news
சிறப்புக்கட்டுரை
தொடரும் பாலியல் சுரண்டல்கள்... நீதிக்காகக் களம் காண்போம்

கடந்த சில வாரங்களாக ஊடகங்களிலும் செய்தித்தாள்களிலும் வந்து கொண்டிருக்கின்ற சிறுமிகளின் மீதான பாலியல் கொடூரச் சுரண்டல் செய்திகளை அறியும்போது, நெஞ்சம் பதைபதைக்கின்றது; அறச்சினம் அனலாய்க் கொதிக்கின்றது. ‘மாதராய்ப் பிறப்பதற்கு மாதவம் செய்யவேண்டும்’ என்று முழங்கப்படுகின்ற தமிழ்நாட்டிலே நம் சிறுமிகளுக்கு இப்படி ஒரு கொடூரமா? எனும் கேள்வி உயிரை உலுக்குகின்றது.

நடுவண் அரசால் விருதுகள் கொடுக்கப்பட்டு சிறப்பிக்கப்பட்ட வீரமணி எனும் 84 வயது கிரானைட் தொழிலதிபர், பல அரசியல்வாதிகளோடும் தொழில் அதிபர்களோடும் அரசு அதிகாரிகளோடும் காவல்துறையோடும் நெருக்கமானவர். இவர் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நூற்றுக்கணக்கான சிறுமிகளுக்குப் பாலியல் தொந்தரவு கொடுத்துள்ளார் என்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

இவ்வழக்கில் பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தப்பட்ட சிறுமிகள் பெரும்பாலும் ஏழைகள், தொழிலாளிகளின் மகள்கள், பட்டியலினத்தவர்கள், குடிசைவாசிகள், ஆதரவற்றவர்கள், அநியாயத்தைத் தட்டிக்கேட்க முடியாத வலிமையற்ற, அடக்கப்பட்ட பின்புலம் உடையவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பொள்ளாச்சியில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட இளம்பெண்கள் பாலியல் வன்கொடுமைக்குட்படுத்தப்பட்ட கொடூர ஈரம் காயும் முன்பே, அடுத்த பாலியல் சீரழிப்புக் கொடுமை தமிழ்நாட்டில் தலைவிரித்தாடி உள்ளது. ’தமிழ்நாட்டின் எப்ஸ்டைன் பைல்ஸ்’ எனக் குறிப்பிடப்படுவது கேவலமாகத் தமிழ்நாட்டையே தலைகுனிய வைத்துள்ளது.

2025, அக்டோபர் மாதத் தொடக்கத்தில் அண்ணாநகரில் உள்ள ஒரு குழந்தைகள் நலத் தன்னார்வ அமைப்பிற்கு அடையாளம் தெரியாதவர் வந்து, ஒரு பென்ட்ரைவையும் கடிதத்தையும் கொடுத்துவிட்டு மறைந்து விடுகின்றார். குழந்தைகள் நல அமைப்பாளர் அதைப் பிரித்து, பென்ட்ரைவில் இருந்த வீடியோவைப் போட்டுப் பார்க்கும் போது, ஒரு வயதானவர் ஒரு சிறுமியைப் பாலியல் துன்புறுத்துவதைப் பார்க்கின்றார்.

கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்து அதிர்ந்து போய், காவல்துறையிடம் அவற்றைச் சமர்ப்பிக்கின்றார். துணிவோடு செயல்பட்ட அவ்விரு நபர்களையும் நாம் பாராட்டிடவேண்டும்.

அக்குற்றத்திற்கான நபர் அரசியல்-அதிகார-பணபலம் நிறைந்த நபர் என்பதால் விசாரணையில் தொய்வு. இறுதியில் 2026, பிப்ரவரியில் ‘இந்த வழக்கை முடித்துக்கொள்ளலாம்’ என்று நீதிமன்றத்தில் காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது.

இவ்வழக்கை நன்கு ஆய்வு செய்து, இதில் பாலியல் வன்கொடுமைக் குற்றங்கள் ஏராளம் உள்ளன என்பதை அறிந்துகொண்ட ‘போக்சோ’ வழக்கு சிறப்பு நீதிமன்ற நீதியரசர் பத்மா சண்முக சுந்தரம் அவர்கள், ‘இந்த வழக்கை இன்னும் தீவிரமாக விசாரித்து அறிக்கையைச் சமர்ப்பியுங்கள்’ என்று வலியுறுத்தியபோதும், தமிழ்நாடு அரசு சார்பில் காவல்துறை இந்த வழக்கை முடித்துவைக்கவே முயன்று, கடந்த ஜூன் 16-ஆம் தேதி அறிக்கை சமர்ப்பிக்கின்றனர்.

இதையெல்லாம் கண்டு நீதியரசர் பத்மா அவர்கள் ஜூலை 19-ஆம் தேதி ‘நான்கு வாரங்களுக்குள் நன்கு விசாரணை செய்து அறிக்கை சமர்ப்பியுங்கள்’ என்று தீர்க்கமாகக் கட்டளையிட்ட பிறகுதான் காவல்துறையும் மும்முரமாகக் களத்தில் இறங்கியுள்ளது.

தேவையான தகவல்களையும் ஆதாரங்களையும் காவல்துறை சேகரிக்க, திடுக்கிடும் தகவல்களும் அதிர்ச்சியூட்டும் ஆதாரங்களும் இன்றும் வந்த வண்ணமாய் உள்ளன. இந்த வழக்கில் உண்மையைக் கொண்டுவரவேண்டும்; குற்றவாளிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; சிறுமிகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்குச் சரியான பதிலிறுப்பு கிடைத்திடவேண்டும்; இது மாதிரியான பாலியல் கொடூரங்கள் இனியும் நிகழக்கூடாது எனும் மனிதநேயத்தோடு செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் நீதியரசர் பத்மா அவர்களுக்கு, பாராட்டும் நன்றியும் கூறிடத் தமிழ் மண் கடமைப்பட்டுள்ளது.

இவ்வழக்கு எப்படிப் போகப்போகின்றது என்பதை தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, இந்தியாவே கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டு வருகின்றது. இதில் அரசியல் ஆதாயம் தேடுவதை எல்லாரும் நிறுத்திவிட்டு, சீரழிக்கப்பட்ட நம் சிறுமிகளுக்கு நீதி கிடைப்பதை மட்டும் முன்வைத்து அனைவரும் செயல்படவேண்டும். கடந்த சில ஆண்டுகளாக தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, இந்தியா முழுவதிலும் பெண்களுக்கு குறிப்பாக, பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிராகக் குவிந்து கொண்டிருக்கும் கொடுமைகள், பாலியல் வல்லுறவுகள், பெண்களின் மாண்பிற்கும் மனித உரிமைகளுக்கும் எதிரான கொடூரங்கள் அதிகரித்துள்ள நிலை, நமது சுதந்திரத்தையும் சனநாயகத்தையும் அறநெறிப் போக்குகளையும் கடுமையாகக் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளது.

சீரழிக்கப்பட்ட சிறுமிகள் எவரோ, யாருடைய குடும்பத்தவரோ என்று கருதி ஒதுங்கி நிற்காமல், ‘இவர்கள் என் குடும்பத்தவர், என் மகள்கள், என் சகோதரிகள்’ எனும் மனிதநேயச் சிந்தனையோடு ஒவ்வொருவரும் அணுகவேண்டும்.

இறையாட்சியின் விழுமியங்களைத் தூக்கிப் பிடித்திடும் நாம், வழக்கம்போல அமைதி காப்பதையே புண்ணியமாகக் கருதிடாது, துணிவோடு களம் காணவேண்டும். மனித உரிமை, சனநாயக, பெண்கள், மக்கள், குழந்தை  அமைப்புகள் இந்த வழக்கில் அக்கறையும் தீவிரமும் காட்டி, சீரழிக்கப்பட்ட நம் சிறுமிகளுக்கு நீதி கிடைத்திட, இனியும் இப்படிப்பட்ட கொடூரங்கள் தமிழ்நாட்டில் நிகழாமல் தடுத்திட முன் வரவேண்டாமா?

துன்புறும் மானுடம் எங்கிருந்தாலும், எவராக இருந்தாலும் அவர்கள் என் சகோதர-சகோதரிகள் எனும் இறையாட்சி விழுமியம் விடியலாகிட அனைவரும் முன்வந்து செயல்படுவோம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
தேசிய கீதமும் தேசப்பற்றும்

“நாட்டுப்பற்று என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதிக்கோ (Teritory), அந்நாட்டின் ஒரு கொடிக்கோ அளிக்கப்பெறும் மரியாதையில் அடங்குவதல்ல; நாட்டுப்பற்று என்பது நாட்டில் வாழும் குடிமக்களிடம் காட்டப்பெறும் தோழமையில் வெளிப்படுவது. ஒரு நாட்டின் அடையாளம் (National Identity) என்பது குடும்பம், சமூகம், நம்பிக்கை என்னும் எல்லைகளைத் தாண்டி (Borders) மானுடர் ஒருவரோடு ஒருவர் கொள்ளும் பந்தமாகும் (Bonds). தேசிய அடையாளங்கள் (Symbols), தேசிய கீதங்கள் என்பனவெல்லாம் இப்பந்தங்களை வலுவாக்கிடும் கருவிகள்தாம். ‘பெரும்பான்மை’ எனும் பெயரில் பெரும்பான்மைவாத அரசியல் மூலம் குடிமக்கள்மீது திணிக்கப்பெறும் எந்தவிதக் கட்டாயமும் - உருவாக்கப்பெற வேண்டிய பந்தத்தை உடைத்தெறியவே வழிவகுக்கும்” (தி ‘இந்து - தலையங்கம், செப். 25, 2026).

‘தேசங்களின் கீதம் அல்லது பாடல்’(Song) என்ற தலைப்பில் வெளியான இந்தத் தலையங்கத்தை அனைவரும் படிக்கவேண்டும் என்பதே எம் அவா.

தேசப்பெருமை (Honour), பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் (2026) தேசிய கீதத்தை முழுமையாகப் பாடாது விடுவோமானால், இப்போக்கு தேசத்தையும் தேசிய கீதத்தையும் அவமதிக்கும் (Insult) என்ற எச்சரிக்கையையும் விதித்தது. தேசிய கீதத்தை அவமதிக்கும் போக்கு எவருக்கும் இல்லை. இந்நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் இன்று பாடப்பெறும் தேசிய கீதத்தை எவரும் அவமதிப்பதில்லை.

1937-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் செயற்குழுக் கூட்டத்தில் பங்கிம் சட்டர்ஜியின் ‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை, தேசியக் கூட்டங்களில் பாடவேண்டும் என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டபோது, இப்பாடலின் முதல் இரண்டு அடிகளை மட்டும் பாடினால் போதும் என்ற முடிவுக்கு வருகின்றனர்.

இந்தியா குடியரசான 1950-ஆம் ஆண்டு சனவரி 26-ஆம் நாள் தாகூர் இயற்றிய ‘சன கண மன’ எனத் தொடங்கும் பாடலைத் தேசிய கீதமாகப் பாடுவது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. அப்போதே எல்லாரும் அறிந்திருந்த ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலும் பாடவேண்டும் என்ற விவாதம் எழுந்தபோது, ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டும் பாடலாம் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. இம்முடிவு எதுவும் அரசியல் சாசன விதிகளுக்கு உட்பட்டதல்ல; பங்கிம் சட்டர்ஜியின் முழுப்பாடலையும் பாடவேண்டாம் என்ற முடிவில் பண்டித நேரு இருந்தார். அரசமைப்புச் சட்ட அமைப்பின் தலைவர்களில் ஒருவரான இராஜேந்திர பிரசாத்தும் அம்முடிவிலேயே இருந்தார். இம்மாபெரும் தலைவர்கள் முழுப் பாடலையும் பாடவேண்டாம் என்ற முடிவில் ஏன் இருந்தார்கள்? ‘தாய்நாட்டை வணங்குவோம்’ என்ற தலைப்பில் அமைந்த பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளை மட்டுமே பாடவேண்டும் என்று ஏன் இவர்கள் வலியுறுத்தவேண்டும்? முதல் இரண்டு வரிகளையும் தவிர்த்த ஏனைய வரிகள் அனைத்தும் பாரத தேவியையும், பாரதத்தின் வழிபடு தெய்வங்களாகிய துர்க்கை, சரஸ்வதி என்போரைப் போற்றி வழிபடும் வகையில் அமைந்திருப்பதால், ஒரு பன்மைச் சமூகத்தில் பல்வகை வழிபாடுகளும், பல்வகை வழிபாட்டுத் தெய்வங்களும் இருப்பது இயல்பு என்பதனால், சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியா எந்தவித மத அடையாளமும் கொண்ட நாடாக இருத்தல்கூடாது என்பதிலும், மதச்சார்பற்றக் குடியரசாகவே இயங்கவேண்டும் என்பதிலும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த இத்தலைவர்கள், முதல் இரண்டு வரிகள் போதும் என்று பரிந்துரைக்கவே, அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலின்

பின்னே இருக்கும் அரசியல் என்ன?

‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை காங்கிரஸ் எப்போதுமே ஆதரித்ததில்லை என்பதோடு, ‘வந்தே மாதரம்’ என்ற பாடலை முழுமையாக காங்கிரஸ் கட்சி 1937-லேயே எதிர்த்து வந்ததன் மூலம் இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்ல, இந்துகளுக்கும் காங்கிரஸ் எதிரானதென்பது போன்ற ஒரு பரப்புரையைச் சங்கப் பரிவாரங்கள் தொடர்ந்து எழுப்பி வருகின்றன.

‘இரண்டு அடிகள் மட்டும் பாடினால் போதும்’ என்ற காங்கிரஸ் கட்சியின் பரிந்துரைத்தலுக்கும், இன்றைய மதவாத அரசு முன்னெடுத்துள்ள முறைமைக்கும் உள்ள காலவெளியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தை நாம் கவனத்தில் கொண்டால், இந்திய அரசியலின் போக்கில் நடந்துள்ள மிகப்பெரிய சீர்கேட்டினை நாம் அறியமுடியும்.

இந்தியா விடுதலை பெற்ற காலத்திலேயே மதம்சார்ந்த அல்லது மத அடையாளத்தைத் தாங்கிய ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலில் ஒரு பெரும்பான்மை மதம்சார்ந்தோரின் அடையாளமான தெய்வங்களைத் துதித்தல் என்பது, பன்மைச் சமூகத்தின் அடையாளத்திற்கு வேற்றுமையுள் ஒற்றுமையை விரும்பும் அரசியலுக்கு நேர் எதிரானது என்பதால், அப்போதே அமைதியாக, ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல், தீர்க்கத்தரிசனத்தோடு ஒதுக்கிய இம்மாமனிதர்களை நினைத்துப் பார்த்து நன்றி சொல்வோம்.

இந்தியா விடுதலை பெற்று, ‘இந்தியக் குடிமக்களாகிய நாம்’ என்று பெயரிட்டு, சுதந்திரக் குடியரசை மதச்சார்பற்ற குடியரசாக அறிவித்து, குடிமக்கள் சமத்துவ உரிமையுடையவர்கள், மதம்-மொழி-இனம் ரீதியிலான பாகுபாடற்றவர்கள் என்று அறிவித்து, இப்போக்கிற்கு அரசமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்பையும் கொடுத்த பின்பும், இன்று அனைத்து அரசு நிகழ்ச்சிகளிலும் ‘வந்தே மாதரம்’ முழுமையாகப் பாடப்பெறவேண்டும்  என்ற திருத்தச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேறியுள்ளது. என்னே... வீழ்ச்சி!

இந்தியாவிற்கென்று அறிவிக்கப்பட்ட ஓர் அடையாளத்திற்கும் (Identity) இன்று இந்திய அரசின் நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்ட திருத்தச் சட்டத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்னதான் நடந்தது? இந்தியா, தான் உறுதியாக எடுத்த நிலைபாட்டிலிருந்து ஏன் தோற்றுப் போயிற்று?

பல்சமய நம்பிக்கை உடைய ஒரு நாட்டில் பன்மைக் கலாச்சாரமே இந்நாட்டின் உயிர்க்கொள்கை என்ற அடிப்படையில், பன்மைக் கலாச்சார அடிப்படையில் பன்மையைப் போற்றும் வகையில் உருவான அரசியல் சித்தாந்தம் இங்கு ஏன் தோற்றுப்போயிற்று?

‘மதவாத அரசியல் என்ன செய்யும்?’ என்பதனை முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்த அன்றைய பெருந்தலைவர்கள்கூட, இன்று நாம் காண்கிற மதவாத அரசியலின் அனைத்துவகை பரிமாணங்களும் நனவாகும் என்று கனவில்கூட நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

இந்துத்துவர்கள் இந்திய தேசத்தை வெறும் புவி சார்ந்த அளவில் சுருக்கி, ‘இது இந்து நாடு; இந்துகளின் நாடு; இந்த நாட்டில் நிலவும் இந்து மதம் இந்தியாவின் இதயம்; இதைப் புண்ணிய பூமியாக, பித்ரு பூமியாக ஏற்பவர்கள் மட்டுமே இந்தியர்களாக இருக்க முடியும்’ என்கிறார்கள். இதை இவர்களின் குரு சவார்க்கர் அழுத்தமாகவே கூறியுள்ளார். ‘இந்து’ இத்தேசத்தின் கலாச்சாரம், ‘இந்து’ இந்தியாவின் ஆன்மா என்றெல்லாம் பேசி, நடைமுறைப்படுத்த முற்படும் கொள்கைகள், இவ்வரசின் அனைத்துவகை நடவடிக்கைகளிலும் நியாயப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அப்படியானால் நாம் போற்றவேண்டிய வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்னவாவது? வேற்றுமையுள் ஒற்றுமையைப் பேணவேண்டிய பன்மை (Pluralism) இனி என்னவாகும்?

“தேசம் எனும் கருத்து (idea) எப்போதும் இந்தியாவில் இல்லை; அரசியல் ரீதியான தேசம் நம்மிடம் இல்லை; இது இப்போதைய வளர்ச்சியாக இருக்கலாம்; ஆனால், இந்தியாவில் கலாச்சார மற்றும் ஆன்மிகக் கருத்துள்ள தேசமே எப்போதும் இருந்து வந்துள்ளது” என்கிறார் அரவிந்தர்.

“இந்தியா ஒரே வடிவிலான ஒன்று; இங்கு வாழும் அனைத்து மக்களும் பொதுவான ஒரு கலாச்சாரத்தை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தாங்கி வாழ்ந்து வருகின்றனர்” என்கிறார் அருண்சோரி.

இந்நாட்டை இந்துத்துவர்கள் எப்போதுமே ‘நாடு’ என்று அழைப்பதில்லை. இந்தியாவை ‘துணைக்கண்டம்’ என்று அழைப்பதிலும் இவர்களுக்கு உடன்பாடில்லை. இந்தியாவைத் தேசமாகப் பார்க்கும் இவர்கள், இந்தியா பல தேசங்களால் ஆனது என்ற உண்மையையும் ஏற்பதில்லை. ‘துணைக்கண்டம்’ என்றழைப்பதிலும், ‘நாடு’ என்று அழைப்பதிலும் தொக்கி நிற்கும் பன்மைப் பண்பு, இவர்களின் ‘தேசம்’ என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு எதிரான ஒன்று. ஏனெனில், வேற்றுமை என்பது இயல்பான ஒன்று என்பதையும், வேற்றுமையை மதித்தலே சனநாயகம் என்பதையும் இந்துத்துவர்கள் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதே இல்லை.

நாம் வாழும் நாட்டை நாம் மதிக்கிறோம்; நாம் வாழும் நாட்டின் அடையாளமாகத் திகழும் அரசமைப்புச் சட்டத்தையும் மதிக்கிறோம்; இந்தியப் பண்பின் அடையாளமாகிய பன்மைப் பண்பையும் ஆராதிக்கிறோம். இந்நாட்டின் நிலவும் பல் சமயங்களையும் மதிக்கும் நாங்கள், ‘மத நல்லிணக்கத்தைப் பேணுவோம்’ என்னும் உறுதியையும் அளிக்கிறோம். ஆனால், இந்திய அரசின் மதச்சார்பின்மை எனும் கொள்கைக்கு எதிராக, ஒரு மதம் சார்ந்த அடிப்படையில் இயங்கும் அரசின் கொள்கைகளை நாங்கள் ஏற்கவில்லை. ‘தேசிய கீதம்’ என்ற பெயரில் அனைவரும் அனைத்துப் பொது நிகழ்வுகளிலும் கட்டாயம் அதைப் பாடவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதை சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டுதான் ஏற்கமுடியும்.

மதங்கள் பல உடைய நாட்டில், ஒரு மதம்சார்ந்த மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய தெய்வங்களை உள்ளடக்கிய தேசிய கீதத்தைப் பாடவேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதை ஏற்க மறுக்கிறோம். அரசின் இவ்வாணை மதச் சுதந்திரத்தையும், மத ரீதியான நம்பிக்கைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம்.

இசுலாமியரின் வழிபாட்டு நம்பிக்கைகளுக்கு இது எதிரானது; கிறித்தவத்தின் நம்பிக்கைக்கு இது எதிரானது. எனவே, இச்சட்டம் நடைமுறைக்கு வருகையில் அதனை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறோம்?

நாடெங்கும் கல்வி நிறுவனங்களை நடத்தி வரும் கிறித்தவத் துறவியர், இனிமேல் பள்ளிக் கூடுகையின்போது துர்க்கை, சரஸ்வதி எனும் தெய்வங்களின் ஆசிரோடுதான் தொடங்க வேண்டியிருக்கும். இம்முறை மீறப்பட்டால் அது தேசத்திற்கு எதிரானது; அது தேசத் துரோகமாகும்! தேசிய கீதம் பாடாவிட்டால் தேசத் துரோகமாகும் என்பதனால், நாம் பாடாது விட்டுவிடப் போகிறோமா? அல்லது பாடித்தான் சமரசம் செய்யப் போகிறோமா? சிந்திப்போம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
மனத்தின் முக்கோணம்: எண்ணம், உணர்வு, அறிவாற்றல் (ஏற்றம் தரும் எண்ணங்கள் – 12)

‘மனது என்றால் என்ன? அதன் மூன்று வடிவங்கள் என்னென்ன? என்பதைப் பற்றி சென்ற தொடரில் தெரிந்துகொண்டோம். மனிதனை மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துவமாக வேறுபடுத்துவது அவனது தோற்றமோ, திறமையோ மட்டுமல்ல; அவன் எப்படிச் சிந்திக்கிறான்? எப்படி உணர்கிறான்? எப்படிப் புரிந்துகொண்டு முடிவெடுக்கிறான்? என்பவையே அவனுடைய தனித்துவத்தை உருவாக்குகின்றன; இன்னும் சொல்லப்போனால் செதுக்குகின்றன.

இந்த வகையில், மனித மனத்தின் மூன்று முக்கியப் பரிமாணங்களாக எண்ணங்கள், உணர்வுகள், அறிவாற்றல் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இந்த மூன்றும் தனித்தனியாக இயங்குவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை. நாம் நினைப்பது நமது உணர்வுகளை மாற்றுகிறது; உணர்வுகள் நமது முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன; அறிவாற்றல் அந்த எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் ஆராய்ந்து, சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுகிறது.

எண்ணங்கள் - நம் வாழ்க்கையின் விதைகள்

ஒரு மனிதனின் செயல்களுக்கு முன்பாக அவனது எண்ணங்கள் உருவாகின்றன. ‘என்னால் முடியும்’ என்ற எண்ணமும், ‘என்னால் முடியாது’ என்ற எண்ணமும் ஒரே சூழ்நிலையில் இருக்கும் இரு மனிதர்களின் வாழ்க்கையை முற்றிலும் வேறுபடுத்தி விடும். நாம் ஒரு விசயத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பதே நமது அணுகுமுறையை அளவிடுகிறது. தோல்வியை ஒருவர் முடிவாகப் பார்க்கலாம்; மற்றொருவர் அதை ஒரு பாடமாகப் பார்க்கலாம். நிகழ்வு ஒன்றுதான்; ஆனால், எண்ணம் மாறும்போது அதன் விளைவும் மாறுகிறது, அதன் முடிவும் மாறுகிறது.

நமது எண்ணங்கள் எவற்றின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன? அனுபவங்கள், குடும்பம், கல்வி, நண்பர்கள், சமூகம், வாசிப்பு மற்றும் சூழல் போன்றவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அவற்றை மாற்றும் திறனும் நமக்குள் இருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். எண்ணங்கள் விதைகள் என்றால், செயல்கள் அதன் கனிகள். எனவே, நமது தனித்துவத்தின் முதல் அடையாளம் நமது எண்ணங்களில்தான் தொடங்குகின்றது.

உணர்வுகள் - நம் மனிதத்தன்மையின் குரல்

அறிவு மட்டும் மனிதனை முழுமையான மனிதனாக மாற்றுவதில்லை; அன்பு, கோபம், மகிழ்ச்சி, பயம், இரக்கம், ஏமாற்றம், நம்பிக்கை போன்ற உணர்வுகள்தான் நமது மனிதத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரே சூழ்நிலையில் இருவர் முற்றிலும் வேறுபட்ட விதத்தில் செயல்படுவதற்கு அவர்களின் உணர்வுகள் முக்கியக் காரணமாக இருக்கலாம். ஒருவர் விமர்சனத்தைக் (குறைசுட்டல்) கேட்டவுடன் கோபப்படலாம்; மற்றொருவர் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்; இன்னொருவர் அதைக் கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்லலாம்.

உணர்வுகளை அடக்குவது அவ்வளவு எளிதல்ல; ஆனால், அவற்றைச் சரியாக அடையாளம் கண்டு, புரிந்துகொண்டு, முறையான முறையில் வெளிப்படுத்தி உணர்ச்சிகளைக் கையாள்வதே நல்ல பக்குவம்.

உணர்வுகள் நமது உறவுகளையும் தலைமைத்துவத்தையும் பெரிதும் பாதிக்கின்றன. பிறரின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் நம்மைச் சிறந்த நண்பராகவும் சக பணியாளராகவும் தலைவராகவும் மாற்றுகின்றது. அதனால், நமது தனித்துவத்தை உருவாக்குவதில் உணர்வுகள் மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது. மேலும், நம்மை வெளிப்படுத்தும் கண்ணாடியாகச் செயல்படுகிறது.

‘எனது உணர்வுகளை மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்’ என்று வலுக்கட்டாயமாகச் சட்டம் எல்லாம் போடமுடியாது. பிறர் உணர்வுகளை மதிக்கும் நிலைக்கு நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்ளவேண்டும்.

அறிவாற்றல் - எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் வழிகாட்டி

எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் நம்மை இயக்குகின்றன. ஆனால், அவற்றை எப்போது கேட்க வேண்டும்? எப்போது கட்டுப்படுத்தவேண்டும்? எதைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்? என்பதை அறிவாற்றல்தான் வரையறுத்து முடிவு செய்கிறது. ஏதாவது இடையூறு அல்லது குழப்பம் ஏற்பட்டால், உடனடியாக உணர்ச்சிவயப்பட்டு முடிவெடுப்பது எளிது. ஆனால், சிறிது நேரம் நின்று, காரணத்தை ஆராய்ந்து, பல்வேறு கோணங்களில் சிந்தித்து முடிவெடுப்பது அறிவாற்றலின் வெளிப்பாடு.

அறிவாற்றல் என்பது வெறும் கல்வி மூலம் மட்டுமல்ல; கற்றுக்கொள்ளுதல், பகுத்தறிதல், பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தல், புதிய சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மாறுதல், அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகிய அனைத்தும் அதில் அடங்கும். அறிவாற்றல் நமது எண்ணங்களுக்குத் திசையையும், உணர்வுகளுக்குச் சமநிலையையும் வழங்குகிறது. இந்த மூன்றும் இணைந்தால்தான் தனித்துவம் உருவாகிறது. இந்த மூன்று பரிமாணங்களையும் ஒரு வாகனத்துடன் ஒப்பிடலாம்.

ஒரு சிறுவன் ஒருநாள் தனது தந்தையுடன் நீண்ட பயணத்திற்குப் புறப்பட்டான். கார் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்தக் காரின் எந்திரம் (Engine) பெருமையுடன் கூறினது: “என்னால்தான் இந்தக் கார் முன்னோக்கி நகர்கிறது; நான் இல்லையென்றால் இந்தப் பயணமே தொடங்காது!”

அதைக் கேட்ட எரிபொருள் (Fuel) சிரித்துக்கொண்டே, “உனக்கு ஆற்றலைத் தருவது நான்தான்; நான் இல்லையென்றால் நீ இயங்கவே முடியாது!” என்றது.

அப்போது திசைமாற்றி (Steering) அமைதியாகப் பேசத் தொடங்கியது: “நீங்கள் இருவரும் முக்கியமானவர்கள்தான்; ஆனால், எந்தப் பாதையில் செல்லவேண்டும் என்பதை வழிநடத்துவது நான்தான்.”

அதற்குப் பக்கத்தில் இருந்த தடுப்பி (Break) கூறியது: “பாதையில் ஆபத்து வந்தால் வேகத்தைக் குறைத்து, சரியான நேரத்தில் வாகனத்தை நிறுத்துவதும் என் பொறுப்புதான்.”

மூவரும் தங்களுடைய முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது கார் ஒரு சாலைச் சந்திப்பை அடைந்தது. முன்னால் இரண்டு பாதைகள் இருந்தன. ஒரு பாதை வேகமானது; மற்றொன்று பாதுகாப்பானது.

எஞ்சின் வேகமாகச் செல்லத் தூண்டியது. எரிபொருள் அதற்குத் தேவையான ஆற்றலை வழங்கியது. ஆனால், திசைமாற்றி பாதுகாப்பான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தது. ஆபத்தான வளைவு வந்தபோது தடுப்பி வேகத்தைக் குறைத்தது. சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் எந்தத் தடையும் இன்றி தங்கள் இலக்கை அடைந்தனர். அப்போது சிறுவன் தந்தையிடம் கேட்டான்: “அப்பா, இந்தப் பயணத்தில் யார் மிகவும் முக்கியமானவர்?”

தந்தை புன்னகைத்துக் கூறினார்: “ஒருவரை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. எஞ்சின் இல்லையென்றால் கார் நகராது; எரிபொருள் இல்லையென்றால் இயக்கம் இருக்காது; திசைமாற்றி இல்லையென்றால் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது; தடுப்பி இல்லையென்றால் ஆபத்தில் நம்மைக் காப்பாற்ற முடியாது. இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்தால்தான் பயணம் பாதுகாப்பாகவும் வெற்றிகரமாகவும் அமையும்.” மேலும் அவர் சொன்னார்: “மனித வாழ்க்கையும் இப்படித்தான்.”

எண்ணங்கள் நம்மை முன்னோக்கி இயக்கும் எஞ்சின் போன்றவை. உணர்வுகள் நமக்கு உந்துதலையும் ஆற்றலையும் வழங்கும் எரிபொருள் போன்றவை. அறிவாற்றல் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, தேவையான நேரத்தில் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் திசைமாற்றியும் தடுப்பியும் போன்றது. எண்ணங்கள் மட்டும் இருந்தால் செயலுக்கான தொடக்கம் இருக்கலாம்; உணர்வுகள் மட்டும் இருந்தால் உந்துதல் இருக்கலாம்; அறிவாற்றல் மட்டும் இருந்தால் பகுத்தறிவு இருக்கலாம். ஆனால், எண்ணம், உணர்வு, அறிவாற்றல் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாகவும் சமநிலையுடனும் செயல்படும்போதுதான், நம் வாழ்க்கைப் பயணம் அர்த்தமுள்ளதாகி, ஒரு முழுமையான ஆளுமை உருவாகிறது.

ஒரு பணியிடத்தில் மேலாளர் ஒருவர் நம்முடைய பணியை விமர்சிக்கிறார் என்று எடுத்துக்கொள்வோம். உடனே நம் மனத்தில், ‘அவர் என்னை மதிப்பதில்லை’ என்ற எண்ணம் தோன்றலாம். அந்த எண்ணம் கோபம் அல்லது வருத்தம் போன்ற உணர்வுகளை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், அதே நேரத்தில் நம் அறிவாற்றல், ‘அவர் கூறிய கருத்தில் உண்மையாக ஏதேனும் இருக்கிறதா? என்னுடைய பணியில் நான் எதை மேம்படுத்தலாம்?’ என்று சிந்திக்கத் தூண்டும். இங்கு எண்ணமும் உணர்வும் உடனடி எதிர்வினையை உருவாக்கினாலும், அறிவாற்றல் அவற்றை ஆராய்ந்து, சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, சரியான பதிலைத் தேர்ந்தெடுக்க வழிகாட்டுகிறது. இவ்வாறு எண்ணம், உணர்வு, அறிவாற்றல் ஆகிய மூன்றையும் சமநிலைப்படுத்திச் செயல்படுவதுதான் முதிர்ச்சியான சிந்தனையின் வெளிப்பாடும், தனித்துவமான ஆளுமையின் அடையாளமுமாகும்.

நிறைவாக, ஒவ்வொரு மனிதரும் தனித்துவமானவர்; ஏனெனில், ஒவ்வொருவரின் எண்ணங்களின் வரலாறும், உணர்வுகளின் அனுபவங்களும், அறிவாற்றலின் வளர்ச்சியும் வேறுபட்டவை. நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களும் சூழ்நிலைகளும் நம்மைப் பாதிக்கலாம்; ஆனால், அவற்றை எவ்வாறு சிந்திக்கிறோம்? எவ்வாறு உணர்கிறோம்? எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம்? என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்து வளர்த்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு நமக்கே உள்ளது. எனவே, எண்ணங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அறிவாற்றலை வளர்த்துக்கொள்வோம். இந்த மூன்றையும் சமநிலைப்படுத்தி வாழும் மனிதன், மற்றவர்களைப் பின்பற்றி வாழ்வதில்லை; தனக்கெனத் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகிறான்.

‘உலகம் நம்மை எப்படிப் பார்க்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; நம் மனத்தை நாம் எப்படி வடிவமைக்கிறோம் என்பதே, நாம் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.’

news
சிறப்புக்கட்டுரை
சமத்துவக் குரல்கள்

சனாதனம் என்பது சமூக நீதிக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல; பெண் உரிமையை முற்றிலும் மறுப்பது. இந்தியச் சமூக அமைப்பில் கோடிக்கணக்கான அபலைப் பெண்கள் அடிமையாக வாழ்ந்த வரலாறு இருக்கிறது. வேத காலத்தில் பேணப்பட்ட பாலினச் சமத்துவம் இடையே மனுதர்மத்தால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டது. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இன்று ஓரளவு சம உரிமை கிடைத்துள்ளது.

ஒரு காலத்தில் உடன்கட்டை ஏறுதல் என்பது ஒரு மதச் சடங்காக இருந்தது. கணவனை இழந்த மனைவி, தன் கணவரின் சடலம் தீ மூட்டப்படும்போது, மனைவியும் தீயில் விழுந்து தன்னை அழித்துக்கொள்ளுதல் ‘உடன்கட்டை ஏறுதல்’ எனக் கூறப்பட்டது. மனைவி தானாக முன்வந்து தீயில் விழலாம்; இல்லையெனில், சில வேளைகளில் உறவினர்கள் கட்டாயப்படுத்தி மனைவியைத் தீயில் தள்ளிவிடுவர்.

உடன்கட்டை ஏறுதல் குறித்து ஆங்கிலேய அதிகாரிகள், வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், தூரதேசப் பயணிகள் எழுதிய பல பதிவுகள் இணையத்தில் உள்ளன.

‘உடன்கட்டை ஏறுதல்’ எனும் விவரிப்பு, அந்த இளம் மனைவிகளின் கண்ணீர்! படிக்கும் எவரையும் கதற வைக்கும். அவர்களின் அலறல், அவர்களது வேதனைகள், உறக்கம் பிடிக்காத இரவிற்கு நம்மைத் தள்ளும். அவர்களின் அழுகுரல் நம் காதில் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

வங்க இந்துமதப் புரட்சியாளர் இராசாராம் மோகன்ராய் சிறுவனாக இருந்தபோது தன் அண்ணியைக் கட்டாயப்படுத்தி நெருப்பிலிட்டதைப் பார்த்து மனம் புழுங்கினார். தான் பெரியவனான பின் உடன்கட்டை ஏறுதலை ஒழிக்க உறுதி பூண்டார்.

1815-1818 ஆண்டுகளில் வங்க மாநிலத்தில் 378-ஆக இருந்த உடன்கட்டை ஏறுதல், அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் 839-ஆக உயர்ந்தது. கிறித்தவ மறைபரப்பாளர் வில்லியம் கேரி மற்றும் இராசாராம் மோகன்ராய் ஆகியோரின் தொடர் வலியுறுத்துதலால், 1829-இல் அன்றைய ஆங்கில  அரசால் உடன்கட்டை ஏறுதல் வங்க மாநிலத்தில் தடை செய்யப்பட்டது.

சனாதனம் கோலோச்சாத தமிழ்நாட்டில் முதலாம் இராஜேந்திர சோழனின் மனைவியர் மட்டுமே உடன்கட்டை ஏறி உள்ளார்கள். தமிழர் மரபில் சில இனக் குழுக்களில், சில சாதிப் பிரிவுகளில் மறு மண உரிமை மகளிருக்கு இருந்திருக்கிறது. ஆனால், சத்திரிய வம்சப் பெண்கள் கணவன் இறந்த பின் உடன்கட்டை ஏறியிருக்கிறார்கள் எனும் வரலாற்றை ‘நடுகற்கள்’ குறிப்பிடுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் குறிப்பிட்ட சமூகத்தினருக்குத் தனித்தெரு இருந்தது. அத்தெரு விதவைகள் வீடுகளில் இருந்து வெளியே வரக்கூடாது. திண்ணைகளில் மட்டுமே  தங்கவேண்டும். எந்தச் சமூக நிகழ்விலும் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என வீட்டுச்சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டார்கள். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் அதற்கென நியமிக்கப்பட்ட ஆள்கள் அப்பெண்களின் தலையை மழித்து மொட்டையாக்கி விடுவர்.

‘மனுஸ்மிருதி’ பெண்களுக்குச் சம உரிமை இல்லை என்கிறது. ‘மனுஸ்மிருதி’ 2:36-2:41 மற்றும் தர்ம சாஸ்திர மரபுகள், ஆண் குழுந்தைகளுக்கான உபநயனத்தை விவரிக்கின்றன. அந்த உபநயனத்தின் மூலம்தான் அவன் ‘த்விஜா’ எனும் இரண்டாம் பிறப்பு என்ற மத அடையாளத்தைப் பெறுகிறான். அதன் வழியே வேதம் படிக்கும் உரிமை, காயத்ரி மந்திரம் செபிக்கும் உரிமை, யாகம் நடத்தும் உரிமை, மத அதிகாரம் ஆகியவற்றைப் பெறுகிறான். ‘பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை’ என மனுஸ்மிருதி 9:3 கூறுகிறது: “பெண் ஒருபோதும் சுயாதீனமாக இருக்கக்கூடாது. மனு தர்மப்படி பெண் என்பவள் தகப்பன், கணவன், மகன் என்போரைச் சார்ந்தே இருக்கவேண்டும்.” ஆணின் அடையாளத்தோடு, பெண் வாழவேண்டும். பெண்களுக்குக் கல்வி, வேலை, சொத்துரிமை மறுக்கப்பட்டன. அவர்கள் அடிமையாக வாழ இந்த மனுஸ்மிருதி கட்டளையிட்டது.

கிறித்தவ மிஷனரிகள், பெருநகரங்கள், நகரங்கள், கிராமங்கள் என எல்லாப் பகுதிகளிலும் தங்கள் தொடர் முயற்சிகளால் குழந்தைத் திருமணங்களைத் தடுக்கிறார்கள். சமூகத்தில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துகிறார்கள். பெண் கல்வியை ஊக்குவிக்கிறார்கள்; உணவு தந்தார்கள்; உடை தந்தார்கள்; தங்க இடம் தந்தார்கள்; கல்வி தந்தார்கள்; அறிவு புகட்டினார்கள்; பெண்களுக்கு உரிய அடையாளத்தைத் தந்தார்கள். வீடுகளில் அடைபட்டிருந்த பெண்களை வேலைக்குச் செல்லும் வரை உடன் அழைத்து வந்தார்கள்.

மனுதர்மம் படியாத தமிழ் மண்ணில்தான் தேசிய அளவில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களில் 43 விழுக்காட்டினர் உள்ளனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். மத்தியப்பிரதேச மேனாள் பா.ச.க. முதல்வர் சிவராஜ் சிங் சௌகான், மனுதர்ம அடிமைத்தனத்தை “பெண்கள் வேலைக்குச் செல்லும்போது அவர்கள் கண்காணிக்கப்படவேண்டும்” என்கிறார். இவரைவிட ஒருபடி மேலே சென்ற ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் மோகன் பகவத், “பெண் என்பவள் எப்பொழுதும் இல்லத்தரசியாக இருக்கவேண்டும்” என்கிறார். சமூக நீதியின் தாய் மண்ணான தமிழ்நாட்டில், 1989 -ஆம் ஆண்டு முதல் பெண்களுக்குப் பூர்வீகச் சொத்தில் சம உரிமை பெறும் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பா.ச.க. அரசு மற்றும் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பு, மனுதர்மம் சார்ந்த கோட்பாட்டு  நெறிகளையும், பெண் உரிமை மறுப்பையும் எல்லா ஆட்சி அதிகார, அரசு, நீதி பரிபாலன, ஊடகத் தளங்களில்  திணிக்க முயல்கிறது. 2021-ஆம் ஆண்டின் விவசாயிகள் போராட்டத்தின்போது, “பெண்கள் ஏன் போராட்டத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை” என்று அன்றைய உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி எஸ்.ஏ. பாப்டே கேட்கிறார். அரசியல் சட்டம் வழங்கிய பெண்களுக்குப் போராடும் உரிமையை உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியே கேள்விக்குறியாக்கலாமா? என்ற ஐயப்பாடு  எழுகிறது. அவர்மீது காவிச்சாயம் பூசப்படும் ஆபத்தும் இதில்  உள்ளடங்கியதாகும்.

2029-இல் பா.ச.க. பிரதமர் வேட்பாளராகக் கூடும் என எதிர்பார்க்கப்படும் உ.பி. முதல்வர் யோகி ஆதித்யநாத், ‘கோவிட்’ காலத்தில் பிணங்களைப் புதைக்க வழியின்றி கங்கையில் மிதக்க விட்டார். அவர் கூறுகிறார்: “இந்துப் பெண்கள் வெவ்வேறு மதத்தினரிடையே திருமணம் செய்யக்கூடாது” என்று. இது மதம் ரீதியான தனி மனித, பெண் சுதந்திரத்தை மறுப்பது அல்லவா?

பா.ச.க.வைப் பொறுத்தவரை எல்லா நிலையிலும் மனுதர்மம் காப்பாற்றப்படவேண்டும்; ஆர். எஸ்.எஸ். அதைத்தான் அடிப்படைப் பாடமாக அவர்களுக்குக் கற்றுத்தந்துள்ளது. அதற்காக ‘இந்திய  மக்களைக் கற்காலத்திற்குள் மீண்டும் தள்ள முடியுமா?’ என்பதே இங்கு எழும் பெருங்கேள்வி.

தேசத்தின் சரிபாதி மக்கள்தொகையாக உள்ள மகளிருக்கு, தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில், உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் தேர்தலில் போட்டியிட இடஒதுக்கீடு உள்ளது. மாநிலச் சட்ட சபைகளிலும், இந்தியப் பாராளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் 50% மகளிர் இடஒதுக்கீடு கொண்டு வரப்படவேண்டும். மனுதர்மத்தால் மறுக்கப்பட்ட மகளிர் உரிமையைச் சமூக நீதியால் மீட்டெடுத்ததுபோல, ஆட்சி அதிகாரப் பகிர்விலும் மகளிருக்கு உரிய சம பங்களிப்புக்  கிடைக்கவேண்டும்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
“கல்வி எனும் கருத்துநிலைக் கருவி” (Ideological Apparatus)

இந்தியக் கல்வி அமைப்பின் முதன்மை முன்னோடிகள் திரு அவையைச் சார்ந்த கல்வியாளர்களே என்று பெருமை பாராட்டிக் கொள்வதில் நியாயம் உண்டு.

கொசுகூட நுழைய முடியாத இடங்களையும் தேடிச்சென்று கல்விக் கனியைப் பரவலாக்கிய பெருமை கிறித்தவருக்கு உண்டு.

அடிப்படை எழுத்தறிவுகூட பிறப்பின் அடிப்படையில் மறுக்கப்பட்ட இந்தியச் சமூகத்திற்குக் கல்விக் கண்ணைத் திறந்த பாராட்டுக்குரியது கிறித்தவம். கல்வி எனும் மறைப்பணியைக் கிறித்தவம் காலூன்றிய காலத்தின் சூழமைவு என்ன? இன்றைய சூழமைவு என்ன? இந்த ஆய்வை எங்கேனும், எப்போதேனும் நாம் சிந்தித்ததுண்டா?

கல்விப்பணி, எப்போதும் எக்காலத்தும் ஏற்புடையதே. கல்விக்கென்று தனித்த கால வரையறை இல்லை. மாந்தர்தம் செம்மையைச் செழிப்பாக்கும் கல்வி, மானுட விடுதலையை முழுமையாக்கும் கல்வி எப்போதும் எக்காலத்தும் தோன்றி மறையும் மானுடருக்கு உரியதே. “இது மானிடருக்கு உரியது” என்பதனால்தான் சனநாயக அரசுகளும், ஐக்கிய நாட்டவையின் உரிமை சாசனங்களும் கல்விக்கான உரிமையை ‘அடிப்படை உரிமை’ என்று அறிவித்தது. கல்வி அடிப்படை உரிமை என்பதால், அவ்வுரிமை ஒரு குடிமகனின் வாழ்வுரிமையோடு (Right to life), அவரின் மாண்புரிமையோடு (Right to dignity) எல்லாருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கவேண்டும் என்பதால் சமத்துவ உரிமையோடும் (Right to equality) இணைத்துப் பார்க்கப்பட்டது.

சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகள் அனைத்தும் தமது நாடுகளின் அடையாளமாகக் கருதப்பெற்ற அரசமைப்புச் சட்டங்களில், கல்விக்கான உரிமையை அடிப்படை உரிமையாக ஏகோபித்த முறையில் ஏற்றன.

கல்விக்கான உரிமை பாதுகாப்பு என்பது, கல்வி நிறுவனங்களுக்கான உட்கட்டமைப்பை உத்தரவாதப்படுத்துதலில் மட்டுமல்ல; நிறுவப்படும் கல்விக்கூடங்களின் உட்கட்டமைப்பும் கூட பாகுபடுத்தும் வகையில் இல்லாமல் இருப்பதே.

நம் கல்வி அமைப்பும், அதன் உள்ளடக்கமும் இருவகையிலானவை. ஒரு சனநாயக அரசு குடிமக்களுக்கான சனநாயகத்தை உத்தரவாதப்படுத்தவேண்டும். ஆனால், என்ன நடக்கிறது? இந்தியச் சமூகம் வர்க்கரீதியாகப் பிளவுபட்டுக் கிடக்கிறது. இருவகையாகப் பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் அச்சமூகத்தின் பிளவைச் சமன் செய்யும் எவ்வித முனைப்புமற்றதாகவும், பிளவுபட்ட இரு வேறு சமூக அமைப்பை மறு உற்பத்தி (Reinforce) செய்யும் கருவியாகவும் நமது கல்வி அமைப்பு உள்ளது.

சமத்துவமற்றச் சமூகத்தில் சமத்துவமற்றக் கல்விமுறை! இப்போக்கை எக்கொள்கையால் நியாயப்படுத்த முடியும்? இரட்டைச் சமூகம் (Dual Society), இரட்டைக் கல்விமுறை (Dual Educational System) என்பது அநியாயமல்லவா! அறக் கொள்கைக்கு முரணானதல்லவா?

இங்கு எழுகின்ற கேள்வியெல்லாம் என்ன?

இந்தியாவில் கல்விப்பணியின் முன்னோடிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நம்மவர்கள், இம்முன்னோடிகளுக்கு இருக்கின்ற நியாயமான காரணங்களால், சனநாயக அரசின் கல்வி அளிக்கும் கடமையை அல்லது பொறுப்பைத் தம் தோளில் சுமந்து நிற்கும் திரு அவையினர், கேள்வி கேட்கும் உரிமையுடையோர் என்பதை நினைவில் கொள்ளவும், சனநாயக அரசு கல்விக்கான உரிமைகளை மீறுகையில் தட்டிக் கேட்கவும், சனநாயக அரசைப் பதில் சொல்ல வைக்கவும் உரிமை பெற்றவர்கள் என்பதை ஏன் மறந்து செயல்படுகின்றனர்?

மாணவ-மாணவியரைக் கல்வி நிறுவனங்களில் சேர்க்கவும் (Admission), ஆசிரியர்களை நியமிக்கவும் (Appointment) ஆகிய இரு நிலைகளில் முழுவதும் கவனம் செலுத்தி வருவது போன்று ஓர் உண்மை நிலையைத்தான் நாம் சந்தித்து வருகிறோம். நம் கிறித்தவத்திற்குக் கல்விப்பணி என்பது, நம் தலையாய ‘மிஷன்!’ இந்த ‘மிஷன்’ கொள்கையை - அர்ப்பணத்தோடு உறுதி செய்வது ஒரு வேள்வி. அந்த வேள்விக்கு வேண்டுவது தியாகம். உலக வாழ்வைத் துறந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தியாகச் சீலர்களை இக்கல்விப் பணியெனும் பெருங்கடலில் கரைத்துள்ளோம். தற்போது இப்பணியில் தம்மை அர்ப்பணித்துள்ள எத்தனை பேருக்கு இக்கல்வி அமைப்பின் வடிவம், அதன் உள்ளடக்கம், அவ்வுள்ளடக்கத்தில் உறையும் அரசியல் பற்றி ஏதேனும் அறிவார்களா?

கல்வியிலும், கல்வி அமைப்பின் வரலாற்றிலும் உள்ளடங்கிய அரசியல் பற்றி அறியாத ‘கபடற்றப் புறாக்களாக’ சேவை எனும் பெயரில் ஆற்றி வரும் நம் பணி யாருக்கானது? என்ற கேள்வியை நாம் நமது அமர்வுகளில் என்றேனும் சிந்தித்துள்ளோமா?

கல்வி அமைப்பு தன்னாட்சி பெற்ற சுதந்திரமான அமைப்பல்ல; நம் நிறுவனத் தலைவர்களோ சுதந்திரமான ஓர் அமைப்பில் செயல்படுகிறோம் என்று கருதுவோரானால்... அது  பொய்யே!

பள்ளிக்கட்டடம் நமதே; பள்ளியின் உட்கட்டமைப்பும் நமதே; ஆனால், பள்ளி மூலம் தரப்பெறும் பாடங்கள் நமதல்ல! பாடங்கள் சுதந்திரமானதல்ல! பாடங்கள் அனைத்தும் ஏற்கெனவே தயாரிக்கப்பட்டவை (Prescribed). தயாரிக்கப்பட்ட பாடங்களை விமர்சிக்கவோ, கடுகளவு மாற்றம் செய்யவோ உரிமையற்றவர்கள் நாம். அப்படியிருக்க இப்பணியை ‘மிஷன்’ என்று எப்படி அழைக்க முடியும்?

நமக்கு ‘சொந்தமான’ வானுயர்ந்த கட்டடங்களும், அங்கே வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் வகுப்பறைகளும் நம் உரிமைச் சொத்து என்று நாம் கருதுவது உண்மையில் தவறான ஒன்றாகும். கல்வி வளர்ச்சிக்கென உருவாக்கப்பட்டுள்ள உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் நமதாக இருந்தாலும் அவை சுதந்திரமானவை அல்ல; பல்கலைக்கழக மானியக்குழு (UGC, NCERT, NCTE), இன்னும் பல உயர்கல்வி அமைப்புகள் யாவுமே இன்று சுதந்திரமாகச் செயல்படவில்லை; செயல்படவும் முடியாது.

ஆளும் அரசுக்கு ஓர் அரசியல் சிந்தாந்தம் உள்ளது என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டோமானால், அவ்வரசின்கீழ் இயங்கும் கல்வி அமைப்பிற்கும், இக்கல்வி அமைப்பின் சித்தாந்தத்திற்கும் (Content) தொடர்புண்டு என்பதை நாம் அறிவோம். நாம் நம் மக்களுக்கான அறிவு மற்றும் ஆற்றலை வளர்க்கவும், அவை மூலம் மாந்தர்தம் மகத்துவம் மற்றும் மாண்பை வளர்ப்போம் என்ற கனவில் கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவியிருப்பதாகக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கின்றோம். அக்கனவில் உண்மையுண்டு; ஆனால், அக்கனவு உண்மையாவதற்கான சாத்தியங்கள் இன்று உள்ளனவா? கல்வியை ஒரு மிஷனாக ஏற்று நடத்தும் நம்மவர்கள், இக்கல்வி தனித்த, சுதந்திரமான அமைப்பல்ல என்பதனைப் புரிந்துள்ளனரா? கல்வி அமைப்பும், அதன் உள்ளடக்கமும் நடுநிலையானது (Neutral) அல்ல என்பதைப் புரிந்துள்ளோமா?

கல்வியின் நோக்கம் கீழ்க்காணும் இருவகையாகக் கூறப்படும் என்பர். கல்வி விடுதலை தரும் இயல்புடையது (to liberate) அல்லது ஒடுக்கும் தன்மையுடையது (subjugate).  நம்மை ஆளும் அரசுகள் ஏதேனும் ஒரு சித்தாந்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இயங்கும் என்பதே உண்மை. இந்தியாவின், இந்திய தேசிய காங்கிரசின் ஆட்சி ஒரு மிதவாத (liberal) ஆட்சி. சனநாயக சமயச் சார்பின்மையை ஓரளவு தூக்கிப்பிடித்த கட்சி. இக்கட்சியின் ஆட்சியின்போது உருவாக்கப்பட்ட உயர்கல்வி நிறுவன அமைப்புகளில், சமூக மாற்று இடதுசாரிச் சிந்தனையாளர்களும் இடம்பெற வாய்ப்புகள் இருந்தன. பல்கலைக்கழக மாநிலக் குழு, தேசிய அளவிலான ஆசிரியர் மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NCERT), தேசிய ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனம் (NCTE) போன்ற நிறுவனங்கள் மூலம் சமூக மாற்றுச் சிந்தனையாளர்கள் இடம்பெற வாய்ப்பிருந்தது. அத்தகைய அறிவுஜீவிகளுக்கு இந்நிறுவனங்களில் இனி இடமில்லை. இத்தகையவர்களுக்கு இடம் மறுக்கப்பட்ட இச்சூழலில், புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட கல்வியாளர்கள் எத்தகையோராய் இருப்பர்?

டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் மேனாள் பேராசிரியர் சோயா அசன் அவர்கள், இவ்வாண்டு விடுதலை நாளன்று டெல்லி மாநகரின் பள்ளியொன்றில் ‘பன்மைத்துவம்’ (Pluralism) பற்றி உரையாற்ற அழைக்கப்பட்டார். உரையாற்ற வந்த இப்பேராசிரியரின் உரை, சங்கப் பரிவாரங்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் புகழ்பெற்ற பேராசிரியர் முனைவர் ரொமிலா தப்பார் போன்றோர் ‘திமாகி நக்சல்கள்’ என்று இகழப்பெறுகின்றனர். இவையெல்லாம் வெறும் செய்திகளல்ல; உண்மையில் இவை நமக்கு எச்சரிக்கை! ஆனால், நாம் எச்சரிக்கப்பெறும் அளவிற்கு மாற்றுச் சிந்தனையாளர்களாக இல்லை. மிகப்பெரிய அளவில் நடத்தப்பெறும் நம் கல்வி நிறுவனங்களின் உள்ளடக்கம் எவருக்கும் எச்சரிக்கை அளிக்கவில்லை. ஆளும் வர்க்கம் அதிர்கின்ற எந்த செயலையும் நாம் செய்யவில்லை.

கல்வி மானுடத்தின் மகத்துவத்தைப் பேணுவது என்பதில் இருவேறு கருத்தில்லை. பிறப்பின் அடிப்படையில் மறுக்கப்பட்ட கல்விச் செல்வத்தை எல்லாருக்கும் உரியதொன்றாக மாற்றிய பெருமை நமக்கு இருக்கலாம்; இக்கல்வி அமைப்பின்மீது நமக்கு இருக்கும் வாஞ்சையை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டிய காலம் நெருங்கி பல ஆண்டுகளாகி விட்டன.

சுதந்திரம் அடைந்த இந்தியாவில் அறிவிக்கப்பட்ட சனநாயகம், சமத்துவம், மதச்சார்பின்மை என்பன இந்தியாவின் பழமையைத் தூக்கிப்பிடித்து பிளவுவாத அரசியல் நடத்துவோருக்கு எரிச்சலைத் தந்ததாலேயே, சங்கப் பரிவாரங்கள் கல்விக் களத்தைத் தமது கருத்துநிலைக் கருவியாக்க முனைந்துள்ளனர். ‘வித்ய பாரதி’ என்ற பெயரில் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பினால் தொடங்கப்பட்ட பள்ளிகள் 1991-இல் மட்டும் 4,000 ஆகும். மேலும் 40 கல்லூரிகளும் அடங்கும். இங்கு சேர்க்கப்படும் மாணவருக்குக் கற்பிக்க பயிற்சி ஆசிரியர்கள் 36,000 பேர். ‘வித்யா பாரதி’ என்ற பெயரில் நடத்தப்பெறும் இப்பள்ளிகளில் இன்று பத்து இலட்சம் குழந்தைகள் கற்கின்றனர். இம்மாதிரியான பள்ளிகள் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் இயங்குகின்றன. இதனைப் போலவே ‘சிசுவதிகாஸ்’ என்ற பெயரிலான மழலையர் பள்ளிகள் மாண்டி சோரி பள்ளிகளுக்கு எதிராக ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளன (‘The SANGH PARIVAR’ Christophe jaffrelot P. 199).

இன்றைய பாரதிய சனதா அரசு, ஆட்சியேறுமுன்னே கல்வி அமைப்பினுள் ஊடுருவி, தம் கருத்தியல் கருவியாகக் கல்விக்கூடங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியதன் சிறிய அடையாளங்களைத்தான் நாம் இங்கே விளக்கியிருக்கிறோம். இன்று இந்திய மதவாத அரசு கைப்பற்றாத கல்வி நிறுவனங்கள் இல்லை. அறிவுசீவிகள், பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர்கள் என அனைவரும் - அனைத்தும் காவிமயமாகியுள்ளனர்.

ஏற்கெனவே மேலே சுட்டிக்காட்டியபடி, கல்வித் துறை ஆளும் அரசின் கருத்தியல் துறையாகவே செயல்படுவதுபோல் மதவாத, மத அடிப்படைவாத, அறிவுலகிற்கு எதிரான ஓர் அரசின் கல்விக் கொள்கை எப்படியிருக்கும்? என்ற அச்சம் இன்று பலரிடமும் எழுந்துள்ளது. இப்போக்கு நியாயப்படுத்தப்படுகின்றபோது, எந்தவிதக் கருத்தியலின் பரப்புரைக் கருவியாக நம் நிறுவனங்கள் செயல்படப் போகின்றன? மதவாதிகளின் கருத்தியலை எதிர்கொள்ள நாம் தயாரா? சிந்திப்போம்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
மறக்கத் தெரியுமா? (புதிய தொடர்)

உங்களுக்கு மறக்கத் தெரியுமா?

இந்தக் கேள்வி நம்முடைய வழக்கமான வாசக நண்பர்களைக்கூடக் கொஞ்சம் குழப்பிவிடக்கூடும்; சிலர் கோபப்படவும் கூடும்.

‘இதென்ன கேள்வி! அவனவன் நினைவாற்றலை வளர்த்துக்கொள்ள என்னென்னவோ பாடுபடுகிறான். அதற்கான வழிகளைத் தேடுகிறான்.’

மறதிதானே நினைவாற்றலுக்குக் குறுக்கே வந்து தொலைக்கிறது. மறதிதான் தானாக வந்து தொற்றிக் கொள்கிறதே! எத்தனை முறை படித்தாலும் மறந்து போகிறதே! சரியான நேரத்தில் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள முடியாமல் தவியாய்த் தவிக்கிறோமே!

நினைவும் ஒரு வாழ்க்கைத் திறன்தான் (life skill) மறதியும் அதேபோல் ஓர் அவசியமான வாழ்க்கை உத்திதான்.

நினைவாற்றல் இல்லாதவர்களும் அவதிப்படுகிறார்கள். மறக்கத் தெரியாதவர்களும் அதேபோல் அவதிப்படுகிறார்கள். சில வேளைகளில் அதிகமாகவே அவதிப்படுகிறார்கள்.

நினைவாற்றல் நம்முடைய அறியும் திறன்களை (Cognitive skills) வளர்த்துக்கொள்ளத் துணை செய்கிறது. மறக்கும் திறமை நம்முடைய உணர்வுப் பக்குவத்தை (Emotional skills) வளர்த்துக்கொண்டு முன்னேறத் துணை நிற்கிறது.

‘மறக்கத் தெரியாதா?’ என்ற கவிதை வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனுடையவை. நினைவுக்கு வருகிறதா?

‘நினைக்கத் தெரிந்த மனமே - உனக்கு

மறக்கத் தெரியாதா?’

அவருடைய மற்றொரு பாடல் வரியையும் நாம் இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்ளலாம்.

‘இரண்டு மனம் வேண்டும்

இறைவனிடம் கேட்பேன்

நினைத்து வாழ ஒன்று

மறந்து வாழ ஒன்று’

இறைவன் நமக்கு இரண்டு மனங்களைத் தரவில்லை; ஆனால், ஒரே மனத்தில் நினைத்து வாழவும் வழிகாட்டி இருக்கிறார்; மறந்து வாழவும் வழிகாட்டி இருக்கிறார்.

மறந்து வாழும் வழிகளைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்திப்போம், தெரிந்து கொள்வோம், வாருங்கள்!