அதிகாலையில் பெரும்பாலான வீடுகளில் இன்னும் விளக்குகள் அணைந்திருக்கின்றன. கதவுகளுக்குப் பின்னால் உறக்கம் நீடிக்கிறது. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் நாள் மட்டும் ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டது. அவர் தன் குழந்தைகளுக்கும் கணவருக்கும் தேவையான உணவைத் தயார் செய்கிறார்; பின்னர் மற்றொரு வீட்டின் கதவைத் திறக்கிறார். அங்கே அவருக்காகக் காத்திருப்பவை பாத்திரங்கள், துணிகள், துடைப்பம், தரை, சமையலறை. அந்த வீட்டின் சுவர்களுக்குள் அவருடைய உழைப்பு முழு நாளும் தெரிகிறது.
ஒரு
வீட்டின் விடியல், அடுக்களையில் இருந்து எழும்பும் பாத்திரங்களின் ஓசையோடுதான் தொடங்குகிறது. ஆனால், அந்த ஓசையை எழுப்பும் கரங்கள் யாருடையவை? தன் சொந்த வீட்டின் அடுப்பு எரிய வேண்டும் என்பதற்காக, அடுத்தவர் வீட்டு அழுக்குகளையும் சுமைதாங்கிபோலத் தாங்கும் பெண்களின் கதையை நாம் எப்போதாவது உற்றுநோக்கியிருக்கிறோமா?
சுவர்களுக்கு
வண்ணம் பூசும் மனிதர் தங்களின் வசிப்பிடத்தை வண்ணமயமாக வைப்பதில்லை; தலையைப் பிளக்கும் வெயிலில் இளநீர் விற்கும் பெரியவர் தன் தாகத்திற்கு ஒரு சொட்டு இளநீரைக் குடிப்பதில்லை; தெருவோரத்தில் நின்று பிறரின் காலணிகளைத் தைக்கும் தாத்தா, தன் கால்களுக்கு ஒரு நல்ல செருப்பை அணிந்துகொள்வதில்லை. அதேபோல், பிறர் வீடுகளை மிளிரவைக்கும் பெண்களின் வாழ்க்கை, எப்போதும் நிழல் உலகத்திலேயே கழிந்துபோகிறது.
சமூகத்தின்
கண்களுக்கு இவர்கள் வெறும் ‘வேலைக்காரி’ என்ற
இழிவான சொல்லாலோ அல்லது ‘வேலைக்காரிகள்’ என்ற
ஒற்றை வரையறைக்குள்ளோ சுருக்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். ஆனால், இந்த அடைமொழிகளுக்குப் பின்னால், ஒரு பெருங் கடலெனக் கொந்தளிக்கும் கண்ணீரும் தியாகமும், சொல்ல முடியாத அவமானங்களும் மறைந்து கிடக்கின்றன. ‘வீட்டுப் பணியாளர்கள்’, ‘அகப்பணியாளர்கள்’ அல்லது
‘இல்லப் பராமரிப்பாளர்கள்’ என்ற
மரியாதைக்குரிய மாற்றுப் பெயர்களால் இவர்களை அழைக்கும் பக்குவம் இன்னும் நம் சமூகத்திற்கு முழுமையாக வரவில்லையே!
விடியற்காலை
ஐந்து மணிக்கே தன் பிள்ளைகளுக்குக் கஞ்சியோ பழையதோ ஊற்றிவிட்டு, அரக்கப்பரக்க ஓடும் இவர்களின் கால்களில் அவசரம் மட்டுமே இருப்பதில்லை; தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவேண்டிய பெரும் பொறுப்பும் உந்தித்தள்ளுகிறது. இவர்கள் பிறர் வீடுகளின் கதவுகளைத் தட்டும்போது, உண்மையில் வாழ்வாதாரத்திற்கான நம்பிக்கையின் கதவுகளையே தட்டுகிறார்கள்.
‘நாலு வீட்ல வேலை செய்கிறாங்க; நல்ல சம்பளம் கிடைக்குதே!’ என்று சிலர் நினைக்கலாம். ஆனால், மற்றொரு கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டும். ஆனால்,
இவர்கள் மிக வசதியானவர்களாக, பொருளாதார நிறைவு உள்ளவராக இருந்தால் அடுத்தவர் வீட்டு எச்சில் பாத்திரங்களைக் கழுவவும், அழுக்குத் துணிகளைத் துவைக்கவும் ஏன் வரப்போகிறார்கள்? இவர்கள் வேலை செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால், ஏன் வேலை செய்கிறார்கள்? என்பதைப் பார்க்கிறோமா? வறுமையும் குடும்பச்சூழலும், வேறு வழியற்ற நிர்ப்பந்தமுமே இவர்களை இந்த வேலைக்குத் தள்ளுகின்றன என்பதைச் சமூகம் உணர மறுக்கிறது.
‘உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியம்’ என்பது நவீனப் பொருளாதாரத்தின் கோட்பாடு. ஆனால், வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு இந்த உலகளாவிய கோட்பாடு முற்றிலும் மறுக்கப்படுகிறது. நாளின் பெரும் பகுதியை அடுத்தவர் வீட்டில் கூட்டி, பெருக்கி, பாத்திரம் கழுவி, துணி துவைத்து, சமைத்துக் கழிக்கும் ஒரு பெண் பெறுகின்ற மாத ஊதியம் அவர்களின் அடிப்படை மருத்துவச் செலவிற்குக் கூடப் போதாதது என்பதுதான் உண்மை. தன் உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் வலிக்கும் வரை உழைத்துவிட்டு, மாலை நேரத்தில் சோர்வோடு திரும்பும் அந்தப் பெண்ணுக்கு, தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்குச் செலவழிக்க எஞ்சியிருப்பது மன அழுத்தமும், தீராத
உடல் நோய்களும் மட்டுமே.
‘நாங்கள் உழுவோம்; நாங்கள் விதைப்போம்;
பசி
மட்டும் எங்களுக்கா?
நாங்கள்
கட்டுவோம்; நாங்கள் செப்பனிடுவோம்;
இருள்
மட்டும் எங்களுக்கா?’
- அடுத்தவர்
வீடுகளை மிளிர வைக்கும் இல்லப் பணியாளர்களின் சொந்த வாழ்க்கை இருளிலேயே கழிவதை கவிஞர் இன்குலாப் தனது கவிதை வரிகளில் உணர்ச்சிப்பெருக்குடன் பதிவு செய்கிறார்.
சுயமரியாதை
என்பது ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உரித்தானது. ஆனால், வீட்டுப் பணியாளர்களின் உழைப்பும் நேர்மையும் காலங்காலமாகச் சந்தேகிக்கப்படுவதும், ஒரு பொருள் காணாமல் போனால் முதல் குற்றவாளியாகப் பார்க்கப்படுவதும் அவர்களின் சுயமரியாதையைச் சிதைக்கின்றன. எத்தனை ஆண்டுகள் உண்மையாகவும் நேர்மையாகவும் உழைத்திருந்தாலும், ஒரே ஒரு கணத்தில் அவர்கள் அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள். மனிதர்களாகக்கூட மதிக்கப்படாமல், இழிவையும் அவமானத்தையும் தாங்கி அவர்கள் சிந்தும் கண்ணீருக்கு விலை கிடையாது. தன் நேர்மையும் கற்பும் சந்தேகிக்கப்படும் போது, அவர்கள் விழுங்கும் கண்ணீர்த்துளிகளை எந்த அளவையாலும் அளக்க முடியுமோ?
அண்மையில்
ஒரு வசதியான வீட்டில் வேலை பார்க்கும் ஓர் அம்மாவிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் கூறிய ஒரு வார்த்தை கண் கலங்கச் செய்தது: “நான் வேலை செய்யுற வீடுகள்ல பிரியாணியோ, நல்ல சாப்பாடோ கொடுத்தாகூட அங்கே வச்சு சாப்பிடவே மாட்டேன்; ஏன்னா, நான் இங்கே உட்கார்ந்து பிரியாணி சாப்பிடும்போது, என் பிள்ளைக வீட்ல பழைய சோறு சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருப்பாங்க. என் பிள்ளைக பட்டினியா இருக்கும் போது, என்னால மட்டும் எப்படி இங்கே வயிறாரச் சாப்பிட முடியும்?” என்றார். இதுவே தாய்மையின் மகத்தான வெளிப்பாடு! ஆழமான வலிகள்!
அடுத்தவர்
வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு அன்போடு பாலூட்டி, உணவூட்டி, அவர்களைத் தாலாட்டி வளர்க்கும் வீட்டுப் பணிப்பெண்கள், தன் சொந்தப் பிள்ளைகள் பசியோடு தூங்குவதைக் கண்டு இரவில் கலங்குவது எத்தனை பெரிய கொடுமை? வளர்ப்பு நாய்க்கு அன்போடு அளிக்கப்படும் எஞ்சிய பிரியாணி உணவைக்கூட, தன் வீட்டிலிருக்கும் பசிதாங்கும் பிள்ளைகளுக்குக் கொண்டுபோக முடியாத கொடுமையான தண்டனையை என்னவென்று சொல்வது? தாயுள்ளம் என்பது எல்லாருக்கும் ஒன்றுதான்; ஆனால், வறுமை அந்தத் தாயுள்ளத்திற்கு எல்லைகளையும் தடைகளையும் விதித்துவிடுகிறது.
அதேவேளையில்,
நாணயத்தில் மற்றொரு பக்கம் இருப்பதுபோல, சில வீடுகளில் வீட்டு வேலை செய்பவர்களைத் தன் சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினராகவே கருதி, மிகுந்த மரியாதையுடனும் அன்போடும் நடத்தும் மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ‘அம்மா வாங்க, உட்காருங்க’ என்று
அன்போடு உபசரித்து, அவர்களின் குடும்பத் துயரங்களில் தோள் கொடுக்கும் அந்தச் சில நல் உள்ளங்களால்தான் இந்தச் சமூகத்தில் இன்னும் மனித நேயம் மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
நாம்
அணியும் சுத்தமான ஆடைகளுக்குப் பின்னாலும், நாம் வாழும் தூய்மையான வீடுகளுக்குப் பின்னாலும் மறைந்திருக்கும் இந்த முகமற்ற மனிதர்களின் கண்ணீர்த்துளிகளை நாம் அங்கீகரிக்கவேண்டும். அவர்கள் கோருவது பிச்சையையோ, பரிதாபத்தையோ அல்ல; தங்கள் உழைப்பிற்கான நியாயமான மரியாதையையும், மனிதத்தன்மையோடு கூடிய அணுகுமுறையையும் மட்டுமே.
வாழ்க்கை
நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப்பெரிய பாடம் ஒன்றுதான்: மனிதரை அவர்களின் தொழிலால் மதிப்பிடாதீர்கள்; அவர்களின் உழைப்பால் மதியுங்கள். பிறர் உழைப்பைச் சுரண்டுவதும், அவர்களை இழிவாகப் பார்ப்பதும் நாகரிகச் சமூகத்தின் அடையாளம் அல்ல; வீட்டுப் பணியாளர் நம்மைவிடக் குறைந்தவர் அல்லர்; அவர் வேறு ஒரு பொருளாதார நிலையில் வாழும் மனிதர். தொழில் ஒருவரின் மதிப்பை நிர்ணயிப்பதில்லை. ஒரு மனிதர் செய்யும் வேலை சிறியதாக இருக்கலாம்; அந்த மனிதர் ஒருபோதும் சிறியவர் அல்லர்; இதை குழந்தைகளுக்கும் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும். வீட்டுப் பணியை ‘பெண்களின் வேலை’ என்று கூறாமல், ‘வீட்டின் பொறுப்பு’
என்று கூறவேண்டும். அப்போதுதான் அடுத்த தலைமுறை, பணியையும் மனிதரையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கும்.
வீட்டுப்
பணியாளர்களுக்குச் சம்பளம் தருவதோடு நம் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. அவர்களை மரியாதையுடன் நடத்துவது, அவர்களின் உடல்நிலை, சோர்வு மற்றும் தனியுரிமையைக் கவனத்தில் கொள்வதுடன், அவர்களின் குழந்தைகளையும் அன்போடு அணுகுவதே உண்மையான மனித நேயமாகும். நாம் வாழும் வீடு தூய்மையாக இருப்பது போலவே, நம் மனமும் கருணையால் தூய்மையாக இருக்கவேண்டும். உழைப்பையும் நேர்மையையும் மட்டுமே மூலதனமாகக் கொண்ட இந்த எளிய மனிதர்களின் துயரத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்குரிய சம உரிமையையும் தகுந்த
மரியாதையையும் நாம் வழங்கும் நாளில்தான் நமது பண்பாடும் நாகரிகமும் முழுமை பெறுகின்றன.
‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’- பேச்சுப் போட்டிக்கான தலைப்பு இது. தலைப்பை வாசித்தவுடனே மனத்தில் ‘சில்’லென்று ஒரு சுகமான உணர்வு. மனம் இலயித்துப் போனது. ‘ஆகா! என்ன ஓர் அருமையான பாடல் வரி! இந்தப் பாடல் வரிக்கே இத்தனை மகிழ்ச்சியா? மாலை நேர விளையாட்டு அளவில்லா மகிழ்ச்சி தருமா?’ உடனே வடிந்தது மகிழ்ச்சி. காலைக்கும் மாலைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத உலகில்தான் குழந்தைகளாகிய நாங்கள் வாழ்கிறோம்.
விடியற்காலை
ஐந்து மணியின் இருட்டான நேரத்தில் கண்விழித்து, கணக்குச் சிறப்பு வகுப்பிற்குப் போகவேண்டும். ஆறரை ஆகிவிட்டதா... எடுடா ஓட்டம்... இயற்பியல் வகுப்பிற்கு. ஏழு முப்பதிற்கு வீட்டிற்கு வருவதுதான் தெரியும்; எட்டு முப்பதிற்குப் பள்ளிக்கூட வாசலில் நிற்கவேண்டும். மாலை 5.30-க்கு வீடு திரும்புகையில் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள்.
‘போட்டியான உலகமடா! மகனே, மகளே... ஓடு ஓடு’ என்று துரத்தும் பெற்றோர். மாலை நேரம் மீண்டும் சிறப்பு வகுப்புகள் முடிந்து வீடு திரும்புகையில், காலையில் தூக்கக் கலக்கத்தில் பார்த்த வீட்டு உறுப்பினர்கள் மங்கலாகத் தெரிவர். அதே தூக்கக் கலக்கத்தோடு படுக்கையில் வீழ்ந்தால் மறுநாள் காலை 4.30-க்குக் கண் திறக்கும். இதுதான் இன்றைய குழந்தைகளின் பரிதாப நிலை.
குழந்தைப்
பருவ விளையாட்டுகளைத் தொலைத்து, மகிழ்ச்சியைப் புதைத்து, எங்களின் ஆளுமைப் பண்புகளை மறந்து, கட்டாயத்தின் பேரில் எங்களது ஆசைகளைத் துறந்த இளம் பருவத் துறவிகள்தாம் நாங்கள்.
இன்று
மட்டும் பாரதி தாத்தா இருந்திருந்தால் ‘நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலை கெட்ட மாந்தரை நினைத்து விட்டால்’
என்று மீண்டும் தலையிலடித்துப் பாடியிருப்பார். பேச்சுப் போட்டிக்கான கருத்தைச் சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன்.
‘ஓடி விளையாடு பாப்பா - நீ
ஓய்ந்திருக்கலாகாது
பாப்பா
கூடி
விளையாடு பாப்பா - ஒரு
குழந்தையை
வையாதே பாப்பா!’
என்ற
பாடல் வரிகளைப் பாடிப் பார்த்தேன். எதற்காக பாரதி தாத்தா இப்படிப் பாடினார்?
ஓடி
விளையாடு - உன் உடல் ஆரோக்கியம் பெருகும். கூடி விளையாடு - நீ கற்றுக்கொள்ளும் செய்திகள் ஏராளம்
ஏராளம். குழந்தையை
வையாதே - விட்டுக்கொடு, வளைந்து கொடு என்று தனிப்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தையின் உடல் ஆரோக்கியமும், ஆளுமைப் பண்புகளும் விளையாட்டுகளில் உள்ளன என்பதை பாரதி தாத்தா நான்கு வரிகளில் கூறிவிட்டார். ஆனால், இன்றைய பெரியோர் இதை மறந்தும் மறுத்தும் போனார்கள்.
குழந்தைப்
பருவக் கனவுகளை,
மகிழ்ச்சியை எவ்வளவோ தொலைத்துவிட்டோமே என்று நினைக்கையில் கண்ணீர் பெருகியது. என் கண்ணீரை நான் துடைக்கும் முன், ஒரு கை வந்து கண்ணீரைத்
துடைத்தது. திரும்பிப் பார்த்தால் பாரதி தாத்தா. ‘தாத்தா’ என்று ஆரத் தழுவினேன். ‘வா என்னோடு’ என்று என்னைக் கூட்டிச்சென்றார். குதூகலமாய்ப் பிள்ளைகள் விளையாடும் ஒரு மைதானத்திற்குக் கூட்டிச்சென்றார். “போ, மாலை முழுவதும் விளையாடு; போய் விளையாடு”
என்றார் மீசையை முறுக்கியபடி.
நொண்டி
விளையாடும் இடத்திற்குச் சென்றேன். ஒரு காலில் நின்றுகொண்டு நொண்டி, நொண்டி பிறரைத் தொட்டு வெளியேற்ற வேண்டும். உடல் வியர்க்க விளையாடித் திரும்பும் போது ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’
என்ற குரல்கள் என்னைக் கவர்ந்தன. பாரதி தாத்தாவைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். “ம்... போய் விளையாடு”
என்று தலையாட்டினார். பூக்களின் பெயர் கூறி, கேள்விகள் கேட்டு பலப்பரீட்சை விளையாட்டாய் விளையாடித் திரும்புகையில்
கண்ணாமூச்சி, ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி, பாண்டி, தாயம், பல்லாங்குழி என விளையாடிக் களைத்துப்போய்
பாரதி தாத்தா கரங்களைப் பிடித்தபோது, “ஆசை தீர விளையாடினாயா?” என்று கேட்டார். மூச்சு வாங்க “ஆமாம் தாத்தா” என்று மகிழ்ச்சியாய்க் கூறினேன்.
“ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் நீ என்ன கற்றுக்கொண்டாய்
சொல்?” என்று கேட்டார்.
“நொண்டி விளையாட்டில் ஒரு காலை இழந்த மனிதர்களை நினைத்தேன்; ஆனாலும், இழந்ததை நினைக்காது, இருப்பதில் சாதிக்கலாமே என்ற மனவலிமை வந்தது. ‘பூப்பறிக்க வருகிறோம்’
குழு ஒற்றுமையையும் நம் உடல் உறுதியையும் உணர்த்தியது.‘கண்ணாமூச்சி’குறிக்கோளை
அடையும் விவேகத்தையும், ‘ஒரு குடம் தண்ணீர் ஊற்றி’ விளையாட்டுச் சுறுசுறுப்பையும், ஆடு புலி ஆட்டம் என்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளும் பயிற்சியையும், பல்லாங்குழி, ‘ஒத்தையா? இரட்டையா?’ விளையாட்டுகள் மனத்தால் கணக்கிடும் அறிவுக் கூர்மையையும் வளர்க்கின்றன” என்றேன்.
“இப்படி வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்துப் பண்புகளையும் கற்றுத் தருவதால்தான் மாலை முழுவதும் விளையாட்டைப் பழக்கப்படுத்திக்கொள்ளு பாப்பா என்று பாடினேன்”
என்றார் பாரதி தாத்தா. இறுதியில் “நீ தற்போது கற்கும்
கல்வி இதையெல்லாம் கற்றுத் தருகின்றதா?” என்று கேட்டார்.
“தாத்தா,
இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் எங்கள் சமுதாயப் பெரியவர்களிடம் அல்லவா கேட்க வேண்டும்?” என்றேன். அவரும் சிரித்துக்கொண்டே என்னைத் தட்டிக்கொடுத்தபடி விடைபெற்றார்.
பாரதி
தாத்தா சென்ற பிறகு சிந்தித்தேன். இன்றைய கல்வித் திட்டத்தில் விளையாட்டிற்கான நேர ஒதுக்கீடு மிகக் குறைவே. விளையாட்டின் மூலம் கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள் ஏராளம். ஆனால், இன்று அதற்கான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதில்லை. அதனால்தான் இன்றைய குழந்தைகள் மின்னணு விளையாட்டுகளில் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இதனால் உடல் ஆரோக்கியம் மட்டும் கெடுவதில்லை; சிந்தனையைச் சிதைக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். குழந்தைகளுக்கே உரிய குழந்தைத்தனத்தை, குழந்தைப் பருவத்திற்குரிய விளையாட்டுகளை, மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்ததால்தான் இன்றைய குற்றவியல் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் பல குழந்தைகள் கைதிகளாய்
உருவாகும் பரிதாப நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.
ஆம்,
இன்று மாலை நேர விளையாட்டுகள் சாலைகளிலும் இல்லை, பள்ளிகளிலும் இல்லை. இன்றைய கல்விக்கு ஒரே ஓர் இலக்கு மட்டுமே - அது
மதிப்பெண்! கடிவாளமிட்ட பந்தயக் குதிரைகளாகக் குழந்தைகளைக் கல்வித்திட்டம் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
மன
இறுக்கத்தைக் களைந்து, உடல்-உள்ள ஆரோக்கியத்தைத் தந்து, சகோதரத்துவத்தையும் மனவுறுதியையும் அறிவையும் வளர்க்கும் மாலை நேர விளையாட்டைக் குழந்தைகளின் நல் வாழ்விற்காக, சமுதாய மேன்மைக்காகக் கல்வித் துறையும் பெரியவர்களும் பொறுப்பேற்று ‘மாலை முழுவதும் விளையாட்டு’ என்ற பாரதி தாத்தாவின் வரிகளுக்கு மதிப்பளிப்பதே குழந்தைகள் நலனில் நாம் செலுத்தும் உண்மையான அக்கறை.
குழந்தைகளைக்
குழந்தைகளாய் பார்ப்போம். அப்பருவத்திற்கே உரிய தன்மைக்கு மதிப்பளிப்போம்; நாளைய நாட்டின் நல்ல தலைவர்களாய் குழந்தைகள் வலம்வர, இன்று
அதற்கான மதிப்பீடுகளை விளையாட்டின் வழி கற்றுக்கொடுக்க உறுதி
கொள்வோம்.
குழந்தைகள் இறைவனால் கொடுக்கப்பட்ட பெருமைக்குரிய கொடை! வெள்ளை மனமும், பிள்ளை குணமும் கொண்ட குழந்தைகளை அன்பு செலுத்தாதவர் உண்டோ? தாயின் கருவில் உருவாகிப் பிறக்கும் அனைத்துக் குழந்தைகளும் நல்ல குழந்தைகள்தாம். பெற்றோரின் வாழ்வு நெறிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே அவர்கள் வாழக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
•
அன்பாக, நல்ல வார்த்தைகளைப் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தல்;
• பிறரை மதித்து, பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தால் வெற்றி நிச்சயம் என்று அறிவுறுத்தல்;
•
தனிமைச் சூழலைத் தவிர்க்க பயத்தை நீக்கி, துணிவை மேற்கொள்ளல்;
• போட்டி, பொறாமை குணங்களைத் தவிர்த்து, விட்டுக்கொடுத்து வாழ்தல்;
• வாழ்வில் உற்சாகத்துடனும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருப்பதோடு, தன்னைப் படைத்த இறைவனுக்கு நன்றி கூறுதல்...
மேற்கண்ட
குணங்களைக் குழந்தைகளுக்குப் பெற்றோர் அளிப்பதோடு, குழந்தைகளின் ஆர்வத்தையும் அனுபவத்தையும் ஆசைகளையும் அணுகுமுறைகளையும் மனநிலையையும் அறிந்து, அவர்களது கனவுகளை நனவாக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். குழந்தைகளின் மனத்தில் விதைக்கும் விதைதான் வளர்ந்தபின் சிறந்த பயனைத் தரும். ஐ.நா.வின்
‘யுனிசெஃப்’ எனும்
குழந்தைகள் நல அமைப்பு, நவம்பர்
20 ‘உலகக் குழந்தைகள் தினம்’ என அறிவித்துள்ளது. இந்தியாவின் மறைந்த
முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு குழந்தைகளின் மீது காட்டிய அன்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாக அவரது பிறந்த தினமான நவம்பர் 14-இல் இந்தியாவில் குழந்தைகள் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது.
சாதி,
பொருளாதாரம் அடிப்படையில் தாழ்நிலையில் உள்ளவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், ஓரம்கட்டப்பட்டவர்கள் ஒரு விதத்தில் சிறியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.
‘சிறியோரை மேம்படச் செய்தால் பின்பு தெய்வம் எல்லாரையும் வாழ்த்தும்’ என்கிறார் மகாகவி பாரதியார்.
‘என்ன சாதிக்குப் பிறந்தோம் என்பது மூடத்தனம்;
என்ன
சாதிக்கப் போகிறோம் என்பதே மூலதனம்.
“நான் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டேனோ அதையும், நான் எதற்காக உயிர் வாழ்கிறேனோ அதையும் செய்யத் தொடங்காமலிருக்க என்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்றார் மார்க்ஸ் அவுரேலியஸ்.
சில
குழந்தைகள் பெற்றோரால் புறக்கணிக்கப்பட்டு குப்பைத் தொட்டிகளிலும் முட்செடிகளுக்கிடையிலும் எறியப்பட்டு அநாதைகளாக ஆக்கப்படுகின்றனர். அநாதை இல்லங்களில் சேர்க்கப்பட்டு நல்லவிதமாக வளர்க்கப்படும் குழந்தைகளும் உண்டு; தெருவோரங்களில் தானாக வளரும் குழந்தைகளும் உண்டு. இவர்கள் வளரும்போது பிறப்பின் பெருமையை அறிந்து, நல்லவர்களாக வாழ்பவர்கள் சிலர்; பிறப்பின் பெருமையை அறியாமல் தீயவர்களாக வாழ்பவர் சிலர்.
உரோமாபுரி
ஓவியர் ஒருவர் கள்ளங்கபடமற்ற முகத்தையுடைய ஒரு சிறுவனைக் கண்டறிந்து, அவனைப் படம் வரைந்து அதை விற்றுச் செல்வரானார். அப்படத்திற்கு எதிரான அயோக்கியனான ஒருவன் படத்தை வரைய எண்ணி, சிறைச்சாலைக்குச் சென்று தேடும்போது ஒருவன் முகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்த பின், அவனிடம் முன்பு வரைந்த சிறுவன் படத்தைக் காட்டியபோது அவன், “இது நான்தான்; நான் அயோக்கியனாக மாறுவதற்கு தீய நண்பர்களின் சகவாசமே காரணம்” என்றான்.
பிறக்கும்போது
எல்லாம் நன்மையாக இருக்க, அவன் தோற்றமும் தெய்வீகத் தோற்றமாகிறது. வளர வளர எண்ணங்கள் மாற்றம் பெற்று, அதற்கேற்ப வாழ்வும் தோற்றமும் பெற்றுக்கொள்கிறான்.
ஆல்ஃபிரட்
நோபல் ஒரு வேதியர், பொறியாளர், நோபல் பரிசினை உருவாக்கிய சுவீடன் நாட்டு அறிவியலாளர். 1867-இல் டைனமைட் வெடிமருந்தைக் கண்டுபிடித்தார். 1888-ஆம் ஆண்டில் இவரது சகோதரரின் மரணத்தை “மரணத்தின் வியாபாரி இறந்துவிட்டார்” என
செய்தி ஊடகம் வெளியிட்டது. ‘போப்பர்சு’
என்ற பெரிய ஆயுத உற்பத்தி நிறுவனத்திற்கு உரிமையாளரான ஆல்ஃபிரட் இதனால் மனம் வேதனையுற்று, மக்கள் மனத்தில் நல்ல இடம்பெற தன் சொத்துகளை விற்று உலகின் மிக உயரிய விருதுகளுள் ஒன்றான நோபல் பரிசை உருவாக்கினார். இன்றும் அப்பரிசுகள் வழங்கப்பட்டு உலக அமைதியையும் நல்லிணக்கத்தையும் விரும்புபவராக அவர் அறியப்படுகிறார். நல்ல நெறி கண்டு பிள்ளை வளர்ந்திடில் நாடும் நலம் பெறலாம்.
அதிகாரம்
மிக்க பணம் படைத்தவர்களால் குழந்தைத் தொழிலாளிகள் உருவாகித் துன்பப்படுகின்றனர். மேலும், சுதந்திர இந்தியாவில் அநீதியினால் பெண் குழந்தைகள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகி உயிரிழக்கின்றனர். மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகள் மனத்திடத்துடன் முயன்றால் முன்னேறலாம்.
பீத்தோவன்
- கேட்கும் திறன் அற்றவர்; இசை மேதை.
மில்டன்
- பார்வையிழந்தவர். ‘இழந்த சொர்க்கம்’
(LAST PARADISE) எனும்
காவியத்தை எழுதியவர்.
இராபர்ட் லூயிஸ்
ஸ்டீவன்சன்
– படைப்பாளர் (TREASURE ISLAND). நோயாளியாயிருந்த போது வெளியிட்டவர்.
மற்றவர்களின்
உணர்வுகளையும் உணர்ச்சிகளையும் மதித்து நடந்தால் உயர்வுகள் தானே வரும். திருவிவிலியத்தில் இயேசுவின் உள்ளத்தில் குழந்தைகளுக்குத் தனி இடம் உண்டு எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இறையாட்சி குழந்தைத்தன்மையுடையவருக்கே
உரியதாகும். இயேசு “சிறு பிள்ளைகளை என்னிடம் வரவிடுங்கள்; ஏனெனில், இறையாட்சி இத்தகையோருக்கே உரியது” என்றார் (மாற்கு 10:14).
குழந்தைகளிடம்
ஆச்சரிய உணர்வும், பிறரை நம்பும் தன்மையும், எளிதில் மன்னிக்கும் குணமும் பணிவும் உண்டு. குழந்தைகளிடம் சுயநலம், சுய பெருமை கிடையாது. விண்ணரசை ஏற்றுக்கொள்வதற்கேற்ப மனநிலை குழந்தைகளிடம் உள்ளது. இயேசு நத்தனியேலைக் கண்டு, “இவர் உண்மையான இஸ்ரயேலர், கபடற்றவர்”
என்கிறார். அவரும் இயேசுவைப் பார்த்து, “ரபீ, நீர் இறைமகன்; நீரே இஸ்ரயேல் மக்களின் அரசர்” என்று கண்டு கொள்கிறார் (யோவா 1:47,49).
எனவே,
நாமும் குழந்தையின் மனம் உடையவர்களாக, கபடற்றவர்களாக வாழும்போது இறைவனை ‘அப்பா! தந்தாய்!’ என்று கூப்பிடும் குழந்தை போல இறையாட்சியில் இடம் பெறுவோம் என்பதே சிறியவர் நமக்குப் புகட்டும் பெரிய பாடம்.
நம் குழந்தை பருவத்தின் அழகிய நினைவுச் சின்னம் மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள்! மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் நம் தமிழ்ப் பாரம்பரியத்தின் அடையாளம். குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொம்மையான மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் குழந்தைகளுக்கு எத்தீங்கும் விளைவிக்காத மருதாணி அல்லது வேப்ப மரத்தால் செதுக்கப்பட்டிருக்கும். வீடுகளில் மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் பொதுவில் ஆண்-பெண் என இணையோடு காணப்படும்.
ஒரு
சமூகக் கலாச்சாரத்தில் ‘நவராத்திரிக் கொலு’ முக்கியமானது. சிறுவயதில் ஒன்பது நாள்களும் கொலுவில் வழங்கப்படும் சிற்றுண்டிகளுக்காக நாம் கொலுவை வேடிக்கைப் பார்க்கச் செல்வது வழக்கமாக இருந்தது. மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் இல்லாத கொலுக்களே இருக்காது. பெண்களுக்குச் சீதனமாக வழங்கப்படும்
பொருள் வரிசையில் மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் முதலிடம் பிடிக்கும். மரப்பாச்சிப் பொம்மைகள் கள்ளமில்லாக் குழந்தைப்
பருவத்தின் குறியீடாகும். ஆனால், மரப்பாச்சிப் பொம்மை வைத்து விளையாடும் குழந்தைகளுக்கு அன்றைய காலத்தில் குழந்தைத் திருமணங்கள் நடந்தன.
1921-ஆம் ஆண்டு
எடுக்கப்பட்ட இந்திய அரசின் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு, குழந்தைத் திருமணங்கள் குறித்து இப்புள்ளி விவரங்களைத் தெரிவிக்கிறது. ஒரு வயதிற்குக் கீழ் 597, 1-2 வயதிற்குள்
494, 2-3 வயதிற்குள்
1257, 3-4 வயதிற்குள்
2837, 4-8 வயதிற்குள்
6707 என ஆக மொத்தம் 11,892 குழந்தைத்
திருமணங்கள் அன்று நடந்துள்ளதாக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கிறது.
குழந்தைத்
திருமணம் என்பது 18 வயதிற்கு உள்பட்ட எந்த விவரமும் அறியாத குழந்தைகளுக்குக் கட்டாயமாக மணம் செய்து
வைக்கப்படுவது. மனுஸ்மிருதி ‘ஒரு தந்தை, பருவமடைவதற்கு முன் தன் மகளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கத் தவறினால், அவர் தன் மகளுக்கு அநீதி இழைத்ததாகக் கருதப்படுகிறார்’ என்கிறது.
குழந்தையான அப்பெண் குழந்தை பெறும் அவலமும், அவளது கல்வி மறுக்கப்பட்டதும் குழந்தைத் திருமணத்தின் மறுபக்கங்கள்.
அக்காலப்
பேறுகால மரணமும், இளம் விதவைகளின் அவலமும் வார்த்தைகளால் வடிக்க இயலாததாகும். இளம் விதவை என்பவள் தன் மணமகனின் முகம் அறியாதவள்; திருமணப் பந்தம் என்பதைப் புரியாதவள். ஆனால், அவளின் 10 வயதில் கணவன் இறந்துவிட்டால் வாழ்நாள் முழுவதும் உப்பில்லாமல் உணவு உண்ண நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டாள். எக்காரணம் கொண்டும் மறுமணம் மறுக்கப்பட்டது. கல்வி அளிக்கப்படவில்லை.
அன்றைய
சமூகத்தின் குரலாக பெரியார் பேசுகிறார்: “பெண்கள் கல்வி கற்று, சுயமரியாதையுடனும் சுதந்திரத்துடனும் வாழவேண்டும். அவர்களது கனவு களுக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் எல்லை இருக்கக் கூடாது.”
காலங்கள்
மாறியது. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் 18 வயது நிரம்பிய பெண்களுக்குத் திருமணம் என்ற விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது. 2025, 2026-ஆம் ஆண்டின் ‘யுனிசெப்’
தரவுகளின் அடிப்படையில் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் குழந்தைத் திருமணங்கள் மிகவும் குறைந்து வருவதாகத் தெரியவருகிறது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் 2.5 கோடி குழந்தைத் திருமணங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதாகத் தகவல்கள் பதிவாகியுள்ளன. ஐ.நா. சபை
2030-க்குள் குழந்தைத் திருமணங்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவோமென சூளுரைத்துள்ளது.
ஆசிய,
ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் பழங்குடி மக்களின் மரபான குழந்தைத் திருமணங்கள் நாகரிகச் சமூகத்தின் முன்னுள்ள பெரும் சவாலாகும். தமிழ்நாட்டில் சில சாதிக் குழுக்களிடம் நிலவும் குழந்தைத் திருமணங்கள் சட்டத்தால் தடுக்க இயலாத நிலையில் உள்ளன. கடந்த 100 நாள்களில் 54 குழந்தைத் திருமணங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதாகத் தமிழ்நாடு காவல்துறை அறிவித்துள்ளது. இதற்காக 70 களப்பிரிவுகள், 15 இலட்சத்திற்கும் மேலான குழந்தைத் திருமண வாய்ப்புள்ள பகுதிகளில் தொடர் ரோந்து, கண்காணிப்பு, களப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். குழந்தைத் திருமணங்கள் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த 14,000 விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளை தமிழ்நாடு அரசு நடத்தியுள்ளது.
நாம்
நாகரிகச் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம். நம் சமூகத்தின் ஆணிவேரான குழந்தைகளின் மாண்பைப் பேசவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். குழந்தைத் திருமணம் போலவே குழந்தைத் தொழிலாளர் முறையும் பேசவேண்டிய பெரும் பொருளாகும்.
திருப்பூர்,
உலகத் தொழில் வரைபடத்தில் பின்னலாடைத் தொழிலால் இடம்பெற்ற நகரம். 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் குழந்தைத் தொழிலாளர்களால் பின்னலாடை நிறுவனங்கள் பிதுங்கி வழியும். அரசின் கடுமையான குழந்தைத் தொழிலாளர் சட்டங்களால் இன்று இலட்சக்கணக்கான பின்னலாடைத் தொழிலாளர்களில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் ஒருவரும் இல்லை. ஒரு காலத்தில் சிவகாசி தீப்பெட்டிப் பட்டாசு தொழிற்சாலைகளில் சிறுவர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டார்கள். ஆம்பூர் தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலை களிலும் குழந்தைத் தொழிலாளர் நிலை இருந்தது. சென்னை, மும்பை, கல்கத்தா போன்ற பெருநகரங்களில் இனிப்பு, காரம் செய்யும் தொழிற்கூடங்களுக்குச் சிறுவர்கள் குக்கிராமங்களிலிருந்து கொத்தடிமையாக அனுப்பப்பட்டார்கள் என்பது வரலாறாகும்.
தமிழ்நாட்டில்
பல பகுதிகளில் கடத்தப்பட்ட சிறுவர்கள் தொழிற்சாலைகளுக்கும், சிறுமிகள் பாலியல் கொடுமைக்காக விடுதிகளுக்கும் விற்கப்பட்டார்கள் என்பதும் குற்றச் சரித்திரப் பதிவுகளாகும். இன்று கடுமையான சட்டங்களால் குழந்தைத் தொழிலாளர்முறை மெல்ல அழிக்கப்பட்டுவிட்டது.
2025-ஆம் ஆண்டிற்குள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களை ஒழித்துவிடுவோம் என்ற ஐ.நா.-வின்
சத்தியம் உலகளவில் நிறைவேறவில்லை.
2023-ஆம் ஆண்டின்
ஐ.நா. புள்ளி விவரங்களின்படி, ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் வறுமையால் ஐந்து குழந்தைகளில் ஒருவர் குழந்தைத் தொழிலாளியாக மாறியுள்ளனர். அவர்களுக்கு உரிய கல்வி, உடல்நலன் பேணுதல், வாழ்வுரிமை ஆகியவை மறுக்கப்படுகின்றன. இவர்கள் சுரங்கத் தொழிலிலும், முறைசாரா தொழிற்பணிகளிலும், கட்டுமானப் பணிகளிலும் உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். சில அதிகாரப்பூர்வத் தகவல்கள் இவர்களுக்குப் பள்ளி செல்ல வீட்டருகில் பள்ளிகள் இல்லை; நீண்ட தொலைவுகளில் பள்ளிக்கூடங்கள் உள்ளன; அங்குச் சென்று கல்வி கற்க இவர்களது பொருளாதார நிலை இடம் தரவில்லை என்கின்றன. இதனாலும் இவர்கள் குழந்தைத் தொழிலாளராக மாறும் சமூகக் கொடுமை நிகழ்கிறது.
உலக
வங்கியின் பொருளாதார அறிக்கையில், 1960-2003-ஆம் ஆண்டிற்குள் 25 விழுக்காடாக இருந்த குழந்தைத் தொழிலாளர் நிலை, 10 விழுக்காடாகக் குறைந்துள்ளது என்கிறது. ஐ.எல்.ஓ. மற்றும்
யுனிசெப் ஆகிய அமைப்புகள், 2013-ஆம் ஆண்டில் உலகளவில் 5-17 வயதிற்குள் 168 மில்லியன் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் உள்ளதாக அறிவித்தன.
2026-ஆம் ஆண்டில்
குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் 138 மில்லியனாக உள்ளார்கள் என்பது கவலைக்குரிய தகவலாகும். உலக அளவில் 18 வயதிற்குக் குறைந்த 2400 மில்லியன் குழந்தைகள் வாழ்கிறார்கள். அவர்களில் 17 பேரில் ஒருவர் குழந்தைத் தொழிலாளியாக வாழ்கிறார். உலக சராசரியைவிட 4% அதிகமாக
21% பேர் போர் நடக்கும் நாடுகளில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் உள்ளார்கள்.
குழந்தைகளின்
மாண்பு குறித்த உலகளாவிய பிரகடனங்கள், கண்டங்களை, தேசங்களை ஒரு குடையில் இணைக்கின்றன. உலகளாவிய உடன்படிக்கை, 18 வயதிற்குட்பட்ட எவரையும் இராணுவத்தில் சேர்ப்பதையும், போர்களில் ஈடுபடுத்துவதையும் தடை செய்கிறது. குழந்தைகள் விற்பனை, விபசாரம், குழந்தைகளை ஆபாசப் படங்களில் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்கிறது. குழந்தைகளின் தனிப்பட்ட தரவுகள் வணிக நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படாமல் பாதுகாக்கப்படவேண்டும். குழந்தைகள் மீதான உடல் ரீதியான தண்டனைகள் தவிர்க்கப்படவேண்டும். குழந்தைகள் தங்கள் மீதான உரிமை மீறலை ஐ.நா. பாதுகாப்புச்
சபையிடம் புகாராக வழங்க குழந்தைகளுக்குத் தனி உரிமை வழங்குகிறது.
எனக்கு
மிகவும் பிடித்த கவிஞர் கலில் ஜிப்ரான் குழந்தைகள் குறித்து இவ்வாறு கூறுவார்:
“நீங்கள் குழந்தைகளைப் போல ஆக முயலுங்கள்; அவர்களை
உங்களைப் போல ஆக்க முயலாதீர்கள்” என்பார். ஆம்,
குழந்தைகளின் உலகம் தனி உலகம். அதில் அவர்கள் குழந்தைகளாகவே வாழ்வது அவர்களது தனியுரிமையாகும்.
குழந்தைகளின்
கண்ணியம் காப்போம். குழந்தைகளின் தனி உரிமையைப்
பேணுவதே நாம் பெற்ற பெரும் பொறுப்பாகும்.
2016-ஆம் ஆண்டை திருத்தந்தை பிரான்சிசின் அழைப்பை ஏற்று ‘இரக்கத்தின் ஆண்டாக’ அகில உலகத் திரு அவை கொண்டாடியது. 2016-ஆம் ஆண்டின் கிறிஸ்து அரசர் பெருவிழாவன்று ‘இரக்கத்தின் ஆண்டு’ நிறைவுக்கு வந்தபோது, “இரக்கத்தின் ஆண்டு முடிவிற்கு வருகிறது; ஆனால் திரு அவையில் இரக்கம் தொடர்கிறது” என்றார் நம் மேனாள் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்.
2017-ஆம் ஆண்டிலிருந்து
கிறிஸ்து அரசர் பெருவிழாவிற்கு முந்தைய ஞாயிறை ஏழையரின் ஞாயிறாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் கடைப்பிடித்து, ‘ஏழையரை முன்னிறுத்தும் திரு அவையாகவும் ஏழைத் திரு அவையாகவும்’ நாம்
வாழவும் பணியாற்றவும் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அழைப்பு விடுத்தார். அதன் அடிப்படையில் இந்த ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 15-ஆம் நாளைத் திரு அவையில் பத்தாவது உலக ஏழையர் ஞாயிறாக நாம் கடைப்பிடிக்க திருத்தந்தை பதினான்காம் லியோ அவர்கள் நமக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.
“ஆண்டவர் எளியோருக்கு அடைக்கலமாய் இருக்கிறார்” (திபா
14:6) எனும் இறைவாக்கே இந்த ஆண்டுக்கான ஏழையர் தினத்திற்கான திருத்தந்தை லியோ அவர்களின் மையச் செய்தியாக அமைகிறது. 2026-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 13-ஆம் நாள் ஏழையரின் பசிபோக்க அப்பம் தரும் இயேசுவின் நற்செயலைக் கடைப்பிடித்த பதுவை புனிதர் அந்தோணியாரின் விழாவன்று இந்தச் செய்தியைத் திருத்தந்தை லியோ வெளியிட்டார். எளியோருக்கு அடைக்கலமாகும் இறைவனை இன்றைய திரு அவையும், அனைத்து நம்பிக்கையாளரும் தங்கள் வாழ்வாலும் பணியாலும் ஏழை எளியவர்களுக்கு அடைக்கலமும் ஆதரவும் தோழமையும் தர திருத்தந்தை லியோவின்
செய்தி அழைப்புத் தருகிறது.
1. ஏழையருக்கு அடைக்கலமான ‘அனாவிம்
யாவே’
இஸ்ரயேல்
சமூகத்தில் ஆதிக்க வர்க்கத்தின் அடக்குமுறையாலும், பிறருக்குத் தீங்கிழைப்போரின் தொடர் வன்முறையாலும் எருசலேம் கோவில் இடிக்கப்பட்டது. ‘கடவுள் இல்லை’ என்பது போல அறிவிலிகள் செயல்பட்டார்கள். உண்மை, நீதி, சமத்துவம் இவற்றிற்கு எதிரான நிலைகளாலும், தீமை செய்வோரின் இழிவான செயல்களாலும், ஏழையர் மிகவும் துன்பத்துக்கு உள்ளாயினர். கடவுளைப் பற்றிய எண்ணத்தையும் அவரின் ஏழைகளுக்கான இரக்கத்தையும் மறந்த சமூக அவலத்தால், ஏழையர் துயரத்திற்கு உள்ளாயினர். ஏழைகளைக் கொடுமைப்படுத்தி அவர்கள் நசுக்கப்பட்டு, ஆதரவற்று அலைந்து திரிந்த காலத்தில்தான் “ஆண்டவர் எளியோருக்கு அடைக்கலமாய் இருக்கின்றார்” (திபா
14:6) என்ற உயர்வான நம்பிக்கை இறைவனின் வாக்குறுதியாக இஸ்ரயேலருக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது.
திருவிவிலியத்தில்
கடவுள் ஏழையரின் சார்பான கடவுள் என்றும், ஏழையரைக் கைவிடாத இரக்கத்தின் கடவுளென்றும், அடைக்கலமும் ஆதரவும் தரும் இறைவனாகவும் அவர் முன்னிறுத்தப்படுகிறார். இன்றும் ஏழைகளுக்கும் எளியோருக்கும் இறைவனே அடைக்கலம் தருகிறார். இதன் ஒளியில்தான் பத்தாவது உலக ஏழையர் தினத்திற்கான இந்தக் காலத்திற்கேற்ற செய்தியாக “ஆண்டவர் எளியோருக்கு அடைக்கலமாய் இருக்கிறார்” (திபா
14:6) எனத் திருத்தந்தை லியோ அகில உலகம் முழுவதற்கும் அறிவிப்பு செய்கிறார்.
2. ஏழையரின்
குரலை
நசுக்க
வேண்டாம்
“திருப்பாடல் 14-இன் செய்தியும் உண்மையும் இன்றும் நம் சமூகத்தில் தொடர்கிறது” என்கிறார்
திருத்தந்தை லியோ. இன்றும் பொய்மையான சூழ்ச்சிகளாலும், போலியான வளர்ச்சி எனும் பிம்பத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆதிக்கத்தாலும், கள்ளச் சந்தைகளின் வளர்ச்சியாலும், ஏமாற்று அரசியலாலும், அநீதியான அடக்குமுறைகளாலும் பெரும்பான்மையான ஏழை எளியவர்கள் இன்றும் பாதிக்கப்படுகின்கிறனர். இன்றைய காலகட்டத்தில், கள்ளத்தனமான சந்தைப் பொருளாதார வளர்ச்சியாலும், அணு ஆயுதப் பரவலாலும், அதன் போட்டியாலும், வளர்ச்சி என்ற மாயையில் மானிட மேன்மையையும், அதன் மாண்பையும் மானிட உழைப்பையும் கேலியாக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆதிக்கத்தாலும் பெரும்பான்மையாகப் பாதிக்கப்படுவோர் சமூகத்தின் ஏழைகளே. இவர்களை நோக்கி நம் கவனத்தையும் பணிகளையும் பார்வையையும் திருப்ப திருத்தந்தை லியோ அழைப்பு விடுக்கிறார்.
3. எளியோரின் தோழமையில் நடைபெற்ற
இயேசுவின்
பணிகள்
தொடரட்டும்
இயேசுவின்
பணியும் வாழ்வும் குறித்துப் பேசும் நற்செய்தி நூல்களும், புதிய ஏற்பாட்டின் மற்ற பிற நூல்களும் இயேசுவின் ஏழையருக்கான முன்னுரிமையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றன. இயேசு தம் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை ஏழையாகவே வாழ்ந்தார். தம் திருமுழுக்குத் தொடங்கி, இறுதியில் மற்றொருவரின் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்ட நாள்வரை ஏழையாகவே தம் மண்ணக வாழ்வை நிறைவு செய்தார். பணியிலும் வாழ்விலும் ஏழையரோடு இணைந்தே காணப்பட்டார். அவர்களையே தம் நெருங்கிய நட்பு வட்டமாகவும் தோழமைக் குழுவாகவும் பணியாளர் குழாமாகவும் இயேசு தேர்ந்து, அவர்களைத் தம் சீடர்களாக, திருத்தூதர்களாக உருவாக்கினார். ஏழையரின்
வாழ்வு தேடும் சீடர்களை உருவாக்கினார். எளியோருக்குப் பணி செய்யவே பணிக்குருத்துவத்தை ஏற்படுத்தினார்.
இயேசு
தம் போதனையிலும் வல்ல செயல்களிலும் சமபந்தியிலும் ஏழையரின் அடைக்கலமாக, புகலிடமாக, ஆதரவாளராக, ஏழையரின் சமூக ஈடுபாட்டாளராகத் தம்மைத் தம் பணியால் வெளிப்படுத்தினார். அதற்காகத் தம்மையே அவர் இழந்தார். ஏழையரின்
வாழ்விற்காகவே தம்மையே பலியாக்கினார். ஏழை
மெசியா இந்த மண்ணில் தம் இறையாட்சிப் பணியில் ஏழைத் திரு அவையை உருவாக்கினார். அதே இயேசு இன்றும் ஏழைகளின் அடைக்கலமாக நற்செய்தியால் அறிவிக்கப்படுகிறார்.
4. ஏழை எளியோரின்
நலன்
தேடும்
திரு
அவை
ஏழையாகட்டும்
அகில
உலகத் திரு அவையில் 2017-ஆம் ஆண்டு ‘ஏழையர் ஞாயிறை’ அறிமுகம் செய்த திருத்தந்தை பிரான்சிஸ், “இன்றைய திரு அவை ஏழைத் திரு அவையாகவும், ஏழையருக்கான திரு அவையாகவும், ஏழை எளியோருக்கு அர்ப்பணத்துடன் பணியாற்றும் திரு அவையாகவும் செயல்படவில்லையென்றால், அது உண்மையான திரு அவையாக, இயேசுவின் திரு அவையாகச் செயல்படவில்லை” என
ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார். வெளியே செல்லும் திரு அவை (Ad Gentes) பணியாளர்
திரு அவையாக, ஏழையரை முன்னிறுத்தும் திரு அவையாக விளிம்புகளுக்கும் சேரிகளுக்கும் பயணித்து, வாழ்விழந்து வழி தெரியாமல் அலைந்து திரியும் மக்களையும் தேடிச்செல்லும் திரு அவையாக, தொண்டாற்றும் பணியாளர் திரு அவையாகத் தன்னையே புதுப்பித்துக்கொள்ள அழைப்பு விடுத்தார் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ்.
ஆடம்பரமும்
உல்லாசமும் தவறான வாழ்வு முறையும் ஏழையருக்கான எதிரான செயல்களும் போலித் திரு அவையாகவே உருவெடுக்கும் என்ற எச்சரிக்கையும் இந்த ஏழையர் ஞாயிறு தினத்தில் நமக்கு விடுக்கப்படுகிறது. கூட்டியக்கத் திரு அவைக்கான அழைப்பும் நடைமுறையும் ஏழையருக்கான நலன் தேடும் திரு அவையாக நாமும் நம் பணிகளும் அமையவேண்டும் என்ற தொடர் அழைப்பை நமக்கு இந்த ஞாயிறு விடுக்கின்றது. வருடத்தின் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையைப் போல வெறும் சடங்குடன் முடிந்துவிடும் நாளாக அல்ல, திரு அவையின் இயல்பையும் பணியையும் இயேசுவின் பார்வையில் உண்மையாக்கும் நாளாக அகில உலகத் திரு அவையின் ஏழையரின் ஞாயிறு கொண்டாடப்படவேண்டும் என்பதுதான் திருத்தந்தை லியோவின் ஏக்கமாகவும் அழைப்பாகவும் உள்ளது.
5. புனித பிரான்சிஸின்
யூபிலி
ஆண்டில்
ஏழையர்
ஞாயிறு
அர்த்தம்
பெறட்டும்
அகில
உலகத் திரு அவையின் பத்தாவது ஏழையர் ஞாயிறுக்கான தன் செய்தியில், திருத்தந்தை லியோ இன்றைய சமூகத்தில் ஏழையர் சந்திக்கும் அவலங்களைப் பட்டியலிடுகிறார். அன்றாட உணவில்லாமல் வாழும் ஏழையரின் உணவு இன்று ஒருசில ஆதிக்கப் பணக்கார நாடுகளால், சுயநல வெறி கொண்ட அடக்குமுறை அமைப்புகளால், இலாப நோக்கத்தையே முன்னிறுத்தும் பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களால் பறிக்கப்படுகிறது. அன்றாட
உணவு மறுக்கப்படுகிறது. இலஞ்சத்தாலும் ஊழலாலும் சமூக அநீதியாலும் ஏழையரும் எளியோரும் வறியோரும் வஞ்சிக்கப்பட்டுத் தங்கள் உணவை மட்டுமல்ல, தங்கள் குரலையும் மனிதத்தையும் இழக்கும் ‘அந்நியமாக்கும் சூழல்’ மிக வேகமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்கிறார் திருத்தந்தை லியோ.
ஆயுதப்
போட்டியாலும், நில, நிற வெறியாலும் செல்வ வெறியாலும் பெரும்பான்மையான மக்கள் உலகில் தொடர்ந்து ஏழையராக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் அன்றாட உணவையும் உணர்வையும் உரிமைகளையும் இழந்து வாடும் சூழல் அதிகரிக்கும் இந்தக் காலத்தில், கடவுளின் சார்பான திரு அவையும் நம்பிக்கையாளர்களும் இன்று எளியோருக்கு அடைக்கலம் தர இயலும் என்பதுதான்
திருத்தந்தை லியோவின் அழைப்பாக உள்ளது.
சுயபரிசோதனையும்
சுத்திகரிப்பும் வாழ்வு மாற்றமும் புனித பிரான்சிசின் வாழ்வில் நற்செய்தி வாழ்வாக உருவெடுத்ததுபோல, அவரின் விண்ணகப் பிறப்பின் 800-ஆம் ஆண்டு நிறைவின் யூபிலி ஆண்டாகிய இந்தக் காலத்தில் ‘தன்னல மறுப்பு’ என்பது நம் அனைவருக்கும் அவசியமாகிறது.
பிறர்
நலனுக்காக ஏழையரை முன்னிறுத்தும் திரு அவையாக உருவெடுக்க, பிறர்நலன் தேடும் இதயமும் செயல்பாடுகளும் உடனடித் தேவையாக எழுகின்றன. தன்னல மறுப்பு நம்மைச் சுயநலம் மறுத்து, பிறர் நலன் தேட, மிகக் குறிப்பாக ஏழை எளியோரின் சுமைகளைத் தீர்த்து, கண்ணீர் துடைத்து, தோழமைக் கரம் நீட்டி, உண்மையான அடைக்கலம் தரும் நம்பிக்கையாளர்களாகச் செயல்பட நம்மைத் தூண்டியெழுப்புகிறது.
இது
ஏழை எளியோருக்கு நாம் செய்யும் உதவியாக அல்ல; கடமையாக மாறவேண்டுமென்ற உண்மையைத் திருத்தந்தை லியோ அவர்களின் செய்தி உணர்த்துகிறது.
ஏழையர்
ஞாயிறு, எளியோருக்கு அடைக்கலமாகத் திரு அவையையும் நம்பிக்கையாளர் நம் அனைவரையும் உருவாக்கிட உறுதியேற்போம்! உண்மையுடன் செயல்படுவோம்!
அன்று மாலை நல்ல மழை. பேருந்து நிறுத்தத்தில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. மழையிலிருந்து தப்பிக்க எல்லாரும் ஒதுங்கி நின்று கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் கைப்பேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் ‘பேருந்து வருகிறதா?’ என்று சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னும் சிலர் மழையைப் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அந்தக்
கூட்டத்தின் ஓரத்தில் வயதான ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவருடைய சட்டை முழுவதும் நனைந்திருந்தது. ஒரு கையில் பழைய பை. மற்றொரு கையில் ஊன்றுகோல். மழையிலிருந்து ஒதுங்குவதற்கு அவருக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. அருகில் நின்றவர்கள் அவரைப் பார்த்தார்கள். ஆனால், யாரும் நகரவில்லை. சிறிது நேரத்தில் ஒரு சிறுவன் தன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.
“அம்மா,… அந்தத் தாத்தாவுக்கு இடம் கொடுக்கலாமே!” அம்மா திரும்பிப் பார்த்தார்.
அப்போதுதான்
அந்த முதியவரின் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த கைகளை அவர் கவனித்தார். சிறுவன் கொஞ்சம் நகர்ந்து நின்றான். அந்த முதியவருக்கு இடம் கிடைத்தது. மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. ஆனால், அந்தச் சிறிய இடத்தில் ஏதோ ஒன்று மாறியிருந்தது. அங்கே நின்றிருந்த பெரியவர்கள் அனைவருக்கும் கண்கள் இருந்தன. ஆனால், அந்த முதியவரின் துயரத்தை முதலில் பார்த்தது ஒரு குழந்தையின் இதயம்! நாம் உண்மையிலேயே பார்க்கிறோமா?
இன்றைய
மனிதனின் கண்கள் எவ்வளவோ வளர்ந்துவிட்டன. தொலைவில் இருக்கும் நட்சத்திரங்களைக் காண்கிறோம். கடலின் ஆழத்தை ஆராய்கிறோம். உலகின் மறுமுனையில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை அடுத்த நொடியே பார்க்கிறோம். ஆனால், நம் அருகில் இருக்கும் மனிதனின் கண்ணீரை மட்டும் ஏன் பார்க்க முடியவில்லை?
சாலையோரத்தில்
பசியோடு அமர்ந்திருக்கும் ஒருவரைக் கடந்து செல்கிறோம். தனிமையில் வாழும் முதியவர்களைக் காண்கிறோம். பிறருடைய துன்பங்களைச் செய்திகளாகப் படிக்கிறோம். காணொளிகளாகப் பார்க்கிறோம். சில நேரங்களில் அதைப் பகிரவும் செய்கிறோம். பிறகு அடுத்த செய்திக்குச் சென்றுவிடுகிறோம்.
ஒரு
மனிதனின் துயரம் நமக்கு ஒரு நிமிடக் காட்சியாக மாறிவிட்டதா? ஒருவரின் கண்ணீர் நம்முடைய கைப்பேசித் திரையில் தோன்றி மறையும் மற்றொரு செய்தியாகிவிட்டதா?
‘பார்க்கும் திறன் வளர்ந்த அளவுக்கு, பரிதவிக்கும் மனம் வளர்ந்திருக்கிறதா?’ இந்தக் கேள்வி நம்மைச் சங்கடப்படுத்தலாம். ஆனால், சில கேள்விகள் நம்மைச் சங்கடப்படுத்துவதற்காகவே கேட்கப்படவேண்டும். காணாமல் போனது மனிதமா? ஒரு காலத்தில் அடுத்த வீட்டில் யாராவது நோய்வாய்ப்பட்டால், நம் வீட்டிலும் கவலை இருக்கும். ஒரு வீட்டில் துக்கம் என்றால், தெருவே அமைதியாகும். ஒருவருக்குப் பிரச்சினை என்றால், உதவி கேட்பதற்கு முன்பே சில கரங்கள் நீளும்.
இன்று
நம்முடைய வீடுகளுக்கு உயரமான சுவர்கள் வந்துவிட்டன. கதவுகளுக்குப் பாதுகாப்புப் பூட்டுகள் வந்துவிட்டன. கைகளில் உலகையே இணைக்கும் கைப்பேசிகள் வந்துவிட்டன. ஆனால், இதயங்களுக்கிடையே ஏன் இவ்வளவு தூரம்? தொழில்நுட்பம் நம்மை இணைக்கிறது; ஆனால், அந்த இணைப்பு நம்மை ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக்கியிருக்கிறதா? நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களுடன் தொடர்பில் இருக்கிறோம். ஆனால், நம்முடன் வாழும் ஒருவரின் மனவேதனையைக் கேட்க நேரமில்லாமல் போகிறது.
நாம்
அன்பற்றவர்களாக மாறிவிட்டோம் என்று கூறமுடியாது. இன்றும் எத்தனையோ மனிதர்கள் பிறருக்காக வாழ்கிறார்கள். தங்களுக்குத் தெரியாதவர்களுக்காக இரத்தம் கொடுக்கிறார்கள். பேரிடர்களில் உதவிக்கரம் நீட்டுகிறார்கள். ஏழைகளின் பசியைப் போக்குகிறார்கள்.
மனிதம்
முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால், சில நேரங்களில் அது நம்முடைய அவசரத்திற்குள்ளும் அலட்சியத்திற்குள்ளும் சுயநலத்திற்குள்ளும் மறைந்துகொள்கிறது. மனிதம் இறந்துவிடவில்லை; அதை வெளிப்படுத்த நாம் மறந்து விட்டோமோ?
இயேசு
கூறிய நல்ல சமாரியர் உவமையை நினைத்துப் பார்ப்போம் (லூக்கா 10:25-37). ஒரு மனிதன் கொள்ளையர்களால் தாக்கப்பட்டு வழியோரத்தில் குற்றுயிராகக் கிடந்தான். அந்த வழியாக ஒரு குரு வந்தார்; அவரைப் பார்த்தார்; கடந்து சென்றார். பிறகு ஒரு லேவியர் வந்தார்; அவரும் பார்த்தார்; கடந்து சென்றார். இறுதியாக ஒரு சமாரியர் வந்தார்; அவரும் அந்த மனிதனைப் பார்த்தார்; ஆனால், அவர் மட்டும் கடந்து செல்லவில்லை. அருகில் சென்றார், காயங்களைக் கவனித்தார், உதவி செய்தார். மூவருக்கும் கண்கள் இருந்தன. மூவரும் காயமடைந்த மனிதனைப் பார்த்தார்கள். ஆனால், ஒருவருடைய பார்வை மட்டுமே இரக்கமாக மாறியது. இயேசு இந்த உவமையில் நமக்குக் கூறும் உண்மை எவ்வளவு ஆழமானது!
ஒருவரின்
துயரத்தைப் பார்ப்பது மட்டும் மனிதமல்ல; அந்தத் துயரத்தைக் குறைக்க நம்மால் இயன்றதைச் செய்வதுதான் மனிதம். அந்தச் சமாரியர் காயமடைந்த மனிதனின் பெயரைக் கேட்கவில்லை. அவன் எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன் என்று விசாரிக்கவில்லை. அவனுடைய மதம் என்ன என்று ஆராயவில்லை. அவனுக்குத் தேவை உதவி என்பதை மட்டும் உணர்ந்தார். அந்த உணர்வே அவரை நல்ல சமாரியராக மாற்றியது. மனிதம் பெரிய செயல்களில் மட்டுமா இருக்கிறது?
சில
நேரங்களில் மனிதநேயம் என்றவுடன் பெரிய உதவிகளை நினைக்கிறோம். ஏழைகளுக்குப் பணம் கொடுப்பது, நோயாளிகளுக்கு உதவுவது, சமூக சேவை செய்வது என்று எண்ணுகிறோம். ஆனால், மனிதம் அதைவிட எளிமையான இடங்களிலும் இருக்கிறது. பேருந்தில் வயதானவருக்கு இருக்கை கொடுப்பதில் இருக்கிறது; மருத்துவமனையில் பயத்துடன் நிற்கும் ஒருவருக்கு வழிகாட்டுவதில் இருக்கிறது; வேலை செய்யும் ஒருவரிடம் மரியாதையாகப் பேசுவதில் இருக்கிறது; தனிமையில் இருக்கும் ஒருவரிடம், ‘எப்படி இருக்கிறீர்கள்?’ என்று உண்மையான அக்கறையோடு கேட்பதில் இருக்கிறது; ஒருவர் பேசும்போது கைப்பேசியை ஒதுக்கிவைத்துக் கேட்பதில்கூட இருக்கிறது.
எல்லாராலும்
எல்லாருடைய பிரச்சினைகளையும் தீர்க்க முடியாது; ஆனால், ஒருவருடைய பிரச்சினையை இன்னும் பெரிதாக்காமல் இருக்க முடியும். எல்லாருடைய கண்ணீரையும் துடைக்க முடியாது; ஆனால், ஒருவருடைய கண்ணீரைக் கண்டும் காணாதவராகக் கடந்து செல்லாமல் இருக்க முடியும். இதற்குப் பெரிய செல்வம் தேவையில்லை, பெரிய பதவி தேவையில்லை, பெரிய அறிவும் தேவையில்லை. கொஞ்சம் இதயம் இருந்தால் போதும்.
இன்னும்
அந்த மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது. மீண்டும் அந்தப் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வருவோம். அந்த முதியவருக்கு இடம் கொடுத்த சிறுவன் எந்தப் பெரிய சாதனையையும் செய்யவில்லை. அவன் மழையை நிறுத்தவில்லை. அந்த முதியவரின் வறுமையைப் போக்கவில்லை. அவருடைய வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவில்லை. அவன் செய்ததெல்லாம் கொஞ்சம் நகர்ந்து நின்றதுதான். ஆனால், அந்தச் சிறிய செயலுக்குள் ஒரு பெரிய மனிதம் இருந்தது. சில நேரங்களில் பிறருக்கு இடம் கொடுப்பதற்காக நாம் நம்முடைய இடத்திலிருந்து கொஞ்சம் நகர வேண்டியிருக்கிறது.
நம்முடைய
வசதியிலிருந்து,… அவசரத்திலிருந்து,… சுயநலத்திலிருந்து, அலட்சியத்திலிருந்து நாம் விலகி வரும்போதுதான் மற்றவர்களின் வலிக்கு நம்முடைய இதயத்தில் இடம் கிடைக்கிறது.
இன்றும்
உலகின் பல இடங்களில் மழை
பெய்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. சிலருக்கு அது வறுமையின் மழை; சிலருக்கு நோயின் மழை; சிலருக்குத் தனிமையின் மழை; சிலருக்கு நிராகரிப்பின் மழை. அந்த மழையில் நனையும் மனிதர்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காக நம்மால் ஒரு பெரிய கூரையாக மாற முடியாவிட்டாலும், ஒரு சிறிய குடையாகவாவது மாற முடியாதா?
கண்கள்
இருப்பது உலகத்தைப் பார்ப்பதற்காக மட்டுமல்ல; மற்றொருவரின் கண்ணீரையும் காண்பதற்காகத்தான். ஏனெனில், மனிதம் தொலைந்துவிடவில்லை; அது இன்னும் நம்முடைய கண்களிலிருந்து இதயத்திற்குச் செல்லும் வழியைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது!