இன்றைய ஞாயிறு இறைவார்த்தை வழிபாடு, ஒரு விவசாயியின் கதையை எடுத்துரைக்கின்றது. விவசாயி என்றுமே சோர்வடைவதில்லை. வானம் பொய்த்தாலும், நீர்நிலைகள் வறண்டாலும், புழுக்களும் பூச்சிகளும் வெட்டுக்கிளிகளும் பயிரை அழிக்க முற்பட்டாலும், நிலங்கள் தேவையான மகசூலை வழங்காவிட்டாலும், கடன் வழங்கியவர்கள் (முதலாளிகள்), வங்கி அதிகாரிகள் கடனை உடனே கட்டச் சொல்லி கழுத்தை நெரித்தாலும்... தொடர்ந்து உழைத்துக்கொண்டே இருப்பார். காலங்களும் காட்சிகளும் ஆட்சிகளும் கோலங்களும் வாழ்வு நிலைகளும் மாறினாலும், தமது உழைப்பிற்குப் பலன் கிடைக்கும் என்று என்றுமே நம்பிக்கையோடு உழைத்துப் போராடுகின்றார். வெறுப்பும் ஏமாற்றமும் அவர்களது முயற்சியை, நம்பிக்கையை, உழைப்பை முடக்குவதில்லை. இன்னும் அதிகமான அக்கறையைச் செலுத்தி உழைக்கின்றார்.
இன்றைய
முதல் வாசகத்தில் இறைத்தந்தை, இஸ்ரயேல் குடும்பத்தினரை ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தின் உருவகமாகக் குறிப்பிடுகின்றார். அத்திராட்சைத் தோட்டத்திற்கென்று அவர் வழங்கிய சிறப்பு அக்கறையையும் கரிசனையையும் பல நிலைகளில் அவரின்
செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கின்றார். ஒரு திராட்சைத் தோட்டம் வாங்குகின்றார். களைகளை, கற்களை அகற்றி, கொத்திப் பண்படுத்துகின்றார். விலையுயர்ந்த நல்ல தரமான திராட்சைச் செடிகளை அதில் நடுகின்றார். மற்ற மனிதர்கள், விலங்குகள், கால்நடைகள் அவற்றை அழித்து விடாதபடி, சேதாரமும் ஆபத்தும் முற்றிலும் இல்லாத அமைதியான, மிகவும் பாதுகாப்பான தோட்டத்தில் அத்திராட்சைக் கொடிகள் வளர்ந்திட வேலி அமைக்கின்றார். காவல் கோபுரம் அமைக்கின்றார். இவற்றையெல்லாம் செய்துவிட்டதால் மிகுந்த நம்பிக்கையோடு திராட்சைக் கொடிகள் நிச்சயமாகப் பலன் தரும் என்னும் அசாத்திய துணிச்சலில் திராட்சைப் பிழியும் ஆலை ஒன்றை அமைக்கின்றார்.
மேற்கூறிய
செயல்பாடுகளைத் தவிர்த்து வேறொன்றும் மிகுதியாகத் திராட்சைக் கொடிகளின் வாழ்விற்காகச் செய்திட முடியாது. இதைவிடச் சிறப்பாக யாரால் பராமரிக்க முடியும்? ஆனால், இத்தகைய கரிசனையும் உழைப்பும் பொறுமையும் பராமரிப்பும் கண்ணின் இமைபோல் காவல் செய்த தியாகமும் அதிர்ச்சி மிகுந்த செயல்பாடுகளாக மாறியிருந்தது. திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளருக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. இரத்தப்பழி, நேர்மையற்ற வாழ்வு, கசப்பான செயல்பாடுகள், மகிழ்வும் மனநிறைவும் நன்றியுணர்வும் இன்றி முறைப்பாடு மிகுந்தது. இறைத்தந்தை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் யூதாவிற்குச் செய்திட்ட அனைத்தையும் செய்கின்றார். ஆனால், நமது பதிலளிப்பு வெறும் முறைப்பாடாக இருப்பது வேதனைக்குரியது.
ஏமாற்றத்தின்
கதை;
ஆனால்,
தோல்வியின்
கதையல்ல
இன்றைய
முதல் வாசகத்தில் எசாயாவின் பகுதியும், மத்தேயு நற்செய்தியாளரின் நிலக்கிழாரின் திராட்சைத் தோட்ட உவமையும் ஓர் ஏமாற்றத்தின் கதை. இறைவன் திராட்சைத் தோட்ட விவசாயி போன்று செயல்படுகின்றார். தமது திராட்சைத் தோட்டத்தின் மீது அதிகமான அக்கறையைத் தமது பல்வேறு செயல்பாடுகளில் வெளிப்படுத்துகின்றார். வேலி அமைத்து, பிழிவுக்குழி வெட்டி, காவல் மாடமும் கட்டுகின்றார். திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களிடம் தமது தோட்டத்தை ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்கின்றார்.
திராட்சைத்
தோட்டப் பணியாளர்களின் மறுதலிப்பும் பொறுமையும் அதீத ஆசையும் உரிமையாளருக்கு உரியவற்றைத் தரவிருப்பம் இல்லாத மனநிலையும், நமது அன்றாட வாழ்வில் நிச்சயமாகப் பிரதிபலிக்கின்ற செயல்பாடுகளாகவே அமைந்திருக்கின்றன. திராட்சைத்
தோட்டப் பணியாளர்களிடம் வெறுப்பும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் வன்முறையும் மிகுந்து இருக்கின்றது. ‘எனது சகோதரனை, அவனது உடல் உழைப்பை நான் இவ்வுலகிலிருந்து நீக்கிவிட்டால், அவனது நிலம், வீடு, மனைவி, பணம், சொத்து, உறைவிடம் அனைத்தும் எனக்கு உரிமையாகி விடும்’ என்ற எண்ணத்தோடு அவர்கள் செயல்பட்டார்கள். ‘இவன்தான்
சொத்திற்கு உரியவன்; வாருங்கள், நாம் இவனைக் கொன்று போடுவோம்; அப்போது இவன் சொத்து நமக்குக் கிடைக்கும்’ என்று
பேசிக்கொண்டு, தோட்டத்தின் வாரிசு உரிமையாளரை வெளியே தள்ளிக் கொன்று போட்டார்கள். அதற்கு முன்பாக நிலக்கிழார்களின் பிரதிநிதிகளை அடித்து, கல்லால் எறிந்து, கொலையும் செய்து வன்முறைச் செயலில் ஈடுபட்டார்கள்.
திராட்சைத்
தோட்டப் பணியாளர்களின் உள்ளத்தில் எழுந்த இருண்ட மேகங்களாகிய பேராசை மனநிலையும், பணத்தின் மீதும், அதிகாரத்தின் மீதும், அறுவடையின் மீதும் கொண்ட வெறியினால் எல்லையை மீறி வன்முறையாளர்களாக மாறுகின்றார்கள். என் உள்ளத்தில் எழும் இருண்ட எண்ணங்கள் என்னைத் தீமைக்கு இழுக்கின்றன; நான் மட்டுமே பலம் நிறைந்தவன், அதிகாரம் செலுத்துபவன், திறமையாளன்; அடுத்தவருக்கு என் வாழ்விடத்தில், பணியிடத்தில் இடமில்லை’
என்னும் வக்கிரமான தீய சிந்தனை, தீய செயல்பாடுகளாக மாறுகின்றது. அதிகாரத்தின் மீதும், பணத்தின் மீதும் நான் கொண்டிருக்கின்ற அதீதப் பற்றும் ஆசையும், எனது கரங்களைப் பிறரின் இரத்தம் தோய்ந்த கரங்களாக மாற்றுகின்றன.
இறைவனின் பிரதிபலிப்பு
நம்முடைய
விருப்பமின்மை, மறுதலிப்பு, பேராசை இவற்றைக் கண்டு இறைவன் தமது அழைப்பைச் சுருக்கிக்கொள்வதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அவர் தேடி வருகின்றார். பணியாளர்களின் இரக்கமற்ற, நேர்மையற்ற, வன்முறை நிறைந்த செயல்பாடுகள் உரிமையாளருக்கு வேதனையையும் சோர்வையும் ஏமாற்றத்தையும் உருவாக்கினாலும், அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைச் சீர்குலைக்கவில்லை. நம்பிக்கையும் விடாமுயற்சியும் மேலோங்கி நிற்கின்றது. ‘நாளை நிச்சயம் பலன் கிடைக்கும்’ என்னும்
அவரது நம்பிக்கை இன்றைய மறுதலிப்பை எதிர்கொள்கின்றது. இன்றைய உவமை ஓர் ஏமாற்றப்பட்ட அன்பின் கதை போன்று அமைந்திருந்தாலும், அது தோல்வியில் முடியவில்லை. வெறுப்பையும் பழிவாங்குதலையும் முன்னிறுத்தவில்லை.
புதிய முயற்சிகள்,
புதிய
சிந்தனைகள்,
புதிய
முடிவுகள்
கடவுளின்
பதிலளிப்பு இவ்வுவமையின் இறுதியில் வித்தியாசமாக அமைகின்றது. இறைவன் தமது திராட்சைத் தோட்டப் பணியாளர்களின் வன்முறை நிறைந்த செயல்பாட்டினால் ஏமாற்றப்பட்டு சோர்ந்து அமரவில்லை; தலையில் கை வைத்துக்கொண்டு கப்பலே
சாய்ந்த மனநிலையில் நீண்ட, சோகமான, வாடிய நிலையில் வாழ்வைக் கடத்தாமல், புதிய முயற்சிகளை, புதிய சிந்தனைகளைக் கொண்டு, புதிய முடிவுகளை மேற்கொள்கின்றார்.
‘திராட்சைத் தோட்டத்திற்கு உரிமையாளர் வரும்போது அத்தொழிலாளர்களை என்ன செய்வார்?’ எனக் கேள்வி எழுப்பும் இயேசு, மதத் தலைவர்களின் பதிலை ஆமோதிக்கவில்லை, வரவேற்கவில்லை. ‘அத்தீயோரை ஈவிரக்கமின்றி ஒழித்து விடுவார்’
என்ற அவர்களின் பதில் இறைவனின் பதிலளிப்பாக அமையவில்லை. தவறிழைத்தவர்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிடுவது இறைவனின் விருப்பம் அன்று; மதத்தலைவர்களின் பதில் நீதியின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும், இறைவனின் கருணை, இரக்கம் அதைத் தாண்டிச் செல்கின்றது. பலன் தருபவர்களுக்குத் திராட்சைத் தோட்டம் வழங்கப்படும் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.
இறைத்தந்தை
பலவற்றை நமக்கு அருளாக, இரக்கமாக, மன்னிப்பாகத் தந்திட்டாலும், நமது செயல்பாடுகள் அவருக்கு ஏமாற்றத்தையே தருகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் புதிய முயற்சிகளினால், புதிய மனிதர் வழியாக, இறைவார்த்தை வழியாக இறைவன் தமது அழைப்பைப் புதுப்பிக்கின்றார்; நமது உள்ளம் புதுப்படைப்பாக மாற விரும்புகின்றார். பலன் தருகின்ற மனிதர்களாக நாம் இருக்கும்பொழுது, இறையாட்சி நமக்குச் சொந்தமாகும். கனி தரும் திராட்சைத் தோட்டம் நமதாகும். கடவுளின் எதிர்பார்ப்பு, இறையாட்சியின் கனிகளாக நீதியும் அன்பும் ஒடுக்குமுறையும் வன்முறையும் அழுகையும் இல்லாத வாழ்வு, பிள்ளைகளுக்கு வழங்க வேண்டிய நல்வாழ்வு நிறைவாழ்வு என்பதாகும்.
நமது
வருங்காலச் சந்ததியினருக்கு இத்தகைய மனநிலையை நாம் தந்திட, அவர்களின் மனநிலையில் ஆழமாய்ப் பதித்திட அழைப்பைப் பெற்றிருக்கின்றோம். பிறரின் இரத்தம் தோய்ந்த இரத்தப்பழிகள் நமது கரங்களிலிருந்து கழுவப்படட்டும். தூய்மையான, நேர்மையான, கனிவான, அன்பான கரங்களை, நினைவுகளை, நமது சந்ததியினருக்கு நாம் விட்டுச் செல்வோம்.
இனிமையான சொற்கள், உடனடியான ஆமோதிப்பு... இவையெல்லாம் செயல்பாட்டின் மாற்று அல்ல. ‘செய்வேன்’ என்னும் உறுதிமொழிகள் பல செயல்படாமலே நின்றுவிடும். அத்தகைய ஆகாய உறுதிமொழிகளினால் பலன் ஒன்றும் இல்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை இனிய முகத்தோடும் வண்ணமிகு அரிதாரத்தோடும் ஆனந்தமாய் ‘கடன் திருப்பலியில்’ கரம் கோர்க்கும் நாம், வார நாள்களில் நம் வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவது பல நேரங்களில் வெறுப்பும், சகோதரத்துவத்தைப் புறக்கணிக்கும் செயல்பாடுகள். ஞாயிறு வழிபாட்டில் ‘ஆமாம்’, ‘ஆமென்’ என்று இறைவனின் வார்த்தையைக் கேட்டு இறையுணவை உண்டு வெளியேறும் நாம், வார நாள்களில் கசப்பான செயல்பாட்டினை வெளிப்படுத்துவது ஒரு முரணான செயல்பாடு. அரிதாரம் இல்லாத அவதாரமும், பாசாங்கு இல்லாத பலன் தரும் வார்த்தைகளும் இன்றைய நற்செய்தியின் மையமாக அமைந்துள்ளன. கண்முன் நிற்பவரிடம் தேனொழுகப் பேசி, புறமுதுகிற்குப் பின்னால் சென்று அவதூறு வார்த்தைகளை உதிர்த்து, ஒருவரின் ஆளுமையை நிலைகுலையச் செய்வது, நம்மிடமிருந்து களையப்படவேண்டும்.
நற்செய்தியில்
குறிப்பிடப்படும் உவமை எளிமையானது. ஆனால், அது நம்மை ஆழமாகச் சிந்திக்கவும் செய்கின்றது; நமது கிறித்தவ வாழ்வைப் பற்றிய சவாலையும் எழுப்புகின்றது. இரண்டு மகன்களின் செயல்பாடுகளின் ஒப்பீட்டைக் கூறுவதற்கு முன் இயேசு தமக்குச் செவிமடுத்துக் கொண்டிருந்த தலைமைக் குருக்கள், மக்களின் மூப்பர்களிடம் அவருடைய கருத்தைக் கேட்கின்றார். ‘நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’ என்ற கேள்வியை எழுப்பி, பிறகு அவ்வுவமையை எடுத்துரைத்து, ‘இந்த இரண்டு மகன்களில் நீங்கள் யாரோடு உங்களை அடையாளப்படுத்துகிறீர்கள்?’
என வினவுகிறார்.
இருவேறு மனநிலைகள்:
‘ஒரு தந்தைக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர்’
என்று இன்றைய நற்செய்தி உவமையின் தொடக்க வரிகள் அமைகின்றன. தந்தையின் இரண்டு மகன்கள் என்பதை இரண்டு மனநிலைகள் என்றுகூட பொருள் கொள்ளலாம். இரண்டு மனநிலைகளும் ஒன்று மற்றவையிலிருந்து வேறுபட்டவை. ஒன்று மற்றொன்றிற்கு முரணானது. இரண்டு மகன்களின் செயல்பாடுகளும் வேறுபட்டவை.
முதல் மகன்:
தன் மனம் எண்ணுவதை அப்படியே கூறிவிட்டுச் செல்கின்றான். மற்றவர்களின் பார்வைக்காகவும் எண்ணங்களுக்காகவும் அவர்களின் மதிப்பீடுகளுக்கெல்லாம் அதிக முக்கியத்துவம் வழங்கி, பயந்து, ‘பிறர் என்ன நினைப்பார்களோ?’ என்றெல்லாம் கருதாமல், சுதந்திரமாகத் தனது தந்தையிடம் தனது மனத்தை வெளிப்படுத்துகின்றான். பிறகு அவனது எண்ணங்களில் மாற்றம் நிகழ்கின்றது. தனது தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவில்லையே என்று மனம் வருந்தி, எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணியாற்றச் செல்கின்றான். தந்தையை அவன் பார்த்த விதமும், வேலையைப் பற்றிய அவனுடைய எண்ணங்களும் மனநிலையும் மாறுகின்றன. அவன் உண்மையான மகனாகச் சுதந்திரத்துடன் செயல்பட்டான். முதலில் தயக்கம் காட்டினாலும், இறுதியில் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகின்றான். வார்த்தைகளால் ‘இல்லை’ என்று சொன்னாலும், அவனுடைய செயல்கள் இறுதியில் ‘ஆம்’ என்று கூறுகின்றன.
இளைய மகன்:
மிகவும் துடிப்பான மகன். தந்தையின் வார்த்தைக்கு மறுபேச்சு பேசிடத் துணிவில்லாதவன். தந்தை முன் ‘பணிவோடு’ நடந்துகொள்வது போல் பாசாங்கு காட்டிக்கொண்டு, அவரை எதிர்கொள்ளப் பயந்து, மாற்றுக்கருத்தைக் கூற உறுதியற்று, உண்மையான சுதந்திரமற்ற மனிதனாகவே நற்செய்தியில் வெளிப்படுகின்றான். கோட்பாட்டளவில் ஏற்றுக்கொள்வதைப் போலத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் தந்தையின் வேண்டுகோளை நிராகரிக்கின்றான். அவனுடைய வார்த்தைகளுக்கும் செயல்முறைக்கும் இடையே ஒற்றுமை இல்லை.
தந்தை: திராட்சைத் தோட்டத்தின் உரிமையாளராகிய தந்தை, தனது திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிசெய்து, தேவையான கனிகளைப் பெற்று, குடும்பம் மகிழ்வுடன் வாழ்ந்திட தனது மகன்களைத் தேடிச்சென்று பணிக்கு அழைக்கின்றார். மூத்த மகனின் மறுப்பும், உடனடியான எதிர்மறையான பதிலும், அவரைச் சோர்வுறச் செய்யவில்லை. அவர் அதிர்ச்சி அடையவில்லை. இளைய மகனிடமும் சென்று திராட்சைத்
தோட்டத்தில் பணிக்குச் செல்ல அழைப்பு தருகின்றார். இவ்வுவமையில் தந்தை தனது மகன்களைப் பணியாளராக நடத்தவில்லை; மாறாக, பிள்ளைகளுக்குரிய மாண்புடன் அணுகுகின்றார். நம் இறைவனாகிய தந்தை, தமது பிள்ளைகள் மாண்புடனும் சுதந்திரத்துடனும் வாழவே விரும்புகின்றார். இறைவன் நம் சுதந்திரத்தை மதிக்கின்றார். நாம் எப்படிப்பட்ட மனநிலையை உடையவர்கள் என்பது இறைவனுக்குத் தெரியும். இறைவனுக்கு இவர்தான் சிறந்த மகன் / மகள் என்று தனி விருப்பு - வெறுப்பு கிடையாது. எல்லாரிடத்திலும் ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் உள்ளன. முரண்பாடான வாழ்வு நம்மிடத்தில் இல்லாமல் இல்லை. இறைவன் அத்தகைய சூழ்நிலைகளைப் பொறுமையோடு கையாள்கின்றார். தந்தை தம் மகன்களைத் தேடிச் செல்கின்றார். முரணான வாழ்வும், பாசாங்கான வார்த்தைகளும் மாற்றம் பெற ஆவலோடு எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்றார். கிறித்தவ வாழ்வில் வார்த்தைக்கும் வாழ்விற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாடுகளை, இடைவெளியை அகற்றவே இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றது. தந்தை தன் மகன்கள் மீது அதிகாரம் செலுத்தவில்லை, ஆணை பிறப்பிக்கவில்லை. உள விருப்பத்துடனும், சுதந்திரத்துடனும் தனது திராட்சைத்
தோட்டத்தில், தன் பிள்ளைகள் பணியாற்றி, நிறைந்த கனிகளை அவர்களைச் சார்ந்த குடும்பத்திற்கும், உலகிற்கும் வழங்கிட அவர் விரும்புகின்றார்.
தந்தையின் விருப்பம்
எது?
இரண்டு பிள்ளைகளில் யார் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினார்கள்? இன்றைய நற்செய்தியின் மையமாக இக்கேள்வி எழுப்பப்படுகின்றது. நாம் கடவுளின் கட்டளையைக் கடைப்பிடிக்கின்றோமா? எனச் சோதித்துப் பார்ப்பது அவரது விருப்பம் அல்ல; மாறாக, நாம் பிள்ளைகளுக்குரிய மதிப்போடும் மாண்போடும் வாழ்கின்றோமா? என அறியவே இறைவன்
விரும்புகின்றார். இறைவனின் திட்டங்கள் நம்முடைய திட்டங்களாக மாறுகின்றபொழுது, சிறந்த கனிகளை நாம் நமது செயல்பாட்டில் வெளிப்படுத்த முடியும்.
இறையாட்சிக்கு
உட்படுவோம்:
இன்றைய உவமையின் இறுதி வரியில், “வரி தண்டுபவர்கள், பாவிகள் உங்களுக்கு முன்பாக இறையாட்சிக்குள் செல்வார்கள்” எனப்
பரிசேயர்களை நோக்கி இயேசு குறிப்பிடுகின்றார். இறை இரக்கத்திலும் மன்னிப்பிலும் பராமரிப்பிலும் நம்பிக்கை கொள்வோர் என்றுமே முதிர்ச்சியான மனநிலையைக் கொண்டவர்களாக இறையாட்சிக்கு உடனடியாக உட்படுவார்கள். இறையாட்சியில் நுழைவது காலவரிசையைப் பொறுத்தது அல்ல; ஒருவர் முதலில் கிறித்தவத்திற்கு வந்தாரா? பின்னர் கிறித்தவத்திற்கு வந்தாரா? யாரெல்லாம் பரம்பரைக் கிறித்தவர்கள்? என்பனவெல்லாம் அளவுகோல் அல்ல; மாறாக, இறையாட்சிக்கு உட்படுவதற்கு நம்பிக்கையாளரின் வாழ்க்கை முறையே அவசியமான அளவுகோல். தந்தையின் விருப்பத்தைச் செயல்படுத்துவதே இறையாட்சியின் கடவுச்சீட்டு (Passport). இயேசுவைப்
பின்பற்றுவது வெறும் வார்த்தை அலங்காரங்களால் அமைவதில்லை. நடைமுறை வாழ்வில் இறைவனோடும் சகமனிதர்களோடும் உள்ள உறவிலும், அவரின் வார்த்தைகளைத் தர்க்கமாகப் பின்பற்றுவதிலும் அமைகின்றது.
இன்றைய
முதல் வாசகத்தில் எசேக்கியேல் இறைவாக்கினர் நமது வாழ்வில் உண்மையைக் கண்டுணர்ந்து வாழ்வதே சிறந்த வாழ்வு என்றும், அத்தகைய வாழ்விற்கு அழிவில்லை என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். உள்ளத்திற்கு அரிதாரம் பூசி, உள்ளொன்று வைத்து, புறமொன்று செய்வதும் சொல்வதும் முற்றிலும் களையப்பட்டு, உண்மையான வாழ்விற்காக உழைக்கின்றபொழுது, நமது வாழ்விடங்களில், பணியிடங்களில் வாழ்வு மலரும். கனிகள் மிகுந்து மகிழ்வைத் தரும்.
தந்தையின்
திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு இயேசு கற்றுத்தரும் வழி தாழ்ச்சி. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில். இயேசு தமக்கிருந்த எல்லாச் சிறப்புரிமைகளையும் விட்டுவிட்டு, தம்மைத் தாழ்த்திக்கொண்டு மனிதர்களோடு தம்மை இணைத்துக்கொண்டார் என்கிறது. திரு அவையில் வழங்கப்படும் பொறுப்புகள், பணிப்பகிர்வுகள் நம்மை இறுமாப்பிற்கோ, ஆணவத்திற்கோ, தற்பெருமைக்கோ இட்டுச் செல்லக்கூடாது. பிறருடன் ஒன்றிணைந்து வாழவும், அவர்களின் துன்பங்களில் பங்கேற்கவும், அவர்களுக்குச் சேவை செய்யவும், ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்திடவும் உதவிடவேண்டும். தந்தையின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், தாழ்ச்சியிலும் அன்பிலும், சேவையிலும் வாழ்வதன் மூலம், நமது ‘ஆம்’ என்னும் வார்த்தைகளை உண்மையான ‘ஆம்’ என்னும் செயல்பாடாக மாற்றிடுவோம்.
தொடரட்டும் இனிய
வாழ்வு:
பரிசேயர்களின் நீண்ட பக்தியும் செயல்பாடுகளும் செபங்களும் அவர்கள் கடவுளோடு மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பவர்களைப் போன்ற ஒரு மாயத்தோற்றத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால், உண்மையில் அவர்கள் கடவுளிடமிருந்தும் மக்களிடமிருந்தும் வெகுதூரத்தில் இருந்தனர். வெளிப்புறத்தில் காட்டப்படும் பக்திக்கும், உள்ளத்தில் வாழப்படும் இறைநம்பிக்கைக்கும் பெரிய இடைவெளி இருந்தது.
நமது
வாழ்விலும், ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஆலய இனிமை, வாரநாள்கள் வரை நீடிக்கின்றதா? திருப்பலியில் இனிமையோடும் பக்தியுடனும் தோன்றும் நமது கத்தோலிக்க வாழ்வும் இனிமையான முகம், வாரநாள்களின் உறவுகளில், செயல்பாடுகளில் கசப்பாக மாறி விடுகின்றது. ஆன்மிக உணவை இனிமையோடு பெற்றுக்கொண்டு, வாரநாள்களில், பிறருக்குக் கசப்பான கடுக்காயை ஊட்டுபவராக மாறிவிடக்கூடாது.
வாக்குறுதிகள்
ஒருபோதும் செயல்களுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது. மேம்போக்கான இனிய வார்த்தைகள் ஒருபோதும் இனிய, கனிவான செயல்களுக்கு மாற்றாக அமைய முடியாது. இறைவனோடும் நம் சகோதர- சகோதரிகளோடும் இணைந்து வாழ்வதே முக்கியம். எனவே, திருப்பாடல் ஆசிரியரோடு இணைந்து செபிப்போம். “ஆண்டவரே என் உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்தும். ஆண்டவரே உமது உண்மைக்கேற்ப நான் நடக்குமாறு உமது வழியை எனக்குக் கற்பியும்”
(திபா 86:11). செயலே நமது வலிமையான சொல் நமது வலிமையான செபம்!
பழைய ஏற்பாட்டில் ஏழைகளையும் பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் ஒதுக்கப்பட்டவர்களையும் பொருளாதார ரீதியாக-சமூக ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களையும் நிலமற்றவர்களையும் அதிகாரமற்றவர்களையும், தங்களுக்கென்று ஒன்றுமே இல்லாத மனிதர்களையும் ‘அனாவிம்’ என்று அழைத்தார்கள். அவர்கள் அனைத்திலும் கடவுளைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருந்தார்கள். தங்கள் வாழ்வில் கடவுளை முற்றிலும் சார்ந்து வாழும் ஏழை, எளிய, புறம்பே தள்ளப்பட்ட, முன்னுரிமை வழங்கப்படாத மக்களின் சார்பாக இறைவன் வெளிப்படுத்தும் தாராள உள்ளமும் நிலைப்பாடும் இன்றைய நற்செய்தியின் சாராம்சமாக அமைகின்றது.
கடவுளின்
கருணையை, அவர் தரும் ஆசிரை நமது செயல்களினால் மட்டுமே நாம் பெறுவதில்லை. அவை அனைத்தும் கடவுளின் பராமரிப்பின் அடையாளங்கள். அவரின் ஆசிரைப் பெறுவதற்கு நாம் தகுதியற்றவர்களாக இருப்பினும், தமது மிகுந்த கருணையினாலும், தாராள உள்ளத்தினாலும் செயல்பாட்டினாலும் நம்மைத் தகுதிப்படுத்துகின்றார். மத்தேயு நற்செய்தியில் மட்டுமே திராட்சைத் தோட்ட வேலையாள்களின் உவமையை நாம் படிக்கின்றோம். இந்த உவமையில் திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் வேலையாள்களை வேலைக்கு அமர்த்த ஐந்து முறை வெளியே செல்கின்றார். இன்றைய நற்செய்தி, திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் வேலையாள்களைத் தேடிச்செல்லும் ஐந்து கால நேரங்களைக் குறிப்பிடுகின்றது அவை: விடியற்காலை, காலை ஒன்பது மணி, பன்னிரண்டு மணி, மதியம் மூன்று மணி, மாலை ஐந்து மணி.
திராட்சைத்
தோட்டத்தில் பணிபுரியும் பணியாளர்கள், அதிகாலை முதல் மாலை ஆறு மணிவரை பணி செய்வார்கள். மாலையில் அவர்களுக்கு உரிய கூலி வழங்கப்படும். திராட்சைகளை அறுவடை செய்யும் காலம் கோடைகாலமாகவே அமையும். சூரியன் உதிக்கும் நேரம் முதல் அது மறையும் வரை வேலையில் ஈடுபடுவார்கள். ‘அனாவிம்’ (Anawim) எனப்படும்
ஏழைகளுக்கு, அவர்களின் அன்றாடக் கூலி மட்டுமே குடும்பத்தின் உணவிற்கான, அடிப்படைச் செலவினங்களுக்கான ஒற்றைவழி (இச 24:15). அன்றாட வேலையில்லையென்றால் குடும்பங்கள் பசி, பட்டினியுடன் அன்றைய இரவைக் கழிக்கவேண்டும்.
பணியில்
அமர்த்துதல், அதிகாரப்படுத்துதல், அங்கீகாரம் அளித்தல்: இன்றைய நற்செய்தியில் மதியம் மூன்று மணி, மாலை ஐந்து மணிக்கு பணியில் அமர்த்தப்பட்டவர்களை மற்ற திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர்கள் வேலைக்கு அழைக்காததால் அவர்களின் திறமை மற்றும் உழைப்பின்மீது நம்பிக்கையில்லாமல் இருந்திருக்கும். மாலை வரை வேலையின்றிக் காத்துக்கிடக்கும் அவல நிலை ஏற்பட்டிருக்கும். பலம் நிறைந்தவர்கள், திறமையானவர்கள், அனுபவமிக்கவர்கள், அறிமுகமானவர்கள் எனப் பல அளவுகோலின்படி உடனடியாக
மற்றவர்கள் வேலைக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். மற்றவர்கள் திறமையற்றவர்களாகக் கருதப்பட்டு விடப்பட்டிருக்கலாம். திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர் பிறரின் கவனங்களை ஈர்க்காத, புறக்கணிக்கப்பட்ட பணியாளர்கள் மேல் தனது கவனத்தைச் செலுத்துகின்றார். தனது திராட்சைத் தோட்டத்தைவிட இத்தகையோரின் அடிப்படைத் தேவையையும், அவர்களின் குடும்பங்களையும், பிள்ளைகளையும் மிக முக்கியமாகக் கருதினார். நாள் முழுவதும் வேலைக்கு அமர்த்தப்படாமல் நின்று காத்துக்கிடப்போரை வேலைக்கு அமர்த்தி, அவர்களுக்கு உரிய மாண்பை வழங்குகின்றார். ஒருவருக்கு வேலை வழங்குவது அவரை அங்கீகரிப்பதன் அடையாளம். ஒருவரை வேலைக்கு அமர்த்தாமல் புறக்கணிப்பது அவரது மாண்பைப் புறக்கணிப்பதற்குச் சமம்.
இரு முரண்பாடுகள்:
இவ்வுவமையின் முரண்பாடான கதைக் கருவே அவர்களுக்குக் கூலி வழங்குவதில் அமைந்திருக்கிறது. 1. திராட்சைத்
தோட்ட உரிமையாளர், கடைசியில் வந்தவருக்கு முதலில் கூலி வழங்கவேண்டும் என மேற்பார்வையாளரிடம் கூறுகின்றார். ஒரு
மணி நேரம் மட்டும் உழைத்த- மாலை ஐந்து மணிக்கு பணிக்கு அமர்த்தப்பட்டவருக்கு, முதலில் கூலி வழங்குவது விநோதமாக உள்ளது. 2. பன்னிரண்டு
மணி நேரம் உழைத்தவருக்கும், ஒரு மணி நேரம் உழைத்தவருக்கும் ஒரு தெனாரியம் கூலி. அதிகாலை முதல் பணியாற்றிய வேலையாள்கள் முணுமுணுக்கின்றார்கள். தங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டதாக உணர்கின்றார்கள். ஆனால், தோட்ட உரிமையாளர் அவர்களுக்கு உரிய கூலியை வழங்கினாரே தவிர, அநீதி இழைக்கவில்லை; மாறாக, கடைசியாகப் பணிக்கு அமர்த்தப்பட்ட பணியாளர்களின் தேவைகளை அறிந்து கூலியை வழங்குகின்றார். கடைசியில் வந்தவர்கள்தான் அதிக தேவையில் இருந்திருக்கக் கூடும். எனவேதான் அவர்களுக்கு முதலில் கூலி வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஏனெனில், அவர்கள்தான் கடைநிலையில் மறக்கப்பட்டவர்கள், கவனிப்பாரற்றுச் சந்தையில் காத்துக் கிடந்தவர்கள். கடவுளின் இறையாட்சிப் பணியில் விருப்பத்தோடு பணிசெய்யும் பொழுது, இறைவன் நமக்குக் கூலி வழங்குவதில்லை; மாறாக, கொடையை அருளாக, மழையாகப் பொழிகின்றார். அவர் தருவதில்லை; அமுக்கி, குலுக்கி, சரிந்து விழும்படியாகக் கொட்டுகின்றார்.
இறைவனின் பொருளாதாரத்
தத்துவம்:
கடவுளின் பெருங்கருணையை இன்றைய நற்செய்தியின் உவமை எடுத்துரைக்கின்றது. நேரத்தை அளவிட்டு, உழைப்பை மதிப்பீடு செய்து கூலி வழங்குபவரல்லர் நம் இறைவன்; மாறாக, மனிதர்கள் வாழ வேண்டும் என்பதற்காக, பல்வேறு வழிகளில் அதனை நிறைவேற்றிடத் துடிப்பவர். அவர்களால் படைக்கப்பட்ட, அவரின் சாயலாக இருக்கும் மனிதர்களாகிய நாமே அவரின் முன்னுரிமை. வர்த்தகச் சட்டமும், உலகின் அளவுகோலும் இன்றைய நற்செய்தியில் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றது.
இறைவனின்
பொருளாதாரத் தத்துவம் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகின்றது. கடவுள் நாம் நினைப்பதற்கும் சிந்திப்பதற்கும் மேலாகவே நமக்கு அருளை பொழிபவர். சந்தைவெளியின் அளவுகோலும் கணக்குகளும் இறைவனின் கணக்கினைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. மனிதரின் தேவைகளே அவர் கண்முன் எப்பொழுதும் இருக்கின்றன. அவர் நம்மைத் தேடிவந்து, பணி அமர்த்தி வேண்டியவற்றைச் செய்யும் கடவுளாகவே உள்ளார். நாம் செய்யவேண்டியது ஒன்று மட்டுமே. அவருக்குச் செவிமடுத்து அவரின் இறையாட்சித் தோட்டத்தில், வாஞ்சையோடு பணிபுரிவோம். நமது பணிகளுக்கு உழைப்பிற்கும் மேலாகவே பல மடங்கு ஆசிரைக்
காண்போம்.
இறைவனின் வழிமுறைகளும்
எண்ணங்களும்:
இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசாயா இறைவாக்கினர் இறைவனை வாய்ப்பு உள்ளபோதே தேடும்படிப் பணிக்கின்றார். அவரைத் தேடிச் செல்லும் பொழுது, அவரின் எண்ணங்களைப் போல நமது எண்ணங்களும் மாற்றம் பெறும் என்பதும், நமது தேவைகள் சந்திக்கப்படும் என்பதும் உறுதி. இதனையே இன்றைய பதிலுரைப்பாடல் (திபா 145:2-3,8-9, 17-18) எடுத்துரைக்கிறது.
உலகின் நீதிக்
கொள்கையும்,
இறைவனின்
நீதிக்
கொள்கையும்:
உலகின் நீதிக் கொள்கை ஒவ்வொருவருக்கும் உரியது. அவரவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்னும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. இறைவனின் நீதிக் கொள்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் சிறந்ததை வழங்கவேண்டும். குறிப்பாக, கடைநிலையினயிருக்கு முன்னுரிமை என்னும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. கடைசியாகப் பணியமர்த்தப்பட்டவருக்கு வழங்கப்படும் கூலி மற்றும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட முன்னுரிமை செயலினைக் குறித்து அங்கலாய்த்துக் கொண்ட முதலில் பணியமர்த்தப்பட்ட பணியாளர்கள் அச்செயலினை வரவேற்கவில்லை. தங்களுக்கு அவர்களைவிட அதிக முன்னுரிமையும், சிறப்புக் கவனமும், கூடுதல் கூலியும் நீதியும் கிடைக்க வேண்டும் என எதிர்பார்த்தனர். இங்குத் திராட்சைத்
தோட்ட உரிமையாளர் நீதியோடு கலந்த அன்பினால் செயல்படுகின்றார்.
மனித
உரிமை போராட்ட வீரர் மார்ட்டின் லூதர் கிங் அவர்களின் வரிகள் இங்கே பொருத்தமாய் அமைகின்றது: “அன்பிற்கு எதிராக நிற்கும் அனைத்தையும் சரிசெய்வதுதான் நீதியின் உன்னத நிலை. அதுவே சிறந்த அன்பு.” இன்றைய நற்செய்தியில் இறைவன் நீதியை, இரக்கத்தினால் சுற்றி, அதில் அன்பு என்னும் நறுமணத்தை ஊற்றுகின்றார். இதுவே, இறைவனின் நீதிக் கொள்கை.
ஒளி மங்கும்
வேளையில்,
தேடிவரும்
இறைவன்:
திராட்சைத் தோட்ட உரிமையாளர், ஐந்தாம் முறையாக மாலை ஐந்து மணிக்கு சந்தைவெளிக்குச் சென்று அங்குப் பணிக்காகக் காத்திருப்போரை அழைத்து, அவரது தோட்டத்தில் வேலையில் அமர்த்துகின்றார். இறைவனுக்கு எதுவும் தாமதமில்லை. மிகவும் தாமதமான நேரங்களில் கூட அவர் நம்மைத் தேடிவரத் தயங்குவதில்லை. நமது வாழ்க்கையின் கடைசி ஒளி மங்கும் வேளையிலும், இறைவன் நம்மைத் தேடி வருகின்றார். அவரது இறையாட்சியின் திராட்சைத் தோட்டத்தில் அனைவருக்கும் உரிமையும் கடமையும் உண்டு. நமது உழைப்பால், உடனிருப்பால் அதனை இன்னும் வளமையாக்குவோம். எவரும் அவரது அன்பிலிருந்து, பார்வையிலிருந்து தொலைவில் இல்லை.
நம் உடன்
உழைப்பாளர்களை
மதிப்போம்: நமது
உழைப்பாளர்களை மாண்புடனும் அக்கறையுடனும், அவர்களின் தேவைகளை உணர்ந்து, குடும்பச் சூழ்நிலை அறிந்து, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைச் செய்திட மறந்திட வேண்டாம். இறைவன் நம்மிடம் தாராள உள்ளத்தினை, அருளினை வழங்குவது போன்று, நாமும் நம் சகோதர உடன் உழைப்பாளர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் தேவைகளைக் கண்முன் கொண்டு அவர்களின் தேவைக்கேற்ப தாராளமாய் வழங்குவோம். “வறியவரும், எளியவருமான கூலியாளர்கள், உன் இனத்தவராயினும் சரி, உன் நகர்வாயிலுக்குள் உள்ள அந்நியராயினும் சரி, அவரைக் கொடுமைப்படுத்தாதே. அவரது கூலியை அந்தந்த நாளில் கொடுத்து விடு. கதிரவன் மறையுமுன்னே கொடு. ஏனெனில் அவர் வறியவராய் இருப்பதால், அவரது பிழைப்பு அதில் அடங்கியுள்ளது” (இச
24:14-15) என்னும் இறைவார்த்தையை நினைவில் கொள்வோம். பிழைப்பிற்காக உழைக்கும், உழைப்பாளர்களின் உயிரை உறிஞ்ச வேண்டாம். உள்ளுணர்வு கொண்டு, உளமார மதித்து, அவர்களின் உழைப்பை, உணர்வை, உயர்த்திப் பிடிப்போம்.
மன்னிப்பின் அளவுகோல் என்பது அளவுகோலின்றி மன்னிப்பது. இவ்வுலகின் எதிர்காலமும், திரு அவையின் எதிர்காலமும் மன்னிப்பவர்களின் கரங்களில் உள்ளன. கடந்த வார நற்செய்தியில் அன்பு நிறைந்த உள்ளத்துடன் சகோதரனை வாஞ்சையோடு சந்தித்து, நல்வழிக்குக் கொணரும் பணியை இறைச்சமூகம் செய்திடவேண்டும் என அறிவுறுத்திய இயேசு, இவ்வார நற்செய்தியில் கிறித்தவச் சமூகத்தைக் கட்டமைக்கும் பணியில் மிக முக்கியமான பண்புநலனாகிய மன்னிப்பை வலியுறுத்துகின்றார். நாம் ஆழமாகச் சிந்தித்தால், பிறருக்கு நாம் தரவேண்டிய மன்னிப்பைவிட, நமது செயல்களால் நாம் காயப்படுத்திய நபர்கள், நமக்குத் தரவேண்டிய மன்னிப்பு எண்ணிலடங்காதவை. “ஏழு முறை மட்டுமல்ல, எழுபது தடவை ஏழுமுறை என நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்” எனக் கணக்கிலடங்கா முறையில் மன்னிக்க வேண்டும் என்பதை இயேசு பணிக்கிறார்.
‘மன்னிப்பின் அளவுகோல் எது?’ என்னும் கேள்விக்குப் பதில், அளவுகோலின்றி மன்னிப்பதே. இவ்வுலகிற்கும், நம் சகோதர-சகோதரிகளுக்கும், நம் குடும்பத்தினருக்கும் நாம் வழங்கிடும் மிகப்பெரும் பரிசு, கொடை, ஆசிர் என்பது நமது மன்னிப்பாக மட்டுமே அமைந்திட முடியும். பிறரின் மன்னிப்பை நாம் கோருவதும், நாம் பிறருக்கு மன்னிப்பு வழங்குவதும் கோழைத்தனமான செயல்பாடு அல்ல; மாறாக, அது சகோதரத்துவ வாழ்வின் ஆணிவேர் என்பதை இன்றைய நற்செய்தி உரக்கக் கூறுகிறது. கெடுபிடியாய் வாழ்வது வீரமல்ல; பலம் அல்ல; பிறரின் சூழ்நிலைகளைப் புரிந்து நாம் அவர்களுக்கு வழங்கிடும் மன்னிப்பில்தான் நமது குணநலன்களும் ஆளுமையும் பலமும் அடங்கியுள்ளது. அதிகாரம் அடக்கி ஆள அல்ல; அடக்கமாய்
வாழ்ந்திடவே.
கடன்பட்ட இரண்டு
பணியாளர்கள்:
இயேசு கடன்பட்ட இரண்டு பணியாளர்களைக் குறித்த உவமையை விளக்குகின்றார். முதல் பணியாளரின் கடன் பத்தாயிரம் தாலந்து. அன்றைய காலங்களில் ஒரு நாட்டின் ஓராண்டு வரவு-செலவு திட்டங்களுக்கான மொத்தத்தொகை. அப்பெரும் கடனை உடனே ரத்து செய்ய இயலாது. இன்று நாட்டின் கதைகள் வேறு. பெரும் முதலாளிகள் தங்களின் தொழிலை விரிவாக்கம் செய்ய பெற்றிடும் மிகப்பெரும் கடனை உடனே ரத்து செய்து, கடன் வட்டியைக் கணிசமாகக் குறைத்து, சலுகைகளை வாரி வழங்கும் அரசு ஒருபுறம்; சிறு குறு விவசாயிகளின் குரல்வளையை நெரித்து, கடன் வசூலைக் கறாராக முழுவதும் வசூல் செய்யும் வங்கிகளின் நடவடிக்கைகள் மறுபுறம். ஆனால், அரசன் தன் பணியாளரிடம் இரக்கம் கொண்டு, அவன் கடன் முழுவதையும் தள்ளுபடி செய்கின்றார். தனது கஜானா காலியாகிவிடும் என அறிந்தும், பரிவு
கொண்டு தலைவன் அத்தகைய செயலைச் செய்கிறார். அவரது இரக்கத்தைப் பெற்று, மகிழ்வுடன் திரும்பும் அப்பணியாளர், தன்னிடம் கடன் பெற்ற உடன் பணியாளரின் கழுத்தை நெரிக்கிறான். ஆலயத்திற்குச் சென்று இறைவனின் மன்னிப்பைக் கோரி, அவரது திருவுடலைப் பெற்றுத் திரும்பும் நாம், வீடு திரும்பியவுடன் நாம் பெற்ற மன்னிப்பை மறந்து, நம் சகோதரனை வெஞ்சினத்தோடு நோக்குவது போன்று உள்ளது இந்நிகழ்வு. நூறு தெனாரியம் கடனையும் உடனே திரும்பக் கேட்கின்றான்.
நூறு
தெனாரியம் என்பது அன்றைய நாளில் நூறு நாள்களின் கூலிக்குச் சமம். பத்தாயிரம் தாலந்து எங்கே? நூறு தெனாரியம் எங்கே? பணியாளரின் துன்பத்தைத் தனது துன்பமாகக் கண்ட அரசன், கடன் சீட்டைக் கிழித்தெறிந்து, பரிவு கொண்டு செயல்படுகிறார். ஆனால், பரிவு பெற்ற பணியாளரின் செயல்பாடு அவருக்கு மிகுந்த வருத்தமளித்தது. பணியாளர் தனது சக பணியாளரிடம் 100 தெனாரியத்தைத் திருப்பி
அளிக்கும்படி கோரியது நீதியானதுதான்; ஆனால், அந்நீதியில் கனிவு இல்லை. கனிவுடன் கூடிய நீதியே (equity) இவ்வுலகை
வாழ வைக்கும். பிறரின் தேவைகளை, துயரத்தை, வாழ்வு சூழ்நிலையை உணராத நீதி, இவ்வுலகில் எவ்வித மாற்றத்தையும் வழங்கிடாது.
நமது
உரிமைகளைத் துல்லியமாக, அளவுகோலுடன் அளந்து பிறரிடம் அதிகாரத்துடன் கோரிக்கையிடும் அதே சூழலில், நமது கடமைகளை வெகுசுலபமாக மறந்து வருகின்றோம்; பிறர் அறிந்துகொள்ள இயலாதபடி மறைத்துவிடுகின்றோம். மன்னிப்பு
- நம்பிக்கையின் செயல்பாடு. இதயத்தின் செயல்பாடு; நுண்ணறிவின் செயல்பாடு அல்ல! நம்பிக்கையோடு நாளைய தினத்தையும் எதிர்காலத்தையும் உற்றுநோக்கியே நாம் பிறருக்கு மன்னிப்பை வழங்கிடவேண்டும். பிறரின் செயலால் காயப்பட்ட ஒருவர் தனது கடந்தகாலக் கசப்பான நிகழ்வுகளை உற்றுநோக்கினால், நிச்சயமாக
மன்னிப்பைப் பரிசளிக்க முடியாது.
மன்னிப்பு - நலமற்றப்
பிணைப்புகளின்
கயிறுகளை
அறுத்தல்: மன்னிப்பைக்
கிரேக்க மொழியில் ‘அஃபியிமி’
(aphiemi)
என்று அழைப்பார்கள். இதன் பொருள் விடுவித்தல், விடுதலை பெறுதல், தீங்களிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் பிணைப்புகளின் கயிறுகளை அறுத்துவிடுதல். நான் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று, என்னைக் கட்டி பிணைக்கைதியாக வைத்திருக்கும் சூழ்நிலைகளை அறுத்தெறிய நான் செய்யவேண்டியது ஒன்றே; அதுவே மன்னிப்பு!
இன்றைய
முதல் வாசகத்தில் சீராக் புத்தகத்தின் வரிகள் நமக்கு இதையே நினைவூட்டுகின்றன. “உனக்கு அடுத்திருப்பவர் செய்த அநீதியை மன்னித்து விடு; அவ்வாறெனில் நீ மன்றாடும்போது உன்
பாவங்கள் மன்னிக்கப்படும்” (28:2). நாம்
நலம்பெற வேண்டுமென்றால், நாம் சினம் கொள்வதைத் தவிர்த்து, இரக்கம் காட்டவேண்டும்; மன்னிப்பு வழங்கிடவேண்டும் என இறைவாக்கினார் அறிவுறுத்துகின்றார்
(28:3).
மன்னிப்பு - நிபந்தனையற்ற
அன்பு:
மன்னிப்பு என்பது மறப்பது அல்ல; மாறாக, ஒருவரை நான் உண்மையாகவே மன்னித்த பிறகு, அவரைப் பற்றி, அவரது கடந்தகாலச் செயல்பாடுகளைப் பற்றி நான் நினைக்கும்பொழுது மனம் வருத்தமுற்றாலோ அல்லது கலக்கம் அடைந்தாலோ அது உண்மையான, ஆத்மார்த்த மன்னிப்பாக அமையாது.
மன்னிப்பு
என்பது அநீதிக்கு எதிரானது அல்ல; மனக்காயங்களை உதறித் தள்ளுவதும் அல்ல; குற்றமிழைத்தோரின் சார்பாக எடுக்கும் நிலைப்பாடும் அல்ல; ஒருவரின் நிலையான கோபத்தை மறைப்பதும் அல்ல; எதிர்பார்த்துச் செயல்படுவதும் அல்ல; சுமை அல்ல; மெத்தனப் போக்கு அல்ல; கட்டாயப்படுத்தி அமைவது அல்ல; அது தனி ஒரு நிகழ்வு அல்ல; என்னுடைய மாண்பை, ஆளுமையைப் புறக்கணிப்பது அல்ல; அது கோழைத்தனம் அல்ல; மாறாக, மன்னிப்பு என்பது நிபந்தனையற்ற அன்பு; குணமளிக்கும் செயல்பாடு, கொடை, பிறருக்கு வழங்கும் பரிசு; எனக்கு நானே அருளும் ஆசி. மன்னிப்பு என்பது தொடர் முயற்சி. சினத்திலிருந்தும், பழிவாங்கும் எண்ணத்திலிருந்தும் பெறும் விடுதலை. உள்ளார்ந்த அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் அன்பையும் அனுபவிக்கச் செய்யும் ஆகச்சிறந்த செயல்பாடு.
மன்னிப்பு
என்னை அதிகாரப்படுத்தும். மன்னிப்பு என்னை மகிழ்ச்சியில் திளைக்கச் செய்யும் மறக்கமுடியாத அனுபவத்தைத் தரும். மன்னிப்பு அதனைப் பெறுவோரைத் தொற்றிக்கொள்ளும் தன்மை உடையது. மன்னிப்பு என்னைக் கபடற்ற, ஒளிவுமறைவற்ற மனிதனாக மாற்றும் (திபா 103). நமது குற்றங்களுக்கு ஏற்ப இறைவன் நம்மைத் தண்டிப்பதில்லை. அவரிடம் மன்னிப்புக் கோரி நிற்கும் நம் ஒவ்வொருவருக்கும், பிறருக்கு மன்னிப்பு வழங்கவேண்டிய கடமை உண்டு. அவர் பார்வையில் நாம் பாவிகள் அல்லர்; மாறாக, அவரது பிள்ளைகள்!
புனித பிரான்சிஸ்
அசிசியார்-யூபிலி:
கடந்த 2023, மே 3-ஆம்
தேதி முதல் இந்நாள் வரை மேலாக இனத்தின் (பெரும்பான்மையான கிறித்தவர்கள்) வாழ்விடமும் வழிபாட்டுத்தளங்களும் வாழ்வாதாரங்களும் அழிக்கப்பட்டன. அப்பொழுது கிறித்தவர்களின் சாட்சிய வார்த்தைகள் இவ்வாறாக அமைந்தது. “நாங்கள் கிறித்தவர்களாகத் திருமுழுக்கு பெறாமல் இருந்திருந்தால் வாளும் ஆயுதமும் ஏந்தி போராடி இருப்போம்; ஆனால், கிறித்தவர்கள் என்பதால், அறவழியில் போராடுகிறோம். எங்களின் உறவுக்காரர்களைக் கொன்றழித்தவர்களுக்கு நாங்கள் தருவது மன்னிப்பு மட்டுமே. இவற்றை எங்களின் இதயத்திலிருந்து வழங்குகின்றோம்.” எவ்வளவு ஆழமான மன்னிப்பின் வார்த்தைகள்!
2026, சனவரி 10 முதல்
2027 சனவரி 10 வரை நாம் புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரின் 800-ஆம் ஆண்டு விண்ணகப் பிறப்பை யூபிலி ஆண்டாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஒருமுறை புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரிடம் தனது சக துறவற சகோதரர்களைப்
பற்றி அங்கலாய்த்துக் கொண்ட இல்லத்தலைவரிடம், அவர் இவ்வாறாகக் கூறினார்: “உங்களது மன்னிப்பை உங்களது கண்களில் வெளிப்படுத்துங்கள். அக்கண்கள், கடினமான மனநிலையைப் பிரதிபலிக்காமல் மன்னிப்புப் பெறும் மனிதரைப் புதிய பார்வையோடு, புதிய எண்ணங்களோடு உற்றுநோக்கினால், நீங்கள் காணும் பார்வையில் அவர் ஒரு புதிய மனிதனாக உங்களுக்குத் தோன்றுவார். இப்படிப்பட்ட மனநிலை கொண்ட பார்வைகள் உங்களுக்கு மன அமைதியைத் தரும்.
மன்னிப்பவர்கள் கடவுளின் கண்களை, பார்வையைக் கொண்டுள்ளார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் மட்டுமே குளிர்காலங்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் வசந்த காலத்தைக் காண முடியும். பாவிகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் புனிதத்தைக் காண முடியும். கல்லுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஈரத்தைக் காண முடியும்.”
புனித
பிரான்சிஸ் அசிசியாரின் அர்த்தம் செறிந்த இவ்வார்த்தைகளையும் செபத்தினையும் இந்நாள்களில் நினைவுகூர்ந்து, நாம் அனைவரும் அமைதியின் கருவிகளாக மாறிட முயற்சிப்போம்.
அக்டோபர் 4-ஆம் நாள் 2020-ஆம் ஆண்டு, புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரின் திருநாளன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் ‘அனைவரும் உடன்பிறந்தோர்’ (Fratelli Tutti என்னும் சமூகச் சுற்றுமடலை வெளியிட்டார். சகோதரத்துவமும் சமூக நட்பும் இவ்வுலக வாழ்வின் சுழற்சியில் பொருளற்றதாக மாறிவரும் சூழலில், சகோதரத்துவத்திலும் சமூக அக்கறையிலும் திறந்த இதயத்தோடு நம் சகோதர-சகோதரிகளை அணுகும் சமூக நட்புறவை மீண்டும் உயர்த்திப்பிடிக்க, தாங்கிப் பிடிக்க திருத்தந்தை அழைப்பு விடுக்கின்றார். நாம் அனைவரும் உடன்பிறந்த சகோதர-சகோதரிகள்; நாம் உறவுச் சமூகத்தின் ஓர் அங்கம், என்னும் தவிர்க்க முடியாத தும் ஆசிருக்கும் விழிப்புணர்வை இச்சமூகச் சுற்றுமடல் வழியாகத் திருத்தந்தை நம்மிடையே ஏற்படுத்தியுள்ளார்.
பிணக்குகளும்
உறவு
விரிசல்களும்:
முன்பெல்லாம் சகோதர-சகோதரிகளின் அல்லது அருகாமையில் வாழ்வோரிடையே ஏற்படும் பிணக்குகள், உறவு விரிசல்கள், குழாயடிச் சண்டைகளாக, ரேஷன் கடைச் சண்டைகளாக, காய்கறிகள் வாங்குமிடத்தில், வாழ்விடத்தில் ஏற்படும் சண்டைகளாக அமைந்திருந்தன. இப்பொழுது உறவுச்சண்டைகளும், உறவு விரிசல்களும், இணையத்திலும், புலனம் (Whatsapp),
Twitter (கொடுக்கி),
Facebook (முகநூல்),
Instagram (படவரி)
போன்ற செயலிகளிலும், தொலைக்காட்சியிலும் நடைபெறுவதை நாம் மறுக்க இயலாது. முன்பெல்லாம் நான்கு சுவர்களுக்கு உள்ளாகப் பேசப்பட்ட கருத்து முரண்பாடுகள் இன்று பொதுவிவாதப் பொருளாகி, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் ஆளுமையைச் சிதைத்து, பொதுத்தளங்களில் வெளியிடப்படுகிறது. அது இன்றைய நற்செய்தியின் படிப்பினைகளுக்கு எதிராகவே அமைகின்றது. இன்றைய நற்செய்தியின் தொடக்க வரிகள், “உங்கள் சகோதரர்-சகோதரிகளுள் ஒருவர் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால் நீங்களும் அவரும் தனித்திருக்கும்போது, அவரது குற்றத்தை எடுத்துக்காட்டுங்கள். அவர் உங்களுக்குச் செவிசாய்த்தால் நல்லது. உங்களது உறவு தொடரும்”
(மத் 16: 15-16) இவ்வாறு அமைகின்றன.
சகோதரத்துவ உரையாடல்:
சகோதரத்துவ உரையாடலே நம் சமூக உறவை உயிர்ப்பிக்கும் என்பதே இன்றைய நற்செய்தியின் ஒற்றை வரிச் செய்தி. இன்றைய நற்செய்தியை வாசிக்கின்றபொழுது ‘பிறரின் தனிப்பட்ட வாழ்வில், தனிமைக்கான உரிமையில் (Right to privacy)
- தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் (Private life)
தலையிட எனக்கு உரிமை உள்ளதா?’ என்னும் கேள்வியை எழுப்புகின்றது. பிறரின் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நான் குறுக்கிட்டு, அவரை வாஞ்சையோடு அணுகி, அவரை நல்வழிப்படுத்திடும் முயற்சியில் எனக்கு எங்கிருந்து அதிகாரம் தரப்படுகின்றது? எத்தகைய அதிகாரம் நான் பெற்றிருக்கிறேன்? இவ்வன்பு முயற்சியில், உறவை உயிர்ப்பிக்க நாம் எடுக்கும் முதல் அடியில் அடிநாதமாய் இருப்பது ‘அவர் என் சகோதரன்/சகோதரி.’ ஏனென்றால், அவர்கள் இயேசுவின் மறுமுகம்
என்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்ளவேண்டும்.
நம்
சகோதர-சகோதரிகளைப் பற்றிய பொறுப்புணர்வையும், அவர்களுக்குச் செவிமடுக்கும் திறந்த மனப்பான்மையையும் நாம் இழந்து கொண்டிருக்கின்றோம். என்னுடைய சகோதரன் எனக்கு எதிராகத் தவறு செய்தால் அதனால் வெறுப்பையும் பகைமையையும் மனத்தில் நிறுத்தி, அறையில் நான் தாழிட்டு முடங்கிவிடாமல், சகோதரனைச் சந்தித்து, யார் சரி? யார் தவறு? யார் பக்கம் நியாயம்? என்று விவாதிக்காமல், ‘தவறிழைத்த சகோதரனைத் தேடிச் செல்’ என்று இயேசு அறிவுறுத்துகின்றார்.
நமது
சகோதரத்துவ எண்ணங்களே நமது உரையாடலின் தொடக்கமாய் அமைந்திடவேண்டும். பிரதிபலன்களையும், தன்னிலை வாழ்விற்கான பலன்களையும், அரசியல் நோக்கத்தையும், எதிர்பார்த்து இவ்வுரையாடல்கள் அமைந்திடக்கூடாது. என் சகோதரர்-சகோதரியின் வாழ்வில் நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் தந்து, கண்ணீரைத் துடைத்து, புதிய மறுமலர்ச்சியை அன்பினால் வழங்கிட முடியும் என்னும் மனநிலையைத் தாங்கியே நாம் அவர்களின் தவறுகளைத் திருத்தும் முன்னெடுப்புகளை எடுக்கவேண்டும்.
முதல் வாசகம்:
இன்றைய முதல் வாசகத்தில் எசேக்கியல் இறைவாக்கினரிடம் கடவுள் கூறுவதுபோல, நாம் சகோதர-சகோதரியின் வாழ்வில் மாற்றத்தை / திருத்தத்தைக் காண உதவிடவில்லையென்றால் நாம் அவர்களின் அழிவிற்கு ஒரு காரணராகின்றோம். அவ்வாறு செய்யும்பொழுது நமக்குள் பல பயன்கள் ஏற்படுவதுண்டு,
நான் இவ்வாறு பிறரைத் திருத்த முற்படும்பொழுது எப்படிப் பிறரால் புரிந்துகொள்ளப்படுவேன்? என்னை ஏற்றுக்கொள்வார்களா? என்னை ஏமாளி, அதிகப் பிரசங்கி, பிழைக்கத் தெரியாதவன், கோழை என்று முத்திரையிடுவார்களா? போன்ற கேள்விகளும் பயங்களும் இயல்பாக நம்மில் எழுவதுண்டு. இக்கேள்விகளை, மனக்குழப்பங்களைத் தாண்டி செயல்படுவதே கிறித்தவ வாழ்வு.
இறைத்தந்தை சிறந்த
முன்னுதாரணம்:
தவறிழைத்த சகோதரனைத் திருத்துவதில் இறைத்தந்தையே ஆகச்சிறந்த உதாரணம். படைப்பின் தொடக்கத்தில் ஆதாம் விலக்கப்பட்ட கனியை உண்டு, வெட்கமுற்று, இறைவனின் பார்வையிலிருந்து ஓடி ஒளிகின்றான். இறைவன் அவனைத் தேடிச்
செல்கின்றார். “ஆதாமே, நீ எங்கே இருக்கின்றாய்?
என்ன செய்தாய்?” என அவனைக் காண,
உரையாட விரும்புகின்றார் (தொநூ 3:8-9). தவறிழைத்தவர்கள் குற்ற உணர்வோடும் பய உணர்வோடும் பொது
இடங்களில் மனிதர்களோடு உரையாடுவதற்கு அஞ்சி, பொது இடங்களில் தங்களின் பிரசன்னத்தைக் குறைத்து, மறைந்து வாழவே முற்படுவார்கள். எனவேதான், தவறிழைத்து வருந்துகின்ற சகோதரனைத் தேடிச்செல்ல நற்செய்தி அறிவுறுத்துகின்றது. ‘என் சகோதரனுக்கு நான் என்ன காவலாளியா? அவனை நான் ஏன் தேடிச் செல்லவேண்டும்?’ என்னும் காயினின் கேள்வி நமது உள்ளத்தில் எழுவது கிறித்தவ மதிப்பீட்டிற்கு எதிரானது.
எனவே,
தவறிழைத்த என் சகோதரனைத் தேடிச் சென்று அவரோடு அமர்ந்து அவருக்குச் செவிமடுத்தால், அதுவே அவரை நமது இறைச்சமூகத்திற்கு வரவேற்பதற்கான முதன்மையான செயல்பாடாக அமையும். ஒரு சகோதரன், தான் சார்ந்திருக்கும் இறைச்சமூகத்தை விட்டு விலகி நிற்கும்பொழுது, இயேசுவின் மறையுடலாகிய திரு அவையின் உறுப்பினராகிய அவர் பிரிந்து வாழும்பொழுது முழு உடலும், அதன் எல்லா உறுப்புகளும் துன்புறும் என்பதை நாம் நினைவில்கொள்ளவேண்டும். உடலின் ஒரு பகுதி நோயுற்றால், செயலிழந்தால் உடல் முழுவதும் அவ்வலியை உண்டாக்குமல்லவா? எனவே, கிறிஸ்துவின் உடலாகிய எந்த ஒரு தனி மனிதனும் உறுப்பினரும் நலமுடனும் மகிழ்வுடனும் அமைதியுடனும் சமாதானத்துடனும் வாழத் திரு அவையின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் பொறுப்பேற்கவேண்டும் (1கொரி 12:25-26).
இருவரும்
தனித்து இருக்கும் பொழுது அவரை நல்வழிப்படுத்தவேண்டும். தனிமையில் இருக்கும் பொழுதுதான் ஆதாமை ஆண்டவர் கண்டிக்கின்றார். அன்பினால் உந்தப்பட்டு ஒருவரின் குறைகளைத் தனிமையிலும், நிறைகளைப் பொதுவிலும் கூற நாம் பழகினால் நமது உறவுகள் பலம்பெறும். பல நேரங்களில் இது
மாற்றாகவே நடைபெறுகின்றது. ஒரு மனிதனின் குறையை, தவற்றை, தீமையான செயல்பாடுகளை ஊர் முழுக்கப் பேசிப் பெரிதாக்கும் நமக்குப் பிறரின் நிறைகளைக் காண நேரமில்லை. உரோ 13:10-இல் குறிப்பிடுவதுபோல அன்பு எந்த
ஒரு மனிதனையும் காயப்படுத்துவதில்லை.
உறவு ஒன்றில்
இறைப்பிரசன்னம்:
உறவு ஒன்றிப்பை முதன்மைப்படுத்திச் செயல்படும் இறைச்சமூகத்தில் இறைவன் பிரசன்னமாயிருக்கின்றார். இரண்டு மூன்று பேர் கூடியிருக்கும் பொழுது ஆண்டவர் அவர்கள் மத்தியில் செப நேரங்களில் மட்டுமல்ல, உறவு உயிர்ப்பிற்கான முன்னெடுப்புகளிலும், நீதிக்கான போராட்டங்களிலும், விளிம்பு நிலை மக்களுக்கான நிலைப்பாடுகளிலும் நாம் ஒன்றுகூடி, ஒருமனத்தவராய் செயல்படும் பொழுது இறைவன் அவர்களின் மத்தியில் உடனிருக்கின்றார். இவ்விறைச்சமூகம் கூடிவருவது தற்செயலாகவோ, தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காகவோ, வன்முறைக்காகவோ, ஏமாற்றுதலினாலோ, சுயநலத்தினாலோ, பயத்தினாலோ அல்ல; மாறாக, இயேசுவின் பெயரினால் ஒன்றுகூடி இறையாட்சி சமூகத்தை உருவாக்குவதே இதன் மைய நோக்கம்.
இயேசுவின் பெயரினால்
கூடி
வருவோம்:
இயேசுவின் பெயர் என்பது வாழ்வைத் தருகின்ற பெயர். இயேசுவின் மனநிலை மன்னிப்பின், அன்பின், இரக்கத்தின் மனநிலை. எனவே, இயேசுவின் பெயர் நம் மத்தியில் ஒன்றிப்பையும் சமத்துவத்தையும் சகோதரத்துவத்தையும் ஏற்படுத்த வேண்டும். இங்குப் பிரிவினைகளுக்கும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிகளுக்கும் இடமில்லை. எனவே, நமது கூடுகைகள், ஒன்றிப்புக் கூட்டங்கள், விழாக்கள் இவையெல்லாம் சகோதரத்துவத்தை வளர்க்க வேண்டும். எனவே, சகோதரத்துவ உறவில் முதலீடு செய்வோம். உலகில் சகோதரத்துவமும் சமூக அன்பும் செழித்தோங்கும் இடமாகக் கிறித்தவச் சமூகம் வளர்வதில் நம் அனைவருக்கும் பொறுப்பும்
கடமையும் உண்டு. நம்பிக்கை நிறைந்த நம் இறைச்சமூகத்தில் சகோதர-சகோதரிகள் மீதும் அக்கறைகொள்வோம்.
இன்றைய நற்செய்தியின் படிப்பினைகள் நமக்கு முரண்பட்டதாகவே தோன்றக்கூடும். ஆனால், இயேசுவின் நிலைப்பாடு சிலுவையில் தன்னை இழப்பதினால் மட்டுமே மக்களுக்கு வாழ்வை வழங்கிட முடியும் என்பதில் உறுதிப்பட இருந்தது.
இன்றைய
நற்செய்தி இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது:
1. மத்
16:21-23- இயேசு தனது பாடுகளை முதன் முறையாகத் தமது சீடர்களுக்கு வெளிப்படுத்துதலும் சீடர்களின் பதில் செயல்பாடும்.
2. மத்
24-27- இயேசு தன்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் சீடர்களுக்கு வழங்கிடும் நிபந்தனைகள்.
நற்செய்தியின்
முதற்பகுதியில் தனது பாடுகளை முதன்முறையாக இயேசு அறிவித்தபொழுது, சீடர்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவரின் வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் அமரவேண்டும் என்ற கனவு தவிடுபொடியானது. கடந்த
வார நற்செய்தியில், ‘நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்கிறீர்கள்?’ என்னும் இயேசுவின் கேள்விகளுக்கு மிகப் பொருத்தமான பதிலை பேதுரு வழங்கினார். “நீர் மெசியா, வாழும் தந்தையின் இறைமகன்” என்னும் பதில் மொழிக்கு இயேசு அவரைப் புகழ்கின்றார். ஆனால், இன்றைய நற்செய்தியில் இறைமகன் எதிர்கொள்ள இருக்கும் துன்பத்தைப் போன்று, அவரது சீடர்களாய் தங்களுக்கும் துன்பம் உண்டு என்பதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை. பேதுருவின் (சீடர்களின்) பதில் மொழியும், உடன் வெளிப்பட்ட எதிர்வினையும் (reaction) இயேசுவின் (எதிர்கால) மீட்பின் செயல்பாட்டிற்கும், இறைத்தந்தையின் விருப்பத்திற்கும் எதிராக அமைந்திருந்ததால்,
இயேசுவின் கண்டிப்பிற்கு பேதுரு உள்ளாகிறார்.
சாத்தான் - தடைக்கல்
‘இப்படி உமக்கு நடக்கவே கூடாது’ என்று பேதுரு இயேசுவை நோக்கிக் கூறியவுடனே
இயேசு அதனை ஆமோதிக்கவில்லை; உடனடியாக
அச்சிந்தனையை அவரது உள்ளத்திலிருந்து தூக்கி எறிகின்றார். “என் கண்முன் நில்லாதே சாத்தானே”
என்று பேதுருவை நோக்கிக் கூறுகின்றார். பேதுருவை
இயேசு ‘சாத்தான்’
என்று நற்செய்தியில் குறிப்பிடுவது, அவர் பேயினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.
அரமாயிக் மொழியில்
‘சாத்தான்’ என்பதற்குத்
‘தடைக்கல்’ என்னும்
பொருள்படும். அதாவது, ஒருவரின் செயல்பாட்டிற்கு முட்டுக்கட்டையாய் இருப்பது; ஒருவரின் ஆர்வத்தைக் குறைப்பது; எதிர்மறை எண்ணங்களை ஒருவரின் உள்ளத்தில் விதைப்பது போன்ற செயல்களை உள்ளடக்கியது. எனவேதான், இயேசு பேதுருவை அவரின் தடைக்கல்லாய் மாறிடாதபடி உடனடியாகச் செயல்படுகின்றார்.
எதிர்த்துருவ
எண்ணங்கள்
- முரண்பட்ட
மனக்
கணக்குகள்
இயேசு
சிலுவைச்சாவு, பாடுகள், துன்பங்கள், உயிர் இழப்பு ஆகியவை மூலம் மீட்பின் விலையை வழங்கிட விரும்புகின்றார். மக்களுக்கு
வாழ்வை, இழந்த
மீட்பை மீண்டும் கொணர்ந்திட விரும்புகின்றார். ஆனால், சீடர்களின்
எண்ணங்களும் மனக் கணக்குகளும் எதிர்துருவத்தில் அமைந்திருந்தன. சீடர்கள், மெசியா என்பவர் தனது அதிகாரத்தினாலும் ஆட்சியினாலும் வலிமையினாலும் படைகளினாலும்
புதுமையினாலும் மக்களை மீட்கவேண்டும் என எண்ணினர். இயேசு
அந்த மனநிலையை நிராகரிக்கின்றார். இயேசுவின் மீட்பின் ஆயுதம் அன்பு மட்டுமே. அங்கே அதிகாரத்திற்கு இடமில்லை. இயேசுவின் பணிவிடை செய்யும் மனநிலையும் ஏழ்மையும் இரக்கமும் நீதியின் மீதிருந்த தாகமும் பரிவும் உடனிருப்பும்
இயேசுவின் மீட்பின் சின்னங்களாக மாறின.
மூன்று நிபந்தனைகள்
இன்றைய
நற்செய்தியில் இரண்டாவது பகுதி, சீடர்களின் உள்ளத்தை இன்னும் அதிகமாக உலுக்கியது. இயேசு மேற்கூறிய மீட்பின் சின்னங்களை, சிலுவைகளைச் சுமந்துகொண்டு மீட்பைப் பெற்றுத் தரப்போவதில்லை - இன்னும்
அதற்கு வழி சேர்க்கும் பொருட்டு, யாரெல்லாம் அவரைப் பின்பற்ற விரும்புகிறார்களோ அவர்களும், மீட்பின் சின்னங்களைச் சுமந்து கொண்டு சாட்சியாக வாழ்ந்திடவேண்டும். மேலும், தம்மைப் பின்பற்ற பின்பற்ற மூன்று நிபந்தனைகளைத் தருகின்றார். என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும்... 1. தன்னலம் துறந்து, 2. தம் சிலுவையைத் தூக்கிக்கொண்டு,
3. அவரைப் பின்பற்றவேண்டும்.
1. தன்னலம் துறந்து...
‘தன்னலம் துறத்தல்’
என்பது தன்னையே வருத்திக்கொள்வதோ அல்லது தனது திறமைகளையோ, ஆற்றலையோ வீணடிப்பது அல்ல; மாறாக, “நான்தான்
மையம்” என்கிற மனநிலையைத் தாண்டி பிறர் மட்டும் போதும் என்கின்ற மன நிலையையும்,
அணுகுமுறையையும்
ஏற்பதுதான் முதல் நிபந்தனை. பணம், புகழ், தற்பெருமை, ‘நான்தான்’
என்னும் அகந்தை ஆகியவற்றின் சிறையிலிருந்து வெளியேறி, இவ்வுலகைப் பிறரின் கண்கொண்டு காண்பதே சீடத்துவத்தின் முதல் நிலை. என் எண்ணங்களும், என்னைப் பற்றி மட்டும் சுழல்வதை நிறுத்துவதும்தாம் தன்னலம் துறப்பது.
2. தம் சிலுவையைக் தூக்கிக்கொண்டு...
இன்றைக்கு
சிலுவை என்றாலே துன்பங்கள் மட்டுமே எனப் பொருள் கொள்கின்றோம். வேதனை, நோய், இழப்பு, மனப்போராட்டம், சோகங்கள், இறப்பு, அன்றாடச் சுமைகள், உடல் சோர்வு, உடல்நலக்குறை பாடுகள், பணியிலுள்ள கவலைகள்... இவற்றையெல்லாம் நமது அன்றாட சிலுவைகள் எனக் கருதுகின்றோம்.
ஆனால்,
இயேசுவின் மனநிலையில் சிலுவை என்பது விண்ணையும் மண்ணையும் இணைக்கும் வழிகள்; மன்னிப்பின் செயல்பாடுகள்; இரக்கத்தின் செயல்கள். சுருங்கக்கூறின், அவை அன்பின் செயல்பாடுகள். சிலுவையின் மறுபெயர்தான் அன்பு. அது கனமான சுமைகள் அல்ல, வெறுக்கத்தக்க பொருள் அல்ல; மாறாக, இறைவனின் உச்சகட்ட அன்பின் அடையாளம். சிலுவையினால் இயேசு நம்மை மீட்டார் என்று கூறுவதைவிட, இறைத்தந்தை நம்மீது கொண்ட பேரன்பினால் இயேசுவழியாக நம்மை மீட்டார் என்று கூறலாம்.
இன்றைய
நற்செய்தியில் ‘சிலுவை’ என்ற வார்த்தைக்குப் பதிலாக ‘அன்பு’ என்ற வார்த்தையைப் பொருத்திப் பார்ப்போம், என்னைப் (இயேசுவை) பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தம் அன்பை தூக்கிக்கொண்டு அன்பு செய்யும் அனைத்து ஆற்றலையும் வலிமையையும் திறந்த உள்ளத்தையும் தாங்கிக் கொண்டு, என்னைப் (இயேசுவை) பின்பற்றட்டும் என இயேசு அழைக்கின்றார்.
சிலுவையே அன்பின் தற்கையளிப்பு எனப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
எரேமியாவின் அனுபவம்
இன்றைய
முதல் வாசகத்தில், இறைவன் தமது அன்பினால் எவ்வாறு எரேமியா இறைவாக்கினரை ஆட்கொண்டதையும் இறைவனின் அன்புச் சொல்லினால் அவரது இதயத்தில் ஏற்பட்ட ஆழமான மாற்றத்தையும், அதனைத் தனக்குள் அடக்கி
வைத்துக்கொள்ள இயலாச் சூழலையும் எடுத்துரைக்கின்றது.
பவுலின் வேண்டுகோள்
இன்றைய
இரண்டாம் வாசகத்தில், நமது உடலையும் ஆன்மாவையும்
இறைவனின் அன்பையும் பெற, புதுப்பிக்க,
பவுல் உரோமை இறைச்சமூகத்திற்கு வேண்டுகோள் விடுக்கின்றார். அன்பினால் புதுப்பிக்கப்பட்டவர்கள் சரியானவற்றைத் தேர்ந்து தெளியும் ஆற்றலைப் பெறுவார்கள். அதுவே இயேசுவை நெருக்கமாகப் பின்பற்ற வழிவகை செய்யும்.
3. என்னைப் பின்பற்ற வேண்டும்...
இயேசுவைப்
பின்பற்றுதல் என்பது சீடத்துவத்தின் மூன்றாவது சிந்தனை. இயேசுவின் அடிச்சுவட்டில் நாம் செல்கின்றபோது இயேசு நம் அருகில் இருக்கின்றார்; நம்மைப்
பலப்படுத்துகின்றார்;
இறையாட்சியின் விழும்பியங்களுக்காக எடுக்கப்படும் முயற்சியில் விளிம்புநிலை மக்களின் சார்பான நிலைப்பாட்டில் இயேசு நம்முடன் இருக்கின்றார்; அல்லது அவரை நெருக்கமாகப் பின்பற்றும்பொழுது அறுசுவை விருந்தில் நிறைவடைவதுபோல் நமது உள்ளமும் நிறைவடையும் (இன்றைய பதிலுரைப் பாடல்).
பிறருக்காக
நான் அன்பைச் (சிலுவையை) சுமந்துகொண்டு இயேசுவைப் பின்பற்றும்பொழுது வாழ்வும் மகிழ்ச்சியும் என் அருகில் உள்ளது; என்னுள் உள்ளது. அனைத்தையும் அதற்காக இழந்தாலும் ஆன்மாவின்
மகிழ்ச்சியும், உண்மையான வாழ்வும் நமது வசமாகும். ஏனென்றால், இறையாட்சிக்காக அன்புப்பணி செய்யும்பொழுது, நாம் இழப்பது அனைத்தும் நமக்கு ஆதாயமே. அவற்றின் வழியாக இயேசுவை ஆதாயமாக்கிக்கொள்கின்றோம்.
இயேசுவைப்
போன்று பிறருக்காகத் துன்புறுபவரும் எவரும் இல்லை; சிலுவையைச் (அன்பை) சுமந்தவரும் எவரும் இல்லை; இயேசுவைப் போன்று இறைத்தந்தையின் மகிழ்ச்சியில் முழுமையாகப் பங்கு கொண்டவரும் எவரும் இல்லை. இயேசுவைப் பின்பற்றுவோரும் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதில்லை.
விருப்பத்தோடு, ஆர்வத்தோடு, மகிழ்வோடு
இயேசுவைப் பின்பற்றுவோம். இறை மகிழ்ச்சியை நமது உடைமையாக்குவோம். அதற்காக
நாம் அனைத்தையும் இழப்பது, நம்மை
வாழ்விற்கு இட்டுச்செல்லும். அச்செயல்கள் வாழ்விற்கான மூலதனங்கள்.