.
“ஒவ்வொரு வருசமும் இந்தக் கல்லறைக்கு மட்டும்தான் யாரும் வரமாட்டாங்க. கல்லறைக் கமிட்டிதான் மாலை போட்டு மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைப்பாங்க.”
பணக்கார,
பாசக்கார மகன் பதில் ஏதும் கூற முடியாமல் சிலையாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“எங்க அப்பாவைப் புதைக்கும்போது இது மண் கல்லறை. அப்போ, இதைக் கட்டினது யாரு?”
“போன வருஷம் நாலு பசங்க வந்தானுங்க. இவருடைய மாணவர்களாம். இப்போது துபாயில் வேலை பார்க்கிறாங்களாம். இந்த வாத்தியாரால்தான் ப்ளஸ் டூவில் சென்டம் வாங்கினதா சொன்னாங்க. அவங்க நாலு பேரும் சேர்ந்துதான் இந்தக் கல்லறையைக் கட்டிக் கொடுத்தானுங்க.”
தான்
செய்ய வேண்டிய கடமையைத் தந்தையின் மாணவர்கள் செய்திருந்ததை எண்ணி மனம் உடைந்து போனான். கைப்பையைத் திறந்து சில நோட்டுகளை எடுத்து வாட்ச்மேனிடம் நீட்டினான்.
“சார், எதுக்கு சார் உங்க காசு! எனக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்த வாத்தியார் இவரு. முதல்ல பெத்த தகப்பனை மதிக்கக் கத்துக்கோங்க. அவர் இல்லைன்னா நீங்க இந்த அளவுக்கு உயர்ந்திருப்பீங்களா? போங்க சார், போய் உங்கக் காசை அந்தப் பிச்சைக்காரர்களுக்குத் தர்மம் பண்ணுங்க.”
சொல்லிவிட்டு
நகர்ந்த அந்தோணியைப் பார்த்தான். கண்ணீர் விழிகளுடன் மீண்டும் ஒரு முறை கல்லறையைப் பார்த்தான். கல்லறையில் எழுதப்பட்டிருந்த ‘இன்று நான், நாளை நீ’ வாசகம் இவனுக்காகவே எழுதப்பட்டதுபோல இருந்தது.
‘உழவுக்கும் தொழிலுக்கும்
வந்தனை
செய்வோம் - வீணில்
உண்டுகளித்
திருப்போரை
நிந்தனை
செய்வோம்’
என்றான்
பாரதி. உழைப்பதன், தொழில் புரிவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தவே பாரதி அப்படிப் பாடினான். இவ்வுலகில் மனிதராய்ப் பிறந்த ஒவ்வொருவருமே வளமாக, அனைத்து வசதிகளுடன் வாழவே ஆசைப்படுகிறோம். அதில் தவறில்லை; ஆனால், உழைக்காமல் உண்பதில் இன்பம் காணும் எண்ணம்கொண்டு வாழ்வதே பெருங்குற்றமாகும். இப்படிப்பட்ட சிந்தனை படைத்த சோம்பேறி மனிதர்களால் நாட்டிற்கும் வீட்டிற்கும் கடுகளவுகூட பயனில்லை.
‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்று கூறுவர். எந்தத் தொழிலை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; அதை யாரும் தவறு என்று கூறமுடியாது. ஆனால், சும்மா இருந்துகொண்டு சோத்துக்குத் தண்டமாக வாழும் நடைபிணங்களைத்தான் சமுதாயம் மதிப்பதில்லை. இவர்களைத்தான் நிந்தனை செய்ய வேண்டுமென்று மகாகவி வலியுறுத்துகிறான்.
மனிதன்
வளமான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் வருமானம் அவனுக்கு மிக முக்கியத் தேவையாகின்றது. சரி, வருமானம் எப்படி வரும்? ஏதோவொரு தொழில் செய்தால்தான் வரும். அது விவசாயம், கைத்தொழில் போன்ற குடும்பத் தொழிலாக இருக்கலாம்; அரசுத்துறைப் பணியாக இருக்கலாம்; ஏன், ஒருவர் தனக்குத்தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டு பொருள் ஈட்டும் சுயதொழிலாகக் கூட இருக்கலாம்.
சுயதொழிலின் அவசியம்
இந்தியா
சுதந்திரம் அடைந்து 79 ஆண்டுகளை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
இன்றுள்ள நிலையில் நாட்டைச் சுழன்றடிக்கும் சூறாவளி ஒன்று உண்டென்றால், அதுதான் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம். வெள்ளையரிடமிருந்து நாம் நாட்டை மீட்டதிலிருந்து நமது அரசு எத்தனையோ ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களைப் போட்டுத்தான் பார்க்கின்றது; தொழில்களைப் பெருக்கியிருக்கின்றது; விவசாயத்தை வளர்த்திருக்கின்றது; ஆனால், வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் எனும் சிக்கலைத்தான் இதுவரை அரசால் தீர்க்க முடியவில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம், கட்டுப்படுத்தவே முடியாத அளவுக்கதிகமான மக்கள்தொகைப் பெருக்கம்தான்.
இன்று
நாட்டின் மக்கள்தொகை 140 கோடி என்கிறார்கள். நாளை 150 கோடி, அடுத்த நாள் 160 கோடி. இப்படி நாடு வீங்கிக்கொண்டே போனால் எந்த அரசுதான் எல்லாருக்கும் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கமுடியும்? எனவேதான் நமக்குத் தேவையான வேலையை, அதாவது சுயதொழில் ஒன்றை நமக்கு நாமே உருவாக்கி, அதன் மூலம் வரும் வருவாயை வைத்து உயிர்வாழ வேண்டிய கட்டாயச் சூழ்நிலைக்கு எல்லாரும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.
சுயதொழிலின் நன்மை
ஆதிமனிதன்
மீன்பிடித்தல், வேட்டையாடுதல், தன் உணவுக்குத் தேவையான காய்கறி, பழங்களைத் தானே சேகரித்தல் போன்ற பல்வேறு விதமான சுயதொழில்களைச் செய்தே உயிர் வாழ்ந்து வந்தான். இங்கிலாந்தில் இயந்திரங்களின் தொழில்புரட்சி ஏற்படுவதற்கு முன்பு அங்கே சுயதொழில் களின் ஆதிக்கமே மேலோங்கியிருந்தது. இன்றும் நமது நாட்டில் பெரும்பாலான மக்கள் உழவுத்தொழில், கால்நடை வளர்த்தல், சிறு தொழில்கள் செய்தல் என்று பல்வேறு விதமான சுயதொழில்கள் செய்வதிலேயே ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். சுயதொழில் புரிவதில் கிடைக்கக்கூடிய நன்மையை உணர்ந்தே ‘கைத் தொழில் ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்’ என்கிறார்
நாமக்கல் கவிஞர்.
பொதுவாக,
படித்தவர் அரசுத்துறைகளில் வேலை செய்வதையே விரும்புகின்றனர். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், அரசுப்பணிகள் நிலையானவை; அரசுப் பணிகளில் நல்ல வருமானம் கிடைக்கின்றது; அதில் எந்தத் தனிப்பொறுப்பும் இல்லாமல் வேலை செய்யலாம்; தொழில் எப்படி நடந்தாலும் கூலி கிடைக்கும்; ஓய்வு மிகுதியாக இருக்கும்; அரசுப் பணிகளில் விடுமுறை கிடைக்கின்றது என்பதாகும். ஆனால், அரசுப் பணிக்கான முழுத் தகுதியிருந்தும் எத்தனை பேருக்கு அப்பணிகள் வீடு தேடி வந்து கதவைத் தட்டுகின்றன?
இந்தச்
சூழ்நிலையில்தான் சுயதொழில்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. தனித்திறமையும் முயற்சிகளும் மட்டும் இருந்தால் போதும்; யார் வேண்டுமானாலும் தங்களுக்குத் தேவையான சுயவேலைவாய்ப்பைத் தாங்களே ஏற்படுத்திக்கொள்ள முடியும். சுயதொழில் செய்பவருக்குத் தன்னம்பிக்கை உண்டு. அவர் பிறரைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சுயவேலைவாய்ப்பில் சுயமரியாதை காக்கப்படுகின்றது. சுயதொழில் புரிபவர்கள் மற்றவருக்குப் பாரமாக இருப்பதில்லை. அவர்கள் நாட்டில் நிலவும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிக்க மறைமுகமாக உதவி செய்கின்றனர். சொந்தத் தொழில் நடத்துகிறவர்களுக்கு அவர்களின் உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம் கிடைக்கின்றது. கடினமாக உழைக்க உழைக்க அவர்கள் அதிகமான ஊதியம் பெறுகின்றனர். மேலும், மற்றவர்கள் சாதிக்க முடியாத ஒன்றைச் சுயதொழில் செய்பவர்களால் சாதிக்க முடிகின்றது. ஆகையால் சமுதாயத்தில் அவர்களின் மதிப்பு உயர்கின்றது.
சுயதொழில் புரிவோருக்கான
தகுதிகள்
சுயதொழில்
புரிபவருக்குச் சில தகுதிகளும்
திறமைகளும் அவசியம் இருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் எடுத்துக்கொண்ட காரியத்தில் அவர் வெற்றிபெற முடியும். முதலில் செய்யும் தொழிலில் ஆர்வம் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது தண்ணீர் கண்டு பயப்படுகிறவன் நீச்சல் அடிக்க ஆசைப்பட்ட கதையாகிவிடும். இரண்டாவது கடின உழைப்பு முக்கியம். இரவு பகலென்று பாராமல் உழைக்கின்ற மனநிலை வரவேண்டும். ‘தொழிலை வளர்ப்பதற்குப் பணம் போதவில்லையே’ என்று
மனம் தளர்ந்துவிடக்கூடாது. தன்னம்பிக்கையும் துணிவும்வேண்டும். வங்கிகள் எல்லாம் தொழில் முனைவோருக்குக் கடன்தர முன்வருகின்றன. அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.
‘எண்ணும் எழுத்தும் இரண்டு கண்கள் போன்றவை’ என்பார் வள்ளுவர். தொழில் கணக்குகள், கடிதப் போக்குவரத்துகள் வைத்துக்கொள்வது, அவற்றை முறையாகப் பராமரிப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அதற்கு எழுத்தறிவு தேவை. சோப்பு செய்தல், பொம்மைகள் தயாரித்தல் போன்ற தொழில்களைப் பயிற்சிகள் இல்லாமல் செய்ய முடியாது. சுயதொழில் புரிவோருக்குக் கல்வி அறிவும் பயிற்சியும் ஓரளவிற்காவது அவசியப்படுகின்றது.
சுயதொழிலில் பெண்கள்
உலகில்
வாழ்க்கைப் போட்டி அதிகமாகி விட்டது. குடும்பச் செலவுகள் பெருகிவிட்டன. ஓர் ஆள் சம்பாத்தியம் என்பது இக்காலத்தில் பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டோடுதான் முடிகிறது. குடும்பப் பொருளாதாரம் வளமாக அமையவேண்டுமென்றால் ஆண்களோடு சேர்ந்து பெண்களும் பொருள் ஈட்ட வேண்டிய கட்டாயச் சூழல். எனவே, அவர்கள் சிக்கனமாக இருப்பதோடு, வீட்டு வேலைகளைக் கவனிப்பதுடன், வேறு ஏதாவது வேலைகளையும் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. வீட்டிற்கு வெளியில் வேலை கிடைத்தால் போகலாம்தான்; ஆனால், பலமான போட்டிகள் நிறைந்த இக்காலத்தில், எல்லாருக்கும் அந்த வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. மேலும், வீட்டுப் பொறுப்பையும் நிர்வகித்துக்கொண்டு, வெளியிலும் வேலைக்குப் போவது என்பது பெண்களுக்குப் பெரிய சுமை. ஆகவேதான் பெண்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே செய்ய முடிகிற ஒரு சுயதொழிலை உருவாக்கிக் கொண்டு செயல்படுவது மிகவும் வசதியானது. இப்போது சில பெண்கள் தையல், பொம்மைகள் செய்தல், கூடைமுடைதல் போன்ற சுயதொழில்களைச் செய்துகொண்டுதான் வருகின்றனர்.
சுயதொழிலில்
ஈடுபடுகிறபோது சில முக்கியமான விசயங்களைக் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஏற்கெனவே பெண்களுக்குத் தலைக்குமேல் வீட்டு வேலைகள் இருக்கும். கணவன் எவ்வளவுதான் மனைவியைப் புரிந்துகொண்டு, வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடிய மனப்பான்மை உள்ளவராக இருந்தாலும்கூட குழந்தைப் பராமரிப்பு உள்பட சில குடும்பப் பணிகளைப் பெண்களால் தவிர்க்க முடியாது. எனவே, கிடைக்கின்ற நேரத்தைப் பொறுத்து, அந்த நேரத்தில் செய்ய முடிகின்ற தொழில்களாகப் பார்த்துத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது விவேகமானது. மேலும், வீட்டிற்குள் செய்கின்ற தொழில்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் அது அவர்களின் வேலைப் பளுவை ஓரளவிற்காவது குறைக்கலாம். காரணம், வீட்டிலுள்ள மற்ற நபர்களின் உதவியையும் பெற்றுச் செயல்படலாம் அல்லவா!
சுயதொழில் தொடங்குவதற்கு
முன்னால்...
ஆண்களின்
வெற்றிக்குப் பின்னால் ஒரு பெண் இருப்பார் என்பார். அதைப்போல் ஒரு முதலாளியின் வெற்றிக்கும் அடிப்படை அடித்தளமே தொழில் தேர்வுதான். தொழில் தொடங்குபவர்கள் தமக்கு விருப்பமுள்ள தொழிலாகப்
பார்த்துத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். இல்லாவிடில், தொழிலில் ஆர்வம் குன்றி எதிர்காலத்தில் அவர்கள் தோல்வியைத் தழுவ நேரிடலாம்.
தொழில்
முனைவோர் மாவட்ட தொழில் மையங்களின் ஆலோசனை பெற்றுச்செயல்படுவது அறிவுப்பூர்வமானது. அம்மையங்கள், அவர்கள் வெற்றிபெறவும் சாதனைகள் படைக்கவும் ஊக்குவிக்கும் கருவிகளாக அமைகின்றன. இரண்டாவது, தொழிலின் தன்மையைப் பொருத்து அதற்கு ஏற்ற இடம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதில் தொழில் அமைப்பதே நன்மை பயக்கும். உற்பத்திப் பொருள்களை ஏற்றவும், மூலப்பொருள்களை இறக்கவும், போக்குவரத்து வசதி இன்றியமையாதாகும்.
தொழில்
தொடங்குவதற்கு ஆணிவேர் மூலதனமே! வேண்டிய மூலதனத்தைத் தன்னால் சமாளிக்க முடியுமா? என்பதனை ஆராய்ந்து பார்த்த பின்னரே ஒருவர் தொழில் ஆரம்பிப்பதில் ஆர்வம் காட்டவேண்டும். சரியான கட்டட வசதி, தொழில்நுட்ப வசதிகளோடு கூடிய இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்துதல், தரமான மூலப்பொருள்களையே இறக்குமதி செய்தல் போன்றவையும் தொழிலின் வெற்றிக்குப் பக்கபலமாக அமைகின்றன. மேலும், உற்பத்திப் பொருள்களைத் தரமானதாக உற்பத்தி செய்யும் கடமையிலிருந்து தொழில்புரிவோர் தவறி விடக்கூடாது. தரமற்ற உற்பத்திப் பொருள்கள் காலப்போக்கில் சந்தையில் விலைபோகாமல்
வீழ்ச்சியடைந்துவிடும்.
சந்தை நிலவரம் அறிந்து, அதற்கேற்ற உற்பத்திப் பொருள்களுக்கு விலை நிர்ணயம் செய்வது தொய்வின்றி வியாபாரம் நடக்க வழிவகுக்கிறது.
நாடு
இன்று சுயதொழில் புரிபவரைத்தான் இரு கரம் கூப்பி வரவேற்கிறது. படித்துவிட்டு வேலையில்லாமல் தவிக்கும் இளைஞர்கள் அனைவரும் சுயவேலைவாய்ப்புத் திட்டங்களைப் பயன்படுத்தி முன்னேறுவதற்கு முயற்சிக்கவேண்டும். வீட்டின் வளர்ச்சியும், நாட்டின் வளர்ச்சியும் சுயதொழில்களின் எழுச்சியில்தான் கிளர்ந்தெழவேண்டும் என்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒன்றிய அரசின் ‘உபா’ எனும் பெயர் கொண்ட கொடுங்கோல் சட்டத்தின்கீழ் சிறைவைக்கப்பட்டு, சிறையிலேயே மடிந்துபோன அருள்தந்தை ஸ்டேன் சுவாமி அவர்கள் நம் நினைவில் இருக்கிறார். தமிழ்மண் துறந்து, ஜார்கண்ட் மாநிலத்தின் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்வுரிமையைக் காக்க வாழ்ந்தார் என்பதால் ‘நக்சல்’ எனும் நாமகரணம் சூட்டப்பெற்று ‘முடித்து’ வைக்கப்பெற்றார். தன் பணிக்கெனத் தெரிவு செய்யப்பட்ட இடங்களில், தான் வாழ்ந்த பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினரின் அவல வாழ்வைக் கண்டு மௌனியாகாமல் வாழ்ந்தார் இவர். தந்தை அவர்கள் தன் வாழ்வு பயணத்தை ஒரு சிறு நூலாக வெளியிட்டார். அந்நூலின் பெயர் ‘I am not a silent spectator’. தமிழில் இந்நூல் ‘நான் ஒரு மௌன சாட்சி அல்லேன்’ என்று மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது (வைகறைப் பதிப்பகம்).
அருள்தந்தை
அவர்கள் மௌன சாட்சியாக இல்லாமல் துடிப்புமிக்க, உயிர்ப்புள்ள சாட்சியாக வாழ்ந்தார் என்பதனாலேயே பலியானார்; ஆனால், இன்றும் வாழ்கிறார்!
இன்று
இக்கட்டுரை எழுதப்பெறும் நேரத்தில் - நாடு மிகப்பெரிய அரசியல் கொந்தளிப்பை எதிர்கொண்டு வருகிறது. மத அடிப்படையிலான வகுப்புவாதக்
கருத்தியலை மக்களிடம் விதைத்து, அதன் மூலம் முளைவிட்ட பயிரினை அரசதிகாரம் நோக்கி ஒருங்கிணைத்து, ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது ஒரு கும்பல்! மதவாதக் கருத்தியலை உள்ளடக்கமாகக் கொண்ட ஓர் அரசு தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க என்னவெல்லாம் செய்யுமோ, அவற்றையெல்லாம் சர்வாதிகாரத் தோரணையில் செய்ய முயன்றதன் விளைவே இன்றைய இந்தியத் தெருக்களில் நாம் காணும் எதிர்ப்பலைகளின் வெளிப்பாடுகள்.
இந்தியத்
தலைநகரில் தன்னெழுச்சியோடு, எவ்வித ஆதாய நோக்கமுமின்றி, வாக்குகளைச் சேகரிக்கும் குறுகிய நோக்கமுமின்றி, சுயநல அரசியல் நோக்கர்களின் தூண்டுதலுமின்றி எழுந்த பெருங்கூட்டம், மோடி அரசினை மண்டியிட வைத்தது. தனக்கென்று கொச்சைப்படுத்தும் நோக்கில் கொடுக்கப்பட்ட நாமத்தையே ஏற்றுக்கொண்ட இக்கூட்டம், ஆள்வோர் கொடுத்த ஏளனப் பெயரைத் தாங்கியே வெற்றியும் பெற்றது.
இன்றைய
ஆளும் அரசினை விமர்சிப்போர், போராடுவோருக்கெல்லாம் ‘தேசத்துரோகிகள்’ என்றும்,
‘ஊடுருவல்காரர்கள்’ என்றும்,
‘பிரிவினை வாதிகள்’ என்றும், ‘அந்நியரின் கைக்கூலிகள்’ என்றும்,
‘நகர்ப்புற நக்சல்’ என்றும், ‘திமாகி நக்சல்’ என்றும் புதுப்புது நாமகரணம் சூட்டி, குடிமக்களைத் திசைதிருப்புவதன் மூலம் - எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகள் எத்துணை அளவு உண்மையாக இருந்தாலும், இல்லாத ஒன்றுபோல் காட்டிக்கொண்டு நகர்ந்து செல்கிறது மோடி அரசும், அவர் அரசின் சகாக்களும். இந்தத் தன்னெழுச்சிக் கூட்டத்தினை யார்? எவர்? என அடையாளம் காட்டக்கூட
திராணியற்று அசந்து நிற்கிறது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி தன்னெழுச்சியாய் திரண்ட இக்கூட்டத்தின் தலையீட்டிற்கு நோக்கம் என்ன? ‘தலையீடு’ (intervention) என்ற ஒற்றை வார்த்தையே இவர்களின் நோக்கம்.
‘தலையீடு’ எனும்
மதிப்பீடு
‘தலையீடு’ என்பது ஒரு வெற்றுச்சொல் அல்ல; ‘தலையீடு’ என்பது மிக உயர்ந்த மதிப்பீடு. இம்மதிப்பீட்டை வெறும் திறனால் (Skill) வளர்க்க
முடியாது. அநீதி கண்டு, அவமானம் கண்டு பதைக்கின்ற நெஞ்சத்தினை அளவுகோல் கொண்டு அளக்கமுடியாது. தலையீடு செய்யும் மானுடருக்கான இயல்பு இயற்கையானது, தன்னெழுச்சியானது. தலையீடு செய்யும் மானுட இயல்பு இயற்கை என்பதனால்தான் இச்சமூகம் வாழ்கிறது. தலையீடு செய்யும் மானுட இயல்பில் தன்னலம் இல்லை; ஆனால், தன்னை இழக்கும் தியாகம் உண்டு.
‘உண்டாலம்ம இவ்வுலகு’
புறநானூற்றுப்
புலவனின் மேற்கண்ட வரிகள் இங்குப் பொருத்தமாக இருக்கும். இவ்வுலகில் நாம் காணும் பேதங்கள், பிளவுகள், பாகுபாடுகள்... இவையெல்லாம் உண்மையே. எனினும், ‘இவ்வுலகம் இன்னும் ஏன்?’ என்ற கேள்விக்கு, ‘தமக்காக வாழாமல், பிறருக்கென வாழ்வோர் இன்னும் உலகில் இருப்பதும் உண்மை என்பதனால்தான் உலகம் இயங்குகிறது’ என்பார்.
‘தலையீடு’ என்ற சொல் உள்ளடக்கிய மதிப்பீட்டை இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டோரைக் காட்டிலும் ஏனையோர் அதிகம் அறிய வாய்ப்பில்லை. இயேசுவின் உயிர்ப்பலி எனும் தலையீட்டால் உலகம் உய்வுபெற்றது என்பதுதானே நம் நம்பிக்கை! உலக வரலாற்றில் அவ்வப்போது தோன்றிய ஒருசிலரின் தலையீட்டால்தான் உலகம் இன்னும் சிறிய நம்பிக்கையோடு வாழ்கிறது.
‘தலையிடாமை’
ஒரு பாவச்செயல்
அறிஞர்
பெர்னாட்ஷாவின் அருமையான கூற்று ஒன்றினை இங்குக் கையாள முடியும். அவர் கூறுவார்: ‘மானுடரின் மிகப்பெரிய பாவம் (Greatest Sin) எது?’
என்ற கேள்விக்கு அவர் கூறுவார்... “மாந்தர் ஒருவர் மற்றவர்மீது கொள்ளும் பகை (Haterd) பெரிய
பாவமன்று; ஆனால், மற்றொருவர் படும் இன்னலைக் கண்டும், கண்டுகொள்ளாமை (Indifference) என்பதுதான்
மிகப்பெரிய பாவம்” என்று. கண்டுகொள்ளாமை நிலவும் சமூகத்தில் தலையீடு இல்லை. தலையீடு என்னும் மதிப்பீடு வளர்க்கப் பெறாத சமூகம், மானுடரை உள்ளடக்கிய சமூகமாக இராது.
கிறித்தவமும்
தலையீடும்
இயேசுவின்
தலையீட்டுக் கொள்கைக்கு வடிவம் கொடுக்க உருவான திரு அவை, தன் பணிவாழ்வால் உலகில் தலையீடு செய்தது. திரு அவை உலகு சார்ந்த பணிகளால் மக்களை அதிகாரப்படுத்தியது. குறிப்பாக, இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் இலக்கு மக்களை அடையாளம் கண்டு, தன் பணி வாழ்வில் அவர்களை மேம்படுத்தத் தலையீடு செய்தது. வர்க்கபேதமும், வர்ண பாகுபாடும் மிக வலுவாகக் கட்டப்பட்டிருந்த இந்தியச் சமூகத்தினுள், கணிக்கவே முடியாத அளவில் தன் ‘பணி’ என்னும் ஆயுதத்தால் தலையீடு செய்தது கிறித்தவம்.
இந்தியச்
சமூகம் மிகக் கவனத்தோடு கட்டிக் காத்த சனாதனக் கோட்டைத் தகர்ந்து போகும் வகையில் கிறித்தவத்தின் தலையீடு இருந்தது என்பதாலேயே, இந்தியக் கிறித்தவத்தை உள்நாட்டு எதிரிகள் மூவருள் முதல்வராக இந்துத்துவம் அடையாளம் காட்டுகின்றது. எதிரியாக, அந்நியச் சக்திகளின் முகவர்களாகத் தொடர்ந்து அடையாளம் காட்டப்படுகின்ற கிறித்தவம், அனைத்தையும் தாங்கி நிற்பதன் காரணம், அது செய்துவரும் தலையீட்டுப் பணிகளால்தான்.
இன்று ஏன்
இப்படி?
இந்திய
மக்களுக்கான ஒரு சனநாயக அரசும், சனநாயகத்தின் அரணான அரசமைப்புச் சட்டங்களும், சட்டங்களின் பயன்கள் மக்களைச் சென்றடைய உருவாக்கப்பட்ட சனநாயக நிறுவனங்களும், ஏற்கெனவே திரு அவை சார்ந்த நிறுவனங்களால் மக்களை நோக்கிச் செய்யப்பட்ட பணிகளுக்குக் காவலாய் அமைந்தன. அரசமைப்புச் சட்டங்கள் தந்த அந்தப் பாதுகாப்பு அரண்கள் திரு அவையின் பணிகளுக்கு மேலும் வலுசேர்த்தன.
‘மதச்சார்பற்றக் குடியரசு’
என்று அறிவிக்கப்பெற்ற இந்தியா, மதச்சிறுபான்மையினரின் மதச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்தது. ஆனால், எண்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் உறுதியளிக்கப்பட்ட மதச்சார்பற்றக் கொள்கைகள், குடிமக்களுக்கான அடிப்படை உரிமைகள், இவை அனைத்திற்கும் மேலான சனநாயகம் என்னும் அரசமைப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் வகையில் இன்றைய அரசின் நடவடிக்கைகள் உள்ளன. இவை நம்மவரின் செவிகளுக்கு எரிச்சலைத் தரவில்லையானால்... திரு அவை எப்போதும் எங்கும் தளராமல் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் கருத்தரங்குகள், ஆலயத்துள் அரங்கேறும் மறையுரைகள், ஆடம்பரத் திருப்பலிகள்... இங்கெல்லாம் கேட்கப்பெற வேண்டிய முழக்கங்கள்... குறிப்பாக, ‘ஒரு முழக்கம்’
கேட்கப்பெறவில்லையே!
“சனநாயகம் காப்போம்!”, “அரசமைப்பைக் காப்போம்!” - இவ்விரு முழக்கங்கள் அடங்கிய பதாகைகளைப் பிறர் ஏந்துவது நம் கண்களுக்குத் தென்படவே இல்லையா?
மேற்கண்ட
முழக்கங்களின் உள்ளடக்கத்தில் நாம் செய்யும் பணிகளின் உள்ளடக்கம் இருக்கிறது அல்லவா? நாடு விடுதலை பெறும் முன் இம்மாதிரியான பாதுகாப்புக் கவசங்கள் இல்லாத காலத்திலும் நாம் பணிகளைச் செய்தோம். நம் முன்னோர் கண்ணீர் விட்டு வளர்த்த சுதந்திரப் பயிரின் மூலம் கிடைத்த இக்கவசங்களுக்கு உண்மையாகவே இன்று ஆபத்து நேரிட்ட வேளையில், ஏன் மௌனிக்கின்றோம்? மௌனமே நம் கலாச்சாரமானால், நாம் நம்மை இழந்துவிடமாட்டோமா?
திரு
அவையும், அந்த அவை முன்னெடுக்கும் நிறுவனங்களும் நற்செய்தியை மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டிய களங்கள்! உலகில் இயங்கினாலும், உலக மாயைகளுக்கு ஆள்படாமல் தனித்து இயங்க வேண்டியவை அவை. மக்களை அவமதிக்கும் ஓர் அரசின்மீது மக்கள் நம்பிக்கை இழந்துபோகையில், மக்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்க வேண்டிய கிறித்தவர்களின் நிலைப்பாடு என்னவாயிற்று?
இன்றைய
ஒன்றிய அரசு சனநாயகத்தை நம்பாத ஓர் அரசு; அரசமைப்புச் சட்டத்தை ஏற்காத ஓர் அரசு; சனநாயகத்தின் முக்கியக் கூறாகிய தேர்தலை மட்டும் கையில் வைத்திருக்கும் அரசு; மதப்பெரும்பான்மை மூலம் ‘மதப்பெரும்பான்மை வாதத்தை’ நிறுவ முயலும் அரசு; தேர்தல் முறையைக் கேவலப்படுத்தும் வகையில் அனைத்து வகை மீறல்களையும் துணிவாகச் செய்துவரும் ஓர் அரசு!
குடிமக்களுக்கு
எதிரான இவ்வரசு, கல்வியில், தேர்வு முறையில் தவறு செய்தபோது நாடெங்கும் கல்வி நிறுவனங்களை நடத்தும் பெருமை மிக்க நாம் அப்போது மௌனச் சாட்சிகளானோம். அரசமைப்புச் சட்டங்கள் தாறுமாறாக மீறப்படுகையில் மௌனிகளானோம்.
நம்
ஆயர் பேரவைக் கூட்டங்கள், துறவறச் சபைகளின் ஆண்டுக் கூட்டங்கள் எல்லாம் வெறுமனே கூடிக்கலையும் கூட்டங்களா?
அரசமைப்பு
நூல் ஒன்றினை எப்போதும் கரத்தில் ஏந்தியுள்ளார் இராகுல் காந்தி. கர்நாடக மாநிலத்தின் முசுலிம் சமாத்துகளில் தினமும் அரசமைப்பின் முகப்புரையை வாசிக்கின்றனர்.
இந்திய
அரசமைப்புச் சட்டம் பற்றிய அறிவை நம் பள்ளி மற்றும் கல்லூரி அளவில் கொண்டு செல்லும் முயற்சி ஏதாவது நடக்கிறதா?
தமிழ்நாட்டுப்
பள்ளிகளில் குறிப்பாக, துறவியர் நடத்தும் பள்ளிகளில் மனித உரிமைகளைப் பாடமாக நடத்திய அனுபவமே எனக்கெல்லாம் உண்டு. இப்போது இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தை நம் பள்ளிகளில் கொண்டு செல்வதற்கான வாய்ப்பை நாம் கண்டறிய வேண்டும்.
கிடைத்த
வாய்ப்பையெல்லாம் தலையீட்டுக்கான கவசமாகக் கொண்டு பயன்படுத்தவில்லையானால், நாம் மக்களோடு இல்லையென்றுதான் அர்த்தம்.
எனவே,
நம் நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் - சனநாயகத்தையும் அரசமைப்பையும் காக்கும் கவசங்களாக்குவோம்; தலையீட்டை வாழ்வாக்குவோம்.
வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் நாம் போடும் கணக்குகளின்படி நகர்வதில்லை; அது சில நேரங்களில் எதிர்பாராத வளைவுகளையும் முள்களையும் நம் பாதையில் தூவுகிறது. பல மனிதரின் நிம்மதியை அமைதியாகப் பறித்து, அவர்களின் தூக்கத்தைத் திருடும் ஒரு நிழல் உலகம்தான் கடன். கடன் என்பது வெறும் பணப்பரிவர்த்தனை மட்டுமே அல்ல; அது மனித உணர்வுகளோடு ஆழமாக விளையாடும் ஒரு கடுமையான உளவியல் போராட்டம். அது குடும்ப உறவுகளின் வேர்களை அறுத்து, சமூகத்தில் மனிதரைத் தனிமைப்படுத்தி, சுயமரியாதையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைக்கும் ஒரு மௌன நரகம்.
தொடக்கத்தில் ஓர் அவசரத் தேவையாகவோ, குடும்பத்தின் எதிர்பாராத மருத்துவச் செலவாகவோ, பிள்ளைகளின் மேற்படிப்பிற்காகவோ அல்லது தொழிலின் முன்னேற்றத்திற்காகவோதான் கடன் பிறக்கிறது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல அது தன் உண்மையான கொடூர முகத்தைக் காட்டத் தொடங்குகிறது. கடன் வாங்கிய தருணத்தில் இருந்த தற்காலிக ஆறுதல் மறைந்து, வட்டியும் முதலும் ஆளையே விழுங்கும் அரக்கனாக உருவெடுக்கிறது. “கடன் வாங்காமல் வாழ்பவனே உலகின் மிகப்பெரிய செல்வந்தன்” என்று தத்துவஞானி சாக்ரடீஸ் அன்றே குறிப்பிட்டது இதனால்தான்.
மாதத்தின் முதல் தேதி சம்பளம் வரும்; ஆனால், நம் நினைவிற்கு வருவது குடும்பச் செலவு அல்ல; ‘யாருக்கு எவ்வளவு கொடுக்கவேண்டும்?’ என்பதுதான். வீட்டுக் கட்டணம், குழந்தையின் பள்ளிக் கட்டணம், மளிகைச் செலவு, மின்சாரக் கட்டணம் எல்லாவற்றிற்கும் முன்பாகக் கடன் காத்திருக்கிறது. சம்பளம் கைக்கு வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே அது பல திசைகளில் பிரிந்து செல்கிறது. இறுதியில், உழைத்தவன் மட்டும் தனது வாழ்க்கைக்காக எதையும் வைத்துக்கொள்ள முடியாமல் வெறுங்கையோடு நிற்கிறான். உறவினர்களின் சுபநிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க முடியாத தயக்கம்; தெருவில் நடக்கும்போது ‘கடன் கொடுத்தவரைச் சந்திக்க நேருமோ?’ என்ற அச்சம்; நண்பர்களின் அழைப்புகளைத் தவிர்க்கும் நிலைமை என ஒரு மனிதரைச் சமூகத்திலிருந்தும், உறவு நிலைகளிலிருந்தும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனிமைப்படுத்துகிறது இந்த நிழல் சுமை.
கடன்பட்டவர் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால், வெளியே சிரித்துக்கொண்டு உள்ளே குமுறும் போலி வாழ்க்கைதான். பெற்ற பிள்ளைகளின் சிறிய ஆசைகளைக்கூட நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும்போது ஒரு தந்தைக்குள் ஏற்படும் குற்ற உணர்ச்சி அவருடைய சுயமரியாதையை அடியோடு தகர்க்கிறது. குழந்தை, ‘அப்பா, எனக்கும் அது வேண்டும்’ என்று கேட்கும்போது, ‘இப்போது முடியாது’ என்ற இரண்டு சொற்களுக்குள் ஒரு தந்தையின் எவ்வளவு வேதனை இருக்கிறது என்பதை அந்தக் குழந்தை அப்போது அறியாது. சில அம்மாக்கள் தங்கள் குடும்பத்தின் கடன் குறையவேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களுடைய சிறிய ஆசைகளையே அவர்கள் நெஞ்சிற்குள் புதைத்து விடுகிறார்கள்.
சிலர் கடனை அடைப்பதற்காக உறவுகளை இழக்கிறார்கள்; சிலர் உறவுகளைப் பாதுகாக்க கடன் வாங்குகிறார்கள். ஒரு தந்தை தனது மகளின் திருமணத்திற்காகக் கடன் வாங்குகிறார். திருமணம் முடிந்து விடுகிறது. புகைப்படங்கள் வருகின்றன. உறவினர் பாராட்டிவிட்டுச் சென்று விடுகிறார்கள். ஆனால், திருமண மண்டபத்தின் விளக்குகள் அணைந்த பிறகு, அந்தத் தந்தையின் அறைக்குள் மற்றோர் இருண்ட வாழ்க்கை தொடங்குகிறது. மாதந்தோறும் தவணை, தவணைக்காகக் கூடுதல் வேலை, குறைந்த ஓய்வு, மன அழுத்தம், குடும்பத்தோடு குறைந்த உரையாடல் எனத் தொடர்கிறது. அதேபோல, மருத்துவமனை வாசலில் தொடங்கிய சில கடன்களுக்கு யாரைக் குற்றம் கூறுவது? நோய் வரும்போது பணத்தைப் பற்றிக் கணக்குப் போடமுடியுமா? அன்பான ஒருவரின் உயிரைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்றால், பலர் தங்களிடம் இல்லாத பணத்தையும் கடனாகப் பெறுகிறார்கள். கடனையே வாங்க முடியாதவர்கள் நோயிலே இறக்கிறார்கள். கடன், ஆசையிலிருந்து பிறக்கவில்லை; தூய அன்பிலிருந்து பிறக்கிறது. ஆனால், கடன் வாங்கிய காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், அதைச் சுமக்கும் மனிதரின் மனநிலையே இறுதியாகப் பலியாகிறது.
சமூகத்தின் புறக்கணிப்புதான் கடனின் மிகக் கொடூரமான வடிவம். நேற்று வரையிலும் மதிப்பிற்குரிய மனிதராகப் பார்க்கப்பட்ட ஒருவர், கடனில் மூழ்கியவுடன் சமூகத்தின் பார்வையிலேயே தாழ்ந்து போகிறார். நண்பர்கள் மெல்ல விலகத் தொடங்குகிறார்கள், உறவினரின் அலைப்பேசி அழைப்பை எடுப்பதைத் தவிர்க்கிறார்கள். ஒரு மனிதன் ஏழ்மையில் இருந்தால்கூடச் சமூகம் இரக்கப்படும். ஆனால், கடனாளி ஆகிவிட்டால் அவனைக் குற்றவாளியைப்போலப் பார்க்கத் தொடங்குகிறது. ‘இவன் சரியாகத் திட்டமிடவில்லை, வீண் ஆடம்பரம் செய்தான்’ என்று காரணங்களை அடுக்கி, அவனது உண்மையான துயரத்தை இந்த உலகம் மிக எளிதாகப் புறக்கணித்து விடுகிறது.
கடன் வாங்கிவிட்டு கட்ட முடியாமல் வீட்டை இழந்தவர்கள், உயிரை மாய்த்தவர்கள், அவமானப்பட்டு கூனிக்குறுகி நின்றவர்கள் - இவர்களின் வலிகளை இந்தச் சமூகம் இன்னமும் உணர மறுக்கிறது என்பதுதான் வலிமிகுந்த வேதனை. பணம் இல்லாததைவிட, உதவி கேட்க முடியாத நிலை அதிகமாக வலிக்கிறது.
ஒரு மனிதர் விழுந்தால் அவரைத் தூக்குவதற்குப் பல கைகள் தேவைப்படுவதில்லை, ‘பரவாயில்லை, நாம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என்று சொல்லும் ஒரே ஒரு நம்பிக்கைக் குரல் போதும். ஆனால், கடன் சுமையில் இருக்கும் பலருக்கு அந்த ஒரு கரமும் குரலும் கிடைப்பதில்லை; மாறாக, ‘எப்படி இவ்வளவு கடன் வாங்கினாய்?’ என்ற கேள்வியே காயத்தின்மீது விரலை வைப்பதுபோல வந்து விழுகிறது. ஒவ்வொரு கடனுக்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது. சில கதைகளில் முக்கியத் தேவைகள் இருக்கும்; சில கதைகளில் ஆசைகள் இருக்கும்; ஆனால், பல கதைகளில், நம்மால் கற்பனைக்கூட செய்யமுடியாத அளவிற்கு அன்பும் தியாகமும் இருக்கும். ஒவ்வொருவரும் ஓரளவு தேவையற்ற கடனில்லாத வாழ்வு வாழவேண்டுமெனில் அன்று ஒளவையார் அருளிய நல்வழி நம் நினைவுக்கு வரவேண்டும்:
‘உண்பது நாழி உடுப்பது நான்குமுழம்
எண்பது கோடி நினைந்து எண்ணுவன - கண்புதைந்த
மாந்தர் குடிவாழ்க்கை மண்ணின் கலம்போலச்
சாந்துணையும் சஞ்சலமே தான்’ (நல்வழி 28).
நாம் உண்ணத் தேவை நாழி அரிசி சோறுதான்; உடுக்க நான்கு முழம்; ஆனால், நம் மனமோ பேராசையினால் எண்ணற்ற வீண் எண்ணங்களை எண்ணி அலைபாய்கிறது. அகக்கண் இல்லாமல் கிடைப்பதை வைத்து ‘போதும்’ என்ற மனநிலையில் வாழாமல், வாழும் மனிதரின் வாழ்க்கை உடையும் மண்பாண்டக் கலத்தைப்போல் எப்போதும் துன்பமே நிலைக்கும்.
வள்ளுவர் இன்னும் மிக அழகாகக் கூறுகிறார். ஒளிவு மறைவு இல்லாமல், மனம் மகிழ்ந்து பிறருக்குக் கொடுக்கும் இயல்பு உள்ளவரிடத்திலும் ஒன்றைக் கேட்காதிருப்பது கோடி நன்மையாகும்.
‘கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
இரவாமை கோடி உறும்’ (குறள் 1061)
“கடனில் வாழ்பவர், பிறரின் தயவில் மூச்சு விடுகிறார்” என்ற பெஞ்சமின் பிராங்களின் கூற்று, கடன்பட்டவரின் துயர வாழ்க்கையை அப்படியே படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.
கடன் சுமையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய உதவி எப்போதும் பணமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. ஓர் அன்புச் சொல், ஒரு நம்பிக்கையான வார்த்தை, ‘நீங்கள் தனியாக இல்லை’ என்று தோள் கொடுக்கும் மனிதநேயம் போதும். கடன் சுமையில் ஒருவர் இழந்த நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டுவது அவ்வளவு எளிதல்ல; அதனால் கடன் வாங்கியவரை அவமானப்படுத்துவதற்கு முன், அவரது கதையைக் கேட்போம். அவர் தவறு செய்திருந்தால் தீர்வை நோக்கி அழைத்துச் செல்வோம்; நெருக்கடியில் இருந்தால் குற்றம் சுமத்தாமல் துணையாக நிற்போம்.
நிறைவாக, கடனை அடைப்பது என்பது பணத்தை மட்டும் திருப்பிக் கொடுப்பதல்ல; இழந்துபோன நம்முடைய நிம்மதியையும் சுய மரியாதையையும் மீண்டும் வாங்கிக்கொள்வதுதான். வாழ்க்கையின் மறுபக்கம் நமக்குக் கூறும் உண்மை இதுதான்! கடன் வைத்திருப்பவர் ஏழை என்று அவசரமாக முடிவு செய்யாதீர்கள். ஒருவேளை அவர் ஒருவரின் உயிரைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம்; ஒரு குடும்பத்தைத் தாங்கியிருக்கலாம் அல்லது பிள்ளையின் கனவுக்காகத் தன் நிம்மதியைத் தியாகம் செய்திருக்கலாம். ஆனால்... கடன் பணத்தை மட்டும் சுமத்துவதில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு மனிதர் யாருக்கும் தெரியாமல் அழும் கண்ணீரையும் சுமக்கிறது!