news
சிறப்புக்கட்டுரை
உணவை வீணாக்குவது சமூகக் குற்றம்

உலகம் இன்று எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்றாக உணவு நெருக்கடி உருவாகி வருகிறது. போர், காலநிலை மாற்றம், மழை பற்றாக்குறை,  எரிபொருள் விலை உயர்வு, உரங்களின் விலை உயர்வு போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து உணவின் விலையையும் கிடைப்பையும் பாதிக்கின்றன. இந்தச் சூழ்நிலையில், உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவது தனிப்பட்ட நல்ல பழக்கம் மட்டுமல்ல; அது சமூகக் கூட்டுப் பொறுப்பும் கூட.

அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கில் உள்ள ஆசியா அமைப்பு நிகழ்ச்சியில் பேசிய இந்திய வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் ஜெய்சங்கர், “உலகம் அடுத்த சில மாதங்களில் பெரிய உணவு நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளக்கூடும்” என்று எச்சரித்துள்ளார். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நிலவும் மோதல்கள், தீவிரமடையும் காலநிலை மாற்றம் மற்றும் ‘எல் நினோ’ போன்ற காரணிகள் உணவு மற்றும் உர விநியோகத்தில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியாவில் நடைபெறும் போர்கள் ஆயிரக்கணக்கான கி.மீ. தொலைவில் இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையையும் வந்தடைகிறது. எரிபொருள் மற்றும் எரிசக்திச் சந்தைகளில் ஏற்படும் அதிர்வுகள் பெட்ரோல், டீசல் மற்றும் போக்குவரத்துச் செலவுகளை அதிகரிக்கச் செய்கின்றன. விவசாயத்திற்குத் தேவையான உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள், இயந்திரங்களுக்கான எரிபொருள், அறுவடைக்குப் பிந்தைய போக்குவரத்து என அனைத்திற்கும் செலவு அதிகரிக்கும்போது, அதன் தாக்கம் இறுதியில் உணவுப் பொருள்களின் விலையிலும் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு விவசாயி வயலில் உற்பத்தி செய்யும் நெல், காய்கறி அல்லது பருப்பு நமது வீட்டை அடையும் வரை பல கட்டங்களைக் கடக்கிறது. விதை முதல் சந்தை வரை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எரிபொருள் தேவைப்படுகிறது. எனவே, எரிபொருள் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் உணவின் விலையிலும் ஏற்படுவது இயல்பானது.

இதனுடன் தீவிரமான ‘எல் நினோ’ நிகழ்வு ஏற்பட்டால் நிலைமை மேலும் சிக்கலாகலாம். ‘எல் நினோ’ உலகின் பல பகுதிகளில் மழைப்பொழிவு முறைகளை மாற்றக்கூடியது. சில பகுதிகளில் அதிக மழையும் வெள்ளமும் ஏற்படலாம்; மற்ற பகுதிகளில் வறட்சியும் மழைப்பற்றாக்குறையும் ஏற்படலாம். ஆசியாவின் நெல் உற்பத்தி, ஆஸ்திரேலியாவின் விவசாயம் மற்றும் தென் ஆப்பிரிக்காவின் மக்காச்சோள உற்பத்தி போன்றவை காலநிலை மாற்றங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளன. உலகின் முக்கிய உணவு உற்பத்திப் பகுதிகளில் உற்பத்தி குறைந்தால், உலகளாவிய சந்தையில் உணவுப் பொருள்களின் விலை உயர்வதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.

காவிரி டெல்டாவின் விவசாயமும், தண்ணீர் பற்றாக்குறையும் இந்த உலகளாவிய சூழ்நிலையிலிருந்து தமிழ்நாடும் தப்பவில்லை. தமிழ்நாட்டின் விவசாயம் பருவமழை, காவிரி நீர், அணைகள், ஏரிகள், குளங்கள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது. குறிப்பாக, காவிரி டெல்டா, தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நெல் உற்பத்திப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். தஞ்சாவூர், திருவாரூர், நாகப்பட்டினம், மயிலாடுதுறை உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயக் குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரம் காவிரி நீரையும் மழையையும் சார்ந்துள்ளது. காவிரி நீர் போதுமான அளவில் கிடைக்காதபோது, குறுவை சாகுபடி பாதிக்கப்படுகிறது. கால்வாய் நீர் கிடைக்காத சூழலில் விவசாயிகள் ஆழ்துளைக் கிணறுகளை நம்பவேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. ஆனால், தொடர்ந்து மழை குறைந்தால் நிலத்தடி நீர்மட்டமும் குறையும். எனவே, ஆழ்துளைக் கிணறு மட்டும் நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்க முடியாது. மழை குறைவது விவசாயியின் வயலை மட்டுமல்ல; நமது உணவுத் தட்டையும் பாதிக்கிறது. நெல் உற்பத்தி குறைந்தால், அரிசி விலை உயரலாம். காய்கறி உற்பத்தி குறைந்தால், காய்கறி விலை அதிகரிக்கலாம். தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஒவ்வோர் உணவுப் பொருளின் பின்னணியிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

உணவுப் பொருள்களின் விலை உயரும்போது, அதன் தாக்கம் எல்லாருக்கும் ஒரே அளவில் இருப்பதில்லை. ஒரு நடுத்தர அல்லது வசதியான குடும்பம் விலை உயர்வைச் சமாளிக்க சில மாற்றங்களைச் செய்ய முடியும். ஆனால், தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள், சிறு விவசாயிகள், வயதானவர்கள், தனியாக வாழும் ஏழைகள் மற்றும் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு உணவு விலை உயர்வு மிகப்பெரிய சுமையாக மாறுகிறது. ஒரு குடும்பத்தின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதி உணவிற்கே செலவாகும்போது அரிசி, பருப்பு, காய்கறி, எண்ணெய் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருள்களின் விலை உயர்வு அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. எனவே, உணவு வீணாக்கப்படுவது வெறும் பொருளாதார இழப்பு அல்ல; ஒரு பக்கம் மக்கள் உணவை வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொரு பக்கம் சில குடும்பங்கள் அடுத்த வேளை உணவிற்காகப் போராடுகின்றன. இந்த முரண்பாட்டை நாம் சமூகமாகச் சிந்திக்கவேண்டும்.

நமது தட்டில் இருக்கும் ஒரு தட்டு சோற்றிற்குப் பின்னால் ஒரு விவசாயியின் உழைப்பு மட்டுமல்ல; மண், விதை, தண்ணீர், உரம், மின்சாரம், எரிபொருள், இயந்திரம், போக்குவரத்து மற்றும் பலரின் உழைப்பு இருக்கிறது. அந்த உணவைப் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு குப்பையில் போடும்போது, நாம் உணவை மட்டும் வீணாக்கவில்லை; தண்ணீரையும் எரிபொருளையும் விவசாயியின் உழைப்பையும், பணத்தையும் வீணாக்குகிறோம். அதனால் ‘தேவையான அளவு எடுத்துக்கொள்வது’ என்பது ஒரு சிறிய பழக்கமாகத் தோன்றினாலும், அது உணவுப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.

கிறித்தவ நம்பிக்கையும் உணவைப் பகிரும் பண்பாடும்

கிறித்தவ நம்பிக்கை நமக்கு உணவை இறைவனின் கொடையாகப் பார்க்கச் சொல்கிறது. நமது ஆண்டவர் இயேசு கிறிஸ்து உணவைப் பகிர்ந்து கொடுத்தவர். பசியுடன் இருப்பவர்களைப் பற்றி அக்கறைகொள்ளவேண்டும் என்பதும் நற்செய்தியின் மையச் செய்திகளில் ஒன்றாகும். எனவே, நமது ஆலயங்கள், பங்குத்தளங்கள், கத்தோலிக்க அமைப்புகள், பள்ளிகள் மற்றும் குடும்பங்கள் உணவு வீணாக்கத்தைத் தடுக்கும் விழிப்புணர்வை உருவாக்க முடியும். திருமணம், ஆலயத் திருவிழா, குடும்ப விழா மற்றும் சமூக நிகழ்ச்சிகளில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு தயாரிப்பதைத் தவிர்க்கலாம். பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய மீதமான உணவைத் தேவையுள்ளவர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் முறைகளை உருவாக்கலாம். ‘விருந்தில் உணவு அதிகமாக இருப்பது பெருமை அல்ல; ஒரு பருக்கையும் வீணாகாமல் இருப்பதே பெருமை’ என்ற மனப்பான்மையை நாம் வளர்க்க வேண்டும்.

வீட்டிலிருந்து தொடங்கட்டும் உணவுப் பாதுகாப்பு

நாம் தேவைக்கு ஏற்ப மட்டுமே உணவு வாங்கலாம். தேவையான அளவு மட்டுமே சமைக்கலாம். தட்டில் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். மீதமான உணவைப் பாதுகாப்பாகச் சேமித்துப் பயன்படுத்தலாம்.  அதேபோல், தண்ணீரையும் வீணாக்காமல் பயன்படுத்த வேண்டும். மழைநீரைச் சேகரிப்பது, வீட்டு நீரைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துவது, ஏரி - குளங்களைப் பாதுகாப்பது போன்ற செயல்கள் விவசாயத்திற்கும் எதிர்கால உணவுப் பாதுகாப்பிற்கும் உதவும்.

உலகை மாற்ற முடியாவிட்டாலும், நமது பழக்கத்தை மாற்ற முடியும். உக்ரைன் மற்றும் மேற்கு ஆசியப் போர்களை நாம் நிறுத்தமுடியாது. உலக எரிபொருள் விலையை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ‘எல் நினோவை’ நாம் மாற்ற முடியாது. மழையை நமது விருப்பப்படி பெய்யச் செய்யமுடியாது. ஆனால், நமது வீட்டில் உணவை வீணாக்காமல் இருப்பதை நம்மால் முடிவு செய்ய முடியும்.

ஒரு குடும்பத்தின் சிறிய மாற்றம், ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் பழக்கமாக மாறும்போது, அது ஒரு பெரிய சமூக இயக்கமாக மாறும். விவசாயியின் வயலில் தொடங்கும் உணவின் பயணத்தை மதிப்போம். தண்ணீரின் ஒவ்வொரு துளியையும் மதிப்போம். உணவை வீணாக்காமல் பயன்படுத்துவோம். பசியால் வாடுபவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வோம். ஏழைகளின் உணவுப் பாதுகாப்பை நமது சமூகப் பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

‘உணவை மதிப்பது, விவசாயியின் உழைப்பை மதிப்பது; உணவைப் பகிர்வது, சக மனிதனை நேசிப்பது.’

news
சிறப்புக்கட்டுரை
மனம் எனும் மயக்கநிலை (ஏற்றம் தரும் எண்ணங்கள் – 14)

நமக்கு ஒரு சம்பவம் நடந்து முடிந்துவிட்டது; அந்த மனிதர் நம்மை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்; அந்த வேலை முடிந்துவிட்டது; அந்தத் தவறு நடந்து முடிந்துவிட்டது; அந்த வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டுவிட்டன; ஆனால், அந்தச் சம்பவம் நம் வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேறிவிட்டாலும், அதை நம் மனம் வெளியேற்றாமல் வைத்திருக்கிறது. அதனால்தான் சில காயங்களுக்கு மருந்து போடமுடியாது; அவை உடலில் இல்லை, மனத்தில் இருக்கின்றன.

ஒருவர் நம்மிடம் கூறிய ஒரு கடுமையான வார்த்தையை நாம் மறந்துவிட்டோம் என்று நினைத்தாலும், பல வருடங்கள் கழித்தும் அது நம் நினைவிற்கு வரலாம். அதேபோல், நம்மை நம்பி ஒருவர் கூறிய ஓர் அழகான வார்த்தையும் நம் வாழ்க்கையின் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறிவிடலாம். இதிலிருந்து மனத்தின் மற்றொரு மயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். ‘என்ன ஆகுமோ?’, ‘நாளை என்ன ஆகும்?’, ‘நான் தோல்வியடைந்தால்?’, ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?’, ‘இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை என்றால்?’, ‘எனக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை என்றால்....?’

இப்படி நம்முடைய மனம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஆயிரம் கதைகளை உருவாக்குகின்றது. ஆனால், அதில் பெரும்பாலானவை நடந்ததே இல்லை. நடக்காத நாளுக்காக இன்றைய நாளை இழக்கிறோம். இதுதான் கவலையின் விசித்திரம். நாம் எதிர்கொள்ளாத ஒரு பிரச்சினைக்காக இன்று கவலைப்படுகிறோம்; நாளை அந்தப் பிரச்சினை வராமல் போகலாம். வந்தாலும் நாம் நினைத்த அளவுக்கு மோசமாக இல்லாமல் போகலாம். ஆனால், அதற்குள் இன்றைய அமைதியை இழந்திருப்போம்.

மனத்தைப் பற்றி ஓர் அழகான விசயம் என்ன தெரியுமா? அது நம்மை ஏமாற்றவும் முடியும்; அதே மனம்தான் நம்மை மீட்டெடுக்கவும் முடியும். ‘என்னால் முடியாது’ என்று மனம் கூறினால் நாம் பல வாய்ப்புகளை இழக்கிறோம். ‘ஒருமுறை முயற்சி செய்து பார்ப்போம்’ என்று அதே மனம் கூறினால் வாழ்க்கையே மாறிவிடுகிறது. ஒரு தோல்வியை ஒருவர் ‘முடிவு’ என்று பார்க்கலாம்; மற்றொருவர் அதையே ‘அடுத்த முயற்சிக்கான பாடம்’ என்று பார்க்கலாம். நிகழ்வு ஒன்றுதான்; பார்வை வேறு; மனநிலை வேறு; முடிவும் வேறு.

அப்படியானால், மனத்தை எப்படிக் கையாள்வது? மனத்தை அமைதியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்றால், முதலில் அதை எதிரியாகப் பார்க்கக் கூடாது. கவலை வந்தால், ‘கவலைப்படாதே’ என்று சொல்லிப் பயனில்லை; அதற்குப் பதிலாக, ‘நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்?’ என்று கேட்க வேண்டும். கோபம் வந்தால், ‘இந்தக் கோபம் என்னைக் காப்பாற்றுகிறதா?’ அல்லது ‘என்னைக் காயப்படுத்துகிறதா?’ என்று கேட்கவேண்டும். வருத்தம் வந்தால், ‘இந்த நினைவிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள முடியும்?’ என்று கேட்கவேண்டும். சில நேரங்களில் நம் மனத்திற்கு அறிவுரை தேவையில்லை; அதற்குக் கொஞ்சம் அமைதி தேவை, கொஞ்சம் தனிமை தேவை, கொஞ்சம் அன்பு தேவை. அதிலும் முக்கியமாக, நம்மிடமிருந்து நமக்கே கொஞ்சம் புரிதல் தேவை.

நாம் மற்றவர்களை மன்னிப்பதைப் பற்றி நிறையப் பேசுகிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில் நாம் மன்னிக்க வேண்டிய முதல் மனிதர் நாமாகவே இருக்கிறோம். ‘அன்று நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது;… அந்த முடிவை எடுத்திருக்கக்கூடாது. அந்த வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டுவிட்டேன்’ என்று நம்மையே குற்றம் கூறிக்கொண்டே இருப்போம். ஆனால், நினைவில் கொள்ளுங்கள்... அன்று உங்களுக்குத் தெரிந்த அறிவைக் கொண்டு அன்றைய சூழ்நிலையில், அன்றைய மனநிலையில் நீங்கள் எடுத்த முடிவுதான் அது. இன்று உங்களிடம் இருக்கும் அனுபவம் அன்று உங்களிடம் இல்லை. அதனால் கடந்த காலத்தில் இருந்த உங்களை இன்றைய அறிவால் தண்டிக்காதீர்கள்.

வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் நாம் நினைப்பது போல நடக்காது. சிலர் நம் வாழ்க்கைக்குள் வருவார்கள்; சிலர் வெளியேறுவார்கள்; சில வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்; சில வாய்ப்புகள் நம்மைத் தவிர்த்துச் செல்லும். சில கனவுகள் நனவாகும்; சில கனவுகள் நம்மை வேறு ஒரு பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும். ஒவ்வொன்றையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் போது மனம் குழம்பலாம். அப்போது ஒரு விசயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்: ‘எல்லாவற்றிற்கும் உடனடியாகப் பதில் கிடைக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.’ சில கேள்விகளுக்குக் காலம் பதில் சொல்லும்; சில காயங்களுக்குக் காலம் மருந்தாகும்; சில பிரிவுகளுக்குக் காலம் அர்த்தம் சொல்லும்; சில தோல்விகள் பின்னாளில் நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பாடமாக மாறும். எனவே, ‘மனம்’ எனும் மயக்கநிலையிலிருந்து வெளியே வருவது என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை அல்ல; எண்ணங்கள் இருந்தாலும் அவற்றால் நாம் இழுத்துச் செல்லப்படாமல் இருப்பது. கடந்த காலத்தை நினைத்தாலும் அதில் சிக்கிக்கொள்ளாமல் இருப்பது. எதிர்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட்டாலும் அதற்காக நிகழ்காலத்தை இழக்காமல் இருப்பது. மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைவிட, நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை முக்கியமாகக் கருதுவது.

மனம் நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வரும்போது வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் குறையாது; ஆனால், பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ளும் நம் திறன் அதிகரிக்கும். சூழ்நிலைகள் மாறாமல் இருக்கலாம்; அதைச் சுற்றிப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறும். வாழ்க்கை மாறாமல் இருக்கலாம்; வாழ்க்கையை வாழும் விதம் மாறும். அதுதான் மனத்தின் சக்தி.

இறுதியாக ஒரு சிறிய கேள்வி: நம்மை அதிகமாகச் சோர்வடையச் செய்வது வாழ்க்கையா? அல்லது வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதா? ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருங்கள். உங்கள் மனத்தைக் கவனியுங்கள். அதில் ஓடும் எண்ணங்களைப் பாருங்கள். அவற்றில் சில கடந்த காலத்தைச் சார்ந்தவை; சில எதிர்காலத்தைச் சார்ந்தவை. ஆனால், நீங்கள்? நீங்கள் இந்த நொடியில் இருக்கிறீர்கள். அதனால் கடந்ததைப் பாடமாக எடுத்துக்கொள்வோம்; எதிர்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் எதிர்பார்ப்போம்; ஆனால், நிகழ்காலத்தை மட்டும் தவறவிடாமல் வாழ்வோம். ஏனென்றால், மனம் ஒரு மயக்கநிலைதான்; ஆனால், அந்த மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் தருணம்தான் நம் உண்மையான வாழ்க்கையின் தொடக்கம். தவறுகளை நினைவுகளாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள்; தண்டனைகளாக வைத்துக்கொள்ளாதீர்கள்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
விட்டில் பூச்சிகள்

சுகி சிவம் நாடறிந்த ஆன்மிகப் பேச்சாளர், எழுத்தாளர், தமிழ் மொழியியல் அறிஞர், பட்டிமன்ற நடுவர், வாழும் கலை பயிற்சியாளர், தொலைக்காட்சி  தன்னம்பிக்கைப் பேச்சாளர். இவர் ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் மாணவிகளைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்: “குறிப்பிட்ட நான்கு நடிகர்களின் பெயரைக் கூறியவுடன்  நீங்கள் அலை அலையாய் கைத்தட்டுவது ஏன்? இந்த வாலிபக் கிழவர்கள் உங்களுக்கு வாரி வழங்கியது என்ன? இது உங்களுக்காக உடல், பொருள், ஆவியை அர்ப்பணிக்கும் உங்கள் பெற்றோருக்கு நீங்கள் செய்கிற துரோகம் அல்லவா? ‘ரீல்’ ஹீரோக்களிடம் மயங்கி, ‘ரியல்’  ஹீரோக்களை மறந்துவிடுகிறீர்கள்” என்றார்.

விட்டில் பூச்சிகள் இருளில்  வெளிச்சத்தைத் தேடுகின்றன. நெருப்பருகே சென்றால் கருகி அழிந்துவிடுவோம் எனத் தெரிந்தும் அருகில் சென்று, நெருப்பில் விழுந்து அழிகிறது. மனிதர்களும் நம்பிக்கை எனும் வெளிச்சம் தேடி, மாயத் திரை வெளிச்சத்தை நம்பி, உள்ளே விழுந்து வாழ்வைத் தொலைக்கிறார்கள்.

நாம் தமிழ்நாடு அரசியலைப் பேசவில்லை; பேசக்கூடாது; பேசுவது பெருந்தவறு. தமிழரின் தரம் தாழ்ந்த திசை மோகமே திசை மாறிய, திசை தெரியா, தமிழ்நாட்டு அரசியல் சூழலாக இன்று அமைந்துள்ளது.

அமெரிக்காவின் சிகாகோ பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்களான டொனால்ட் ஹார்டன், ரிச்சர்ட் வோல்  ஆகியோர் மனித உளவியலின் முக்கியக் கூறுகளாகத் தங்கள் ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டனர். அவர்களின் ‘துணைச் சமூகத் தொடர்பு’ (Parasocial  Interaction) என்ற ஆய்வறிக்கை இவ்வாறாகக் கூறுகிறது: “ஒரு நபர் தனக்குத் தெரியாத ஓர் ஊடகப் பிரபலத்துடன் தனது உண்மை வாழ்க்கையில், கற்பனையில் அவரை நெருக்கமான உறவாகக் கொண்டாடும் ஒருதலைப்பட்ச உறவைத் தினம் மனத்தில் வளர்த்துக்கொள்ளுதல் என்பதாகும்.”

மனிதர்களின் இவ்வாறான மனநிலை, சமூக ஒழுங்குமுறை வாழ்விலிருந்து விலகிச் செல்லத் தூண்டுகிறது. தம் கதாநாயகர்களைப் போல, சமூகப் பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்கும் மனப்பிறழ்வை ஊக்குவிக்கிறது. அது ‘அவருக்கு நான் என்ன வேணாவாக இருப்பேன்’; மற்றொன்று ‘நான் அவரை 30 வருடமாகக் காதலிக்கிறேன்; இந்தச் செய்தி என் கணவருக்கும், நடிகரின் அப்பாவுக்கும் தெரியும்’ என்பதாக வெளிவருகிறது.

திரைப்படங்கள் என்பது கூட்டு முயற்சி. அது இயக்குநருக்கு உயிர் வதை; ஆனால், கதாநாயக நடிகன் பெரும் பணம், புகழ் என்பதில் எல்லாப் பெருமைகளையும் தகுதியின்றி மனச்சான்று இல்லாமல் தன் கீரிடத்தில் வைத்து மகிழ்கிறான். இங்கு அரசியல்படுத்தப்பட்ட, சந்தைப்படுத்தப்பட்ட, கவர்ச்சிவயப்பட்ட,  இரசிகர் கூட்டம் அலைமோதும் நிலை மாறும் வரை எதுவும் மாறப்போவதில்லை.

நம் சமூகம் தோல்வி அடைந்த சமூகமாக மாறிவிட்டது. ஒரு தோல்வி அடைந்த சமூகம் எப்படி இருக்கும்? என இரஷ்ய எழுத்தாளர் ஆண்டன் செக்கோவ் விளக்குகிறார்: “தோல்வி அடைந்த சமூகங்களில் ஆரோக்கியமாகச்  சிந்திக்கும் ஒவ்வொருவனுக்கும் எதிராக ஆயிரம் முட்டாள்கள் களத்தில் இருப்பார்கள். சிந்தனையோடும் கரிசனையோடும் உதிர்க்கப்படும் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் எதிராக, தீவிரமானதும் முட்டாள்தனமான ஆயிரம் சொற்கள் உதிர்க்கப்படும். அங்கே பெரும்பான்மை முட்டாள்தனத்தாலே உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். எந்தச் சமூகத்தில் அற்பமான விசயங்கள் பெரும் தலைப்புகளாக  மாற்றப்பட்டு, நல்லுணர்வான சிந்தனைகள் அனைத்தும் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகக் கருதி தள்ளிவைக்கப்படுகிறதோ, எந்தச் சமூகத்தில் அதன் களத்தை அற்பர்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளார்களோ, அது தோல்வி அடைந்த சமூகம்” என்றார்.

தமிழ்ச் சமூகம் தோல்வி அடைந்த சமூகமாக மாறிவிட்டது என்பதில் மாற்றுக் கருத்துகள் இல்லை. கல்வி, சுகாதாரம், நாகரிகம், தனிநபர் வருவாய் என மேலைநாடுகளோடு ஒப்பிடப்பட்ட தமிழினம், திரை மயக்கத்தில் விட்டில் பூச்சிகளாக மெல்ல அழிந்து வருவது கண்கூடானதாகும். தமிழரின் திரை மயக்கம் நாளைய நாள்களைக் கேள்விக்குறியாக்கி உள்ளது என்பதே கசக்கும் உண்மையாகும்.

சினிமாவும் அரசியலும் வேறு வேறானவை. ஆனால், இன்று இவற்றை இணைக்கும் கதாநாயகப் பிம்பம் வெற்றி பெற்றது ஏன்? எனும்  கேள்வி எழுகிறது. நாட்டின் தலைசிறந்த விஞ்ஞானிகள், மருத்துவர்கள். பொறியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள், குடிமைப்பணி, காவல்பணி உயர் அதிகாரிகள் அதிகபட்சம் ஆண்டிற்கு 20 இலட்சம்வரை சம்பாதிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு நடிகருக்கு ஒரு திரைப்படத்திற்கு 200 கோடி ஊதியம் எதற்கு? இவர்கள் தரமின்றியும் ஆபாசமாகவும் திரைப்படங்களை எடுக்கிறார்கள். மக்கள் இவர்களைத் தலையில் தூக்கிவைத்து ஆடுவதால் இவர்கள் தங்களைக் கடவுளாகக் கருதி வாழ்கிறார்கள்.

நமது அரசின் புதிய தாராளமய முதலாளித்துவ கொள்கை முடிவுகளே ‘ஜென் ஷி’ இளைஞர்களின் அரசியல் குறித்த புதிய பார்வைக்கு மாற்றுகிறது. அரசு பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் அரசின்  தலையீட்டைக் குறைத்து, தடையற்ற சந்தை மற்றும் தனியார் மயத்திற்கு அடிகோலும் முறையே நாளைய நாள்கள் குறித்து இளைஞர்களை அவ நம்பிக்கைக்குத் தள்ளுகிறது. புதிய முதலாளித்துவ அமைப்பு கல்வி, தொழில், வேலைவாய்ப்பு என்பதில் அதிக வெல்ல முடியாத போட்டிகளை உருவாக்குகிறது.

ஆளும் அரசுகளின் தோல்வி, ஒவ்வோர் இளைஞனின் தோளிலும் சுமத்தப்படுகிறது. புதிய தலைமுறையினருக்கு அரசியல் தீண்டத்தகாத ஒன்றாகப் பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் மறைக்கப்படுகிறது. 1990-களுக்குப் பிறகு மாணவர்கள் அரசியல் பேசுவதை அரசுகள் பாவச்செயலாக அறிவித்துவிட்டன. கேரள மாநிலத்திலும் மத்தியப் பிரதேசத்திலும் டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்திலும் மாணவர் சங்கத் தேர்தல்கள் தொடர்ந்து நடக்கின்றன. சட்டம்-ஒழுங்கு பிரச்சினை காரணமாக உத்திரப்பிரதேசம், குசராத், பஞ்சாப், அரியானா மற்றும் மேற்குவங்க மாநிலங்களில் மாணவர் சங்கத் தேர்தல்கள் தற்காலிகமாகத் தடை அல்லது நிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

தமிழ்நாடு அரசும் கர்நாடக அரசும் 2026-2027 கல்வியாண்டில் தம் மாநிலப் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் மாணவர் சங்கத் தேர்தலை நடத்த முனைப்புக் காட்டுகின்றன.

அரசியல் வயப்படாத இளைஞர்கள் 30 நொடி ஓடுகிற ‘ரீல்ஸ்’ மூலம் பெறுகிற சமூக ஊடகச்  செய்தியைத் திரும்பத் திரும்பப் பார்த்து, அதைத்தான் அரசியல் என நம்புகிறார்கள். அவர்களுக்குப் போதிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் வரலாற்றை, செய்திகளை அறியும் வாய்ப்புகள் அமைவதில்லை. அமைந்தாலும் அவர்கள் அரசியலை ஆழமாக அறிய விரும்புவதில்லை. நுனிப்புல் மேய்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள் தேர்தல் காலக் கடைசி வார அரசியல் மாயபிம்பங்களை நம்புகிறார்கள். இவர்கள் தனிமனித  வழிபாட்டுமுறை அரசியலில் பயணம் செய்யத் துணிகிறார்கள். இவர்களுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் சமூகத்தொடர்பு உதவுகிறது. தன் பணம் சம்பாதித்தது போதாதது; புகழ், அதிகாரம், சுவைக்க விரும்பும் கதாநாயக நடிகர் இந்த வெற்றிடத்தைத் தன் வருகையால் நிரப்பி விடுகிறார். அவரது சுகதுக்கங்கள், வெற்றி-தோல்விகளைத் தமதாக நேசிக்கும் இளைஞர்கள்  கூட்டம்,  அவர் பின் ஆர்ப்பரிக்கிறது. ஆதரவு அலை பெருகிறது.

சமூக அக்கறையற்ற சிறு கூட்டத்தால் பிம்ப அரசியலால் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி பாதிக்கப்படுகிறது. நாடு பின்தங்கிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. அந்நாட்டில் ஊழல்வாதிகள், சமூக விரோதிகள் பெருகுவார்கள். அப்பாவி, பொதுமக்கள் கடுமையான வாழ்க்கை வாழவேண்டிய  கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவார்கள். நம் சமூகம் சவாலான, சமூக அக்கறையுள்ள, திறமையான, மனச்சான்றுள்ள, கல்வி அறிவுமிகு புதிய இளைஞர்களை உருவாக்க வேண்டும். இன்றைய இளைஞர்களுக்குப் போதிய அரசியல், ஊடக  விழிப்புணர்வை உருவாக்குவது நமது தார்மிகக் கடமையாகும்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
பற்றாக்குறை சனநாயகம்

‘பற்றாக்குறை’ (Deficit) என்ற சொல் நம் குடும்பங்களில் மிகச் சாதாரணமாகப் புழங்கப் பெறும் சொல். நமது சட்டமன்றங்களில் அல்லது நாடாளுமன்றத்தில் ஆண்டுதோறும் நிதி அமைச்சர்களால் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பெறுகையில் இவ்வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது உண்டு. பொதுவாக இந்திய அரசுகளின் நிதிநிலையின் நிலை பற்றாக்குறையாகவே இருப்பதாகவே பார்க்க முடியும். அரசுகளின் செலவு கணக்கைக் காட்டிலும் வரவுக் கணக்கு குறைவாகவே இருக்க இந்த நிதிநிலை அறிக்கையைப் ‘பற்றாக்குறை நிதிநிலை’ (Deficit Democracy) என்று அழைப்பதுண்டு.

நிதிநிலையில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறை பற்றி வெகுவாகக் கவலைகொள்ளும் நமது அரசுகள், பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்ய புதிய பரிந்துரைகளைத் தரும் நம் பொருளாதார அறிஞர்கள், ஆளும் அரசுகளின் நிர்வாகத் திறனின்மையால் உருவானதாக விமர்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிகள், முதலீட்டைப் பெருக்க உலக நாடுகளின் பெருமுதலாளிகளைக் கூட்டி ‘எங்கள் அரசு அனைத்து உதவிகளையும் பாதுகாப்பையும் தரும்’ என்கிற அரசின் உறுதிமொழிகள், இவை போன்றதோர் உறுதிமொழிகள் அனைத்தும் பொய்த்துப் போகையில், ‘நானில்லை... நானில்லை’ என்று காட்டிக்கொள்ளத் தயாரிக்கப்பெறும் வெள்ளை அறிக்கை.

அரசுகள் ஆண்டுதோறும் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கையின் நன்மை-தீமை பற்றி மக்களில் பலர் கவலைப்படுவதே இல்லை. அரசுப் பணியாளர்கள் பலர், ‘அரசு வரிச்சலுகைப் பற்றி ஏதேனும் செய்தி உண்டா?’ என்று கவலைப்படுவர். அரசுகள் தம் அறிக்கையில் இலவசங்கள் உள்ளனவா என்று கவலையோடு எதிர்பார்த்தலும் உண்டு. ஆனால்,  இன்றைய மிதவாத அரசுகள் மக்களுக்கான நிலைத்த வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை என்பதிலும், ‘வளர்ச்சி’ என்ற பெயரில் முன்வைக்கும் உறுதிமொழிகளும் பொய்யானவை; மக்களுக்கானவை அல்ல என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ள முயலவும் இல்லை; அரசுகள் கவலைப்படவும் இல்லை. எனினும், ஆண்டுதோறும் சமர்ப்பிக்கப்பெறும் நிதிநிலை அறிக்கை சடங்குத்தனமானது என்றாலும், சமர்ப்பிக்க வேண்டிய கடமையில் சனநாயகம் இருக்கிறது. சனநாயக அரசின் வெளிப்படைப் பண்பும், பதில் சொல்ல வேண்டிய கடமையும் உள்ளது என்பதையும் நாம் மறந்திடலாகாது.

நாட்டின் நிதிநிலையில் (பட்ஜெட்டில்) துண்டு விழுந்துள்ளது; பற்றாக்குறையுள்ளது என்பது பற்றியெல்லாம் பெரிய அளவில் பிதற்றிக்கொள்வோர் எவரும் நிதிநிலை அறிக்கையைக் கட்டாயப்படுத்திய சனநாயகத்தின் பற்றாக்குறை பற்றிக் கவலை கொள்கிறோமா? அரசின் நிதிநிலையில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறை பற்றிப் பேசுவது இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கமன்று.

கண்ணீர் விட்டு வளர்த்த சுதந்திரத்தைப் பேணிக்காக்க இந்தியாவைச் சனநாயக குடியரசாக அறிவித்தோம். ‘சனநாயகம்’ எனும் பெரு விழுமியம் சிதையாமல் காக்கப்பெற இந்தியாவின் அடையாளமாக அரசமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கினோம்; சட்டங்கள் உரிய நோக்கில் காக்கப்பெறவும் காத்தலைக் கண்காணிக்கவும் சனநாயகப் பாதுகாப்பு நிறுவனங்களை நிறுவினோம்; நிறுவனங்கள் சறுக்கியபோதெல்லாம் கேள்வி கேட்க மனித உரிமை ஆணையங்களை அமைத்தோம். இவையனைத்தும் சனநாயகம் எனும் தூணைக் காத்தனவா? சனநாயகம் எனும் தூண் சிதிலப்படும்போதெல்லாம் தாங்கி நிறுத்த வேண்டிய அரண்கள் என்னவாயின?

காலஞ்சென்ற அரசியல் அறிஞர் ஒருவரின் கூற்று இங்கே நினைவுகூர்வது பொருத்தமாக இருக்கலாம்; அவர் கூறினார்: “இன்று நம் நாட்டில் காணப்பெறும் பற்றாக்குறையென்பது நிதிநிலை (Budget) அறிக்கையில் மட்டுமில்லை; சமூக நீதியைக் (Social Justice) காத்தலிலும் இல்லை என்பதோடு, சனநாயகத்தைப் பேணிக் காத்தலிலும் (Deficit Democracy) மிகப்பெரிய பற்றாக்குறை உள்ளது.” இந்த விமர்சனம் என்னுள் ஏற்படுத்திய அதிர்வே இக்கட்டுரையை எழுதக் காரணமாயிற்று.

சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவைச் சனநாயக அரசாக, சமயச்சார்பற்ற குடியரசாக அறிவித்த தேசியத் தலைவர்களைப் போற்றுகின்ற வேளை, தேசியமே உருப்பெறா தேசங்களின் நாட்டில் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய தேசியத்தைக் கட்ட முயன்றவேளை, மற்றோர் எதிர்சக்தி இம்முடிவைத் தகர்க்க முனைந்தது. இந்திய விடுதலைப் போரில் துளியளவு பங்குகூட பெறா ஓர் அமைப்பு, இந்தியச் சுதந்திரத்தையே நம்பாத ஓர் அமைப்பு, சுதந்திரம் பெற்ற பின் அறிவிக்கப்பெற்ற சனநாயகத்தில் நம்பிக்கையற்ற ஓர் அமைப்பு, இந்தியச் சனநாயகத்தைக் காக்கும் வகையில் உருவாக்கப்பட்ட இந்தியச் அரசமைப்புச் சட்டத்தை இந்துகளுக்கு (Hindu) எதிரானது என்று ஓங்கி உரத்தக் குரலில் பேசிய ஒரு கூட்டத்தின் கையில் இந்தியச் சனநாயக அரசு சிக்கியுள்ள சூழல்.

கடந்த எண்பது ஆண்டுகளாகியும் ஏன் சனநாயகம் எனும் மரம் ஆழமாக வேரூன்றவில்லை? சனநாயகத்தை உளமார நம்பிய நம் தேசியத் தலைவர்களின் கனவு ஏன் நனவாகவில்லை? எங்கே தவறு நடந்தது? இந்திய மண்ணில் பாதுகாப்பு அரண்களோடு கட்டப்பட்ட சனநாயக அரசு, சனநாயகத்திற்கு எதிரான வகுப்புவாத பாசிஸ்டுகளிடம் (Communal fascist – நன்றி - அமர்த்தியா சென்) சிக்கித் திணறுவது எதனால்? எப்படி? சனநாயகம் எனும் பெருவிழுமியம் இம்மண்ணின் கலாச்சாரமாய் மாற மறுப்பது ஏனோ?

இந்தியாவில் 1951 - 52 நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தல், மிகப்பெரிய வகுப்புவாதக் கலவரத்தால் மக்கள் பிளவுபட்டிருந்த காலத்தில் நடத்தப்பெற்றது. இலட்சக்கணக்கான மக்கள் மதவெறியால் கொல்லப்பட்டிருந்த காலம். வகுப்புக் கலவரத்தை ஆதாரமாக்கி, மக்களைப் பிரித்து ஆட்சியைப்பெற பெரும்பான்மை மதவாதிகள் எழுச்சிப்பெற்ற காலம் என்ன நடந்தது?

“ஒரு நல்ல விசயம் இத்தேர்தல் மூலம் நடந்தேறியது. நாம் நேரடியாகச் சந்தித்த வகுப்புவாதச் சக்திகள் தோற்றுப்போயிற்று. நாம் எக்காலத்திலும் வகுப்புவாதிகளைக் கண்டு அஞ்சுதல் கூடாது. நாம் அவர்களோடு சமரசம் செய்தல் கூடாது. அச்சக்திகளோடு நேரடியாக மோதுவோம்; அப்படியாயின் நாம் வெற்றி பெறுவோம். நாம் எப்போது சமரசம் செய்கிறோமோ அப்போதே தோற்றுவிடுவோம். ஒரு கருத்தியல் ரீதியான யுத்தத்தை அரசின் அதிகாரப் பலத்தோடு வகுப்புவாதத்தை வீழ்த்த நாம் நடத்த வேண்டும். வகுப்புவாதம் எனும் நச்சு (Poison) இம்மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. மீண்டும் இந்நச்சு தலை எடுக்கா வகையில் களையப்பட வேண்டும்.”

-        சவகர்லால் நேரு ‘Nehrus INDIA’ - Aditya Mukerjee, PXIX. Preface.

முதல் தேர்தலில் சனநாயகச் சக்திகளுக்கு எதிரான வகுப்புவாதச் சக்திகளை வெற்றி கண்ட நேரு, இன்று உயிரோடிருந்தால் என்ன சொல்வார்? “வகுப்புவாத நச்சினை வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் சாய்த்திட முயன்ற நேரு எங்கே? இன்றைய இந்துத்துவ விசுவாசிகளாக மாறியோர் எங்கே? 1952-இல் வகுப்புவாதத்தை வென்றோம் என்ற வெற்றி முழக்கத்திற்குப் பின்னால் இன்று நடப்பதென்ன?”

பற்றாக்குறையின் பன்முக வடிவங்கள்

இன்று இந்தியா மிகப்பெரிய திக்குமுக்காடலில் சிக்கியுள்ளது. சனநாயக அரசியலின் மிக முக்கியத் தேர்தல் முறை கேவலப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இக்கேவலப்படுத்தும் முறை சனநாயகத்திற்கு மட்டுமல்ல; சனநாயக அரசுக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; இந்நாட்டிற்கே எதிரானது (Treason against India)  என்று கவலைகொள்கின்றனர். இந்திய சனநாயகத்திற்கு, இந்திய நாட்டிற்கு எதிரான ஒரு நடவடிக்கை எப்படி சனநாயகத்திற்கு ஆதரவாக இருக்க முடியும்? இன்று நாடு முழுவதும் எழுப்பப்பட்டு வரும் வாக்காளர் பட்டியல், வெறும் வாக்காளர் தொடர்பான பிரச்சினை அல்ல; இது அடிப்படையில் குடிமக்களின்  (Franchise) அடிப்படைப் பிரச்சினை; சனநாயகத்தில் நம்பிக்கையற்ற ஒரு கட்சி இதைத்தான் செய்யும் என்பதில் என்ன சந்தேகம்? இந்நாட்டின் மக்கள்தொகையில் 13 கோடி பேர் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது வெறும் எண்ணிக்கையல்ல! சனநாயகம் எவரையும் ஒதுக்காது; எவரையும் ஒடுக்காது; சனநாயகம் பன்மையை நம்புவது; பாகுபாடும் ஒதுக்கலும் இதன் எதிரிகள். 13 கோடிகள் யார்? ஒதுக்கப்பட்டு, ஓரங்கட்டப்பட்ட இக்குடி மக்கள் யார்? சனநாயகம் வேரூன்ற இத்தனை காலம் செலவிடப்பட்ட இக்கால இடைவெளியில், சனநாயகம் ஏன் பற்றாக்குறையானது?

தாய் தமிழ்நாட்டில் நடப்பது என்ன?

தேர்தல் சனநாயகத்தின் மிக முக்கிய அங்கம், குடிமக்களின் தெரிவுசெய்யும் உரிமையை நிலைநாட்டும் உன்னத நடைமுறை. குடிமக்கள் வழங்கிய அதிகாரத்தை மாற்றும் எந்த முயற்சியும் அநாகரிக, அசிங்கமான நடைமுறையே. தேர்தல் முடிந்த இரண்டு மாதங்களுக்குள், கட்சி மாறி வாக்கு கேட்கும் ஓர் அசிங்க சூழல், சனநாயகப் பற்றாக்குறையைத்தான் வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. வெறும் தேர்தல் தரும் பதவி சுகத்திற்காகக் கட்சி மாறும் இப்போக்கை, சனநாயகம் தரும் தேர்தல் வழிகாட்டுவது, ஒரு காட்டிக்கொடுக்கும் செயலாகும். இங்கு தேர்தல் நடக்கலாம்; தேர்தல் முறை இருக்கலாம்; இங்கு சாகடிக்கப்பட்டது சனநாயகமே. சனநாயகத்தை அவமதிக்கும் இச்செயலுக்குத் தலைமையேற்கும் ஒருவர் மாநில முதல்வராயிருக்க, அவரே தொகுதி முழுவதும் வெட்கமின்றிப் பரப்புரை செய்கிறார்: சனநாயக மரபை மீறிய வேட்பாளர்களும் உடனிருக்க இக்கேவலம் அரங்கேறுகிறது. குடிமக்களிடம் மிகப்பெரிய எதிர்ப்பு கிளம்பாத நிலை எதைக் காட்டுகிறது? பற்றாக்குறை சனநாயகம் இங்கே உறுதியாகிறது.

சனநாயகம் என்பது ஓர் அரசமைப்பின் வடிவம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு மாண்பு காக்கும் மானுட மதிப்பீடு; குடிகளை குடிமக்களாக்கிய ஓர் உன்னதத் தத்துவம். இந்தியா ஏற்றுக்கொண்ட அரசியல் சனநாயகம், தேர்தல் சனநாயகத்தால் குடிமக்களைச் சமமாகப் பார்க்கிறது; ஆனால், சமூக சனநாயகம் சாத்தியமாகாத வரை உண்மை சனநாயகம் சாத்தியமில்லை என்பார் அண்ணல் அம்பேத்கர். தேர்தல் வழியான அரசியல் சமத்துவம் கூட, இன்றைய ஒதுக்கும் அரசியலில் சாத்தியமில்லை என்பதை அண்மையில் வாக்குத் திருட்டு மூலம் ஒதுக்கப்பட்ட 13 கோடி வாக்காளர்களே சாட்சியம்! வாழிடத்தில், சமூக உறவுகளில், திரு அவையின் போக்குகளில், குடும்ப அமைப்பில் சனநாயகச் சூழலை வளர்த்தெடுக்க முயல்வோம். முழுமையான சனநாயகக் காப்பைக் கட்டாய நிபந்தனை ஆக்குவோம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
திறனை வெளிப்படுத்து! உலகை வசப்படுத்து!

‘உனக்குள்ளே சக்தி இருக்கு; அதை உசுப்பிட வழி பாரு; சுபவேளை நாளை மாலை சூடிடு’ என்கிற திரைப்படப் பாடல் வரிகள் எந்தக் காலத்திற்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, தற்காலத்திற்குச் சரியாகப் பொருந்துகின்றது. இன்றைய காலகட்டத்தில் நித்தம் ஒரு தொழில்நுட்பம் அறிமுகமாகிக் கொண்டே வருகிறது. அதற்கேற்றார் போல, புதிய வேலைவாய்ப்புகளும் உருவாகிக் கொண்டே வருகின்றன. இந்நிலையில் இன்றைய காலகட்டத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தெரியாமல் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் (ஆண்-பெண் பேதமின்றி) பெரும் சிக்கலில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்.

ஆம், இன்றைய காலகட்டத்தில் கல்வி என்பது படித்துப் பட்டம் பெறுவது மட்டுமே என்று பலர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதுபோன்ற நினைப்புதான் பெரும்பாலான சிக்கல்களுக்கு ஆரம்பப் புள்ளியாக இருந்து வருகிறது. இன்று படித்த பெரும்பாலானோருக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை, கிடைக்கவில்லை என்று புலம்பும் நபர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இதற்குக் காரணம் என்ன? என்று யோசித்தால், இன்றையகால மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் சரியான திட்டமிடலை மேற்கொள்வதில்லை; தனித்திறன்களை வளர்த்துக் கொள்வதில்லை; வளர்த்துக்கொள்ள எந்தவித முயற்சியும் எடுப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன.

உண்மையில் இக்காலத்தில் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் அதிகம் உருவாகின்றனவா? அப்படி உருவாகிறது என்றால், ஏன் இத்தனை இளைஞர்கள் வேலையில்லாமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள்? நமது நாட்டு இளைஞர்கள் தனித்திறன்களில் பின்தங்கி இருக்கிறார்களா? இதற்குக் காரணம் என்ன? இதுபோன்ற பிரச்சினைகளை எவ்வாறு தீர்ப்பது?

இன்றைய காலகட்டம்

மனிதனைப் பண்படுத்தி, அவனது சிந்தனைகளை விரிவுபடுத்தி, ஒரு முழுமையான சுயசார்புள்ள மற்றும் ஆற்றல்மிக்க மனிதனாக மாற்றுவது கல்வி என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது. ஆனால், இன்றைய காலகட்டத்தில் கல்லூரி இறுதி ஆண்டு படித்து முடித்து வெளியே வரும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் ‘படித்துப் பட்டம் பெற்றுவிட்டோம், இனி வேலைக்குச் சென்றுவிடலாம்’ என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம் படித்த படிப்பு மற்றும் சான்றிதழ்கள் வேலைக்கான நேர்காணலுக்கு மட்டுமே நம்மை வேண்டுமானால் அழைத்துச் செல்லும்; ஆனால், வெற்றிபெற நமது தனித்திறனே கைகொடுக்கும் என்பதை யாரும் புரிந்துகொள்வதில்லை. அதுதான் பிரச்சினைக்கான முதல் புள்ளி.

உலக வங்கி அறிக்கை மற்றும் உலகப் பொருளாதார அறிக்கை (Global Economic Report) ஆகியவற்றின்படி, ‘கொரோனா’ பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு டிஜிட்டல்மயமாக்கல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையின் அசுர வளர்ச்சியால் வேலைவாய்ப்பு விகிதம் நாளுக்கு நாள் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இந்நிலையில், தமிழ்நாட்டில் மட்டும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தோராயமாக 6 இலட்சம் முதல் 7.5 இலட்சம் மாணவர்கள் பட்டப் படிப்பு மற்றும் பட்டமேற்படிப்பு முடித்துவிட்டு வெளியே வருகிறார்கள். அதிலும் குறிப்பாக, பொறியியல் (B.E., B.Tech.) மற்றும் தொழில்நுட்பம் (Diploma) பயிலும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் 2.5 இலட்சம் முதல் 3 இலட்சம் வரை என்கிறது உயர் கல்வித் துறையின் அறிக்கை.

இந்நிலையில், தொழில்நுட்பமும் தொழில்துறையும் வேகமாக வளர்ந்தும் மாறியும் வருகின்றன. அதற்கேற்றாற்போல்தான் பணியாளர்களையும் இதுபோன்ற நிறுவனங்கள் வேலையில் அமர்த்துகின்றன. முன்னொரு காலத்தில் எங்கு வேலை உள்ளது? என்னென்ன பணிகளுக்குப் பணியாளர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்? எத்தனை பேர் தேவைப்படுகிறார்கள்? அவற்றுக்கு என்னென்ன தகுதி தேவை? போன்றவற்றைத் தெரிந்து கொள்வதில் சிக்கல்கள் இருந்தன. ஆனால், இன்று அந்த நிலை மாறியுள்ளது. உலகம் உள்ளங்கைகளுக்குள் அடங்கிவிட்டது. இணையம் இன்று உலகைச் சுருக்கியுள்ளது. எந்தெந்த நிறுவனங்களுக்கு என்னென்ன பணியாளர்கள் தேவை? என்னென்ன பணியாளர்களுக்கு என்னென்ன திறன்கள் இருக்கவேண்டும்? என்பதையெல்லாம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தற்காலத்தில் பார்த்துவிட முடியும். இதனைப் பின்பற்றி, அதற்கேற்றார்போலத் தங்கள் திறன்களை வளர்த்துக் கொண்டாலே மிகப்பெரிய வளர்ச்சியினை அடைய முடியும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் இதுபோன்ற வாய்ப்புகளைப் பலர்  பயன்படுத்துவதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டைத் தொழில்துறையினர் முன்வைக்கின்றனர். 2025 - கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் கூட்டமைப்பு நடத்திய ஆய்வு ஒன்றில், படித்து முடித்து வேலை தேடும் இந்திய இளைஞர்களில் அதிகமானோர் முறையான தொழிற் பயிற்சி மற்றும் திறன் சார்ந்த  படிப்புகளைப் பெறாமல்தான் வேலை தேடுகின்றார்கள் எனவும், கல்லூரிப் படிப்பினை முடித்து வெளிவரும் மாணவர்களில் 30 விழுக்காட்டிற்கும் குறைவானவர்களே பணி செய்யத் தயாரானவர்களாக இருப்பதாகவும் அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கின்றது. அதேபோல, இந்தியத் திறன் அறிக்கையின்படி (India Skills Report - 2026) நமது நாட்டு இளைஞர்களின் ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்புத் திறன் (Employ-ability Rate) 56.35 விழுக்காடாக உள்ளது. மீதமுள்ள 43.65 விழுக்காடு இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் தற்போதைய தொழில் துறை மற்றும் வேலைவாய்ப்பிற்குத் தேவையான தகுந்த திறன்கள் இல்லாமல் சவால்களை எதிர்கொள்வதாகக் கூறுகின்றது அந்த ஆய்வு.

‘அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார்; இந்தத் துறையை எடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார்கள்; ஆனாலும், எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லையே!’ என்று புலம்பும் முன்பு சற்றுச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்... ‘நமக்கு என்ன துறை பிடித்திருக்கின்றது?’ என்று நம்மில் பலர் சிந்தித்துள்ளோமா? எல்லாத் துறைகளிலும் எதிர்காலமும் வேலைவாய்ப்பும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. நாம் என்ன செய்கின்றோம்? எந்தத் துறை தற்போது பிரபலமாக உள்ளது? உடனே பிரபலமான அந்தத் துறையில் நுழைகின்றோம்; அந்தத் துறையைப் பற்றித் தெரியாமலே படிக்கின்றோம்; பட்டமும் பெறுகின்றோம்; ‘அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை’ என்றும் புலம்புகின்றோம்.

முதலில் நாம் என்ன படிக்கின்றோம்? எங்கு படிக்கின்றோம்? அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. ஆர்வத்துடன் படிக்கின்றோமா? அந்தத் துறையைப் பற்றிய புரிதல் நமக்கு உள்ளதா? அது மட்டுமே போதும்.

உடனடித் தேவைகள்

எந்த ஒரு தனித்திறனையும் வளர்த்துக்கொள்ளாமல், வெறும் கல்லூரி பட்டப் படிப்பினை வைத்துக்கொண்டு ‘வேலையில்லை, அவர்தான் காரணம் - இவர்கள்தான் காரணம்’ என்று அடுத்தவர்மீது பழிபோடுவது அபத்தம்.

கல்லூரி என்பது பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து நம்மை வழிகாட்ட மட்டுமே செய்யும். நாம்தான் நமக்கு என்ன தேவை? நமக்கான எதிர்காலம் என்ன? என்பதனைத் திட்டமிடவேண்டும். அதுவும் இந்தக் காலத்தில் கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் நாளிலிருந்து திட்டமிடல் என்பது இருந்திடவேண்டும்; அவ்வாறு இருந்தால் மட்டும்தான் நாளை சிறப்பான எதிர்காலம் என்பது இருக்கும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பெரும்பாலானோர் வேலைவாய்ப்பு இல்லாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் திறன்கள் இல்லாமல் இருப்பதும் அல்லது திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதும்தான் என்பதை உணர்ந்த மத்திய - மாநில அரசுகள், மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் திறன் மேம்பாட்டை அதிகரிக்கும் நோக்கில் பல்வேறு பயிற்சித் திட்டங்களை உருவாக்கி அதனைச் செயல்படுத்தி வருகின்றன. அதனை முறையாக நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். திறன் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் (MSDE-Ministry of Skill Development and Entrepreneurship of India) மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும் தொழில் முனைவோர்  பயன்பெறும் வகையில் இதுவரை வரலாறு காணாத வகையில் அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க, 2025-ஆம் ஆண்டில் 6,100 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கியிருந்த நிலையில், 2026-ஆம் ஆண்டில் அந்தத் தொகையை 9885.80 கோடியாக உயர்த்தியுள்ளது.

தமிழ்நாடு அரசின் சார்பில் வெற்றித் திறன் பயிற்சி என்ற திட்டத்தின் அடிப்படையில் 150 கோடி ரூபாய் நிதியினை ஒதுக்கி, மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் தனித்திறன்களைக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்றார்போலச் சிறப்புப் பயிற்சிகள் அளித்து, வேலைவாய்ப்புத் திறன் அதிகரிக்கும் நோக்கில் இத்திட்டமானது  செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதனைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்தித் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும்.

கல்லூரிப் படிப்பு மற்றும் நமது திறன்கள் ஆகிய இரண்டும் நமது இரு கண்கள் போன்றவை. இவை இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை. இந்த இரண்டும் இருந்தால் மட்டும்தான் சிறப்பான எதிர்காலம் என்பது நமக்குக் கிட்டும். போட்டிகள் நிறைந்த தற்காலத்தில் நல்ல திறன்கள் கொண்டவர்களை மட்டும்தான் தற்சமயம் நிறுவனங்கள் பணியில் அமர்த்துகின்றன.

பணியாளர்களின் தேவைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டேதான் செல்கின்றன. எந்த அளவிற்குத் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்கின்றனவோ, அதற்கேற்றார்போலப் பணியாளர்களின் தேவைகளும் அதிகரிக்கின்றன. உலகம் முழுவதிலும் இதே நிலைதான். இக்காலத்திற்கேற்றார்போலத் திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வோம்; வேலையில்லை என்ற கூற்றைப் பொய்யாக்குவோம். பரந்து விரிந்த உலகம் இது! திறன்கள் இருந்தாலே நமக்கான வாய்ப்பு நம்மைத் தேடிவரும். தற்காலத்திற்கேற்றார் போலத் திறன்களை வளர்ப்போம்; சிறகடித்துப் பறப்போம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
‘மனம்’ எனும் மயக்கநிலை (ஏற்றம் தரும் எண்ணங்கள் – 13)

மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் வியப்பான ஒன்று என்னவென்றால், நம்மைச் சுற்றி நடப்பதை விட, நம் மனத்திற்குள் நடப்பவையே நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கின்றன. ஒரே நிகழ்வு ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு அது வருத்தமாக இருக்கலாம். காரணம், நிகழ்வு அல்ல; அதை நாம் பார்க்கும் விதம். அதுதான் மனம்.

‘மனம்’ என்பது ஒரு சிறிய வார்த்தை. ஆனால், அதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள், நினைவுகள், ஆசைகள், பயங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், ஏமாற்றங்கள் என ஒரு மிகப்பெரிய உலகமே இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் மனம் நம்மை உயரத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. சில நேரங்களில் அதே மனம் நம்மைத் தாழ்வாக உணரச் செய்கிறது. சில நேரங்களில் நடப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு விசயத்தை நினைத்துப் பயப்பட வைக்கிறது.

நடந்து முடிந்த ஒரு விசயத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருத்தப்பட வைக்கிறது. இதனால்தான் மனம் ஒரு ‘மயக்கநிலை’ போலத் தோன்றுகிறது.

நாம் தூங்கும்போது கனவு காண்கிறோம். அந்தக் கனவில் நடப்பவை உண்மையல்ல என்று விழித்தவுடன் தெரிந்துவிடுகிறது. ஆனால், விழித்திருக்கும் நிலையிலும் நம் மனம் சில நேரங்களில் கனவுகளை உருவாக்குகிறது. ‘அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்திருப்பார்?’, ‘நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதே!’, ‘நாளை என்ன ஆகும்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

உண்மையில், அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பல நேரங்களில் பதிலே இருக்காது. ஆனால், மனம் பதிலைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கும். கடந்த காலம் நினைவுகளாக, எதிர்காலம் எதிர்பார்ப்புகளாக நிகழ்காலம் கவனிக்கப்படாமல் போய்விடுகிறது. இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய மாயை.

ஒரு சிறிய விமர்சனத்தை யாராவது நம்மிடம் கூறினால், அந்த வார்த்தையைச் சில நிமிடங்களில் மறந்துவிடலாம்; ஆனால், மனம் அதை பல நாள்கள் எடுத்துச்செல்லும். அதேபோல், ஒருவர் சொல்லும் ஒரு நல்ல வார்த்தை, நம் வாழ்க்கையையே மாற்றக் கூடும். அதனால் மனத்தை வெல்வது என்பது உலகை வெல்வதைக் காட்டிலும் பெரிய சாதனை.

மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும் என்று சொல்வது எளிது; ஆனால், அது அவ்வளவு எளிதானதல்ல. எண்ணங்களை முழுமையாக நிறுத்த முடியாது. ஆனால், எந்த எண்ணத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்பதை நாம் தேர்வு செய்யலாம்.

கவலை வந்தால், ‘நான் ஏன் கவலைப்படுகிறேன்?’ என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். வருத்தம் வந்தால், ‘இந்த நினைவு என்னை மாற்றுகிறதா? அல்லது என்னை முடக்குகிறதா?’ என்று சிந்திக்கவேண்டும். பயம் வந்தால், ‘இது உண்மையான பிரச்சினையா? அல்லது என் மனம் உருவாக்கிய கற்பனையா?’ என்று கேட்கவேண்டும். இந்தக் கேள்விகளே மனத்தின் மயக்கத்திலிருந்து நம்மை மெதுவாக வெளியே கொண்டு வரும்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம் விருப்பப்படி மாற்றமுடியாது. ஆனால், அவற்றை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதை மாற்ற முடியும்.

மழை பெய்வதை நிறுத்த முடியாது. ஆனால், குடையை எடுத்துக்கொள்ள முடியும். பிரச்சினைகள் வராமல் தடுக்க முடியாது; ஆனால், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது; ஆனால், நம்மைப் பற்றி நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

மனம் நம்முடைய மிகப்பெரிய நண்பனாகவும் இருக்கலாம்; மிகப்பெரிய எதிரியாகவும் மாறலாம். அது நம் கையில் இருக்கும் ஒரு கருவி போன்றது. அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் நம் வாழ்க்கையின் தரம் இருக்கிறது.

எனவே, மனத்தை அடக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, மனத்தைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். எண்ணங்களை அழிக்க வேண்டியதில்லை; எந்த எண்ணத்தை வளர்க்கவேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. எதிர்காலத்தை முழுமையாக அறிய முடியாது. ஆனால், இந்த நொடியை நம்மால் வாழ முடியும். அதனால் மனம் எனும் மயக்கநிலையிலிருந்து வெளியே வருவதற்கான முதல் படி: ‘நான் என் எண்ணங்கள் அல்ல; என் எண்ணங்களைக் கவனிக்கும் மனிதன்’ என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே. மனம் அமைதியாகும்போது, வாழ்க்கை மாறுவதில்லை. வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறும்போது, நம்முடைய உலகமே மாறிவிடுகிறது.

‘மனம்’ என்ற மூன்றெழுத்து வார்த்தைக்குள் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறது. மகிழ்ச்சி, சோகம், ஆசை, கோபம், காதல், ஏக்கம், பயம், நம்பிக்கை, தோல்வி, வெற்றி… இவை அனைத்தையும் சுமந்து செல்வது உடல் அல்ல; மனம்! உடல் களைத்துவிட்டால் ஓய்வெடுக்கலாம்; ஆனால், மனம் களைத்துவிட்டால்... அதற்கான ஓய்வு எங்கே? இதுதான் மனத்தின் மிகப்பெரிய புதிர்.

நாம் சில நேரங்களில் ஓர் இடத்தில் உட்கார்ந்திருப்போம். உடல் அங்கே இருக்கும். ஆனால், மனம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு நிகழ்விற்குச் சென்றிருக்கும். சில நேரங்களில் இன்னும் நடக்காத ஒரு நாளைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும். உடல் நிகழ்காலத்தில்... மனம் கடந்த காலத்திலும் - எதிர்காலத்திலும்! இதுதான் ‘மனம் எனும் மயக்கநிலை.’

நிகழ்வுகள் நம்மைப் பாதிப்பதில்லை; அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நாம் கொடுக்கும் அர்த்தம்தான் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.