news
சிறப்புக்கட்டுரை
வாரம் ஒரு குறள் – 14

ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயலென்னும்

வாரி வளங்குன்றிக் கால் (குறள் 14)

குறள் விளக்கம்: மழை என்னும் வருவாய் வளம் குன்றிவிட்டால், உழவரும் ஏர் கொண்டு உழ மாட்டார்.

சிந்தனை: புயல்காற்று இயற்கைக்கு இடையூறு செய்யும் பெருங்காற்று என்று சொல்வோம். ஆனால், காற்றோடு இணைந்த மழை புயலாகும். இடி, மழை, காற்று, பெருங்காற்று எனப் பல்வேறு பொருள்களைக் கொண்ட இந்தக் காற்றுக்குப் பெருமழை என்ற பொருளும் உண்டு. பெருமழையால் நிலம் செழிக்கும். ‘வாரி பெருக்கி’ அதாவது, ‘உனது வளத்தைப் பெருக்கவேண்டும்’ என்று 512-வது குறளில் வள்ளுவரே கூறியுள்ளார்.

நல்ல வருவாய் கிடைக்கும் தொழிலையே மக்கள் விரும்புவர். வருவாய் குன்றிவிட்டால்,  உழவர்கள் ஏர் கொண்டு உழ மாட்டார்கள். மழைநீர் இல்லாமல் போனால், இந்த உழவர்கள் வேலையின்றிச் சோம்பியிருப்பார்கள்.

உழவருக்கு வேலை கொடுப்பதும் வருமானம் தருவதும் வளத்தைச் சேர்ப்பதும் புயலும் பெருமழையும்தான். எனவே, உழவர்களுக்கு உதவுவதோடு மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பையும் வருமானத்தையும் வழங்குவது மழைதான் என்பதை வள்ளுவர் அருமையாகக் கூறியுள்ளார்.

‘வாரி வளம் குன்றுதல்’ என்றால் வருமானமும் வளமும் இல்லாமல் போதல் என்று பொருள். மழையின்றிப் போனால் வருமானமும் வளமும் குன்றிப் போகும்.

‘சாங்’ என்கிற ஒரு நாட்டில் ஒரு மனிதர் தன் நிலத்தை உழுது கொண்டிருந்தபோது, அவர் வயலின் நடுவில் இருந்த காய்ந்த மரமொன்றில், வேகமாக ஓடிவந்த முயல் ஒன்று மோதி இறந்து விழுந்தது. உடனே அவர் கலப்பையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மறுபடியும் அதுபோல ஏதாவது முயல் வந்து மோதி இறந்துபோகும் என எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்து பட்டினியால் இறந்துபோனார்.

‘சோம்பேறித்தனத்தினால் உழவை மறந்தவன் பசியினால் சாவான்’ என்பதற்கு மேற்கூறிய நிகழ்வு பொருந்துகிறது. இன்று ‘வெள்ளைக் காலர் வேலை’ அல்லது ‘வியர்வை சிந்தாத வேலை’ செய்யவே மக்கள் விரும்புவதால் ஏர் கலப்பையையும், விவசாய நிலங்களையும் கைவிட்டவர்கள் பலர். விவசாயத்தில் நிலையான வருவாய் கிடைக்காது; வானம் பார்த்தே வருமானம் கிடைக்கும்; வானம் பொய்த்தால் அனைத்தும் நட்டமாகும் என்று கருதி, மக்கள் விவசாயத்தைக் கைவிட்டுவிட்டனர் எனலாம்.

உழவை மறந்தால் உயிர் வாழ்வது எப்படி? அடிப்படைத் தேவைகளில் முதலாவதான உணவு இன்றி வாழ்வது  சாத்தியமாகுமா? ‘மரத்தை வைத்தவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்’ என்ற திரையிசைப் பாடல் நமக்கு நம்பிக்கை தருகிறது. தக்க காலத்தில் ஆண்டவர்  மழையைப் பொழியச் செய்வார் என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது. “ஏற்ற காலத்தில் மழையை நான் பெய்யச் செய்வேன்; வயல் தன் பலன்களைத் தரும்; நிலத்தின் மரங்கள் தங்கள் கனிகளைத் தரும்” (லேவி 26:4) என்று திருவிவிலியம் கூறுகிறது. நம்பிக்கையே வாழ்வைச் செழிக்கச் செய்கிறது.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
சரிவதா? உயர்வதா? (இளமை ஒரு சவால் – 14)

வாழ்க்கை என்பது சவால்கள் நிறைந்ததுதான். தடைகளும் தோல்விகளும் நம் அன்றாட வாழ்வில் சந்திப்பவைதான், சந்திக்க வேண்டியவைதான். ஆனால், இந்தச் சவால்களையும் தடைகளையும் நம்மால் இன்று நிச்சயமாகச் சந்திக்க முடியும்; வெற்றிபெற முடியும்.

இன்றைய இளைய தலைமுறைக்கு வெற்றி பெறும் வாய்ப்புகள் ஏராளம். நல்ல உடல் நலம், ஏராளமான கல்வி வாய்ப்புகள். ஏழைகள்கூடத் தன்னம்பிக்கையோடு படித்து உழைத்து முன்னேறும் வாய்ப்புகள் எனப் பல வாய்ப்புகள் உள்ளன.

நல்ல கல்வியையும் திறமையையும் வளர்த்துக்கொண்டுவிட்டால், நம் உள்ளூரில் மட்டுமல்ல, உலகெங்கும் நம் திறமைக்குச் சவால்விடும் வாய்ப்புகள் உண்டு. ஒரு காலத்தில் நினைத்தே பார்க்க முடியாத ஊதியம், வாழ்க்கைத்தரம் உயரும். நம்மைப்போல் நம்மைச்சுற்றி வாழ்ந்து வளர்ந்த பலரும் பல உலகளாவிய பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தலைவர்களாக மாறி இருக்கிறார்கள். சென்னையில் பயின்ற சுந்தர் பிச்சைதான் இன்று ‘கூகுள்’ நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரியாக இருக்கிறார்.

சொந்தக் காலில் நிற்கவேண்டுமா? அதற்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. உயர் தொழில்நுட்பத் துறைகளில் இன்று புதிய புதிய தொழில் முனைவோர்களை நாம் பார்க்க முடிகிறதே! நம்மாலும் இப்படியெல்லாம் முன்னேற முடியாதா? வெற்றிபெற முடியாதா? நம் வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் பெருமைசேர்க்க முடியாதா?

முடியும்... நிச்சயம் முடியும்! ஆனால், ஒன்று; அது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. நம் சிந்தனையில், சொல்லில், செயல்திறனில்தான் இருக்கிறது.

எந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையில் உயரவேண்டும் என்பதை நாம்தான் முடிவு செய்யவேண்டும். அதை அடையும் முயற்சிகளையும் நாம்தான் மேற்கொள்ளவேண்டும். தடைகளைக் கடந்து, எதிர்வரும் சவால்களைச் சமாளித்து உயரவேண்டும். மேலே, மேலே... இன்னும் மேலே உயரவேண்டும்.

வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் என்பது மலையேற்றம் போன்றதுதான். எந்த மலைச்சிகரத்தை எட்டப்போகிறோம் என்பது நம் கையில்தான் உள்ளது. ஆனால், ஒன்றை நாம் மிக மிக ஆழமாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். மலையேற்றம் சமவெளியில் நடப்பதைப் போன்றதல்ல.

சமவெளியில் பலரும் பயணித்த வழித்தடங்களில் நடந்துசெல்வது பாதுகாப்பானது. கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாக இருந்தால் போதும், பயணம் சலனமில்லாமல் ஓடிவிடும். ஆனால், மலையேற்றம் கடினமானது மட்டுமல்ல; ஆபத்துகள் நிறைந்தது. ‘கரணம் தப்பினால் மரணம்’ என்பார்கள்.

முன்னேறுபவர்களின் வாழ்க்கை பலருடைய கண்களிலும் படுகிறது, நல்லவர்கள் கண்ணிலும் படுகிறது, நம்மை வாரிவிட நினைப்பவர்களின் கண்களிலும் படுகிறது.

பலர் பொறாமைப்படக்கூடும். அவர்களில் சிலர் நம்மைத் தடுமாறவைக்க முயலவும் கூடும். இன்னும் சிலர் நண்பர்கள் போல நடித்து நம்மைப் படுகுழியில் தள்ளிவிட முயற்சிக்கவும் கூடும்.

மற்றவர்களை விட்டுவிடுங்கள். இன்றைய சந்தைச் சமுதாயத்தில் நாமாகவே மயங்கிச் சரிந்து விழுவதற்கான மாயவலைகள் ஏராளம்!

ஒரே ஒரு புகை, ஒரே ஒரு போதைப் பொருள், ஒரே ஒரு பெக் மது, ஒரே ஒரு தேவையற்ற பார்ட்டி, தேவையற்ற நட்பு, ஒரே ஒரு தேவையற்ற வாட்ஸ் அப் நட்பு, உரையாடல், பாதுகாப்பில்லாத நேரடிச் சந்திப்பு, நெருக்கம், ஒரே ஒரு தவறான உணவுப் பழக்கம்...!

இத்தகைய ஆசைகளும் தூண்டில்களும் மோக வலைகளும் நம்மைச் சுற்றி விரிந்து பரந்து கிடக்கின்றன. இந்த மாயவலைகள் நம் உயரப் பயணத்தைச் சரியவைக்கத் தருணம் பார்த்துக் காத்திருக்கின்றன.

‘ஒரே ஒரு முறைதானே’ என்று நம்மில் பலர் ஏமாந்துபோகிறோம். ஒரே ஒரு முறை என்பது எப்போதாவது என்ற நிலைக்கு விரைவிலேயே வந்து சேரும். எப்போதாவது ஒரு சிகரெட், எப்போதாவது அதில் கொஞ்சம் போதைப் பொருள், சிகரெட் பிடிக்கும்போது எப்போதாவது கொஞ்சம் மது, மது அருந்தும்போது எப்போதாவது ஒரு பார்ட்டி!

நாம் உயர்வது கடினம். மிக மிகக் கடினம். நம் கடின உழைப்பால், முழு முயற்சியோடு ஒவ்வொரு படியையும் எடுத்துவைக்கவேண்டும். ஆனால், சரிவது சுலபம். மிக மிகச் சுலபம். நம்மை அறியாமலேயே நாம் சரிந்து விழுந்துவிட முடியும். மிக மிக வேகமாகச் சரிந்து விழுந்துவிட முடியும்.

‘நான் ஒரு நாளும் எல்லையை மீறமாட்டேன்’ என்று ஆணவத்தோடு சொல்லிக்கொண்டே பலரும் சரிந்து சிதைந்து போவதை நாம் அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

சிகரத்தில் ஏறும் ஒருவரை நாம் பெருமிதத்தோடு பார்க்கிறோம்; ஆனால், அன்றாடம் எங்கோ சிக்கிச் சரிந்து சீரழியும் பலரை நாம் கண்டு கொள்வதில்லை. கண்டு உணர்ந்து திருந்தினால் உயரலாம். இல்லாவிட்டால் எந்த உயரத்திற்குப் போனாலும் எந்த நிமிடமும் சரியலாம், இரண்டும் நம் கையில்!

மேலே உயர உயர, சூழ்நிலைகளாலோ, என்னுடைய அகந்தையாலோ நான் சரிந்து விழமாட்டேன்; சுய ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் என்றும் போற்றுவேன்.                   

news
சிறப்புக்கட்டுரை
ஆனால்... வடுக்கள் இன்னமும் பேசுகின்றன! (வாழ்வின் மறுபக்கம்-3)

இரவின் அமைதியில் சில நேரங்களில் சுவர்களில் மோதி எதிரொலிக்கும் கடிகாரத்தின் ‘டிக் டிக்’ சத்தம்கூட பெரும் இடிமுழக்கமாக உருவெடுப்பது உண்டு. ஆனால், அதைவிட அச்சுறுத்தலானது நம் இதயத்திற்கு நெருக்கமான மனிதரின் வாயிலிருந்து புறப்படும் பேச்சற்ற மௌனம்.

சில காயங்களுக்குச் சத்தம் இருக்கும்; சில காயங்களுக்குச் சத்தமே இருக்காது. கத்தியால் ஏற்பட்ட காயத்தைப் பார்க்கலாம்; கடுமையான வார்த்தையால் ஏற்பட்ட காயத்தை நினைவுகூரலாம். ஆனால், ஒருவர் நம்மிடம் பேசாமல் விட்டுச் சென்ற காயத்தை எங்கே போய் தேடுவது?

வடுக்கள் பெரும்பாலும் வார்த்தைகளால் ஏற்படுகின்றன. அதனால்தான் கடுமையான சொற்கள், அவமானப்படுத்துதல், திட்டுதல், கோபமான பேச்சு போன்றவை மட்டுமே மனித மனத்தைக் காயப்படுத்துவதாக எண்ணுகிறோம்.

சொல் என்பது ஒரு கொடை. அது நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள மாபெரும் பொறுப்பு. சொற்களுக்கு வாசனை இல்லாமல் இருக்கலாம்; எடையும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றிற்குக் கத்தியைவிடக் கூர்மையான முனையும், அம்பைவிட ஆழமாகத் துளைக்கும் வலிமையும் உண்டு.

‘ஒரு சொல் கொல்லும்; ஒரு சொல் வெல்லும்’ என்பார்கள். அதனால்தான் தெய்வப் புலவர் திருவள்ளுவர் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே,

‘தீயினால் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆறாதே

நாவினால் சுட்ட வடு’ (குறள் 129)

என்று பதிவு செய்தார். ஆனால், இந்தக் குறளில் நாம் கவனிக்கத் தவறிய மறுபக்கம் ஒன்று உண்டு; அது நாவினால் சுட்ட வடு மட்டுமல்ல, நாவைத் திறக்காததால் ஏற்பட்ட வடுவும்கூட!

சில வடுக்கள் நாம் கேட்ட வார்த்தைகளால் வந்தவை; சில வடுக்கள் நாம் கேட்காத வார்த்தைகளால் வந்தவை. ஆம், சொல்லப்பட்ட வார்த்தையைவிட, சொல்லப்படவேண்டிய நேரத்தில் சொல்லப்படாத ஒரு வார்த்தையே மனித மனங்களை அதிகமாகக் காயப்படுத்துகிறது. ஒருவரைப் பேசாமல் ஒதுக்கிவிடுவதும், நேர்மையின் பக்கத்தில் நிற்கவேண்டிய இடத்தில் அமைதி காப்பதும் தண்டனையின் உச்சபட்ச வடிவம்!

ஒருவர் நம்மிடம் கோபமாகப் பேசியதைக்கூட ஏதோ ஒருநாளில் நாம் மறந்துவிடலாம்; கோபத்தின் காரணம் புரியும்போது மன்னிப்பும் வழங்கப்படலாம். ஆனால், நாம் அழுதபோது அருகில் இருந்தும் பேசாமல் இருந்தவர், நாம் எதிர்பார்த்தபோது வராமல் இருந்தவர், நாம் தோல்வியடைந்தபோது ஒரு வார்த்தை ஆறுதல் சொல்லாதவர், நம்மைப் பலரும் குற்றப்படுத்தியபோது நமக்காக ஒரு வார்த்தைகூட பேசாதவர் - இவர்களின் மௌனம் சொல்லப்பட்ட ஆயிரம் வார்த்தைகளைவிட ஆழமாகக் காயப்படுத்துகிறது.

‘பேசாதிருந்தீரோ? பேடிமை கொண்டீரோ?

சாத்திரங்கள் சொன்னீர்;

       சபையினிலே நீதி சொன்னீர்;

மாபாதகம் நடக்கும் போதினிலே மௌனமுற்றீர்!’

- மகாகவி பாரதியாரின் ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ வரிகள் இவை. அநீதி நடக்கும் அவையில் மாபெரும் சான்றோர்களும் வீரர்களும் வாய்மூடி மௌனமாக இருந்த பேடிமையைக் கண்டு பாஞ்சாலி எழுப்பிய உணர்வுமிக்க அந்த வினாக்கள் இன்றளவும் அநீதிக்கு எதிராக ஒலிக்கும் சாட்டையடிகள்!

‘உங்களை நான் ரொம்ப நம்பினேன். என்னைப் பற்றி உங்களுக்கு நன்றாகாவே தெரியும். அப்படி இருக்கும்போது ஒரு வார்த்தை எனக்காகப் பேசியிருக்கலாமே!’ - இந்த ஒரு வாக்கியத்திற்குள் எத்தனை ஆண்டுகளின் அன்பு இருக்கிறது! எத்தனை நம்பிக்கை இருக்கிறது! எத்தனை ஏமாற்றம் இருக்கிறது!

ஒரு குழந்தை பள்ளியில் தோல்வியடைந்து வீட்டிற்கு வருகிறது. தன் தந்தையிடம் ஏதோ சொல்ல வருகிறது. தந்தையோ கைப்பேசியில் மூழ்கியிருக்கிறார். ‘பிறகு பேசலாம்’ என்றுகூட சொல்லவில்லை; ஒரு பார்வையும் இல்லை. குழந்தை எதுவும் சொல்லாமல் தன் அறைக்குள் செல்கிறது. அன்று வீட்டில் எந்தக் கடுமையான வார்த்தையும் பேசப்படவில்லை. ஆனால், ஓர் ஆறாத வடு உருவாகிவிட்டது. அந்தக் குழந்தை தந்தையிடம் எதிர்பார்த்தது ‘சரி பரவாயில்லை, அடுத்தமுறை பார்த்துக்கொள்ளலாம்’ என்ற ஒரு வார்த்தையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், ‘நான் தோற்றபோது என்னுடன் யாரும் இல்லை’ என்ற அந்த வலி, அந்தக் குழந்தை வளர்ந்த பிறகும் தொடரலாம்.

ஒரு மகள் திருமணத்திற்குப் பிறகு தன் தாயிடம் தொலைப்பேசியில் கணவன் வீட்டில் சந்திக்கும் ஒரு பிரச்சினையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள். அவளுக்குத் தீர்வு வேண்டியதில்லை; ‘நீ தனியாக இல்லை, நான் இருக்கிறேன்’ என்று தாய் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை மட்டுமே. ஆனால் தாயோ, ‘அது உன் குடும்ப பிரச்சினை, நீயே பார்த்துக்கொள்’ என்று சொல்லி உரையாடலை முடித்துவிடுகிறார். அந்த மகள் அடுத்த முறை தனது கண்ணீரைத் தாயிடம் சொல்லாமல் போகலாம். அவள் தாயை வெறுப்பதால் அல்ல; தனது வலியை எடுத்துச் சென்றபோது, அங்கே தனக்கான இடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்ததால்.

குடும்பங்களில் இப்படித்தான் பல மௌனங்கள் மெதுவாகச் சுவர்களாக மாறுகின்றன. பேசாமல் இருப்பது எப்போதும் அமைதி அல்ல; சில நேரங்களில் அது சொல்ல முடியாத கோபம், சில நேரங்களில் பழிவாங்குதல், சில நேரங்களில் ‘நீ எனக்கு முக்கியமில்லை’ என்று சொல்லும் வார்த்தையற்ற வன்முறை.

சமூகத்திலும் இந்த மௌனத்தின் வடுக்கள் ஆழமாகவே இருக்கின்றன. ஒருவரை அவமதிப்பது மட்டும் அநீதி அல்ல; அவருக்கு அநீதி நடக்கும்போது உண்மை தெரிந்தும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் ஒரு கேள்விக்குரிய மௌனம். சில நேரங்களில் அநீதிக்கு எதிராகச் சொல்லப்படும் ஒரு வார்த்தை, ஒரு மனிதனுக்கு நீதியை மட்டும் தருவதில்லை; அவர் ‘இன்னும் தனியாக இல்லை’ என்ற நம்பிக்கையையும் தருகிறது.

வீட்டில் ஒருவர் மௌனமாக இருக்கும்போது, ‘அது அவருடைய இயல்பு’ என்று கடந்து செல்லாமல், ‘அவருடைய உள்ளத்தில் என்ன நடக்கிறது?’ என்று கேட்கவேண்டும். ஒருவேளை நம் வீட்டில் யாரோ ஒருவர் நம்மிடம் பேசுவதை நிறுத்தியிருக்கலாம். அவர்மீது கோபப்படுவதற்கு முன் ஒருமுறை நம்மையே கேட்போம்:

“அவர் பேச வந்தபோது நான் எத்தனை முறை கேட்காமல் இருந்தேன்?”, “அவர் என்னை நம்பி வந்தபோது நான் எத்தனை முறை அமைதியாக இருந்தேன்?”, “அவருக்காக ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டிய நேரத்தில் நான் எங்கே இருந்தேன்?”

இந்தக் கேள்விகள் எளிதானவை அல்ல; ஆனால், உடைந்த உறவுகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டுமென்றால், இந்தக் கேள்விகளிலிருந்துதான் தொடங்கவேண்டும்.

ஏனெனில், நாம் பேசிய சில வார்த்தைகளுக்காக மன்னிப்பு கேட்டுவிடலாம். ஆனால், பேச வேண்டிய நேரத்தில் பேசாமல் விட்டதற்காக யாரிடம் போய் மன்னிப்பு கேட்பது? சில நேரங்களில் சொல்லாமல் விட்ட ஒரு வார்த்தை, பல ஆண்டுகளாக உருவாக்கிய இடைவெளியை எப்படி அளப்பது? நாம் பேசாமல் விட்ட வார்த்தைகளை நாம் மறந்துவிடலாம்; ஆனால், அந்த வார்த்தைக்காகக் காத்திருந்தவர்கள்? அவர்கள் மறக்கவே மாட்டார்கள். அந்த மௌனம் அவர்களுடைய மனத்தில் இன்னும் ஆறாத காயமாக உயிரோடு இருக்கலாம்.

அதனால்தான், இன்றே பேச வேண்டியவர்களிடம் பேசிவிடுவோம். நம்மை நேசிப்பவர்களிடம் ‘நான் உன்னை நம்புகிறேன்’, ‘நீ தனியாக இல்லை’, ‘என்ன நடந்தாலும் பேசலாம்’, ‘நான் இருக்கிறேன்!’ என்று சொல்லத் தயங்கவேண்டாம். இந்தச் சிறிய வார்த்தைகள் ஒரு மனிதரின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மருந்தாக மாறும்.

சில காயங்களுக்கு மருந்துகள் தேவை; ஆனால், பல காயங்களுக்கு ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும் போதும் - ‘நான் இருக்கிறேன்!’ இந்த வார்த்தையைச் சொல்லவேண்டிய நேரம் கடந்துபோவதற்கு முன் சொல்லிவிடுவோம்.

ஏனெனில், வடுக்கள்... எல்லாம் கத்துவதில்லை; சில வடுக்கள் அமைதியாக அழுகின்றன. சில வடுக்கள் ஒரு வார்த்தைக்காகக் காத்திருக்கின்றன! ஆனால், சில வடுக்கள் இன்னமும் நம்மை நோக்கிப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன!

news
சிறப்புக்கட்டுரை
சூப்பர் எல் நினோ செயல்பாட்டிற்கான ஓர் எச்சரிக்கை

நமது தாய்ப்பூமி இதுவரை இல்லாத அளவிலான அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டு வருகிறது. முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிலான வெப்பம், அழிவை ஏற்படுத்தும் வெள்ளங்கள், வறட்சிகள், காட்டுத்தீ மற்றும் பிற தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள், காலநிலை அமைப்பு பெருகிய முறையில் நிலையற்றதாகி வருவதை எச்சரிக்கின்றன.

வெப்பமயமாதலின் ஒவ்வொரு கூடுதல் சிறு அளவும் மனித உயிர்களுக்கு ஏற்படும் அபாயங்களை அதிகரிக்கிறது; சமத்துவமின்மையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது. மேலும், சூழலியல் அமைப்புகளின்மீது அதிகரித்து வரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, காலநிலை நெருக்கடி என்பது வெறும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது உயிர்வாழ்வு, நீதி மற்றும் நமது பொதுவான எதிர்காலம் குறித்த கேள்வியாகும்.

பூமி சுமார் 450 கோடி ஆண்டுகள் பழமையானது; ஆனால், ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் (நவீன மனித இனம்) சுமார் 3 இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் தோன்றியது. வேளாண்மை சுமார் 10,000 முதல் 12,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கியது. இதன் மூலம் நிலையான மனிதக் குடியிருப்புகள் செழிக்கத் தொடங்கின. காலப்போக்கில், மனிதச் சமூகங்கள் இயற்கை வளங்களை அதிக அளவில் மாற்றியும் சுரண்டியும் வந்துள்ளன. தொழில்துறைப் புரட்சிக்குப் பின்னர் குறிப்பாக, புதைபடிவ எரிபொருள்களைப் பிரித்தெடுத்து எரிப்பதன் மூலம் இந்தச் சுரண்டலின் அளவும் வேகமும் மிகப்பெரிய அளவில் அதிகரித்தன.

பூமியின் புவியியல் வரலாற்றில் இயற்கைக் காரணிகளான விண்கல் மோதல்கள், எரிமலைச் செயல்பாடுகள் மற்றும் பெரிய அளவிலான காலநிலை மாற்றங்கள் போன்றவற்றால் ஏற்பட்ட ஐந்து முக்கியமான பேரழிவு, இன அழிவு நிகழ்வுகளை அறிவியலாளர்கள் அடையாளம் கண்டுள்ளனர்.

இன்று, மனிதச் செயல்பாடுகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவில் உயிரினப் பல்வகைமையை இழக்கச் செய்கின்றன என்று அறிவியலாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இந்த நெருக்கடி பெரும்பாலும் ஆறாவது பேரின அழிவு என விவரிக்கப்படுகிறது. நிலைத்தன்மையற்ற நுகர்வு, வாழிட அழிவு, மாசுபாடு, வளங்களின் அளவுக்கு மீறிய சுரண்டல் மற்றும் பசுமைக்குடில் வாயு உமிழ்வுகள் ஆகியவை இதற்கான முக்கியக் காரணிகளாகும்.

காலநிலை நெருக்கடி ஏற்கெனவே மனிதர்களுக்கும் சூழலியலுக்கும் தீவிரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. வெப்ப அலைகள், காட்டுத்தீ, வெள்ளங்கள், வறட்சிகள் மற்றும் மாறி வரும் மழைப்பொழிவு முறைகள் ஆகியவை சுகாதாரம், வாழ்வாதாரம், வேளாண்மை, நீர்ப்பாதுகாப்பு, உயிரினப் பல்வகைமை மற்றும் மீன்வளங்களை அச்சுறுத்துகின்றன. காலநிலை மாற்றம் சில தொற்று நோய்கள் பரவுவதற்கு ஏற்ற சூழ்நிலைகளையும் அதிகரிக்கக்கூடும். குறிப்பாக, சுற்றுச்சூழல் சீரழிவும் மனிதர்கள், வனவிலங்குகள் இடையேயான தொடர்புகளும் அதிகரித்து, வெளிப்பாட்டை உயர்த்தும் இடங்களில் இது நிகழலாம். ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இந்த நெருக்கடிகள், மனிதர்களின் நலனையும் பூமியின் நலனையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

உருவாகி வரும் எல் நினோ அச்சுறுத்தல்

இந்தப் பின்னணியில், 2026-ஆம் ஆண்டில் உருவாகி வரும் ‘எல் நினோ’ நிகழ்விற்குத் தீவிரக் கவனம் தேவை. ‘எல் நினோ’ என்பது மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் ஒரு காலநிலை நிகழ்வாகும். மத்திய மற்றும் கிழக்கு வெப்ப மண்டல பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதிகளில் கடலின் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிகரிப்பதுடன், வர்த்தகக் காற்று மற்றும் வளிமண்டலச் சுழற்சியில் ஏற்படும் மாற்றங்களும் இதனுடன் இணைந்திருக்கும். இந்த மாற்றங்கள் உலகின் பல பகுதிகளில் பல மாதங்களுக்கும், சில சமயங்களில் அதற்கும் மேலான காலத்திற்கும் மழைப்பொழிவு மற்றும் வெப்பநிலை முறைகளை மாற்றக்கூடும்.

உலக வானிலை அமைப்பு (WMO) தெரிவித்துள்ளபடி, ஆகஸ்டு 2026-க்குள் எல் நினோ உறுதியாக நிலைபெற்றிருந்தது. மேலும், அது தொடர்ந்து வலுப்பெறும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. WMO-வின் அண்மைய முன்னறிவிப்பு, ‘எல் நினோ’ பிப்ரவரி 2027 வரை நீடிக்கும் சாத்தியம் கிட்டத்தட்ட 100% எனக் குறிப்பிடுகிறது. இந்த நிகழ்வு 2026-ஆம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதியில் உச்சத்தை அடையும் முன் மிகவும் வலுவான நிலையை எட்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. செப்டம்பர் - நவம்பர் 2026 காலத்திற்கான முன்னறிவிப்புகள், நினோ 3.4 கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை மாறுபாடு சுமார் 3.6°C ஆக இருக்கும் எனக் காட்டுகின்றன. இருப்பினும், வட்டாரத் தாக்கங்கள் மாறுபடும்.

சொற்களைத் துல்லியமாகப் பயன்படுத்துவது முக்கியம். ‘சூப்பர் எல் நினோ’ என்பது பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சொல்லாகும். ஆனால், WMO இதை அதிகாரப்பூர்வ அறிவியல் வகைப்பாடாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. தற்போதைய நிகழ்வை ‘மிகவும் வலுவான எல் நினோ’ என்று குறிப்பிடுவதே பொருத்தமானது. மேலும், எல் நினோவின் வலிமை ஒவ்வொரு வட்டாரத்திலும் ஒரே அளவிலான தாக்கத்தைத் தானாகவே ஏற்படுத்தும் என்று பொருள்கொள்ள முடியாது. உள்ளூர் விளைவுகளையும், பிற காலநிலைக் காரணிகளையும் சார்ந்துள்ளன.

மிகவும் வலுவான எல் நினோ, மழைப்பொழிவு மற்றும் வெப்பநிலை முறைகளில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்படும் சாத்தியத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். உலகின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் தீவிர வெப்பம், வறட்சி மற்றும் கனமழைக்கான அபாயங்களும் அதிகரிக்கலாம். இந்தியப் பெருங்கடல் இருமுனை நிலை (Indian Ocean Dipole) போன்ற பிற காலநிலை இயக்கிகளுடனான தொடர்பு, வட்டாரச் சூழலின் தாக்கங்களை மேலும் மாற்றக்கூடும். எனவே, முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை, உள்ளூர் தயார்நிலை மற்றும் அறிவியல் அடிப்படையிலான திட்டமிடல் ஆகியவை அத்தியாவசியமானவை.

தற்போதைய நிலைமை நம்மிடையே அச்சத்தை உருவாக்கக்கூடாது; ஆனால், தயார் நிலையை உருவாக்கவேண்டும். அரசுகள், வெப்ப அலைகள், வெள்ளங்கள், வறட்சிகள், பயிர் இழப்புகள், நீர் பற்றாக்குறை, காட்டுத்தீ, பொதுச் சுகாதார அவசரநிலைகள், உயிரினப் பல்வகைமை இழப்பு மற்றும் மீன்வளங்களில் ஏற்படக்கூடிய பாதிப்புகளுக்கான தயார்நிலையை வலுப்படுத்தவேண்டும். உள்ளாட்சி நிர்வாகங்கள், முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள் பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களைச் சென்றடைவதை உறுதி செய்யவேண்டும். பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் பேரிடர் மீட்பு அமைப்புகள் நடைமுறைக்கு ஏற்ற அவசரத் திட்டங்களை வைத்திருக்கவேண்டும்.

சமூக மற்றும் தனிநபர் மட்டங்களில், நாம் தண்ணீரைச் சேமிக்கலாம்; மரங்களையும், உள்ளூர் சூழலியல் அமைப்புகளையும் பாதுகாக்கலாம்; தேவையற்ற ஆற்றல் நுகர்வைக் குறைக்கலாம்; வீணான நுகர்வைத் தவிர்க்கலாம்; காலநிலைத் தாக்கங்களைத் தாங்கக்கூடிய வேளாண்மையை ஆதரிக்கலாம்.

மிக முக்கியமாக, சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் அடிப்படையில் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளே என்பதை நாம் உணரவேண்டும். அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கொள்கைகள் அரசுகளும் நிர்வாகங்களும் மாறும்போது மாறக்கூடும்; ஆனால், சூழலியல் சேதம் பல தசாப்தங்களுக்கும், சில சமயங்களில் பல தலைமுறைகளுக்கும் நீடிக்கக் கூடும். நீர், மண், காடுகள், உயிரினப் பல்வகைமை மற்றும் நிலையான காலநிலை ஆகியவை சீரழிக்கப்படும்போது, மனித வாழ்வின் அடித்தளங்கள் பலவீனமடைகின்றன.

சூழலியல் மனமாற்றத்திற்கான ஓர் அழைப்பான காலநிலை நெருக்கடி, நமது கொள்கைகளை மட்டுமல்லாமல் நமது வாழ்வியல் முறையையும் மாற்றுமாறு நமக்குச் சவால் விடுக்கிறது. அளவுக்கு மீறிய நுகர்வைவிட போதுமான தன்மையையும், சுரண்டலைவிட பொறுப்பான பாதுகாப்பையும், தனிமனிதவாதத்தைவிட ஒற்றுமையையும் மதிக்கும் ஒரு பண்பாடு நமக்குத் தேவை.

காலநிலை நடவடிக்கை என்பது நீதிக்கான நடவடிக்கையாகவும் இருக்கவேண்டும்; ஏனெனில், உலக வெப்பமயமாதலுக்கு மிகக் குறைவாகப் பங்களித்தவர்களே அதன் விளைவுகளை மிகக் கடுமையாகச் சந்திப்பவர்களாகப் பல நேரங்களில் உள்ளனர்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
எடைத் தேர்தல்

அக்டோபர் ஆறாம் தேதி மதுராந்தகம் (தனி), தாராபுரம் (தனி) தொகுதிகளில் சட்டமன்ற இடைத்தேர்தல் நடைபெறவுள்ளன. 2026 - சட்டமன்றத் தேர்தலில் அ.தி.மு.க. இவ்விரு தொகுதிகளிலும் வென்றது. வெற்றி வேட்பாளர்கள் சட்டசபையைக் கூட எட்டிப் பார்க்காமல் எண்ணி இருபது நாள்களில் தங்கள் பதவியைத் துறந்தார்கள். ‘ஏன் பதவி விலகினார்கள்?’ என்ற கேள்விக்கு அவர்களிடமோ, எவரிடமோ பதில் இல்லை.

எதிர்க்கட்சிகள் இடைத்தேர்தல்கள் குதிரைபேர அரசியலின் பிரதிபலிப்பு என்கிறார்கள். இடதுசாரிகள், ‘பாரதிய சனதா கட்சியின் குதிரை பேரத்திற்கும், அ.தி.மு.க.-வின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பதவி விலகலுக்கும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன; அதைக் குதிரைபேரம் என்று உறுதியாகக் கூறமுடி யாது’ என வெளியிலிருந்து வழக்கம்போல் ஆதரவு தருகிறார்கள். இருப்பினும், ‘இந்த இடைத்தேர்தல் இயற்கையானது அல்ல;  திணிக்கப்பட்ட தேர்தல்’ எனவும் இடதுசாரிகள் வர்ணிக்கிறார்கள்.   

இடதுசாரி அணியான இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, இந்திய  கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் மற்றும் லெனினிஸ்ட்) கட்சிகள், இணைந்து புதிய கூட்டணியாகக் களம் காண்கிறார்கள். சில தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகளும் இவர்களுக்கு ஆதரவு தருகிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டு இடைத்தேர்தல் களத்தில் தி.மு.க. கூட்டணி, அ.தி.மு.க. கூட்டணி, த.வெ.க. கூட்டணி, ‘நாம் தமிழர்’ கட்சி என நான்கு அணிகளோடு, இடதுசாரிகள் என ஐந்து முனைப் போட்டி நடைபெறுகிறது. த.வெ.க. வினர் கடைசி இரண்டு நாள்களில் ஒரு தொகுதிக்கு ஒருநாள் என நடைபெறும் முதல் வரின் ‘மாஸ்’ பிரச்சாரத்தால் வெற்றி பெறுவோம் என அதீத நம்பிக்கையில் உள்ளார்கள்.

விதிவிலக்கு நிகழ்வுகளைத் தவிர்த்து, அண்மைக் காலங்களில் நடந்த இடைத்தேர்தல் வெற்றி என்பது, ஆளுங்கட்சிக்குச் சாதகமானது என்பதால், அந்தப் பொன் விதியை த.வெ.க.-வினர் முழுவதும் நம்புகிறார்கள். த.வெ.க. முன்னோடிகளுக்கு ஆளும் அரசு அறுதிப் பெரும்பான்மை பெறுவதில் இவ்விரு தொகுதிகளின் வெற்றி முக்கியம், என்பதால் ஆள், அம்பு, சேனை என வலுவாகக் களம் வருவார்கள்.

தி.மு.க.-வைப் பொறுத்தவரை, ஆளுங் கட்சியை அசைத்துப் பார்க்க கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவவிடமாட்டார்கள். ஐம்பது வாக்காளருக்கு ஒரு கழகப் பொறுப்பாளர் எனத் தங்கள் நுண் மேலாண்மைத் தேர்தல் பணிகளைத் தொடங்கிவிட்டார்கள். கடந்த தேர்தலில் தாராபுரத்தில் ஒன்றிய அமைச்சர் முருகனைத் தோற்கடிக்க சிறுபான்மையினர், தாழ்த்தப்பட்டோர் என மொத்த வாக்கு வங்கிகளைக் குறிவைத்து ஒருங்கிணைத்த முன்மாதிரியைப் பின்பற்றத்  தொடங்கிவிட்டார்கள்.

அ.தி.மு.க. வென்ற தொகுதியை விட்டுவிட முடியாது. இவ்விரு  தொகுதி இடைத்தேர்தல் வெற்றிகளும் கட்சித் தொண்டர்களுக்குப் புத்துயிர்  அளிக்கும் என்பதால் அ.தி.மு.க.வும் களத்தில் போராடும். மதுராந்தகம் தொகுதியைப் பொறுத்தவரை பாட்டாளி மக்கள் கட்சி வாக்குகள் அ.தி. மு.க.வை வெற்றிக்கோட்டிற்கு நகர்த்தும் என நம்புகிறார்கள். உள்கட்சிப் பூசல்கள் என்ற பின்னடைவை மறுக்க முயலாது எனப் பத்திரிகை நண்பர்கள் மெல்ல கூறுகிறார்கள்.

‘நாம் தமிழர்’ கட்சியின் தேர்தல் பிரச்சாரம், பொதுக் கருத்து உருவாக்கம், தமிழ் - தமிழர் என்பதில் களம் நெருப்பாய் இருக்கும். ஐந்தாவது அணியான இடதுசாரிகள் மற்ற பெரும் கட்சிகளின் அழுத்தங்களை மீறி கரையேறுவது கடினம்.

2026 - சட்டமன்றத் தேர்தலில் மதுராந்தகம் (தனி) சட்டமன்றத் தொகுதி வாக்குகளை ஆய்வோம்.

அ.தி.மு.க., தி.மு.க., த.வெ.க. என மூன்று அரசியல் கட்சிகளும் பத்தாயிரம் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் ஒன்றையொன்று மெதுவாகக் கீழ் இழுத்துள்ளன. ஆகவே கூட்டணிகள் மாற்றத்தால் எதுவும் நடக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

2026-சட்டமன்றத் தேர்தலில் தாராபுரம் (தனி) அ.தி.மு.க. வேட்பாளருக்கும், அடுத்து வந்த தி.மு.க. வேட்பாளருக்கும் 16,727 வாக்குகள் வித்தியாசம் உள்ளன. அடுத்த த.வெ.க. வேட்பாளர் வெற்றி வேட்பாளரைவிட  34,662 வாக்குகள் குறைவாகப் பெற்றுள்ளார். இப்பெரு வெற்றி வாக்குகளை எப்படி தி.மு.க. மற்றும் த.வெ.க. மெல்லத் தள்ளி முன்னேறும் என்பது பெருங்கேள்வியாகும்.

2026 - சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கும், அக்டோபர் மாதத் தேர்தலுக்கும்  ஏறக்குறைய ஆறு மாதங்கள் இடைவெளி உள்ளன. தமிழ்நாட்டு அரசியல் களத்தில் பெருங்கூட்டணியாக இருந்த  தி.மு.க., தே.தி.மு.க., கொங்கு நாடு மக்கள் கட்சி, மக்கள் நீதிமையம், இரு இஸ்லாமிய அமைப்புகள் எனத் தேர்தல் களத்தில் நிற்கிறது. அ.தி.மு.க. அணியோ, எந்த மாற்றங்களும் இல்லாமல் இடைத் தேர்தலில் பலம் காட்டுகிறது.

த.வெ.க.-வைப் பொறுத்தவரை ஆளுங்கட்சி என்ற அரசு இயந்திர பலத்தோடு காங்கிரஸ், விடுதலைச் சிறுத்தைகள், மறுமலர்ச்சி தி.மு.க., ஐ.யூ.எம்.எல்.ஏ. எனத் தன் புதிய கூட்டணியோடு இரு தொகுதிகளிலும் வென்றுவிடுவோம் என மார்தட்டுகிறார்கள்.

த.வெ.க. ஆட்சி அமைந்து நான்கு மாதங்கள் கடந்து, ஐந்தாவது மாதம் நடக்கிறது. இடைப்பட்ட இந்த நாள்களின் நாட்டு நடப்பைக்  காண்போம். மக்களின் முக்கியப் பிரச்சினை விலைவாசி உயர்வாகும். உணவுப் பொருள்களின் விலை 20 விழுக்காடு உயர்ந்துவிட்டது. விலைவாசி கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை என்பதே உண்மையாகும். 200 யூனிட் இலவச மின்சாரம் என்றாலும், மின் கட்டணம் இரு மடங்காகிவிட்டது என்ற பொதுமக்களின் குரல்களைப் பின்தள்ள இயலாது. மாநிலம் முழுவதும் பல மணிநேர மின்வெட்டு, குறைந்த அழுத்த மின்சாரம் என்ற புகார்களுக்கு விடிவு இல்லை என்பதே நடப்பாகும். கடந்த ஆட்சியில் நடந்த சட்டம்-ஒழுங்கை விமர்சித்த முதல்வர், இன்று அது சமூகம் சார்ந்த பிரச்சினை, தனிமனித ஒழுக்கம் சார்ந்தது, போதைப் பழக்க விளைவுகள் எனப் பின்வாங்குகிறார்.

விவசாயக் கடன் ரத்து, காவிரி நீரில் கர்நாட காவில் இருந்து உரிய பங்கைப் பெறாமல் விட்டது, மேகதாது அணை பிரச்சினை, முதல்வரின் உள்வட்ட நபர்களுக்கு அரசு பதவி வழங்கியது எனக் கடும் குற்றச்சாட்டுகளை த.வெ.க. அரசு எதிர்கொண்டுள்ளது. முதல்வர், அமைச்சர்கள், ஆளும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் மொழியறிவு, அடிப்படை அறிவு குறித்த சட்டசபை நிகழ்வுகள், வெறுப்பு அரசியல் என்ற வாதங்கள் அடுக்கப்படுகின்றது. நடைபெறுகிற இடைத்தேர்தல்கள் கூட குதிரைபேர அரசியலின் பின்விளைவு எனக் கண்டனங்கள் எழுகின்றன.

த.வெ.க. ஆட்சிக்கு வந்த பின்பு வரும் இடைத் தேர்தல் என்பதால் மாநில அரசின் மீதான மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையின் ‘எடைத் தேர்தலாகும்.’ ஆளும் தரப்பும் எதிர்தரப்பும் தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் தங்கள் தரப்பு நியாயங்களை வைக்கலாம். தேர்தல் சனநாயகத்தில் மக்களே இறுதி  எஜமானர்கள் என்பதால் அவர்கள் தீர்ப்பே இறுதித் தீர்ப்பாகும்.

ஒவ்வொரு குடிமகனும் தங்கள் வாக்கின் வலிமையை அறிந்து வாக்களித்தால், இந்திய சனநாயகம் வலிவும் பொலிவும் பெறும். அது இடைத் தேர்தல்களுக்கும் பொருந்தும்.

news
சிறப்புக்கட்டுரை
கரையைத் தேடும் ஓடங்கள்

மனித மனம், நீர்க்குமிழி போன்றது. ஆகவே அது எளிதில் உடைந்துவிடுகிறது. உடைந்த மனத்தின் வலிகள் கவிதை வரிகளாகின்றன:

எதிரில் வந்தால்..

எவரையும்,

ஞாபகம் வரக் கூடாது.

அந்த அளவிற்கு..

மறக்கவேண்டும்.

மனிதர்களை...’

இந்திய அளவில் 153 மில்லியன் மூத்த குடிமக்களின் அழுகுரல் இவ்வாறே ஒலிக்கிறது.  இந்திய மக்களின் 10 விழுக்காட்டினரான மூத்தோரின்  குரலைப் புறந்தள்ள இயலாது. 2036-இல் மூத்தோர் எண்ணிக்கை 20 விழுக்காடாக உயரும் எனப் புள்ளிவிவரங்கள் கூறுகின்றன. தமிழ்நாட்டிலும் கேரளத்திலும் தற்போதே 20 விழுக்காடு மூத்த குடிமக்கள் உள்ளனர். உலகில் முதலிடமாக மோனேகா நாட்டில் 37%, இரண்டாவதாக ஜப்பான் நாட்டில் 30% மூத்த குடிமக்கள் வாழ்கிறார்கள்.

மூத்தோரின்  பின்னணியில்...

‘மயக்கமா கலக்கமா?

மனத்திலே குழப்பமா?

வாழ்க்கையில் நடுக்கமா?’

என்ற பாடல் வரிகள், நடுக்கமாக ஒலிக்கின்றன.

எமது கல்லூரிப் பேராசிரியர் 44 ஆண்டுகளுக்கு முன் எம்மிடம் பகிர்ந்த  தகவல்கள் நினைவிலாடுகின்றன. தேசியத் தலைவர் ஒருவரை அவர் குறிப்பிடுகிறார். அந்தத் தலைவர் நாடாளுமன்றம், சட்டமன்றம் என இரண்டிலும் போட்டியிடுவார். வேட்பு மனுதாக்கல் செய்துவிட்டு, பிரச்சாரம் செய்யமாட்டார், வாக்கு கேட்கமாட்டார். ஆனால், அவர் போட்டியிட்ட அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் பிரமாண்ட வெற்றி பெறுவார். அவ்வளவு மக்கள் செல்வாக்கு மிக்கவர்.

மூத்த தலைவரான அவர், தன் கடைசி ஆறு ஆண்டுகளில் மனிதர்கள் எவரையும் சந்திக்காமல் தனிமையில் வாழ்ந்தார். அவர் இறந்த அன்று எனது பேராசிரியர் கண்ணாரக் கண்டதைக் கூறுகிறார்: “அன்றைய ஒருங்கிணைந்த மதுரை மாவட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் அழுது புலம்பி, தலைவிரிகோலமாய், பைத்தியம்  பிடித்தவர்கள் போல அலறி தெருக்களில் ஓடுவதைப் பார்த்தேன்.” இதுதான் மனித வாழ்க்கை. அந்த மாமனிதரின் வாழ்நாள்களின் இறுதிக் காலத்தில் தனிமையில் வாழ்ந்தார் என்பதே வரலாறு.

பல வேளைகளில், கோவை மாநகரின் செல்வச் செழிப்பிற்குக் காரணமான ஒரு வகுப்பு, பெரும் குடிமக்களைப் பத்திரிகைகளில் பெருந் தொழில் அதிபர்களாக வர்ணிக்கப்பட்ட பெருமக்களை அவர்களது வீட்டு முற்றங்களில் தனியே அமர்ந்திருக்கப் பார்த்திருக்கிறேன். ‘அவரா இவர்?’ என அதிசயம் அடைந்துள்ளேன். சில வேளைகளில், அவர்களிடம் பேசியிருக்கிறேன். ஒருமுறை ஒருவரது மகன் கூறினார்: “தம்பி, அப்பா வள... வளன்னு பேசுவார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க” என்றார்.

நான் வெளியே வந்து காரில் செல்லும்போது அவரிடம் திருப்பிக் கூறினேன்: “அண்ணா, இந்த கோயம்புத்தூரில் எல்லா பெரிய கம்பெனி பாகப்பிரிப்பிற்கும் பஞ்சாயத்து பேசியவருக்கும் பேச ஆள் இல்லாத நிலையா?” என்றேன்.

கிராமப்புறங்களில் இந்நிலைக்கு மாறுபட்ட  நிலையைக் காண்கிறோம். கிராமத் திண்ணைகளிலும் கிராமச் சத்திரங்களிலும் சிலுவைத் திட்டுகளிலும் ஆலய மண்டபங்களிலும் வயது வித்தியாசமின்றி மூத்தோரை முன்னிலையில்  வைத்து, ஊர் சபை நடப்பதை ஆச்சரியமுடன் பார்க்கிறோம். கிராமத்தில் மூத்தோரும் இளையோரும்  எந்தவித அழுத்தங்களும் இல்லாமல் மக்களுடன் கலந்திருப்பது வியப்பிற்குரிய வாழ்வியல்  நடைமுறையாகும். ஊருக்குப் புதிதாகச் செல்லும் நம்மை மூத்தோர் எளிதில் எதிர்கொள்தல், எளிதில் பேசுதல், பழகுதல் நடைமுறைக் கிராமம் சார்ந்த சமூக அமைப்பாகும்.

பெருநகரங்கில் இருந்ததுபோல, எல்லா சிறு நகரங்களும் நகரமயத்தில் மாறிவிட்டன. மனிதர்கள் தனித்தனி தீவுகளில் வாழ்கிறார்கள். நாகரிகம் என்ற பெயரில் ஒருவரையொருவர் அறிந்துகொள்ளவோ, புரிந்து வாழவோ விரும்புவதில்லை.

ஒரு நாளில் மும்பை மாநகரில் ஒரு புகழ்பெற்ற அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் இவ்வாறான உரையாடலைக் கேட்டேன். அடுத்த வீட்டுப் பெண்மணி ஓராண்டுக்குப் பின் பக்கத்து வீட்டிற்கு ஏதோ தகவல் அளிக்க வருகிறார். அவர் சென்ற பின் அக்குடும்பத் தலைவியும் குடும்பத் தலைவரும், ‘வந்தது பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணா? அல்லது அவரது அம்மாவா?’ என ஐயப்பட்டார்கள். நாம் கேட்டோம், “ஒரு வருடமாக உங்களுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் யாரைத் தெரியும்?” என்றோம். அவர்கள் கூறிய பதில்: “அந்த வீட்டுத் தாத்தாவை மட்டும் தெரியும்.”

நாமே 25 வருடங்களுக்கு முன் தெருவில் வசிப்போர் அனைவரையும் அறிவோம். இன்று நாம் பக்கத்து வீட்டு மனிதர்களைக் காணும்போது சிறு புன்னகையால் கடப்பது பழக்கமாகிவிட்டது. வீட்டுப் புதுப்பித்தலில், இடிபட்ட எம் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து, ஆயிரமாயிரம் கதைகள் பேசிய எம் தெருப் பெண்கள் என் அம்மாவைப் போலவே மாயமாகி விட்டார்கள், மறைந்துவிட்டார்கள்.

ஒரு காலத்தில் எம் தெருவில் 100 வீடுகள், ஒரே குடும்பமாக உண்டு, உறங்கி, திருவிழாக்கள் கொண்டாடிய வசந்த காலங்கள் எங்கேயெனக் கண்ணீரோடு தேடுகிறேன். காலங்கள் ஓடுவதில்லை, பறக்கின்றன. மனிதர்கள் சமூக அமைப்பில் இருந்து விலகிவிட்டார்கள். குடும்பங்கள் என்ற எல்லைக்குள், ஒரு  வட் டத்தில் அடைந்துவிட்டார்கள்.

காலத்தே மனம் சக மனிதர்களைத் தேடுகிறது,  பொருள் தேடிய, செல்வம் தேடிய, புகழ் தேடிய பயணம் வயது மூப்பால் தடையாகிறது. மனம் அமைதியைத் தேடுகிறது. அமைதியில் பெற்ற ஆற்றலை முதிய மனம் மறுக்கிறது. மனிதர்களின் அரவணைப்பை, அன்பை, ஆறுதல் வார்த்தைகளை, ஆழமான, கனிவான உரையாடல்களை விரும்புகிறது.

எல்லா முதுமையின் கேள்விகளுக்கும் பதில் திருவிவிலியத்தில் புதைந்து விரிகிறது. காலங்கள் குறித்த சபை உரையாளரின்  நிலையாமை, இயலாமை குறித்து  நினைவிற்கு வருவது தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாகும்.

‘அன்பிற்கு ஒரு காலம்

வெறுப்பிற்கு ஒரு காலம்

போருக்கு ஒரு காலம்

அமைதிக்கு ஒரு காலம்!’

தினமும் நடைப்பயிற்சியின் போது அரண்மனை போன்ற வீடுகளின் முன் ஒரு முதியவரையோ, மூதாட்டியையோ பல வீடுகளில் காண்கிறேன். அவர்கள் எந்தவிதச் சலனமுமின்றி வெறுமையாகப் பொதுவில் கண்களை மூடி சலனமின்றி அமர்ந்திருப்பதைக் காண்கிறேன். பல வேளைகளில், அவர்களது சிரிப்பு, அவர்களது குரல் எப்படி இருக்குமென யோசித்திருக்கிறேன். அவர்கள் சக மனிதர்களின் முகம்கூட காண மறுக்கிறார்கள். விழிக்கு விழி பார்ப்பதைத் தவிர்க்கிறார்கள்.

பல வருடங்களாக இவ்வாறான இருபதிற்கும் உள்பட்ட மூத்த குடிமக்களைப் பார்க்கின்றேன். அதில் சிலரைச் சோகமுடன் காண்கிறேன். ஒரேயொரு பெரியவர் மட்டும் புன்னகை செய்து தலையாட்டுவதைத் தினமும் இரசிக்கிறேன். அவர் அங்கு அமர்ந்திருக்காத நாள்களில், மறுமுறை பார்க்கும் வரை யாரிடம் அவரைப் பற்றிக் கேட்பது எனப் பதற்றப்படுகிறேன்.

மூத்த குடிமக்களுக்காக ‘சுமைதாங்கி’ திரைப்படத்தில் கவிப்பேரரசு கண்ணதாசன் அவர்களின்  பாடல் வரிகளைச் சமர்ப்பிக்கிறேன். இது என் மனம் படும் பாடுகளையும் சேர்த்து மூத்தோருக்கு ஆறுதலாக,  தேற்றுதலாக, அரவணைப்பாக அமையும் எனக் கருதுகிறேன்.

‘வாழ்க்கை என்றால்

ஆயிரம் இருக்கும்.

வாசல்தோறும்

வேதனை இருக்கும்.

வந்த துன்பம் எதுவென்றாலும்...

வாடி நின்றால்

ஓடுவது இல்லை!’

பிறகு என்னதான் செய்ய முடியும்? பாடல் வரிகளே பதில் சொல்கின்றன.

‘எதையும் தாங்கும்

இதயம் இருந்தால்

இறுதி வரை

அமைதி இருக்கும்.’

அமைதியை வைத்து என்ன செய்ய முடியும்? அமைதியை எப்படித் தேடுவது?

‘நாளைய பொழுதை

இறைவனுக்கு அளித்து...

நடக்கும் வாழ்வில்

அமைதியைத் தேடு!’